အသက်ရှင်ချင်သည့် ဆန္ဒ
Vol. 18 Ch. 262
ကျင်းယွဲ့လင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူမ၏ အသက်ရှုမှု ပေါ့ပါးသွားပြီး တုန်ခါနေသော မျက်လုံးများသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ… ကျွန်မကို အသက်ရှင်ချင်လားလို့ ပြောတာလား”
သူမ၏ အသံသည် ခြောက်သွေ့အားနည်းနေသော်လည်း အားနည်းမှုအောက်တွင် သတိလက်လွတ် မဖြစ်သေးသည့် အလင်းရောင်တစ်စင်း တည်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်
အမှန်အားဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှင်နေခြင်းသည် တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် သူမအစ်ကိုသည် သူမ အသက်ရှုနိုင်ရန်အတွက် မည်မျှ ပေးဆပ်ခဲ့သည်ကို သူမ သိထားသည်။
ထိုအချိန်၌ လက်လျှော့လိုက်မည်ဆိုပါက အစ်ကို၏ ကြိုးစားမှုအားလုံးကို တိုက်ဖျက်လိုက်သလို ဖြစ်မည်သာ
ထို့အပြင် ကိုယ်တိုင် အကြောင်းပြချက်တွေမည်မျှ ပြောနေပါစေ။ အတွင်းစိတ်အနက်ပိုင်း၌ သူမ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်
ချင်နေသည်ကို သူမ သိနေသည်။
မဟုတ်ပါက ထိုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေဖို့က မဖြစ်နိုင်ပေ
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ထပ်မံ ဟလိုက်သော်လည်း အသံတစ်ခုမှ ထွက်မလာပေ
လည်ချောင်းသည် ကပ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါလာကာ ထပ်မံ ချောင်းဆိုးလာသည်။
“ယွဲ့လင်း”
ကျင်းယွင်ကျန်း၏ အသံ အက်ကွဲသွားသည်။ သူမ၏ လက်ကို ပိုမို ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်အားဖြင့် သူမ၏ အသက်ကို ဆွဲထားသလိုပင်
ကျင်းယွင်ကျန်းသည် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်လုံးထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။
“မင်း… မင်း သူမမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ သိလား? ကူညီနိုင်လား? ငါ ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်တယ်”
သို့တိုင် ကျင်းယွဲ့လင်းသည် အစ်ကို၏ စိုးရိမ်စရာ အော်ဟစ်သံများကို လက်မခံဘဲ တုန်ခါနေသော လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။
အစ်ကို၏ လက်မောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိလိုက်ပြီး သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ ပိုင်ကျီဟန်ကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အသက်ရှင်ချင်တယ်”
အသံက တိုးသော်လည်း အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို တိတ်ဆိတ်စေမည့် အလေးချိန်အား သယ်ဆောင်ထားသည်။
“မင်းကြုံခဲ့တာထက်တောင် ပိုပြီး နာကျင်ရမယ်ဆိုရင်တောင်လား?”
သူမ၏ ကောင်းကင်အဆိပ်ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံဖြင့် သူမဘဝသည် ပန်းနှင့်နေရောင်အပြည့်ဖြစ်လာမည်ဟု မဆိုလိုကြောင်း ပိုင်ကျီဟန် သိ၏
အမှန်တကယ်တော့ သူမကို စောင့်ကြိုနေသည့်အရာသည် ပိုမို ရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
“ကျွန်မ… ကျွန်မ အသက်ရှင်ချင်ပါတယ်”
စကားလုံးများ ချိုးဖောက်ပြီး အားနည်းစွာ ထွက်လာကာ စိတ်ပျက်မှု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲမှ ဆွဲထုတ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နာကျင်မှုနှင့် အားနည်းမှုကြောင့် မျက်လုံးများ မရှင်းလင်းသော်လည်း သေမင်းတောင် မဖျက်ဆီးနိုင်သေးသော အရာတစ်ခု လင်းလက်လာသည် - ၎င်းကတော့ အလွန် ပါးလွှာသော်လည်း မဖျက်ဆီးနိုင်သော အသက်ရှင်လိုစိတ်။
ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောင်းလဲမှု မရှိသော်လည်း မျက်လုံးအတွင်း၌ အလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။
“ကောင်းတယ်…”
သူက ရိုးရိုးတန်းတန်း ပြောလိုက်သည်။
သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ချေ၏
သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ယန်ဓာတ် ပြည့်နှက်နေသော အဆင့်–၄ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
(ဒီလောက်ဆို သူမရဲ့ အခြေအနေကို ခဏတာ တည်ငြိမ်စေနိုင်လောက်ပြီ)
“ဒါကို စုပ်ယူလိုက်။ ခဏလောက်တော့ ကူညီပေးနိုင်မယ်။”
ကျင်းယွဲ့လင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စုပ်ယူခြင်းကို စတင်လိုက်သည် ။ အထူးတလည် အာရုံစိုက်ဖို့တောင် မလိုအပ်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရေကိုစုပ်ယူသလို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲယူသွားသည်။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျင်းယွဲ့လင်းသည် ယန်ဓာတ်ကို လုံးဝ စုပ်ယူပြီးသွားချေပြီ
သူမ၏ အသားအရောင်သည် အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသော်လည်း ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာဖို့တော့ အဝေးကြီး ဖြစ်နေဆဲသာ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
ကျင်းယွဲ့လင်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်း အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါပြောသမျှ အားလုံးကို နားထောင်ရမယ်။”
ပိုင်ကျီဟန်က ကြေညာလိုက်သည်။
“မင်း… မင်းမှာ တကယ်ပဲ သူမကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိတာလား?”
ကျင်းယွင်ကျန်းသည် ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ပျက်စရာများကြောင့် သူ မယုံရဲသည့်တိုင်
လူတွေကို ရှေ့ဆက်သွားစေသည့် အရာက မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ… ငါပြောနိုင်တာက သူမကို ကူညီနိုင်ဖို့ အလားအလာတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက သူမအပေါ် မူတည်တယ်။”
ပိုင်ကျီဟန် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကျင်းယွဲ့လင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမ၏ အဖြေကို စောင့်နေလိုက်သည်။
“ကျွန်မကို လုပ်ခိုင်းသမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ပါ့မယ်။”
သူမသည် ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
၎င်းကတော့ ကောင်းမွန်သည့် စတင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အမှန်ပြောရလျှင် မသေမျိုး ဧက္ကရာဇ် ဖေးလိန် ပြောသည့်အတိုင်း သူမကို ကယ်တင်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အလွန် ခက်ခဲသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ
ထို့အပြင် စနစ်ဆိုင်၌လည်း ကောင်းကင်အဆိပ် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူအတွက် အလွန် သင့်တော်သည့် ကျင့်ကြံနည်းတစ်ခု တကယ်ရှိနေသည်။
သို့တိုင် သူ့အတွက် တိုက်ရိုက် အကျိုးမရှိသည့် အရာတစ်ခုအတွက် စနစ်အမှတ်ကို သုံးဖို့ စိတ်မကူးပေ
“ မသေမျိုး ဧက္ကရာဇ် ဖေးလိန်၊ မင်းသိထားတဲ့ နည်းစနစ်ကို သူမကို သင်ပေးလိုက်ပါ”
ယခင်က သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲရှိ အဆိပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော နည်းစနစ်အား သိသည်ဟုပြောခဲ့ဖူးသည်။
“ပိုင်ကျီဟန်… အရမ်း အလျင်မလိုနဲ့။”
ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်တော့ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမှ မပေါ်လွင်ပေ
“မင်းမှာ သူမအတွက် နည်းစနစ်ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မလား။ ဒီအချိန် မသင်ပေးရင် ဘယ်အချိန်မှာ သင်ပေးမလဲ?”
သူသည် စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါက ခဏအတွင်း လေ့လာလို့ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါသိထားတဲ့ နည်းစနစ်က ကောင်းကင်အဆိပ်ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖိနှိပ်ပြီး ညှိနှိုင်းအသုံးချဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အထူးကျင့်ကြံနည်း တစ်ခုပါ။ အခြေခံအုတ်မြစ် မပြည့်စုံဘဲ အတင်းအကျပ် သင်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ သေခြင်းကို ပိုမြန်စေသလို ဖြစ်မှာ”
ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဒါဆို… မင်းလိုအပ်တာ ဘာလဲ?”
မသေမျိုး ဧက္ကရာဇ် ဖေးလိန်သည် အဖြေပြန်မပေးခင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ပစ္စည်းတွေ။ သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို စတင်တည်ငြိမ်စေဖို့ အဓိက ပစ္စည်း သုံးမျိုး လိုအပ်မယ်— ယန်အနှစ်သာရ ပုလဲတစ်လုံး၊ နီညိုရောင်ကြာပန်း၊ နောက်တစ်ခုကတော့ အဆင့်–၈ အဆိပ်ရှိတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ အူတိုင်ပဲ”
“ပထမနှစ်ခုကတော့ ရှိမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့…”
ပိုင်ကျီဟန် စိတ်ထဲ၌ ချက်ချင်း တွေးမိသွားသည်။ ပိုင်မိသားစု အတွင်း၌ အဆင့်–၈ အဆိပ်သားရဲအူတိုင် ရှိနေဖို့ မလွယ်ကူပေ
မသေမျိုး ဧက္ကရာဇ် ဖေးလိန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတင်မကဘူး—လက်ရှိအချိန်မှာ ဒီကလေးမက ကျင့်ကြံမှု လုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတောင် မရောက်သေးဘူး။ နည်းစနစ်ကို ခံနိုင်ဖို့ဆိုရင် ပိုဝေးသေးတယ်။ အခုလို အခြေအနေမှာ နည်းစနစ်ကို အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံလိုက်
မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်ကြောင့်ပဲ ပျက်စီးကျိုးပဲ့သွားလိမ့်မယ်။ အခုအချိန်မှာ မင်းလုပ်နိုင်တာ တစ်ခုပဲရှိတယ်။ သူမကို ယန်ဓာတ်ကို အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အောင် ဖြည့်ပေးပြီး အခြေအနေကို ညှိထိန်းထားဖို့ပဲ။ သူမ နောက်ထပ် ခံနိုင်ရည် ရှိလာတဲ့အထိပေါ့။”
ပိုင်ကျီဟန် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာတော့ အတွင်းစိတ်ထဲမှ မကျေနပ်မှုကို မည်သည့်အတိုင်းအတာမျှ မပြသပေ
“အရမ်းပဲ ရှုပ်နေတာပဲ… လွယ်လွယ်လေး ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာကို…”
သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။
(ကောင်းပြီ… မညည်းညူဘဲ ဘာမှ မရဘူး။)
ထို့နောက် အားနည်းနေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် မီးလောင်နေသော ကျင်းယွဲ့လင်းနှင့် သူမ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသော ကျင်းယွင်ကျန်းအား ကြည့်
လိုက်ပြီး ပိုင်ကျီဟန် နောက်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။
“သူမကို တစ်ညတည်းနဲ့ ကုသလို့ မရဘူး။ ကိုယ်ခန္ဓာ အရမ်း မတည်ငြိမ်သေးတယ်။ အခုအတွက်တော့ နောက်ထပ် အဆင့်တွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိလာအောင် ယန်ဓာတ်ကို ငါ ဖြည့်ပေးမယ်။”
ကျင်းယွင်ကျန်းသည် ချက်ချင်း မော့ကြည့်
ကာ မျက်လုံးထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ မျှော်လင့်ချက်တွေ လင်းလက်လာသည်။
သူ ပစ်ပယ်ခံရပြီးနောက် အကြောက်ဆုံးအရာသည် ယန်ဓာတ် ပြည့်ဝသော အရင်းအမြစ်များကို လုံလောက်အောင် ဝယ်ယူနိုင်မည်လား ဆိုတာပင်
“ဒါဆို… ဒါဆို မင်း တကယ်ပဲ သူမကို ကယ်တင်မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်လား”
ပိုင်ကျီဟန် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံက တည်ငြိမ်ကာ အနည်းငယ်တောင် အရေးမကြီးသလို ခံစားရစေသည်။
“သူမ အသက်ရှင်မလား၊ သေမလားဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ်။ ငါက ကူညီပေးရုံပဲ ရမယ်။”
သူ ထရပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများအား ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ယမ်းသွားကာ တံခါးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးလိုက်တော့။” ပိုင်ကျီဟန်သည် ကျင်းယွင်ကျန်းကို အမိန့်ပေးသလို အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်
“ငါတို့ ပိုင်မိသားစုကို သွားမယ်။”
ကျင်းယွင်ကျန်း မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။
“ပိုင်မိသားစု…?”
“ဟုတ်တယ်”
ပိုင်ကျီဟန်၏ အသံသည် ယုံကြည်ချက်နဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
“သူမ အသက်ရှင်ချင်ရင် ဒီနေရာမှာ ရှာတွေ့ရတဲ့ ယန်ဆေးဖက်ဝင်အပင် အစအနတွေက မလုံလောက်ဘူး။သူမရဲ့ အခြေအနေကို မှန်မှန်ကန်ကန် တည်ငြိမ်စေဖို့ဆိုရင် ငါ့ ပိုင်မိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်တယ်။ သူမရဲ့ အင်အား တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါ…”
သူ့မျက်လုံးသည် ကျင်းယွဲ့လင်းပေါ် ခဏတာ ကျရောက်သွားပြီး ဓားလို စူးရှသော်လည်း အတွင်း၌ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ပါဝင်နေသည်။
“အဲ့ဒီအခါ… သူမကို တကယ် ကုသဖို့ စတင်မယ်”