မင်းမှာ အသိတရားလေးတော့ ရှိသေးတာပဲ

"ငိုအောင် အနိုင်ကျင့်လိုက်တယ် ဟုတ်လား"

ရှောင်ကျောက်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးလေသည်။

"သခင်လေး... သခင်လေး အထဲဝင်သွားတာ မကြာသေးဘူးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမ ငိုသွားတဲ့အထိ အနိုင်ကျင့်နိုင်တာလဲ"

ကျန်းဝူကျိမှာမူ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရချေပြီ။ သူသည် ရှောင်ကျောက်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျောက်... မင်းရဲ့ အတွေးတွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလိုမျိုးယုတ်မာတာတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ"

အမြဲတမ်း လိမ္မာယဉ်ကျေးပြီး အပြစ်ကင်းစင်လှသော ရှောင်ကျောက်က ယခုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှု တစ်မျိုးရှိသော စကားများကို ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု ကျန်းဝူကျိ တစ်ခါမျှ မတွေးတောမိခဲ့ပေ။ ရှောင်ကျောက်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီးမှ ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်မက နားမလည်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှက်လို့ပါရှင်။ သခင်လေးက အဲဒါမျိုးကို သဘောကျမှန်း သိလို့ သခင်လေး ပျော်အောင် ပြောကြည့်တာပါ"

သူမ ထိုသို့ ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အမှားတော့ မဟုတ်ပေ။ ရှောင်ကျောက်ကို လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ရုပ်သေးရုပ်လေး တစ်ရုပ်ဟု ထင်မြင်ထားပါက အမှားကြီး မှားပေလိမ့်မည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အလွန်ပင် အရည်အချင်းရှိပြီး စစ်မြေပြင်၌ပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်၏။ သူမတွင် လှည့်ကွက်များစွာ ရှိသော်လည်း မကောင်းသော နေရာတွင် အသုံးမပြုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်မှာလည်း ကျန်းဝူကျိက သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းပြီး လှပသည့်အပြင် အလိုက်သိတတ်လွန်းလှသည်။ သူမ၏ ကောင်းကွက်ဟူသမျှသည် သူ့အတွက်သာ ဖြစ်၏။ ဤမျှအထိ ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးမျိုးကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာဖွေနိုင်ပါအံ့နည်း။ ယခုခေတ်ကာလတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးမှာ ရှားပါးလှပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ရှောင်ကျောက်ကို အသာအယာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာကို နူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ရှောင်ကျောက်၏ မျက်နှာလှလှလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ အလွန်ပင် ချိုမြိန်နေတော့သည်။

"ညီမက အစ်ကို့အပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ အစ်ကိုသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီမကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဘာပူပန်မှုမှ မရှိဘဲ နေစေချင်တာ၊ သိရဲ့လား"

ကျန်းဝူကျိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်သော်လည်း မိမိ၏ အမျိုးသမီးများအပေါ်တွင်မူ မပြောင်းလဲသော မူဝါဒရှိပေသည်။ သူသည် သူ၏ မိန်းကလေးများအပေါ်တွင် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိန်းကလေး အများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း တစ်ဦးချင်းစီအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်မှာမူ လျော့နည်းခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ကာမဂုဏ်ကိုသာ လိုက်စားသူ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများမှာ များပြားလှသော်လည်း အားလုံးအပေါ် စစ်မှန်လှပေသည်။

ရှောင်ကျောက်မှာ များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူမ ကျန်းဝူကျိကို ချစ်ရခြင်း၏ အကြီးမားဆုံးသော အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းဝူကျိသည် သူမကို အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မဆက်ဆံခဲ့ဘဲ သူမအပေါ် ထားရှိသော ဂရုစိုက်မှုမှာ စစ်မှန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျောက်က ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်မကတော့ သခင်လေး ပျော်ရွှင်ဖို့ကိုပဲ လိုလားပါတယ်။ သခင်လေး ပျော်နေသရွေ့ ရှောင်ကျောက်က ပိုပြီးတော့တောင် ပျော်နေဦးမှာပါ"

“ကြည့်စမ်းပါဦး၊ တကယ် အလိုက်သိတတ်တာပဲ။”

ကျန်းဝူကျိမှာ သူမ၏ စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရကာ ရှောင်ကျောက်ကို ထပ်မံ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြန်သည်။ အတန်ကြာအောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ခင်စုံမက်စွာ ဖက်ထားကြပြီးမှ ခွာလိုက်ကြသည်။

---

ဤသို့ဖြင့် နေ့ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စားသောက်လိုက်၊ 'အတွင်းအား' ကျင့်ကြံလိုက်၊ ပန်းချီ ကဗျာများနှင့် အိမ်တော်အတွင်းရှိ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုခံစားလိုက်ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း ကျောက်မိန်၏ အခန်းသို့ သွားကာ သူမကို ကျီစယ်တတ်ရာ ကျောက်မိန်မှာ စိတ်ကိုပင် မနည်းထိန်းချုပ်နေရတော့သည်။

သို့သော် အိမ်တော်အတွင်းနှင့် အပြင်မှာမူ အခြေအနေများမှာ ကွာခြားလှပေသည်။ ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများ ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ 'မြှားသူရဲကောင်း ရှစ်ဦး' နှင့် ယွမ်စစ်တပ်မှာမူ အလွန်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြသည်။ ကျောက်မိန်၏ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်နေကြသဖြင့် စားမဝင် အိပ်မပျော် ဖြစ်နေကြရသည်။ မိမိတို့၏ ခေါင်းများ ပြုတ်တော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် အလွန်ပင် ခံရခက်နေကြချေပြီ။

ရက်အတန် ကြာပြီးနောက် 'ရွှမ်းမင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦး' သည် ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြင်းစီး၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့ ဆုံတွေ့ကြသောအခါ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများသည် ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအပါများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် အားလုံးပင် အရှက်ရသွားကြသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် ကျောက်မိန်၏ ဘေးကင်းရေးအတွက်သာ စိုးရိမ်ပြီး ခရီးကို အလျင်အမြန် နှင်ခဲ့ကြသဖြင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများကို မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို ပြောပြခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်တို့မှာ အခြားဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် အဘယ်ကြောင့် ကွဲကွာသွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းဝူကျိက သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသဖြင့် အားလုံးပင် များစွာ အရှက်ရနေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်မိန်ကိုလည်း ရန်ပုဟွေ့နှင့် ရှောင်ကျောက်တို့က ရှေ့သို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ကျောက်မိန်သည် ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ မရှင်းပြနိုင်သော ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လူချင်းလဲလှယ်ပြီးသွားပါက ကျန်းဝူကျိနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် ဝမ်းမသာနိုင်ဘဲ ရှိနေပေသည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ မနားတမ်း ကျီစယ်မှုများမှာ ထိရောက်လှသည်ဟု ဆိုရမည်။ ရက်အနည်းငယ်လျှင် တစ်ကြိမ် သူမကို ကျီစယ်တတ်သဖြင့် ကျောက်မိန်၏ ကျန်းဝူကျိအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်မှာ သိသိသာသာပင် တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။

ကျန်းဝူကျိက ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ ဦးလေးတွေနဲ့ ဂျူနီယာ ဦးလေးတွေ အားလုံး နေကောင်းကြရဲ့လား"

ကျန်းဆုန်းရှီးက အရှက်ရဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါတို့တွေ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ စကားကို နားမထောင်မိလို့ အခုလို အဖမ်းခံခဲ့ရတာပဲ၊ ဝူကျိရာ။ အခုလည်း မင်းကပဲ ကယ်တင်ပေးရပြန်ပြီ၊ ငါ အမှန်တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်"

ဆုန့်ယွမ်ချောင်၊ ယွီလျန်ကျိုးနှင့် အခြားသူများလည်း အလိုလိုပင် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ဦးလေးတို့ရာ၊ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပဲလေ။ ဒီလို စကားမျိုးတွေ ပြောဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျန်းဝူကျိက ရှေ့သို့တိုးကာ သူတို့၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ပြုလိုက်သော်လည်း ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦးက ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"ငါတို့ မင်းသမီးလေးကို အရင်လွှတ်ပေး။ အဲဒါဆိုရင် ငါတို့က ဒီလူတွေကို လွှတ်ပေးမယ်"

"စကား အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။ လူတွေကို အရင်လွှတ်လိုက်"

ကျန်းဝူကျိက အနည်းငယ်မျှပင် လျှော့မပေးဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ တစ်ခုခု လှည့်စားထားသလား ဘယ်သူသိမှာလဲ။ လူတွေကို အရင်မလွှတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ မင်းသမီးလေးလည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်သလို ခင်ဗျားတို့လည်း အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ အသံထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝုန့်တို့သည် ကျန်းဝူကျိ၏ ပြတ်သားလှသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ စိတ်မချ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ သိုင်းပညာကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က ကျန်းဝူကျိနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ပေါင်းလျှင်ပင် ဤသခင်လေးကို အနိုင်ရရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိထားကြသည်။

ထို့ပြင် ကျန်းဝူကျိ၏ စည်းကမ်းမဲ့လှသော စရိုက်ကိုလည်း သူတို့ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကွမ်မင်တောင်ထိပ်တွင် ဂိုဏ်းအသီးသီးကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး လူများစွာကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အကျိုးအပြစ်ကို ဂရုမစိုက်သော အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်သွားပါက အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုစဉ် ကျောက်မိန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက ကတိမတည်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး"

သူမသည် နှစ်ဖက်တိုက်ပွဲ ထပ်မံဖြစ်ပွားမည်ကို မလိုလားကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်မိန်က ကျန်းဝူကျိ၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်လေသည်။

ကျောက်မိန်၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ရွှမ်းမင်ဘိုးဘိုးနှစ်ဦးသည် လူများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများသည် ချက်ချင်းပင် မင်ဂိုဏ်းသားများရှိရာဘက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဝူကျိ"

ဆုန့်ယွမ်ချောင်၊ ယွီလျန်ကျိုးနှင့် အခြားသူများသည် လွတ်လပ်ခွင့်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ မခိုင်ခံ့ဘဲ 'အတွင်းအား' များ ကင်းမဲ့နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အားလုံးပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြရသည်။

လုကျန့်ခဲ့က အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီးလေးကို လွှတ်ပေးတော့"

ကျန်းဝူကျိက သူတို့ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

" 'ဆယ်ပါးရနံ့ နူးညံ့မှုန့်' ရဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးကို အရင်ပေး၊ အဲဒါဆိုရင် ငါ သူမကို လွှတ်ပေးမယ်"

အမှန်စင်စစ် ဤအဆိပ်မှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲသော်လည်း အဆိပ်ဖြေဆေး ဖော်စပ်ရန်မှာ အလုပ်ရှုပ်လှပေသည်။ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်မျိုးမျိုး လိုအပ်ပါက ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနိုင်သဖြင့် တိုက်ရိုက် တောင်းယူလိုက်ခြင်းက ပို၍ လွယ်ကူပေသည်။

လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟယ်ပိဝုန့်တို့မှာ လန့်သွားကြပြီး 'ဤသခင်လေးက ဆယ်ပါးရနံ့ နူးညံ့မှုန့် အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ' ဟု တွေးတောနေကြသည်။ သူတို့အားလုံး ကျောက်မိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် မတတ်သာဘဲ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများအတွက် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။

"ကဲ... ကျောက်မိန်၊ မင်း အခု လွတ်လပ်သွားပြီ"

ကျန်းဝူကျိက သူမကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရာ ကျောက်မိန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သားရေကြိုးနှစ်ချောင်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ကို မထိခိုက်ဘဲ လုံးဝ ပဲ့ကြွေသွားလေသည်။

ဤအကွက်မှာ လူအများကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အကောင်းဆုံးသော 'အတွင်းအား' နှင့် အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျောက်မိန်က သူမ၏ ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း မကျေမနပ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်ကတော့ တကယ်မကောင်းတဲ့‌ေကာင်လေးပဲ။ ရှင့်ရဲ့ ဝူတန်ကလူတွေအတွက် အဆိပ်ဖြေဖို့ပဲ သိတယ်။ ကျွန်မကို တိုက်ထားတဲ့ 'ခုနစ်ရက်သက်တမ်းကုန်မှုန့်' ကိုတော့ မေ့နေပြီလား"

ကျန်းဝူကျိက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်လေးများကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ကိုင်ကာ သနားစဖွယ် အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုခု လှည့်စားမှာစိုးလို့ ငါ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရတာပါ။ အခုဆိုရင် လဝက်တောင် ကျော်နေပြီလေ။ အကယ်၍ အဲဒီအဆိပ်က အမှန်တကယ်သာဆိုရင် မင်း သေနေတာ ကြာလှပြီပေါ့။ တကယ်တော့ ဒုတိယမြောက်နေ့ကတည်းက မင်းရဲ့ အစားအစာထဲမှာ ငါ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ထည့်ပေးပြီးသားပါ၊ မင်း မသိတာပဲ ရှိတာ"

"သခင်လေး... လက်ကို ဖယ်လိုက်စမ်း"

ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် ကျန်းဝူကျိက ကျောက်မိန်အပေါ် ရင်းနှီးလွန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ မင်းသမီးလေးကို စော်ကားနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ကျောက်မိန်ကမူ ကျန်းဝူကျိ၏ အပြုအမူကို ကျင့်သားရနေချေပြီ။ ယခုကဲ့သို့ ခွဲခွာရတော့မည် ဖြစ်ရာ သူတို့သည် ရန်သူများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ နူးညံ့ပြီး သံယောဇဉ်ပါလှသော ထိုစကားမျိုးကို နောင်တွင် ကြားရရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။ သူမမှာ မနေနိုင်ဘဲ မျက်ရည်ဝဲလာသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အရှုံးမပေးလိုဘဲ ဝမ်းနည်းမှုကို အောင့်အည်းကာ ခေါင်းမော့၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အသိတရားလေးတော့ ရှိသေးတာပဲ"