ယွင်ယွင်၏ ရှက်သွေးဖြာမှု

ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ကျန်းချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ရီရှန်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ကာ ရယ်မောလျက်ပင် "ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက အဆင့်နှစ် မှော်ဆေးဆရာအဖြစ် အောင်အောင်မြင်မြင် ရောက်ပြီးသွားရင် မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်တစ်ခုကို ငါ ရှာပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ရှောင်ရီရှန်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျန်းချန်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားလေသည်။

"အား..."

ထိုစဉ် အခန်းထဲမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ အသံအကျယ်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းကာ အသံက နားထဲတွင် တိုးဝင်လာလေသည်။ ရှောင်ရီရှန်သည် အစ်မဖြစ်သူ ချိုင်လင်း၏ အခြေအနေကို သွားကြည့်ချင်သော်လည်း ကျန်းချန်က တားလိုက်သည်။ ဤကိစ္စမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ကိုင်တွယ်ရန်။

ဤ မှန်သားခွဲဆေးလုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲစေရန်နှင့် အဆင့်တိုးနိုင်ရန် သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသည့် ဆေးလုံးဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာ သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသည့်အခါတွင်လည်း ကြီးစွာသော အထောက်အကူပြုပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူမသည် ဤမျှလောက်သော အခက်အခဲကိုပင် မကျော်လွှားနိုင်ပါက နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဘုရင်မကြီး မီဒူဆာ ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "သခင်၊ ကျွန်တော့်အတွက်ရော။ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ဆေးလုံးရှိလား"

ကျန်းချန်သည် အဆင့်ခုနစ် မှန်သားခွဲဆေးလုံး စုစုပေါင်း သုံးလုံးကို ဖော်စပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုဆေးလုံးများကို မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်း၊ ချိုင်လင်းနှင့် ယွင်ယွင်တို့အတွက် ရည်ရွယ်ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ရော့" ကျန်းချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မှန်သားခွဲဆေးလုံးတစ်လုံးသည် မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝဲပျံလာလေသည်။ ထူးကဲလှသော ဆေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် မပြောမဆိုပင် ထိုဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲလာသော လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားမိပြီးနောက် မှော်သားရဲတောင်တန်းအတွင်းရှိ အအဆင့်မြင့်သားရဲများနှင့် နက်နဲသော လဲလှယ်မှုများကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်မရှည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ခြင်္သေ့ပေါက်လေးမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ဖခင်မှာ မကောင်းမှုများလုပ်လျှင်ပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်အိပ်နေလေသည်။

ကျန်းချန်သည် ဟွိုင်မြစ်အနီးရှိ ဝါးတောအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ တရားထိုင်နေသော ယွင်ယွင်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခါးမှ ဝိုင်ဘူးကို ဖြုတ်ကာ အငမ်းမရ သောက်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ဝိုင်မှာ ပို၍ ချိုလှပေသည်။ နောင်တွင် အခွင့်သာပါက အခြားသော အရသာများကိုလည်း စမ်းသပ်ဖော်စပ်ရန် စဉ်းစား‌ထားသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း တောက်ပသော လရောင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအင်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလေပြီ။

ကြယ်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး ရေပြင်ထက်တွင် ရောင်စုံပိုးစုန်းကြူးလေးများက လှပစွာ ပျံသန်းနေကြသည်။ တည်ငြိမ်လှသော ကန်ရေပြင်ထက်တွင် လရောင်၏ အရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ညင်သာသော လေပြေညင်းက တိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ရွက်ကလေးများကို ကြွေကျသွားစေသည်။

ထိုသစ်ရွက်များက ကန်ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျရာ ရေလှိုင်းလေးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တောက်ပသော ရေအောက်တွင် ငါးလေးများက ခေါင်းပြူထွက်ကာ ဆော့ကစားနေကြသည်မှာ မြင်ရသူအဖို့ စိတ်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိသော ဇီးကွက်သည် သစ်ပင်ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ အသိုက်အမြုံအတွင်းမှ ရယ်မောသံနှင့်အတူ စိမ်းလန်းသော မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်"

ကျန်းချန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်းထရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို ကြည့်ကာ တိတ်တိတ်လေး ရယ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံနေသော ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းတွင် သခင်လေး၏ ချောမောသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွင်ယွင်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်မ ကျင့်စဉ်ကျင့်နေတာနဲ့ ဆရာပြန်လာတာကို မသိလိုက်ဘူး"

ကျန်းချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ နေရတာ အေးအေးဆေးဆေးရှိရဲ့လား"

ယွင်ယွင်က ညင်သာစွာဖြင့် "အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချန်သည် လိုတရလက်စွပ်အတွင်းမှ ဆေးပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကြေမွအောင် လုပ်လိုက်ပြီးသည့်နောက် ဝိုင်ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ယွင်ယွင်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သောက်လိုက်ဦး"

"ဆရာ၊ ဒါက ဘာလဲဟင်။ ဘာလို့ ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ဆေးစွမ်းအင်တွေ ပါနေတာပါလဲ" ယွင်ယွင်သည် အံ့အားသင့်သလို ဝမ်းသာစွာဖြင့် ထိုခွက်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်လိုက်သည်။

ယွင်ယွင်သည် သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်ရှိသေးသဖြင့် ဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက်မျိုချပါက လျင်မြန်စွာ စွမ်းအင်တိုးလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဆေးလုံးကို ချေပြီး သူဖော်စပ်ထားသော မက်မွန်ပွင့်ဝိုင်နှင့် ရောစပ်လိုက်ပါလျှင်မူ ဆေးစွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိပေးနိုင်ပြီး ဆေးလုံး၏ စွမ်းအင်များကို အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်စေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမအား သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ လျင်လျင်မြန်မြန် တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးပေလိမ့်မည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကူညီပေးမယ့် ဆေးပဲ။ သောက်လိုက်ပါ" ကျန်းချန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်ရင်း တစ်ခုခုကို မေးမြန်းချင်သော်လည်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မက်မွန်ပွင့်ဝိုင်ကို အကုန်သောက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် "ဆရာ၊ ဒါက မကြာခင်ကမှ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘာစွမ်းအင်မှ မခံစားရသေးပါလား"

ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ ချစ်စဖွယ် လျှာလေးကို ထုတ်ကာ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မက်မွန်ပွင့်ဝိုင်နဲ့ ရောထားလို့ပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း အဆင့်တက်ဖို့ ကျင့်ကြံတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် ဒီဆေးစွမ်းအင်က အလိုလို ပွင့်ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ယွင်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်သင်းနံ့နှင့်အတူ ကျန်းချန်ရှေ့သို့ လာကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဂျူနီယာလေးက တော်တော်လေးကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်"

ကျန်းချန်က လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုဆေးလုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးသည့် အာနိသင်လည်း ရှိနေသည်။ မကြာမီမှာပင် ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စေးကပ်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လက်ဖြင့် ပွတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်းနက်သော အညစ်အကြေးအချို့က ချွေးပေါက်များထဲမှ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအညစ်အကြေးများသည် နှစ်ရှည်လများ ဆေးလုံးများကို သုံးစွဲခဲ့ခြင်းကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စုပုံနေသော အဆိပ်အတောက်များဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျန်းချန်၏ အကူအညီဖြင့် အကုန်လုံး စွန့်ထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရလေသည်။

ယွင်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေလေသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရခက်လှပြီး အခန်းထဲတွင်လည်း ရေနွေးမရှိသဖြင့် ကန်ရေထဲတွင်သာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်မ..."

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ" ကျန်းချန်သည် ယွင်ယွင် ပြောချင်သည်ကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် လိုတရလက်စွပ်မှ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံနက်တစ်ထည်ကို ထုတ်ကာ မြက်ခင်းပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးရင် အဝတ်အစားလဲလိုက်ပါ"

ထိုသို့ပြောကာ ကျန်းချန်သည် ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ဆံပင် စည်းထားသော ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ချောမွေ့သော အသားအရေပေါ်မှ အင်္ကျီဖြူလေး လျှောကျသွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ညို့ဓာတ်ပါသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ရေနွေးနွေးလေးထဲတွင် စိမ်နေရင်း ယွင်ယွင်သည် သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ နှင်းဆီပွင့်များ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များက စိတ်ကို မိန်းမောသွားစေသည်။ ကန်ရေမှာ အေးမြနေသော်လည်း သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ပေ။

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေမှာ လရောင်အောက်တွင် ပို၍ပင် ထင်ရှားနေသည်။ ယွင်ယွင်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။ ထိုအညစ်အကြေးများမှာ အနံ့ဆိုးပင် ထွက်နေသဖြင့် သူမသည် အကုန်ပြောင်အောင် မဆေးမိမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အညစ်အကြေးအားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာမှ မြက်ခင်းပေါ်ရှိ သခင်လေး ထားခဲ့သော အဝတ်အစားများကို ကောက်ယူကာ အမြန် ဝတ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ကောက်ကြောင်းနှင့် နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလှတရားများ တိုးပွားလာစေသည်။ သူမ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်းတွင် ဖြူဖွေးသော ခြေသလုံးသားလေးများမှာ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ပေါ်လာပြီး စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဝတ်ရုံပေါ်မှ သခင်လေး၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကိုလည်း ခံစားနေရသည်။ ယွင်ယွင်သည် မျက်နှာလေး နီမြန်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို စေ့ထားရင်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများနှင့် အတွင်းဝတ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို လျှော်လိုက်သည်။

အဝတ်အစားများမှ ညစ်ပေနေသည်များကို လျှော်ဖွပ်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူမသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သခင်လေး၏ အခန်းအတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ လင်းနေဆဲဖြစ်ရာ သခင်လေးမှာ ညနက်သည်အထိ စာဖတ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယွင်ယွင်သည် သူမ၏ လျှာလေးကို ထုတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ အခန်းကို ပြန်ကာ မနက်ဖြန် ကျင့်ကြံခြင်း မလုပ်မီ အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အခန်းအတွင်း၌ ကျန်းချန်သည် လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေရင်း ကျေနပ်သော အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "နှစ်‌ယောက်တွဲကျင့်စဉ်... ဟဲ ဟဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလို မှတ်တမ်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကတည်းက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပုံပဲ။ ဒီလို ကျင့်စဉ်မျိုးက တကယ်ပဲ နည်းနည်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းတာတော့ အမှန်ပဲ”