ပရိုဂရမ်မာ
Vol. 11 Ch. 104
ကွမ်ကွမ်မှာ ချန်းချန်း ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်မှာမူ ချန်းချန်း ထက် အနည်းငယ် အားနည်းပုံရသည်။
အနည်းဆုံးတော့ စကူတာစီးသည့်နေရာတွင် ကွမ်ကွမ်သည် ချန်းချန်း ကို လုံးဝ မမှီပေ။
ချန်းချန်း က စကူတာဖြင့် ဝှေ့ခနဲ ဖြတ်မောင်းသွားချိန်တွင် ကွမ်ကွမ်မှာမူ အားစိုက်နင်းနေရသော်လည်း ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့်သာ ရှေ့သို့ ရွေ့နေပြီး ချန်းချန်း နှင့် ပို၍ပင် ဝေးကျန်ရစ်ခဲ့၏။
ကောင်လေးမှာ စိတ်တိုလာပြီး သူ၏စကူတာကို ဘေးသို့ ပစ်ချကာ ချန်းချန်း နောက်သို့ ပြေးလိုက်လေတော့သည်။
ယခုမူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် ဝေးကွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။
“ချန်းချန်း၊ အဝေးကြီး မသွားနဲ့ဦးနော်”
လုအန်းကျီ က သတိပေးစကား လှမ်းအော်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်းချန်း နောက်မှ ကပ်လိုက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တကယ်ပြေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း သူမအနားသို့ ရောက်နိုင်သည်။ သို့သော် ချန်းချန်း မှာ အိမ်ရာဝင်းအတွင်း၌သာ ရှိနေသေးပြီး အတော်လေး ဘေးကင်းသည်ဟု ယူဆရသဖြင့် လုအန်းကျီ လည်း အလောတကြီး မပြေးတော့ပေ။။
ချန်းချန်း က ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်ပြီး တခိခိ ရယ်မောနေသည်။
ကွမ်ကွမ်နှင့်အတူ ပါလာသောအမျိုးသားမှာ ကွမ်ကွမ် ပစ်ချခဲ့သော စကူတာကို ကောက်လိုက်၏။ သူနှင့် လုအန်းကျီ တို့မှာ အကြည့်ချင်းဆုံသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
“ခင်ဗျားက ချန်းချန်း ရဲ့ အဖေ မဟုတ်လား ကျွန်တော့်ဇနီးပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ သူ ခင်ဗျားကို တစ်ခါတွေ့ဖူးတယ်တဲ့” ဟု ထိုအမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။
လုအန်းကျီ က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်ကမ်းနှုတ်ဆက်ကာ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်နာမည်က လုအန်းကျီ ပါ။ ခင်ဗျားက ကွမ်ကွမ်ရဲ့ ဖေဖေ ဖြစ်ရမယ်”
ထိုအမျိုးသားကလည်း ခေါင်းညိတ်လျက် လုအန်းကျီ ၏လက်ကို တုံ့ပြန်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ “ကျွန်တော့်နာမည်က လီဟွေမင်း ပါ၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
လုအန်းကျီ က “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ခင်ဗျာ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ချန်းချန်း က စကူတာစီးလျက် ပြန်ရောက်လာပြီး ကွမ်ကွမ်ဘေးတွင် ရပ်ကာ “ကွမ်ကွမ်၊ နင့်စကူတာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ” ဟု မေးသည်။
ကွမ်ကွမ်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ လီဟွေမင်းထံသို့ ပြေးသွားပြီး စကူတာ သွားယူလေသည်။
လီဟွေမင်းက ကွမ်ကွမ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ “ငါတို့ ပန်းခြံလေးထဲ သွားကစားရအောင်။ ချန်းချန်း ဖေဖေကိုလည်း ချန်းချန်း ကို ခေါ်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ဦး”
ကွမ်ကွမ်က မျက်လုံးလေးဝိုင်းကာ လုအန်းကျီ ကို ကြည့်ပြီး “ဦးဦးက ချန်းချန်း ရဲ့ ဖေဖေလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လုအန်းကျီ က ခေါင်းညိတ်ပြီး ငုံ့ကြည့်ကာ “ဟုတ်တယ်၊ ဦးဦးက ချန်းချန်း ရဲ့ ဖေဖေပါ။ သားနာမည်က ဘယ်သူလဲ”
ကွမ်ကွမ်က တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့် မိတ်ဆက်သည်- “ကျွန်တော့်နာမည်က ကွမ်ကွမ်ပါ၊ နာမည်ရင်းက လီယွီကွမ် ပါ”
ချန်းချန်း ကလည်း သူမ၏စကူတာနှင့် လုအန်းကျီ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ဝင်ပြောသည်- “သမီးက ချန်းချန်း! နာမည်ရင်းက ကျန်းချန်းချန်း”
လုအန်းကျီ က ချန်းချန်း ၏ လက်ကိုကိုင်ကာ “ကွမ်ကွမ်တို့နဲ့အတူ ပန်းခြံထဲ သွားကစားမလား”
ချန်းချန်း က လိမ္မာပါးနပ်စွာ “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဖြေ၏။
ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီ သည် လက်တစ်ဖက်က စကူတာကိုသယ်၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ချန်းချန်း ကို ဆွဲကာ လီဟွေမင်းတို့ သားအဖနှင့်အတူ အိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ ပန်းခြံငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
ထိုပန်းခြံလေးမှာ အိမ်ရာဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် တည်ရှိပြီး စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များ ဝန်းရံထား၏။ ပန်းခြံအတွင်း၌ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်းပစ္စည်းများ၊ ကလေးကစားကွင်းနှင့် အနားယူရန် ထိုင်ခုံများ စုံလင်စွာ ရှိပေသည်။
ချန်းချန်း နှင့် ကွမ်ကွမ်တို့သည် ကစားကွင်းကို မြင်သည်နှင့် စကူတာများကို မေ့သွားကြပြီး သူတို့၏ ဖေဖေများထံ အပ်နှံကာ လျှောစီးခြင်း၊ ဒိုင်နိုဆောရုပ်စီးခြင်းနှင့် ဒန်းစီးခြင်းတို့ကို ပြေးလုပ်ကြတော့သည်။
သို့သော်လည်း ချန်းချန်း မှာ သူမ၏ စကူတာကို မမေ့သေးဘဲ မကစားမီ လုအန်းကျီ ကို အထူးမှာကြားလိုက်သည်- “ဖေဖေ၊ ဒါလေးကို သေချာကြည့်ထားပေးနော်”
လုအန်းကျီ က စကူတာကို သူ၏ခြေရင်းတွင် ချထားပြီး “အေးပါ၊ ဖေဖေ ဒီမှာတင်ထားပြီး သေချာကြည့်ပေးထားမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အင်းဟင်း”
ထိုအခါမှသာ ကလေးမလေးမှာ စိတ်ချလက်ချ ပြေးကစားတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် လုအန်းကျီ ကို လုံးဝ စိတ်မချနိုင်သေးဘဲ ကစားနေရင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်တတ်သေးသည်။ စကူတာ ပျောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မပျောက်ပါဘူး”
လုအန်းကျီ ၏ စကားမှာ ချန်းချန်း ကို အပြည့်အဝ စိတ်မအေးစေနိုင်ပေ။ ကလေးမလေးမှာ သူမ၏ ကစားစရာလေးကို အတော်လေး နှမြောပုံရသည်။
လုအန်းကျီ က သက်ပြင်းချကာ “ဒီကလေးမလေးက အရာရာကို စိုးရိမ်လွန်းတယ်၊ ကွမ်ကွမ်က ပိုကောင်းတယ်၊ သူကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆော့နေတာပဲ”
လီဟွေမင်းက ရယ်မောကာ “ကွမ်ကွမ်ကတော့ အေးဆေးပဲ။ စကူတာ ပျောက်သွားရင်တောင် စိတ်ပူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချန်းချန်း လုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
အစပိုင်းတွင် သူစိမ်းများသဖွယ် ဖြစ်နေကြသော အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ကလေးများအကြောင်း စကားပြောရင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း အနေနီးလာကြပြီး အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုလာကြသည်။
လီဟွေမင်းက “ခင်ဗျားက ပုံမှန်ဆိုရင် အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်ပုံရတယ်နော် ခင်ဗျားတို့အိမ်မှာ ကလေးကို များသောအားဖြင့် ချန်းချန်း မေမေပဲ ထွက်ခေါ်တာ တွေ့ရတယ်” ဟု ပြောသည်။
လုအန်းကျီ က “ဟုတ်တယ်၊ အရင်က ကျွန်တော် ခရီးထွက်နေရလို့ ကျန်းဆူရှင်း ပဲ ကလေးကို ပင်ပင်ပန်းပန်း ထိန်းခဲ့ရတာ။ အခု ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ သိပ်မရှုပ်တော့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်ပဲ ချန်းချန်း ကို ခေါ်ခေါ်လာတာ ခင်ဗျား မကြာခဏ တွေ့ရမှာပါ”
လီဟွေမင်းက “ကောင်းတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
လုအန်းကျီ က “ခင်ဗျားရော ဒီနေ့ ပိတ်ရက်မို့ ကလေးနဲ့အတူ အနားယူနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လီဟွေမင်းက သက်ပြင်းချကာ “ဒီတစ်ခါတော့ ပိတ်ရက်မို့ နားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်ပြုတ်သွားလို့ ခဏ အနားယူနေရတာပါ၊ အဲဒါကြောင့် ကလေးကို ထိန်းပေးနေတာ...”
လုအန်းကျီ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားပြီး “စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ” ဟုသာ ဆိုလိုက်သည်။
လီဟွေမင်းက ပြုံးပြီး “ရပါတယ်၊ အခုခေတ်မှာ အင်တာနက်ကုမ္ပဏီတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့လို ပရိုဂရမ်မာတွေက အလုပ်ရှာရတာ မခက်ပါဘူး”
လုအန်းကျီ က လီဟွေမင်းကို ကြည့်ကာ “ခင်ဗျားက ပရိုဂရမ်မာ လား” ဟု မေးသည်။
လီဟွေမင်းက ရယ်မောကာ “တကယ်တော့ ကုဒ် ရေးတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပါပဲ”
လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရလာသော်လည်း လောလောဆယ် ထုတ်မပြောသေးပေ။
သူတို့သည် ပန်းခြံထဲတွင် ကစားနေသော ကွမ်ကွမ်နှင့် ချန်းချန်း တို့ကို စောင့်ကြည့်ရင်း နေမွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုစဉ် လုအန်းကျီ ထံသို့ ကျန်းဆူရှင်း ထံမှ ဖုန်းလာသည်။ ဖက်ထုပ်များ ကျက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ချန်းချန်း ကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့ရန် ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီ သည် လီဟွေမင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ချန်းချန်း ကို ခေါ်လိုက်သည်။ လီဟွေမင်းကလည်း ကွမ်ကွမ်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။
“စကူတာ ယူဦး”
ချန်းချန်း ရောက်လာပြီး ရေသန့်ဘူးထဲမှ ရေကို တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် လုအန်းကျီ ကို အမိန့်ပေးသည်။
လုအန်းကျီ သည် မြေပြင်မှ စကူတာကို ကောက်ကာ လက်တစ်ဖက်က ချန်းချန်း ၏ လက်ကိုကိုင်ပြီး လီဟွေမင်းနှင့် ကွမ်ကွမ်တို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ဖက်ထုပ်များ ကျက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းဆူရှင်း နှင့် ရှောင်ချင်း တို့က ပန်းကန်များထဲသို့ ထည့်ပြင်ထားကြ၏။
ကျန်းဆူရှင်း သည် ချန်းချန်း အတွက် ပုစွန်ထည့်ထားသော ဖက်ထုပ်များကို အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသည်။
ကလေးမလေးမှာ လက်ဆေးပြီးနောက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ဇွန်းလေးကို ကိုင်လျက် ပန်းကန်လုံးလေးကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ဖက်ထုပ်များ အမြန်အေးသွားစေရန် သူမက တဖူးဖူး မှုတ်နေလေသည်။
လုအန်းကျီ၊ ကျန်းဆူရှင်း နှင့် ရှောင်ချင်း တို့လည်း ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။
လုအန်းကျီ သည် ပန်းခြံထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သတိရကာ ကျန်းဆူရှင်း အား မေးလိုက်သည်- “မင်း လီဟွေမင်းကို သိလား”
ကျန်းဆူရှင်း က “ကွမ်ကွမ်ရဲ့ ဖေဖေကို ပြောတာလား သူနဲ့တော့ သိပ်မရင်းနှီးဘူး၊ သူ့ဇနီးနဲ့ ပိုရင်းနှီးတယ်။ သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက လူကောင်းတွေပါ။ ဘာလို့လဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”
လုအန်းကျီ က “ကျန်းဆူရှင်း၊ ကိုယ် စောစောက အိမ်ရာဝင်းထဲမှာ လီဟွေမင်းနဲ့ တွေ့ပြီး ခဏစကားပြောဖြစ်တယ်။ သူ အလုပ်ပြုတ်သွားတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းဆူရှင်း မှာ အံ့သြသွားသည်- “မဖြစ်နိုင်တာ... ကွမ်ကွမ်ရဲ့ ဖေဖေက အတော်လေး တော်တာ မဟုတ်လား သူက ကွန်ပျူတာနည်းပညာမှာ အထူးထူးချွန်တာလေ။ သူကိုယ်တိုင်တောင် နည်းပညာရှယ်ယာနဲ့ တခြားလူတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီထောင်ထားတာ။ သူက ကုမ္ပဏီရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းမှာ ပါတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး အလုပ်ပြုတ်သွားရတာလဲ”
လုအန်းကျီ က ခေါင်းခါပြပြီး “ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ အများကြီးတော့ မမေးဖြစ်ခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ချင်းက “အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခဖြစ်တာ ဒါမှမဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအပေါ် သဘောထားမတိုက်ဆိုင်တာမျိုးပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါမျိုးတွေက သဘာဝပါပဲ” ဟု ဝင်ပြောသည်။
လုအန်းကျီ က ခဏစဉ်းစားပြီး “သူက ပရိုဂရမ်မာတစ်ယောက်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆိုရင် ဆော့ဖ်ဝဲလ်ပိုင်း ဒီဇိုင်းဆွဲတာတွေမှာ ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းဆူရှင်း က “ကွမ်ကွမ်မေမေ ပြောတာတော့ သူက အမြဲတမ်း အဲဒီအလုပ်ပဲ လုပ်တာတဲ့”
လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ တွေးတောကာ “မင်းမှာ ကွမ်ကွမ်တို့ မိသားစုရဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့လိပ်စာ ရှိလား ကိုယ် ကွမ်ကွမ်ဖေဖေနဲ့ တွေ့ဖို့ ကူပြီး စီစဉ်ပေးလို့ ရမလား ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်း တစ်နေရာရာမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောဖို့ သူ့ကို ခေါ်ပေးပါဦး”
ကျန်းဆူရှင်း က “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
လုအန်းကျီ က “ကိုယ့်မှာ အကြံတစ်ခုရှိလို့၊ သူ့ဆီက အကူအညီတောင်းချင်တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။