လူ့အတွေးမှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတယ်

လုအန်းကျီသည် စန်းဝေစာအုပ်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ‘ဘေဘီ’ နှင့် ‘ငါ့ရဲ့ ဘေဘီလေးကို နမ်းပါရစေ’ သီချင်းနှစ်ပုဒ်လုံးကို ပြင်ဆင်တည်းဖြတ်ပြီး ဂီတမူပိုင်ခွင့်ဝဘ်ဆိုဒ်သို့ တင်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ ကျန်းဆူရှင်း၏ အရည်အချင်းဖြင့်ဆိုလျှင် လုအန်းကျီက သူမကို ကိုယ်တိုင်သင်ပေးနေရန် မလိုပါ။ လုအန်းကျီက ဆော့ဖ်ဝဲလ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် သီချင်းစာသားနှင့် ဂီတသင်္ကေတ များကို ပို့ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းသည် အလွယ်တကူ သင်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

‘ကျွန်ုပ်တို့ တက်ညီလက်ညီ လှော်ခတ်ကြစို့’ သီချင်းတုန်းက ကျန်းဆူရှင်းသည် တစ်ခေါက်ကြားရုံဖြင့် လုအန်းကျီနှင့်အတူ လိုက်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ‘ဘေဘီ’ နှင့် ‘ငါ့ရဲ့ ဘေဘီလေးကို နမ်းပါရစေ’ သီချင်းများမှာ ထိုထက်မခက်ခဲလှရာ ကျန်းဆူရှင်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ဖြင့် သင်ယူရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ နှစ်ဦးလုံးက ဤအချက်ကို သိနေသော်လည်း တစ်ယောက်မှ ထုတ်မပြောဘဲ ရေငုံနှုတ်ပိတ် နေခဲ့ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချို့သောအရာများအတွက် ရလဒ်ထက် လုပ်ဆောင်သည့်ဖြစ်စဉ် က ပို၍အရေးကြီးသည် မဟုတ်လား။

သီချင်းသစ်များ တင်ပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကျူကျူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အယ်ဒီတာ ကူးကူး ထံမှ မက်ဆေ့ချ်အသစ်တစ်ခု တွေ့လိုက်ရသည် - “ဆရာ ဘီ ရှိလား”

လုအန်းကျီက ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “ရှိတယ်၊ ဘာကိစ္စလဲ”

မျှော်လင့်မထားဘဲ ကူးကူးက မေးခွန်းထုတ်သည့် သင်္ကေတတစ်ခု ပို့လာပြီးမှ - “ဆရာ ဘီ၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေတာလဲ ရှင့်စတိုင် မဟုတ်ဘူးနော်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက နားမလည်သဖြင့် မေးလိုက်သည် - “ငါ့စတိုင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလဲ ငါ့စတိုင်က ဘယ်လိုဖြစ်သင့်တာလဲ”

ကူးကူးက ပြန်ဖြေသည် - “ ‘ဘာကိစ္စလဲ၊ တင်ပြစမ်း’ ဆိုတာမျိုးလေ”

လုအန်းကျီ - “...”

ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ ဒီနေ့ တကယ်ပဲ ပိုပြီးနူးညံ့နေမိသည်။ ဒါက ချန်းချန်းနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

မိန်းမတွေက ဓားဆွဲတဲ့အရှိန်ကို နှေးကွေးစေတယ်ဆိုတာ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့တာ တကယ်မမှားဘူးပဲ

သူကတော့ ဓားဆွဲဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေမယ့်ပေါ့။

လုအန်းကျီ စာရိုက်လိုက်သည် - “ကောင်းပြီလေ၊ ရှောင်ကူးလေး ၊ ဘာကိစ္စလဲ မြန်မြန် တင်ပြစမ်း။ ဘာမှမရှိရင် ငါအိပ်တော့မယ်”

ကူးကူး - “...”

ကူးကူးက “ရှောင်ကူလေးက မိန်းမစိုးနဲ့ အသံထွက် ဆင်တယ်နော်”

လုအန်းကျီ - “အေးပါ၊ ရှောင်ကုလေးရယ်”

ကူးကူး - “...” ရှောင်ကုလေးသည် လုအန်းကျီနှင့် နောက်ပြောင်နေခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး အရေးကြီးကိစ္စဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည် - “ဆရာ ဘီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျွန်မပြောခဲ့တဲ့ ‘မင်းသားငယ်လေး’အကြောင်းပါ။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ အစည်းအဝေးလုပ်ပြီး ဘေးကင်းအောင် အရင်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ပြည်တွင်းမှာ အရင်ထုတ်ဝေမယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှ နိုင်ငံတကာကို ဖြန့်ချိမယ်။ ပြည်တွင်းက အချက်အလက်တွေ အထောက်အထားရှိမှ နိုင်ငံတကာဈေးကွက်မှာ ဈေးညှိရတာ ပိုလွယ်လိမ့်မယ်။ ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ”

လုအန်းကျီ ခဏစဉ်းစားပြီး စာပြန်လိုက်သည် - “အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ငါက ပြည်ပမှာ နာမည် သိပ်မကြီးသေးတော့ သတိထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနယ်ပယ်မှာ ခင်ဗျားတို့က ငါ့ထက် ပိုကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရှင်တွေပဲလေ။ ခင်ဗျားတို့ ဒီလိုစဉ်းစားထားပြီးမှတော့ ငါက လျှောက်ပြီး ကန့်ကွက်နေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး”

ကူးကူး - “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို မနက်ဖြန် အယ်ဒီတာချုပ်ကို ကျွန်မ တင်ပြလိုက်မယ်”

လုအန်းကျီက ဆက်မေးသည် - “ဒါဆိုရင် ‘မင်းသားငယ်လေး’ က ပြည်တွင်းမှာ ဘယ်တော့လောက် ထွက်မလဲ”

ကူးကူးက ပြန်ဖြေသည် - “ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ပြီးရင် အောက်တိုဘာလောက် ဖြစ်မယ်။ ‘Dragon Raja III’ ရဲ့ အရှိန်ကလည်း နည်းနည်းကျသွားပြီဆိုတော့ နောက်စာအုပ်ကို ထုတ်လို့ရပြီ။ ကံကောင်းလို့ ကျွန်မက ကြိုမြင်ပြီး အယ်ဒီတာချုပ်ကို ကြိုပြောထားတာရော၊ ‘မင်းသားငယ်လေး’ နဲ့ ဟိုပုံပြင်တိုစုစည်းမှုကို ထုတ်ဝေရေး စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနဆီ စောစောစီးစီး စစ်ဆေးဖို့ တင်ထားလို့ပေါ့။ ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပုံပြင်တွေက စစ်ဆေးမှုက ပိုတင်းကျပ်ပြီး အချိန်ပိုယူရတာလေ။ အခုမှ စစ်ဆေးဖို့ တင်မယ်ဆိုရင် အောက်တိုဘာလမှီမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုအန်းကျီ - “ဒါဆို ခင်ဗျားကို တကယ် အကြွေးတင်သွားပြီပဲ၊ ကျေးဇူးပါပဲ”

ကူးကူး - “ဆရာ ဘီ၊ ရှင် ဒီနေ့ တကယ်ကြီး ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ အရမ်းနူးညံ့လွန်းနေလို့ ကျွန်မတောင် နည်းနည်း နေရခက်လာပြီ”

လုအန်းကျီက အစက်ကလေးတွေ ပို့လိုက်ပြီး - “ဘာလဲ၊ ခင်ဗျားက နှိပ်စက်ခံချင်တာ တာလား ငါ နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောတာကို မကြိုက်ဘူးလား”

ကူးကူးလည်း အစက်ကလေးတွေ ပြန်ပို့လာသည်။ ဒီအကြောင်းအရာက အရှက်ရစရာ ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားရပုံရသဖြင့် သူမ ကျော်လိုက်ပြီး အလုပ်ကိစ္စကိုသာ ဆက်ပြောသည် - “ဆရာ ဘီ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမ အစီအစဉ်ကတော့ တခြားပုံပြင်တို စုစည်းမှုကို စာအုပ်တစ်အုပ်အနေနဲ့ စုစည်းပြီး ‘မင်းသားငယ်လေး’ နဲ့အတူ ထုတ်ဝေဖို့ပါ။ စာအုပ်နှစ်အုပ်လုံးက ရှင့်လက်ရာတွေ ဖြစ်သလို အမျိုးအစားချင်းလည်း တူတော့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ပိုပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ်။ ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ”

လုအန်းကျီ - “ခင်ဗျားတို့က ပညာရှင်တွေပဲလေ၊ ခင်ဗျားတို့ ထင်တဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ”

ကူးကူး - “အင်း၊ ဒါဆို အဲ့ဒီကိစ္စက အတည်ပဲနော်။ နောက်ထပ် ရှင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်”

လုအန်းကျီ - “ဘာလဲ”

ကူးကူး - “ဆရာ ဘီ၊ ရှင် အချစ်မှာ ကျရှုံးနေတာလား”

လုအန်းကျီ - “....”

ကူးကူး - “ရှင် ဒီနေ့ တကယ်ကြီးကို နူးညံ့လွန်းနေလို့ပါ”

လုအန်းကျီ - “ခင်ဗျား ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် ခင်ဗျားကို အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ နေမှာနော်”

ကူးကူး - “...”

ကူးကူး - “ထားလိုက်ပါတော့၊ အလုပ်အကြောင်းပဲ ပြောကြစို့။ ရှင့်ရဲ့ ‘Dragon Raja’ ဂိမ်းမူပိုင်ခွင့် အကြောင်းပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဟိုင်တူးက ပြည်တွင်း ဂိမ်းကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဒီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ရှင့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့် အချက်အလက်တွေကို တောင်းနေတယ်။ မူပိုင်ခွင့် ဝယ်ချင်လို့တဲ့။ သူတို့ ပေးတဲ့ဈေးက တော်တော်မြင့်တယ်”

လုအန်းကျီ မေးလိုက်သည် - “ဘယ်လောက်လဲ”

ကူးကူး - “၁၀ သန်း”

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည် - “ဟား... ဒီလောက်တောင် သဘောကောင်းတာလား”

ကူးကူး - “အဲ့ဒီလူက ထုတ်ဝေရေးဆီကို အရင်လာရှာတာ။ အရင်တုန်းကလိုပဲ ဆရာ ဘီ ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်က ကျွန်မလက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတော့ ကုမ္ပဏီက ကိုင်တွယ်ဖို့ ကျွန်မဆီ လွှဲပေးလိုက်တာ။ ကျွန်မ သူနဲ့ အရင်ဆုံး စကားစမြည် ပြောကြည့်လိုက်တယ်”

ကူးကူး - “အစကတော့ အဲ့ဒီလူက ၅ သန်းပဲ ပေးတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဆရာ ဘီဟာ ‘Dragon Raja III’ ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်ကြေး ကတင် ၁၀ သန်းထက်မနည်း ရထားတာလို့ မသိမသာ ပြောလိုက်တော့၊ အဲ့ဒီလူက ဈေးကို ၁၀ သန်းအထိ ချက်ချင်း တိုးပေးလိုက်တာပဲ... ‘

လုအန်းကျီက ကူးကူးထံသို့ စာရိုက်လိုက်သည် - “ဒါကတော့ ချမ်းသာပြီး အူကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ သူရဲ့ ဂန္ထဝင် ဖြစ်ရပ်ပဲ”

ကူးကူး - “မဆိုးပါဘူး၊ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဈေးပေးတာကလည်း ပွင့်လင်းပြတ်သားတယ်။ သူ့ကို အဲ့လိုမျိုး မပြောသင့်ပါဘူး”

လုအန်းကျီ - “ဟုတ်သားပဲ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်”

ကူးကူး - “ဆရာ ဘီ ၊ ဒီဈေးနှုန်းက အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်လား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့် အချက်အလက်တွေ ပေးလိုက်ရမလား ရှင်ကိုယ်တိုင် ဈေးညှိမလား”

လုအန်းကျီ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ စာရိုက်လိုက်သည် - “မလိုပါဘူး၊ ခင်ဗျားပဲ အဆင်ပြေအောင် ညှိပေးနေတာ မဟုတ်လား ငါ့အတွက် အဆင်ပြေအောင် ညှိပေးပါ။ စာချုပ်မူကြမ်း ထွက်လာရင် ငါ့ကို ပြ။ ပြဿနာမရှိရင် ငါ လက်မှတ်ထိုးလိုက်မယ်။ ခင်ဗျားကို ယုံပါတယ်”

ကူးကူး - “ဟုတ်ကဲ့၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊တာဝန်ကျေအောင် ထမ်းဆောင်ပေးပါ့မယ်”

ထိုစာကြောင်းမှာ အားမာန်အပြည့် ပါဝင်နေပြီး တက်ကြွနေသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီက စာတစ်ကြောင်း ရိုက်လိုက်သည် - “ကြိုးစားပါ၊ ဒါပြီးရင် ငါ ခင်ဗျားကို ဟုန်ပေါင်း တစ်အိတ် ပေးမယ်”

ကူးကူး - “ဒါဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံပိုရအောင် ပိုပြီး ညှစ်ထုတ်ရမှာပေါ့!”

လုအန်းကျီ - “သတိလည်း ထားဦးနော်၊ သူတို့ဆီက ပိုက်ဆံတွေအကုန် မူပိုင်ခွင့်ဝယ်ဖို့ပဲ သုံးလိုက်လို့ ဂိမ်းလုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံမကျန်တော့ဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ်”

ကူးကူး - “အဲ့ဒီအစ်ကိုကြီးကတော့ ပိုက်ဆံမရှားပုံရပါတယ်”

လုအန်းကျီ - “...”

ကူးကူးနှင့် စကားပြောပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကျူကျူ ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ‘ဟယ်ရီပေါ်တာနှင့် ပြဒါးရှင်လုံး’ ဖိုင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဆုံးတွင်တော့ မဖွင့်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ကွမ်ကွမ်၏ဖခင် လီဟွေ့မင်သည် စမတ်ကျသော စာရိုက်စနစ် ကို လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်ဟု တွေးမိကာ လုအန်းကျီသည် ဘာမှမလုပ်ချင်တော့။

မထွက်သေးသည့် စာရိုက်စနစ်သစ်က သူ့ကို ပျင်းရိရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးနေသလိုပင်၊ သူသည် စောင့်ဆိုင်းရင်းသာ အချိန်ဖြုန်းချင်နေသည်။

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း အလျင်လိုနေစရာ မရှိပါ။ ‘မင်းသားငယ်လေး’၊ ပုံပြင်တိုစုစည်းမှု နှင့် ‘ပထမဆုံး ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှု’တို့ပင် မထွက်သေးရာ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဝတ္ထုအသစ် ရေးရန် အလျင်လိုနေရမည်နည်း

အချိန်တွေ ဒီလောက် ပေါများနေမှတော့ နည်းနည်းလောက် အနားယူလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲဟု

ဤသို့တွေးကာ လုအန်းကျီသည် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်ပြီး တီဗီဖွင့်ကာ အပန်းဖြေ နေလိုက်သည်။

သို့သော် တီဗီဖွင့်ထားသော်လည်း သူ၏ အာရုံက အစီအစဉ်ပေါ်မှာ မရှိပေ။ သူသည် ဖုန်းကိုကိုင်ကာ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ကျူကျူ ပေါ်တွင် စကားပြောနေသည်။

အခုဆိုလျှင် ဖုန်းအသစ်ဖြင့် ဖုန်းပေါ်မှ ကျူကျူ သုံးနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ကျန်းဆူရှင်းထံမှ မက်ဆေ့ချ်များ ပိုမိုများပြားလာ၏။

လုအန်းကျီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီလျက် ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဆူရှင်းထံမှ မက်ဆေ့ချ်အသစ်တစ်ခု တွေ့လိုက်ရသည် - “ရှောင်ချင်းပြန်ရောက်နေပြန်ပြီ”

လုအန်းကျီ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားကာ မေးလိုက်သည် - “ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ သူ ဘာလာလုပ်တာလဲ”

ကျန်းဆူရှင်း - “သူ နည်းနည်း စိတ်ညစ်နေလို့တဲ့၊ ကျွန်မနဲ့ စကားလာပြောတာ”

လုအန်းကျီ မေးလိုက်သည် - “သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ကျန်းဆူရှင်း - “သူ့မိသားစုက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က စီစဉ်ပေးတဲ့ လူနဲ့ ထပ်တွေ့ခိုင်းလို့တဲ့”

လုအန်းကျီ - “...”