ယွင်ရှန်း၏ လေးစားသမှုပြုမှု

အစောင့်အရှောက် ဝူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်နေပါလျှင် အခြေအနေများမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ သူသည် တိုက်အနှံ့ လှည့်လည်ခရီးသွားရင်း ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၏ အမည်နာမကို ကြားဖူးခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က ထိုသူကို ဝိညာဉ်စံအိမ်အတွင်းသို့ပင် ခေါ်ယူရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။

ဤသို့သော ထူးကဲသည့် ပါရမီရှင်မျိုးကို မိမိတို့ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါလျှင် အခြားမည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ အရေးကြီးမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စံအိမ်ကို အုပ်ချုပ်သည့် ဟန်မျိုးနွယ်စုတွင် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ရှိ‌သော ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိသော်လည်း ဤမျှ မြင့်မားသော ပါရမီမျိုးကိုမူ မည်သူမျှ မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။ နောင်လာမည့် မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော ဟန်ဖုန်းပင်လျှင် ထိုသူနှင့် ပတ်သက်မိမည်ကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ အသေအလဲ ရှောင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ငါတို့အတွက် အသုံးချလို့ရမယ်ဆိုရင်တော့ သူဟာ အားကိုးထိုက်သည့် ထောက်တိုင်ကြီး ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ။ မဟုတ်ရင် သူ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ ရှိတော့သည်။ ဒါမှသာ နောင်ရေးအတွက် ဘေးဒုက္ခကို အမြစ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းကလည်း စိတ်ကြီးဝင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစောင့်အရှောက် ဝူ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စံအိမ်နဲ့ ကျန်းချန်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာ သံသယတွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ သူနဲ့ ခပ်ကင်းကင်း နေသင့်တယ် ထင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်အရှောက် ဝူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဘေးနားရှိ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်ရှန်းကို နားမလည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွင်ရှန်း၊ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်မလို့လား။ မေ့မထားနဲ့ဦး၊ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စံအိမ်သာ မရှိရင် မင်း သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်နေမှာ"

သို့သော် ယွင်ရှန်းကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်‌ပြောခဲ့သည်။ "ဒါက ဝိညာဉ်စံအိမ်ရဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်စံအိမ်နဲ့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းဟာ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား"

သူပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့် အစောင့်အရှောက် ဝူမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ တစ်ဖက်လူ ပြောသည့် စကားမှာလည်း အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံနေပေသည်။

သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးကို အမှားလုပ်ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ပညာရှိသော လုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ။ ဘေးအန္တရာယ် မကျရောက်မီ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်အဆက်ဆက်တွင် အားအကောင်းဆုံးမှာ ယခင်ဂိုဏ်းချုပ် ယွင်ပိုတျန်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်ကပင် ယွင်ပိုတျန်းမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာ အဆင့်သာ ရှိခဲ့ပြီး သိုင်းသူတော်စင်နှင့် ယှဉ်ပါလျှင် ကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

အစောင့်အရှောက် ဝူသည် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားကာ လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။ ဤယွင်ရှန်းဆိုသော လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး အပိုင်ကြံတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အေးစက်စက် နှာရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ အလိုအလျောက်အချက်ပြ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းသွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ယခင်ဂိုဏ်းချုပ်များ မရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော မြင့်မားသည့် နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းကို ပို့ဆောင်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည်။

သို့သော် လိုအပ်ချက်မှာ ယွင်အာသည် ထိုသူကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆွဲထားရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဖြစ်ရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို သုံးရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ယွင်ရှန်းသည် မှော်သားရဲတောင်တန်းသို့ သွားရောက်ကာ သခင်လေး ကျန်းချန်နှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် မှော်သားရဲတောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယွင်ရှန်း၏ လမ်းကို မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ခရမ်းရောင် မီးတောက်၏ အပူရှိန်အောက်တွင် ယွင်ရှန်းသည် အလိုလို ထိတ်လန့်သွားရသည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ကြယ်နှစ်ပွင့် သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား"

ယွင်ရှန်းသည် ရှေ့ရှိ မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယခင်က ဤခြင်္သေ့မင်းမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့် သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်သာ ရှိခဲ့ပြီး အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှသာ ကြယ်ငါးပွင့် သိုင်းဧကရာဇ်ကို ယှဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်တိုအတွင်း သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်သို့ မည်သို့မျှ မရောက်နိုင်ပေ။

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် မကျော်ရဘူး။ ကျူးကျော်တဲ့သူကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်ရမယ်လို့ အမိန့်ရှိထားတယ်"

ယွင်ရှန်းက ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ယွင်ယွင်ရဲ့ ဆရာပဲ။ ငါတောင် ဝင်လို့မရဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ယွင်အာနဲ့ မင်းရဲ့ သခင်လေးကြားမှာလည်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်လေ။ ဒီတော့ ငါက ဝင်ခွင့်ရှိသင့်တာပေါ့"

သို့သော် မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းမှာ စကားများများ မပြောတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ သူ၏ ကြီးမားလှသော လက်သည်းဖြင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

လက်သည်းချက် ဖြတ်သန်းသွားရာ လေထုမှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး စူးရှသော အသံလှိုင်းများ ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ယွင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

"ဒီနေရာကို ကျူးကျော်တဲ့သူကို သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်ရမယ်"

မရမ်းစေ့ရောင် ခြင်္သေ့မင်း၏အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ယွင်ရှန်းမှာ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာ ရှောင်တိမ်းနေရသည်။ အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲနှင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ပညာရှိသော လုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

ခြင်္သေ့မင်း၏ ဟိန်းသံက တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ယွင်ရှန်းကို သတိထားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဆင့်တူသွားပြီ ဖြစ်ရာ အကြောက်အလန့် မရှိတော့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခြင်္သေ့မင်းက မရပ်မနား လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားချိန်တွင်လည်း ခြင်္သေ့မင်းက လက်ဝါးချက်တစ်ခုဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ခြင်္သေ့မင်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြယ်ငါးပွင့် သိုင်းဘိုးဘေး အဆင့်ထက်ပင် မနည်းပေ။ ယွင်ရှန်းမှာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ဝေးစွ၊ ထွက်ပြေးရန်ပင် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

"အကောင်စုတ်၊ မင်းက ငါ့သခင်လေးကို တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းအထိ လာတွေ့ခိုင်းချင်တာလား။ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ"

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် ထိုသူကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်နေသည်။ သူ့သခင်လေးအပေါ် မရိုမသေ ပြုမူခဲ့ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို သိစေချင်နေသည်။

ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးမှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။ ထိုအလင်းမှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းရှိ နေဝင်ချိန်ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ခရမ်းရောင် ရောင်ခြည်များက ထိုဒေသတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ခဏမျှ စွမ်းအင်များ စုစည်းပြီးနောက် အလင်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ပေဝက်ခန့်သာရှိသော ပြင်းထန်သည့် ခရမ်းရောင် အလင်းတိုင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယွင်ရှန်းမှာ ဤအခိုက်အတန့်ကို လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။ "ဒါက စည်းနှိပ်ခြင်း မန္တန်ပဲ။ မင်း ရူးနေတာလား၊ ငါ့အပေါ်မှာ စည်းနှိပ်ခြင်း မန္တန်ကို သုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ့သခင်ကို ဆန့်ကျင်သော မည်သူမဆို သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်တော့မည့် အချိန်တွင်ပင် ကျန်းချန်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ခြင်္သေ့မင်း၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပြီ၊ သူ့ကို အသေသတ်ဖို့ မလိုဘူး"

သခင်၏ အသံကို ကြားမှသာ ခြင်္သေ့မင်းသည် စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း ယွင်ရှန်းကိုမူ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုကာ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်း၏ စည်းနှိပ်ခြင်း အောက်တွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့်တုန်းကပင် အစွမ်းထက်လှသော စည်းနှိပ်ခြင်းမန္တန်မှာ အတော်အသင့် အားကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုမန္တန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပြီး ထိုစွမ်းအားဖြင့်ပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

ယွင်ယွင်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ "ဆရာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် မျက်နှာမှ ချွေးများကို သုတ်ကာ ခုန်နေသော နှလုံးကို ထိန်းချုပ်ပြီး ကျန်းချန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "ဂျူနီယာက ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျန်းချန်က ယွင်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်ယွင်က အခြေအနေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေနေတတ်သားပဲ။ နောက်ဆုံး တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းကို ကျွန်တော် လာတုန်းက ခင်ဗျားပဲ ကျွန်တော့်ကို နှင်ထုတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

"အဲဒါက..."

ယွင်ရှန်းက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက ဂိုဏ်းမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိနေလို့ပါ။ အဲဒါကြောင့် သခင်လေးကို နှင်ထုတ်ခဲ့မိတာပါ။ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျန်းချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဝှေ့ပြပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယွင်ရှန်းကို ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ ရှိမနေပေ။

ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ကျန်းချန်၊ ကျွန်တော် တကယ်တော့ တောင်းပန်ဖို့ လာခဲ့တာပါ။ အရင်က ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေက တကယ်ကို မှားယွင်းခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဖိုးတန် ရတနာတွေ၊ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းပညာတွေကို စိတ်ရင်းနဲ့ ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။ သခင်လေးရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျန်းချန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နောက်တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေသော ယွင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စာအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားလေသည်။