ဒါက တကယ်ကြီးလား
Vol. 11 Ch. 105
ကျန်းဆူရှင်း သည် လုအန်းကျီ ၌ မည်သို့သော အတွေးအမြင်များ ရှိသည်ကို အသေးစိတ် ထပ်မမေးတော့ဘဲ ကွမ်ကွမ်မေမေထံ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
ဝတ္ထုရေးဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လုအန်းကျီ တွင် အမြဲတမ်း ဆန်းသစ်ပြီး ထူးခြားသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ရှိတတ်သည်ကို သူမ သိပြီးသားဖြစ်ရာ ထိုအချက်ကို သူမ အတော်လေး လေးစားမိ၏။ ဖုန်းမြည်သံကိစ္စတုန်းကလည်း ရလဒ်ကို မမြင်ရခင်အထိ သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ယခုလည်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ သူ့အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။
“ဟယ်လို... ကွမ်ကွမ်မေမေလား ကွမ်ကွမ်ဖေဖေ အိမ်မှာရှိလားဟင် အင်း... ချန်းချန်းဖေဖေက သူ့ကို တစ်ခုခု ဆွေးနွေးချင်လို့ ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်း တွေ့ချင်လို့တဲ့။ ကွမ်ကွမ်ဖေဖေ အချိန်ရမလားဟင် အင်း... အင်း... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်မေးကြည့်လိုက်မယ်...”
ကျန်းဆူရှင်း သည် ဖုန်းထဲတွင် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် လုအန်းကျီ ကို လှည့်မေးလိုက်သည်- “ကွမ်ကွမ်ဖေဖေက အိမ်ရာဝင်းထဲက ပန်းခြံလေးမှာပဲ တွေ့ရင် ဖြစ်မလားလို့ မေးနေတယ်”
လုအန်းကျီ က “ရပါတယ်” ဟု ဖြေလိုက်သည်။ သူကတော့ တစ်နေရာရာမှာ သေသေချာချာ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကွမ်ကွမ်ဖေဖေမှာ ကလေးထိန်းနေရသည့်အတွက် ပန်းခြံလေးမှာ ဆွေးနွေးလျှင်လည်း အဆင်ပြေပါသည်။
အကယ်၍ သူတို့ကြားတွင် ကနဦးသဘောတူညီချက် ရသွားမှသာ နောက်ပိုင်းတွင် အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးရန် နေရာပြောင်းနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းဆူရှင်း က ဖုန်းထဲသို့ ထပ်ပြောလိုက်သည်- “ချန်းချန်းဖေဖေက ရတယ်လို့ ပြောပါတယ်ရှင်။ ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကောင်းပါပြီ၊ နေ့လည်မှ တွေ့ကြတာပေါ့”
ဖုန်းချပြီးနောက် ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီ ကို မေးလိုက်သည်- “ရှင် အခု ဘာတွေ ကြံစည်နေပြန်တာလဲ နောက်ထပ် ‘ငွေကြေးဆိုင်ရာ လွတ်လပ်ခွင့်’ ရမယ့် အစီအစဉ်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
ကျန်းဆူရှင်း က မမေးသော်လည်း ရှောင်ချင်းကမူ စပ်စုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လုအန်းကျီ က အားနာသလို ပြုံးပြရင်း “ငါ့မှာ အဲဒီလို အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ဘယ်ကရလာမှာလဲ”
ရှောင်ချင်းက “ငါ သိသားပဲ! နင်က အမြဲတမ်း ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့်၊ ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့်နဲ့။ အခုလည်း ဖုန်းမြည်သံ ဒေါင်းလုဒ်ဇယားမှာ ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာလုံးကို နင်သိမ်းပိုက်ထားတာပဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး လွတ်လပ်ချင်နေသေးတာလဲ”
လုအန်းကျီ က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။
ရှောင်ချင်းက “ဒီတစ်ခါကော ဘာအကြံလဲ အရိပ်အမြွက်လေးဖြစ်ဖြစ် ပြောပြလို့ မရဘူးလား”
လုအန်းကျီ က “လက်ရှိ သုံးနေတဲ့ ပင်ယင် စာရိုက်စနစ် က သုံးရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူးလို့ ငါ ခံစားရလို့။ ငါ့မှာ အကြံအစည်တချို့ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ဆော့ဖ်ဝဲလ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့်လူကို ရှာနေတာ။ နောက်ပိုင်း ကီးဘုတ်ရိုက်တဲ့အခါ ပိုလွယ်သွားအောင်လို့ပါ။ တခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ရှောင်ချင်းက အထင်သေးသလို ကြည့်ကာ “နင်က သီချင်းစာသားတောင် အများကြီး ရေးတာမဟုတ်ဘဲနဲ့။ ကျူကျူ မှာ စကားပြောတာလောက်ပဲ ရှိတာကို၊ ငါကြည့်တာတော့ နင်က ဟွာခီ တောင် သိပ်သုံးတာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံပြီး စာရိုက်ဆော့ဖ်ဝဲလ် အသစ်ကို တကူးတက ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့ လိုလို့လား”
လုအန်းကျီ က ရယ်မောရင်း “ငါ ဝတ္ထုလည်း ရေးတယ်လေ”
ရှောင်ချင်းက မယုံကြည်ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်- “နင်က သီချင်းရေးတယ်ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က ဘယ်နှစ်မျိုးတောင် တတ်ချင်နေတာလဲ! ဝတ္ထုပါ ရေးတယ်ဟုတ်လား ဘာဝတ္ထုတွေ ရေးတာလဲ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ တို့၊ ‘နဂါးဘုရင်’ တို့လို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်”
လုအန်းကျီ က “နင် ပြောတာ တကယ် မှန်နေတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ချင်းက “တော်စမ်းပါ၊ တော်စမ်းပါ၊ ကြွားတာလည်း အကန့်အသတ်ရှိဦးမှပေါ့!”
ကျန်းဆူရှင်း က ဝင်ပြောသည်- “တကယ်ပြောတာပါ၊ သူ နင့်ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး”
သူမသည် အတော်လေး ဂုဏ်ယူနေမိ၏။ ရှောင်ချင်းက ထိုသို့ပြောလာချိန်တွင် သူမသည် လုအန်းကျီ ၏ ကလောင်အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြချင်နေသည်။ သူမသည် နာမည်ကျော် အဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းထက် ဤအချက်က ပို၍ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သို့သော် ရှောင်ချင်းက မယုံသေးဘဲ လုအန်းကျီ နှင့် ကျန်းဆူရှင်း ကို ကြည့်ကာ “နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပေးအယူမျှမျှနဲ့ လိမ်နေကြတာပဲ” ဟု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
လုအန်းကျီ: “...”
ကျန်းဆူရှင်း: “...”
ချန်းချန်း: “ဟဲဟဲ! ဟဲဟဲ!”
ရှောင်ချင်းက ရယ်မောလိုက်သည်- “ကြည့်ပါဦး၊ ချန်းချန်း တောင် နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ရယ်နေပြီ! ဒီလိုအပြောကြီးတာကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ”
ချန်းချန်း: “ဟဲဟဲ”
လုအန်းကျီ နှင့် ကျန်းဆူရှင်း တို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။
ရှောင်ချင်းက ဆက်ပြောသည်- “ဒါပေမဲ့ ဒီလိုစာရိုက်စနစ်ကို တကယ်ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ့်ကို ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့် အစီအစဉ်သစ် ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့”
လုအန်းကျီ က “ဘယ်လိုမျိုးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ချင်းက “ဒါကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင် ပြည်တွင်းက ကွန်ပျူတာစနစ်တွေနဲ့ တွဲဖက် ရောင်းလို့ရတယ်။ အခု သုံးနေတဲ့ စနစ်လိုပေါ့၊ သူက အရင်က စနစ်ကို အနိုင်ယူပြီး ပြည်တွင်းစနစ်တွေမှာ အခြေခံထည့်သွင်းပေးရတဲ့ စနစ် ဖြစ်လာတာ။ အခုဆိုရင် တရုတ်နိုင်ငံမှာ ကွန်ပျူတာတစ်လုံး ရောင်းရတိုင်း၊ စနစ်တစ်ခု တပ်ဆင်တိုင်း အဲဒီစာရိုက်စနစ်ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်ပိုင်ရှင်က ၅ ယွမ် (၅ ကျပ်) ဆီ ရနေတာလေ”
“အကယ်၍ နင်က လက်ရှိစနစ်ထက် ပိုကောင်းတဲ့ စနစ်တစ်ခုကို ထုတ်နိုင်ပြီး သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင်တော့ အေးဆေးပဲပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ လက်ရှိ ခေတ်စားနေတဲ့ စနစ်ထက် သာလွန်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင် မူပိုင်ခွင့် လည်း ရှိရမယ်”
လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အဲဒီလိုလား...” သူ ဤအချက်ကို မတွေးမိခဲ့ပေ။ သူ၏ အရင်ဘဝတွင်မူ QQ စသည့် စာရိုက်စနစ်များစွာသည် အပြိုင်အဆိုင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ အခမဲ့သုံးစွဲနိုင်သော ကိရိယာများသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရာမှ ငွေရနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုအန်းကျီ မထင်ခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့်ကို အမှန်တကယ် ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“ဒီမူပိုင်ခွင့်ကို ဘယ်မှာ မှတ်ပုံတင်ရမလဲ” ဟု လုအန်းကျီ က မေးလိုက်သည်။
သူသည် ယခင်က အင်တာနက်ကုမ္ပဏီများစွာထံ အကြံပြုချက် အီးမေးလ်များ ပေးပို့ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် လူသိနည်းနေသေးသည့်အတွက် သူ၏စိတ်ကူးများကို ထိုကုမ္ပဏီများက သတိမထားမိခဲ့ခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင်မူ ဤမူပိုင်ခွင့်မှာ သူ၏လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။
ရှောင်ချင်းက “မူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်တဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက် ရှိတယ်လေ။ ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်နဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဖွင့်ခဲ့တဲ့ အစိုးရ ဝက်ဘ်ဆိုက်ပေါ့။ လာ... ငါ ဝင်ပေးမယ်” ဟု ဆိုကာ ကျန်းဆူရှင်း ၏ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ပြီး ရှာဖွေရေးတွင် မူပိုင်ခွင့် ကာကွယ်ရေး ဝက်ဘ်ဆိုက်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။
ဝက်ဘ်ဆိုက်၏ ဒီဇိုင်းမှာ ဂီတမူပိုင်ခွင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူ၏။ လုအန်းကျီ သည် သူ၏ ဂီတမူပိုင်ခွင့် အကောင့်ဖြင့်ပင် ဤဝက်ဘ်ဆိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အလုပ်အတော်လေး သက်သာသွားသည်။
သူသည် အကောင့်ဝင်လိုက်ပြီး ဒီဇိုင်းဆန်းသစ်မှု ကဏ္ဍအောက်မှ မူပိုင်ခွင့်ရွေးချယ်မှုကို နှိပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ စာမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မူပိုင်ခွင့်အကြောင်းအရာမှာ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် စနစ်တကျရှိသော မူဘောင် တစ်ခု ဖြစ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း၊ မဟုတ်လျှင် စစ်ဆေးမှု ကျရှုံးမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးချက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လုအန်းကျီ သည် သူ၏ စာရိုက်စနစ်တွင် ပါဝင်မည့် ထူးခြားချက်များကို ချက်ချင်း ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤအကြောင်းအရာများကို အင်တာနက်ကုမ္ပဏီများထံ ပေးပို့ရန်အတွက် စနစ်တကျ စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ချောချောမွေ့မွေ့ ရေးသားနိုင်ခဲ့သည်။ ထူးခြားချက်များ၊ အသုံးဝင်ပုံများနှင့် စနစ်တကျဖြစ်ပုံများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာစေရန် ရေးသားခဲ့သည်။
ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းဆူရှင်း တို့မှာ အံ့သြသွားကြသည်။
ရှောင်ချင်းက “နင်က လက်ရှိစာရိုက်စနစ်ကို အတော်လေး အဆင့်မြှင့်တင်ထားတာပဲ။ အခုလိုသာ တကယ် ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်မယ်ဆိုရင် သုံးရတာ တကယ်လွယ်မှာပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းဆူရှင်း က ခေါင်းညိတ်ပြီး “နင် ဒါတွေအားလုံးကို ဝတ္ထုရေးရင်းနဲ့ စဉ်းစားမိတာလား” ဟု မေးသည်။
လုအန်းကျီ က “အတွေ့အကြုံက အကောင်းဆုံး ဆရာပဲလေ။ နေ့တိုင်း ဝတ္ထုရေးနေရပြီး စာရိုက်ရတာ ခက်ခဲနေတဲ့အခါ အဲဒီစနစ်ကို ပြုပြင်ဖို့ အကြံတွေ ရလာတာ သဘာဝပါပဲ”
ရှောင်ချင်း၏ အထင်သေးသော အကြည့်မှာ လုအန်းကျီ နှင့် ကျန်းဆူရှင်း တို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာပြန်သည်- “ဟန်ဆောင်လိုက်ကြဦး! ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်ကြဦး နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေကျနေတာပဲ”
လုအန်းကျီ: “...”
ကျန်းဆူရှင်း: “...”
ချန်းချန်း မှာမူ ထိုအခြင်းအရာကို ကြည့်ပြီး သဘောကျကာ ရယ်မောနေပြန်သည်။
မူပိုင်ခွင့် စစ်ဆေးခြင်းမှာ ချက်ချင်း ပြီးစီးမည်မဟုတ်သဖြင့် အားလုံး ကွန်ပျူတာရှေ့မှ ထွက်လာကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ချန်းချန်း မှာ အိပ်ချင်လာသဖြင့် ရှောင်ချင်းလည်း ပြန်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
“ဒီကလေးမလေးက ငါ့အိမ်မှာဆို ဘယ်လိုမှ မအိပ်ဘဲနဲ့၊ နင်တို့ဆီကျမှ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတာပဲ။ သူက အိမ်လွမ်းတတ်နေတာလား” ဟု ရှောင်ချင်းက ပြန်ခါနီးတွင် ညည်းညူသွား၏။
ရှောင်ချင်းသည် ကားကို အိမ်ရာဝင်း၏ မြေအောက်ကားပါကင်တွင် ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ကားကို မောင်းထွက်လာရင်း စောစောက သူတို့ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိ၏။ သူမသည် စတီယာရင်ကို လှည့်ရင်း “ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပဲ...” ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားသည်။ ကျန်းဆူရှင်း ပေးထားသော ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ လက်မှတ်ထိုးစာအုပ်ကို သတိရသွားပြီး သူမ မှင်သက်သွားသည်- “မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါက တကယ်ကြီးလား တကယ်ကြီးလား”