ငါ့ရဲ့ ဘေဘီလေးကို နမ်းပါရစေ

“ငါ့ရဲ့ လူလည်မလေး၊ ငါ့ရဲ့ လူလည်မလေး၊ မင်းရဲ့ မျက်ခုံးလေးနဲ့ မျက်ဝန်းလေးတွေကို စနောက်ရင်း တစ်လောကလုံးကို ချစ်မြတ်နိုးသွားစေမယ်။ ဝါးလားလားလားလား၊ ငါ့ရဲ့ ‘ဘေဘီ’‌လေး ၊ မင်းပင်ပန်းတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က အနားမှာ ရှိနေပေးလိမ့်မယ်။ အိုက်ယာယာယာယာယာ၊ ငါ့ရဲ့ ‘ဘေဘီ’၊ မင်းဟာ အလှပဆုံးဆိုတာ သိပါစေ...”

လုအန်းကျီသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ချန်းချန်း၏ ပန်းကန်လုံးလေးကို သူမလက်ထဲမှ လှမ်းယူကာ စင်ကြယ်အောင်ဆေးပြီး ရေပိုက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကလေးမလေးသည် ဤသီချင်းကို သိသိသာသာ နှစ်သက်နေပြီး နားထောင်ရင်း ခေါင်းလေးကို ဟိုရမ်းဒီရမ်း လုပ်နေသည်။ သူမသည် ပန်းကန်ဆေးသည့်အလုပ်တွင် ဝင်ကူရန် မေ့လျော့နေသဖြင့် လုအန်းကျီက သူမလက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ယူသွားသည်ကိုပင် မတားဆီးတော့ပေ။

လုအန်းကျီသည် ဤနူးညံ့ချိုသာသော သီချင်းကို ဆိုနေရင်း တစ်ပိုဒ်ကို ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ဆိုလိုက်၊ နောက်တစ်ပိုဒ်ကို ချန်းချန်းလေးကို ကြည့်ဆိုလိုက် လုပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ဤသီချင်းသည် သူမအတွက်လား၊ ချန်းချန်းအတွက်လား၊ သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်လုံးအတွက်လားဆိုသည်ကို ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီက “မင်းပင်ပန်းတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က အနားမှာ ရှိနေပေးလိမ့်မယ်” နှင့် “မင်းဟာ အလှပဆုံးဆိုတာ သိပါစေ” ဟူသော စာသားများကို သူမကိုကြည့်၍ ဆိုသောအခါ သူမ မျက်စောင်းမထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် လုအန်းကျီကတော့ ပြုံးပြုံးလေးသာ ဆက်ဆိုနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သီချင်းလေးက တကယ်ကို နားထောင်လို့ကောင်းပြီး စိတ်ထဲမှာ အေးချမ်းသွားစေတာပဲ... ဟု ကျန်းဆူရှင်း တွေးလိုက်မိသည်။

“ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း!”

သီချင်းဆုံးသွားသောအခါ ချန်းချန်းက လက်ဖဝါးလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခုပ်တီးကာ “နောက်တစ်ပုဒ်၊ နောက်တစ်ပုဒ်” ဟု အော်ဟစ်တောင်းဆိုသည်။

လုအန်းကျီ လက်ကိုခြောက်အောင် သုတ်လိုက်ပြီး ချန်းချန်းကို ချီမကာ “ဧည့်ခန်းထဲ သွားရအောင်၊ ဖေဖေ နောက်သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုပြမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကလေးမလေး၏ လက်များကိုလည်း ကျန်းဆူရှင်းက သုတ်ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ စောစောက လက်ခုပ်တီးသံတွင် ရေသံများ ရောမပါတော့ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့”

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် လုအန်းကျီက သူမကို ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်သို့ ချီသွားသည်။

ကျန်းဆူရှင်းလည်း နောက်ကလိုက်လာခဲ့သည်။ သူမ၊ လုအန်းကျီနှင့် ချန်းချန်းတို့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကြစဉ် လုအန်းကျီက နောက်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ထပ်ဆိုပြသည် - “ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ‘ဘေဘီ’၊ ငါ တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ချင်တယ်၊ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေမင်းကြီးကို ရှာဖို့၊ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ လမင်းကြီးကို ရှာဖို့...”

ကျန်းဆူရှင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လုအန်းကျီက စောစောက သီချင်းကိုပဲ ပြန်ဆိုပြလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ အခြားသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဆိုပြလာခြင်းဖြစ်သည်။

သေချာပေါက်ပင်၊ ဒါက သူ့ရဲ့ လက်ကျန်သီချင်းတွေထဲက တစ်ပုဒ်ပဲလား၊ သူ့မှာ သီချင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးလဲဆိုတာ သူမ တကယ်မသိတော့ပါ။ သူက အမြဲတမ်း မျှော်လင့်မထားတဲ့အချိန်မှာ တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် ထုတ်ပြပြီး လူတွေကို အံ့အားသင့်စေတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့... ဒါကို သူမနဲ့ ချန်းချန်းပဲ အံ့သြစရာလို့ ထင်နေတာလား၊ ဂီတလောကထဲက လူတွေသာ လုအန်းကျီက သီချင်းတွေကို ဒီလောက်အလွယ်တကူ (အခမဲ့ ပေးနေသလိုမျိုး) ထုတ်ပြနေတာကို မြင်ရင် သူတို့တွေ သေချာပေါက် ထိတ်လန့်သွားကြလိမ့်မည်။

ဤသီချင်းသည်လည်း ‘ဘေဘီ’ အကြောင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့ကသီချင်းနှင့် ခံစားချက် လုံးဝကွဲပြားနေသည်... ကျန်းဆူရှင်းသည် တိတ်တဆိတ် နားထောင်ရင်း ဂရုတစိုက် ခံစားကြည့်နေမိသည်။

ရှေ့ကသီချင်းက ‘ဘေဘီ’ လေးကို ချော့မြှူတဲ့ နူးညံ့အေးချမ်းတဲ့ သီချင်းမျိုးဖြစ်ပြီး၊ အခုသီချင်းကတော့ ပုံပြောပြနေသလို ခံစားရသည်။

ဘာအကြောင်းကို ပြောပြနေသလဲဆိုသည်မှာ သီချင်းစာသားထဲတွင် အထင်အရှားပင်။

“လာလာဟူးလာလာ ~ ဟူးလာလာလာ၊ မင်းရဲ့နာမည်ကို အဲ့ဒီအပေါ်မှာ ရေးနေတုန်းပဲ၊ လာလာဟူးလာလာ ~ ဟူးလာလာလာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့ပါ၊ ပြန်လာပြီး အရာအားလုံးကို မင်းကို ပြောပြမယ်၊ ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ‘ဘေဘီ’...”

လုအန်းကျီ ဆက်ဆိုနေသည်။

ချန်းချန်းကတော့ ခေါင်းလေးကို ပြန်ပြီး ဟိုရမ်းဒီရမ်း လုပ်နေပြန်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းမှာမူ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ ရုတ်တရက် ရင်ထဲမှာ တစ်ဆို့လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နူးနူးညံ့ညံ့ သီချင်းဆိုနေသော လုအန်းကျီကို ကြည့်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ အကြည့်တို့က ပျော်ရွှင်နေသော ချန်းချန်းလေးဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့သည်။

လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်လေး ပါဝင်နေသည့် ဤနူးညံ့သော ပုံပြောသီချင်းလေးသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ နှလုံးသားထဲမှ အနူးညံ့ဆုံးနေရာကို မသိမသာ ထိတွေ့သွားခဲ့ပုံရသည်။

“ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ‘ဘေဘီ’...”

လုအန်းကျီ နောက်ဆုံးစာသားကို ဆိုပြီးချိန်တွင် ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာကာ မျက်ရည်စများ ဝဲနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငိုနေတာလဲ”

လုအန်းကျီ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လက်ဖြင့် မျက်ရည်ကို အမြန်သုတ်လိုက်ရင်း “ဟင့်အင်း... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး၊ ခံစားချက် ပါသွားလို့ထင်တယ်...” ဟု ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အသံကတော့ ပုံမှန်ပင်ရှိနေသေးပြီး ခံစားချက်ကြောင့် တုန်ရီနေခြင်း မရှိပေ။

လုအန်းကျီ စိတ်အေးသွားရသလို တစ်ခုခုကိုလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤသီချင်းသည် ‘ဘေဘီ’ အကြောင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အချို့အချိန်များတွင် မိဘများ၏ နှလုံးသားကို ပိုမိုထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က ဤသီချင်းကို နားထောင်လို့ကောင်းသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ အခုကိုယ်တိုင် ဆိုကြည့်သောအခါတွင်မူ ခံစားချက်ချင်း ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည်လည်း ဤသီချင်းကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။ လုအန်းကျီသည် အလိုလို လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမအနားသို့ တိုးသွားသော်လည်း ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်များကို သူကူသုတ်ပေးချင်သော်လည်း၊ သူသည် သူမနှင့် ဤမျှအထိ ရင်းနှီးသော အမူအရာမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူ၏လက်သည် လေထဲတွင် တန့်နေပြီး၊ ကျန်းဆူရှင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းဆူရှင်းလည်း လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ သတိပြန်ဝင်လာကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းလေးကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ထိုထက်ပို၍ မတိုးရဲတော့ပါ။ ဤအနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုသည်ပင် သူမ၏ စည်းကမ်းချက်များကို ဖောက်ထွက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လုအန်းကျီ၏ လက်ကြားတွင် အကွာအဝေး အနည်းငယ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအနည်းငယ်သော နီးကပ်မှုသည်ပင် လုံလောက်လှပါပြီ။

လုအန်းကျီသည် သူဘာလုပ်ရမည်ကို သိသွားသည်။ သူသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ ပါးပြင်လေးကို နူးညံ့စွာ ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မဖြင့် သူမ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်၏။

ကျန်းဆူရှင်း မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားထူထဲသော မျက်တောင်လေးများ တုန်ရီနေသည်။ လုအန်းကျီ၏ လက်မထိပ်လေးသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်ခွံအောက်မှ မျက်လုံးအိမ်လေးများ တုန်ရီနေသည်ကိုပင် ခံစားနေရသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ မျက်နှာလေးကလည်း အလွန်ပူနေသည်... “မင်း ဖျားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

လုအန်းကျီက မေးလိုက်သည်။

“ရှင်ပဲ ဖျားနေတာ”

ကျန်းဆူရှင်းက နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို လုအန်းကျီလက်မှ ခွာလိုက်ကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူမမျက်နှာလေး ပူနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကလေးမလေးက ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေကို ကယ်တင်ပေးလိုက်သည်။

“ချန်းချန်း လာမယ် ချန်းချန်း လုပ်မယ်”

ချန်းချန်းသည် ဖေဖေနှင့် မေမေတို့၏ အပြုအမူအားလုံးကို ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဆိုဖာပေါ်သို့ တွားတက်လာကာ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းကြားတွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြောရင်းဆိုရင်း ကလေးမလေးသည် လုအန်းကျီကို အတုယူကာ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ ဘာလုပ်ချင်နေသလဲဆိုသည်မှာ မမေးဘဲနှင့် သိသာလှသည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး စောစောက အခြေအနေမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်ရာ ချန်းချန်း၏ လက်ဖဝါးလေးများက သူမမျက်နှာကို ဟိုပွတ်ဒီပွတ် လုပ်နေတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ ကလေးမလေးက အတုခိုး တော်သားပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမရဲ့ လက်မလေးတွေက ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်ခွံလေးတွေကို ပွတ်ပေးနေတာပါ။

ထို့နောက် ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်မ ဒီသီချင်းနှစ်ပုဒ်ကို သင်ချင်တယ်”

ချန်းချန်းကလည်း ထုံးစံအတိုင်း ဝင်ပြောသည် - “ချန်းချန်းလည်း သင်ချင်တယ်၊ ချန်းချန်းလည်း သင်ချင်တယ်”

လုအန်းကျီက ပြုံးပြီး “ကောင်းပါပြီ၊ ချန်းချန်းလည်း သင်လို့ရတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် မပြန်ခင် တစ်ခေါက်လောက် သင်ပေးခဲ့ရမလား”

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက “တော်တော်လည်း နောက်ကျနေပြီ၊ အမှောင်ထဲမှာ ကားမောင်းရတာ မကောင်းဘူး။ ရှင် အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်မှပဲ သင်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို မနက်ဖြန်မှ တွေ့တာပေါ့”

“ဘိုင်ဘိုင် ဖေဖေ”

ချန်းချန်းက လုအန်းကျီကို နှုတ်ဆက်ရန် လက်ကလေးကို ဝေ့ ယမ်းပြသည်။ လုအန်းကျီ ခဏခဏ လာကတည်းက သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ်ကလို လုအန်းကျီကို အသွားမခံဘဲ ငိုယိုဂျီကျတာမျိုး မလုပ်တော့ပေ။

ဖေဖေ ခဏခဏ ပြန်လာဦးမှာကို ကလေးမလေး သိသွားပြီဖြစ်သလို၊ ညဘက်ဆိုရင် ဖေဖေ ပြန်ရမည်ဆိုသည့် အလေ့အကျင့်ကိုလည်း သူမ ရသွားပြီဖြစ်သည်။

“သွားပြီနော်”

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ထွက်ကာ ဓာတ်လှေကားစီးပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။

ဓာတ်လှေကားခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်စဉ် သူ၏ လက်ထိပ်လေးများပေါ်တွင် နွေးထွေးမှုတချို့ ကျန်ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ စောစောက ဆိုခဲ့သည့် သီချင်းလေးကလည်း သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည် - “ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ‘ဘေဘီ’...”