ဘေဘီ

လုအန်းကျီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး “ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့်ကို သော့ပေးဖို့ စဉ်းစားမိတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက စကားမဖြတ်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ အပိုသော့တစ်ချောင်း သွားယူနေပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူမ အိပ်ခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး “ရှင်ဆီ သော့ရှိနေတာက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ချန်းချန်းက ရှင်လာတိုင်း တံခါးလာဖွင့်ပေးနေရတာ အလုပ်ရှုပ်တယ်လေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးကာ “ချန်းချန်းက ကျွန်တော့်ကို တံခါးဖွင့်ပေးတာ တကယ်ကောင်းတာပါ။ နေ့တိုင်း ကျွန်တော် တံခါးခေါက်လိုက်လို့ ပထမဆုံး မြင်ရတာက ချန်းချန်းရဲ့ ခေါင်းလေး ပြူထွက်လာတာပဲလေ။ အဲ့ဒါက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းလိုက်လဲ”

“အင်းဟင်း၊ ချန်းချန်းက တော်တယ်”

ချန်းချန်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့လေးကို မော့ကာ ကြွားလုံးထုတ်ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောရင်း ကလေးမလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီအနီးသို့ လျှောက်လာပြီး အပိုသော့ကို ကမ်းပေးကာ “အဲ့တော့ သော့ကို မယူချင်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။

လုအန်းကျီက သော့ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး “ယူတာပေါ့၊ ဘာလို့ မယူဘဲ နေရမှာလဲ”

သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လာနေပြီဖြစ်သည်။ သော့ကို လက်ပြောင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နှစ်ဦးသား၏ နှလုံးသားထဲ၌ ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ကျန်းဆူရှင်း၏ အပိုသော့သည် သူမ၏ အိပ်ခန်းကုတင်ဘေး စားပွဲတင်အံဆွဲထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ ပေးရန် တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ ပုံမှန်လာချက်ပြုတ်ပေး၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး ချန်းချန်းကို ကူကြည့်ပေးသည့်ဒေါ်ကြီးကူး ကိုပင် သူမ သော့ပေးရန် မစဉ်းစားခဲ့ပါ။

သို့သော် ယခု လုအန်းကျီနှင့် တွေ့သောအခါတွင်မူ သူမသည် ထိုအပိုသော့ကို ပေးအပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်၏... သူမတစ်ဦးတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ချန်းချန်း၏ လုံခြုံရေးနှင့် အားကိုးရာကိုပါ လုအန်းကျီထံ အပ်နှံလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် သူမ၏ သတိထားမှု တစ်ဝက်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး လုအန်းကျီအပေါ် ယုံကြည်မှု ထားရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အရင်ကဆိုလျှင် လုံခြုံမှုမရှိဟု ခံစားရစေမည့် ဤလုပ်ရပ်သည် ယခုအခါတွင်မူ သူမကို ထူးထူးခြားခြား စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိစေသည်။

သော့သည် သူမလက်ထဲမှ ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဆူရှင်း၏ အကြည့်တို့သည် လုအန်းကျီ၏ လက်များပေါ်၌ ဝဲနေသည်။

‘ဒီလက်တွေက နွေးထွေးပြီး အားကိုးရတယ်၊ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ...’ ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်းလက်ထဲမှ သော့ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ်တွင် သော့ပေါ်၌ ကျန်ရှိနေသည့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သော့ပေါ်တွင် စွဲကျန်နေသည့် ကျန်းဆူရှင်း၏ လက်ငွေ့ပင် ဖြစ်သည်၊ ဤအိမ်ကလေး၏ နွေးထွေးမှုသဖွယ်ပင်။

ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့၏ ဤအိမ်လေးသည် လုအန်းကျီအတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ဤကာလအတွင်း ခဏခဏ လာခဲ့ပြီး၊ လာတိုင်းလည်း ချန်းချန်းနှင့်အတူ အချိန်အကြာကြီး နေပေးခဲ့သည် မဟုတ်လား။

သူသည် ဤနေရာနှင့် ဘာအတားအဆီးမှ မရှိတော့ဘဲ ဤနေရာတွင် မနေသော်လည်း ဤအိမ်ထောင်စုထဲသို့ စိမ့်ဝင်ပျံ့နှံ့နေပြီဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သော့ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဤအိမ်နှင့် တစ်သားတည်းကျသည့် ခံစားချက်က ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး၊ ပိုမိုထင်ရှားကာ ခိုင်မာလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် ဤသော့ကို တစ်ချိန်လုံး မျှော်လင့်နေခဲ့မိတာပဲ... သူသည် ဤအချက်ကို နားလည်သွားပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ ကျန်းဆူရှင်းသည် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားကာ အကြည့်လွှဲသွားသည်။

လုအန်းကျီကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဘာစားချင်လဲ ကျွန်မ ညစာချက်လိုက်မယ်၊ စားပြီးမှ ပြန်ပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက မငြင်းဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ “ချန်းချန်းကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း ဘာစားရမလဲ မသိဘူး”

ချန်းချန်းက ချက်ချင်းပင် အကြံပြုသည် - “သမီး ရေခဲမုန့် စားချင်တယ်”

ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “ညဉ့်နက်မှ ရေခဲမုန့် စားမယ် ဟုတ်လား သတိထားဦး၊ ဗိုက်နာလိမ့်မယ်”

ချန်းချန်းက ချက်ချင်းပင် ကျန်းဆူရှင်းကို ပြန်မျက်စောင်းထိုးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းနှင့် ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ “ဒါဆိုရင်လည်း ရှိတာပဲ ချက်လိုက်တော့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြောသည်။

ချန်းချန်းကလည်း လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည် - “ဟုတ်ကဲ့”။ ကလေးမလေးက သိပ်ပြီး ဂျီကျတတ်သူ မဟုတ်သလို ရေခဲမုန့် စားရဖို့ကိုလည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတတ်ပေ။

ထို့နောက် ကျန်းဆူရှင်းက ညစာချက်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လုအန်းကျီကတော့ ချန်းချန်းနှင့် ခဏကစားပေးနေသည်။

ကလေးမလေးသည် တစ်နေ့လုံး အပြင်မှာ လျှောက်ကစားထားသဖြင့် အခုတော့ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပြီး နုံးချိနေပုံရသည်။ ကစားစရာများနှင့် ခဏတာ ကစားပြီးနောက်တွင် ဆက်မကစားချင်တော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းသည် ညစာကို အမြန်ချက်ပြီးစီးကာ လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သဖြင့် ကလေးမလေး စားပြီး အိပ်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ကလေးမလေးမှာလည်း အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်ကာ ဇွန်းဖြင့် ဆန်ပြုတ်ကို ခတ်သောက်နေသည်။

သူမသည် ဇွန်း၊ ခက်ရင်းများကို ကိုယ်တိုင် သိပ်မသုံးတတ်သေးသဖြင့် နေရာအနှံ့ ပေပွနေတတ်သည်။ သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းကတော့ သူမကို ခွံ့မကျွေးဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ရှိလှသည်။ သူမသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ချန်းချန်း၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးခြင်း၊ စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခြင်းနှင့် အဝတ်အစား လဲပေးခြင်းတို့ကိုသာ လုပ်ပေးသည်။

အရင်ကဆိုလျှင် လုအန်းကျီသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချန်းချန်းကို ကိုယ်တိုင် ခွံ့ကျွေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းက သူ့ကို တားမြစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းသည် အခုဆို အသက်နှစ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်တွင် မူကြို စတက်ရတော့မည်ဟု ဆိုသည်။ မူကြိုတွင် နေ့လယ်စာကို ကျောင်းမှာပဲ စားရမည်ဖြစ်သဖြင့် ချန်းချန်းကို ကိုယ်တိုင် စားသောက်တတ်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးရမည်ဟု ဆိုသည်။

တကယ်တော့ လုအန်းကျီ ခံစားရသည်မှာ ကျန်းဆူရှင်းသည် သင်တန်းပေးတာ အနည်းငယ် စောလွန်းနေသည်ဟု ဖြစ်သည်။ ချန်းချန်းက နောက်နှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်မှ ကျောင်းတက်ရမည်ဖြစ်ရာ တစ်နှစ်လုံး လိုသေးသဖြင့် တစ်နှစ်ကြိုပြီး သင်တန်းပေးရန် မလိုအပ်လှပေ။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက ဇွဲဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသဖြင့် သူ မကန့်ကွက်တော့ပါ။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ကလေး၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ကို စောစောစီးစီး ပျိုးထောင်ပေးခြင်းက အလွန်ကောင်းပါသည်။

ကလေးပညာပေးသည့် ကိစ္စတွင် ကျန်းဆူရှင်းဘက်က ပြဿနာမရှိသရွေ့ သူသည်လည်း သူမနှင့် သဘောထားချင်း တူညီသင့်သည်ဟု လုအန်းကျီ ခံစားရသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လုအန်းကျီက ပန်းကန်ဆေးရန် အမြန်သိမ်းဆည်းသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက သူ့ကို မမီနိုင်သဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူမက သူ့ကို မနိုင်သော်လည်း၊ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကတော့ နိုင်သွားခြင်းပင်။

လုအန်းကျီသည် အောင်နိုင်သူအလား ပန်းကန်ဆေးစင်ရှေ့တွင် စတင်ရန် ပြင်နေစဉ်၊ ချန်းချန်းသည် သူမ၏ ထိုင်ခုံပုလေးကို ပန်းကန်ဆေးစင်ရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လာပြီး ၎င်းပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။

“ချန်းချန်း ဆေးမယ်”

ကလေးမလေးက ပန်းကန်ဆေးမည့်နေရာကို ဦးအောင် နေရာယူကာ ကြေညာလိုက်၏။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြိုင်တူ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီက ချန်းချန်း၏ ပန်းကန်လုံးလေးကို ထုတ်ပေးကာ ကျန်းဆူရှင်းကို သူမ ဆေးသလို လုပ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပြီး၊ လုအန်းကျီကတော့ ကျန်သည့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောလိုက်သည်။

ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို စကားစပြောသည် “ဒီနှစ်ရက်အတွင်း လူအများကြီးက ရှင့်ဆီက သီချင်းတောင်းဖို့ လိုက်ရှာနေကြတယ်၊ ဈေးကောင်းပေးမယ်လို့တောင် ပြောကြတယ်။ ယွမ်ယီကလည်း သူ့ရဲ့ မန်နေဂျာကတစ်ဆင့် သီချင်းတောင်းဖို့ ကျွန်မတို့ဆီ ဆက်သွယ်လာတယ်...”

လုအန်းကျီက “ဟုတ်လားဘသူက တီဗီအစီအစဉ်မှာပဲ အပျော်ပြောတာလို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ကျွန်မလည်း အစကတော့ သူ အပျော်ပြောတာပဲ ထင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အခုလက်ရှိ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ လက်ရာတွေအရဆိုရင် သူတကယ်လာပြီး သီချင်းတောင်းတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါနဲ့ ရှင် လက်ခံမှာလား”

လုအန်းကျီက ခေါင်းခါကာ “မယူရင်ကောင်းမယ် ထင်တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အဓိက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက ဝတ္ထုရေးတာပဲလေ။ နောက်ပိုင်း အချိန်ရမှ အဲ့ဒီသီချင်းတွေကို ကိုယ်တို့ဘာသာပဲ ဆိုကြတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အမှီအခိုကင်းတဲ့ ဂီတပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ကိုယ်လည်း သီချင်းတွေ ထုတ်ဖူးတာပဲဆိုတော့ တခြားသူတွေကို ပေးဆိုဖို့ မလိုပါဘူး။ သီချင်းတောင်းတာတွေရှိရင် မင်းဘာသာပဲ လက်ခံလိုက်ပါ”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ထပ်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ဆိုလိုတာက ရှင့်ရဲ့ ရတနာသီချင်းတွေကို တခြားသူတွေ မဆိုရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သီချင်းတွေကိုတော့ တခြားသူတွေ ဆိုလို့ရတယ်၊ အဲ့လိုလား”

ကျန်းဆူရှင်း နောက်ပြောင်နေမှန်း လုအန်းကျီ သိသဖြင့် သူကလည်း ပြန်နောက်လိုက်သည် - “မှန်တာပေါ့၊ ကျွန်တော့် သီချင်းတွေက တန်ဖိုးရှိတယ်လေ၊ အဲ့ဒါတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ဆိုစေချင်တာ”

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါဆိုရင် ဆိုပြလေ၊ ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ နားထောင်ကြည့်ရအောင်”

ချန်းချန်းက ကျန်းဆူရှင်း ဖွင့်ပေးထားသည့် ရေပိုက်မှ စီးကျနေသော ရေအေးလေးအောက်တွင် သူမ၏ ပန်းကန်လုံးလေးကို ဆေးနေရင်း၊ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြားသောအခါ “ဖေဖေ ဆို” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အခုဆိုလျှင် လုအန်းကျီ သီချင်းဆိုတာကို နားထောင်ရတာ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်နေပြီး၊ ဖေဖေ သီချင်းဆိုတာက မေမေ ဆိုတာထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်နေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုအန်းကျီ သူမအတွက် ဆိုပြသည့် သီချင်းများက သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် အကြိုက်နှင့် ပိုကိုက်ညီသည် မဟုတ်လား။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဆိုမယ် ”

လုအန်းကျီက သီချင်းဆိုလိုက်သည် - “ငါ့ရဲ့ ဘေဘီ၊ ဘေဘီ၊ မင်းကို အချိုဓာတ်လေး နည်းနည်း ပေးမယ်၊ ဒါမှ မင်း ဒီည ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်မှာ...”