အခန်း (၁၅၅)

"လင်းပိုင်ဟယ်... ဟေ့ နိုးပြီလား"

နာကျင်မှုဝေဒနာများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေသော ပိုင်ဟယ်၏ အသိစိတ်အတွင်းသို့ အသံတစ်သံ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စူးရှသော နာကျင်မှုကြောင့် ပြန်လည်မှိတ်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် နဖူးကို စမ်းသပ်ကြည့်

လိုက်သည့်အခါ နွေးထွေးသော အရည်အချို့ကို ထိတွေ့လိုက်ရသည်။

သွေးများလားဟူသော အတွေးသည် သူမ၏ ထုံထိုင်းနေသည့် စိတ်အတွင်း ဝေဝါးစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါသည်။

"ဟေ့... မလှုပ်နဲ့ဦး။ နင် ဒဏ်ရာရထားတုန်းပဲ" ဟု အဆိုပါအသံက အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။

ထိုအသံမှာ... ပိုင်ဟယ်၏ အတွေးစများ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်စုစည်းလာသည်။ "ကျောက်တီရှန့်လား ငါ ဘာလို့ ဒီလူကြမ်းကြီးရဲ့ အသံကို ကြားနေရတာလဲ"

သူမသည် ဝေဝါးနေသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း "ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?" ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်မေးမြန်းနေမိပါသည်။

မှတ်ဉာဏ်အစအနများသည် ကွဲအက်နေသော မှန်တစ်ချပ်ကို ပြန်လည်ဆက်စပ်သကဲ့သို့ တစ်ခုချင်းစီ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရာအားလုံးကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားပါတော့သည်။

သူမသည် နဖူးမှ နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်၍ အတင်းအကျပ် ထိုင်လိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားကယ်ရမယ်"

သူမ၏ လည်ချောင်းအတွင်းမှ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိပါသည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏ ခြေထောက်များထံမှ ပြင်းထန်၍ ထုံကျင်သော နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသဖြင့် ခြေပစ်လက်ပစ်ဖြစ်ကာ ပြန်လည်လဲကျသွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် သန်မာသော လက်မောင်တစ်စုံက သူမကို လှမ်း၍ ဖမ်းယူလိုက်ပါသည်။

"မလှုပ်ပါနဲ့လို့ ငါပြောနေတယ်လေ"

တီရှန့်၏ အသံက စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမကို မထိန်းထားသော လက်များမှာမူ တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုတစိုက် ရှိလှပါသည်။

"ငါ့ကိုလွှတ် ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားကယ်ရမယ်"

ပိုင်ဟယ်သည် သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးကာ သူ၏လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေပါတော့သည်။ သို့သော် တီရှန့်ကမူ သူမကို မလွှတ်ဘဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

"စိတ်အေးအေးထားစမ်း။ နင် အခုလို အခြေအနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကယ်နိုင်ဘူး"

သူက လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့၍ ပြောဆိုလိုက်ပါသည်။

သူ၏ စကားလုံးများသည် သူမ၏ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော စိတ်အာရုံကို ထိန်းချုပ်လိုက်

သကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ငါ... ဂိုဏ်းချုပ်ကို မကယ်နိုင်ဘူး..."

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်ရည်များသည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တလိမ့်လိမ့် ကျဆင်းလာပါတော့သည်။

ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မကယ်နိုင်ဘူးဟူသော ဝန်ခံချက်က သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကို ချိုးနှိမ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပိုင်ဟယ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပါတော့သည်။

"ဟေ့... စိတ်လျှော့ပါဦး။ ငါ အဲဒီလိုဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး"

တီရှန့်သည် သူမ၏ ငိုကြွေးမှုကြောင့် အတော်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသဖြင့် နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားရှာသည်။

"အရင်ဆုံး မငိုနဲ့တော့... ပြီးမှ အခြေအနေကို ရှင်းပြပေါ့"

သို့ရာတွင် သူ၏ ပြောဆိုချက်များမှာ ထိရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သည့် ဟန်ဆောင်မှုများ အကုန်အစင် ပြိုလဲသွားကာ ဆက်တိုက် ငိုကြွေးနေခဲ့ပါသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပိုင်ဟယ်သည် ကုလားထိုင်ထက်၌ မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်သုံးနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတစ်ဝိုက်တွင် အနည်းငယ် နီမြန်းနေခြင်းနှင့် ပါးပြင်ပေါ်ရှိ မျက်ရည်စများကသာ အစောပိုင်းက သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲမှုကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမက လုံးဝတည်ငြိမ်သွားသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချထားလိုက်ပါသည်။

"အခု စိတ်အေးသွားပြီလား"

တီရှန့်က သတိထား၍ မေးမြန်းလိုက်ပါသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ စောစောက ကျွန်မ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပါ"

သူမက တရားဝင် အရိုအသေပြု၍ ပြောဆိုပါသည်။

တီရှန့်သည် ဤမျှအထိ မြန်ဆန်လှသော အပြောင်းအလဲကို ကြည့်ရှုကာ စိတ်အတွင်းမှ အံ့ဩနေမိသည်။ အကယ်၍ သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည်ကို မိမိမျက်စိဖြင့် တပ်အပ်မမြင်တွေ့ခဲ့ရပါက ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည့် အမျိုးသမီးမှာ ထိုမျှအထိ ပြိုလဲနိုင်သည်ဟု သူ မည်သည့်အခါမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

"စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို နင် မေ့ပေးနိုင်ရင် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ"

သူမက အကြံပြုသကဲ့သို့ ပြောဆိုရင်း သူမ၏လက်မှာ ခါးတွင် ပုံမှန်ရှိနေကျ ဓားအိမ်ထံသို့ သိမ်မွေ့စွာ ရောက်ရှိသွားပါသည်။

တီရှန့်က အရှုံးပေးသည့်ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"စောစောကလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါ ဘာမှမသိလိုက်ပါလား"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက်မှ လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ စကားမှားသွားလို့ပါ"

တီရှန့်သည် ကြာပန်းကျောက်စိမ်းနန်းတော်၏ ဆန်းကြယ်လှသော နည်းစနစ်များအကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိသည်။ အပြင်လောကတွင်မူ သူတို့၏ ရေခဲပညာရပ်များမှာ ခံစားချက်အားလုံးကို အေးခဲပစ်သည်ဟု လူသိများကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုထက်ပိုမို ရှုပ်ထွေးလှပါသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်လောင်းများသာလျှင် ခံစားချက်များကို အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်ရသည့် အေးခဲနှလုံးသားကျမ်းစာကို အပြည့်အဝ ကျင့်ကြံကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော တပည့်များမှာမူ ခံစားချက်များကို စွန့်လွှတ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ စွမ်းအားကို မြှင့်

တင်ပေးနိုင်မည့် စွဲလမ်းမှုတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ အဆိုပါ ခံစားချက်ကိုသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျိုးထောင်ကြခြင်းပင်။ ကျန်ရှိသည့် ခံစားချက်များကိုမူ ထိုစွဲလမ်းမှုဖြင့်သာ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ကြပါသည်။

ပိုင်ဟယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တီရှန့် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ သစ္စာရှိမှုကို သူ စိတ်အတွင်းမှ အသိအမှတ်ပြုလိုက်မိပါသည်။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လက်ရှိကိစ္စဘက်သို့ အာရုံပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"နင် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုတော့ အခြေအနေကို ရှင်းပြပါဦး။ အမှန်တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ပိုင်ဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်ကျသွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ကျွန်မ ဒီကိုလာတာ စစ်ကူတောင်းဖို့ပါ။ ဂိုဏ်းကို တစ်ယောက်ယောက်က လာတိုက်ခိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဖမ်းခေါ်သွားကြပြီ"

ထိုစဉ် အခန်းတံခါးမှာ အကျယ်ကြီး မြည်ဟည်းသွားရလောက်အောင် ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။

"နင် အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ကျောက်ထျန်းကန်းက တံခါးဝတွင် သူ၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ပိတ်ရပ်နေပြီး စူးရှတောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်လား "

တီရှန့်မှာ သူ၏ ခေါင်းဆောင် ဤမျှရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကာ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်မိသည်။

ထျန်းကန်းက သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပိုင်ဟယ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါ အမှန်ပဲလား။ ရှူးလျန် တကယ်ပဲ အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ... ဆရာ မှားကြားတာနေမှာပါ"

တီရှန့်က လူနှစ်ဦးကြားထဲသို့ အမြန်ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး ပိုင်ဟယ်ကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ စကားမပါသော သတိပေးချက်ကို နားလည်ပါစေဟု သူ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်။

သို့သော် ပိုင်ဟယ်မှာမူ ထိုအချက်ပြမှုကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ "ဟုတ်ပါတယ် သူမ အဖမ်းခံလိုက်ရပါပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အကူအညီကြောင့်သာ ကျွန်မ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာပါ" ဟု အတည်ပြုလိုက်သည်။

တီရှန့်မှာမူ ဝင်ရောက်တားဆီးမှု မအောင်မြင်သဖြင့် ပုခုံးများ လျော့ကျသွားကာ သက်ပြင်းချရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်တော့ပေ။

"အင်း... သိပြီ"

ထျန်းကန်းက ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ဝင်လာစဉ်က ရှိခဲ့သော ခွန်အားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆုတ်ယုတ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြန်လှည့်လိုက်ချိန်တွင် ဝင်လာစဉ်ကကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသော သူ၏ လေးလံနှေးကွေးသည့် ခြေသံများကသာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေတော့သည်။

ထျန်းကန်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တီရှန့်က အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"ပြင်ဆင်ထားတော့... ငါတို့ ကြာပန်းကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကို သွားကြမယ်" ဟု သူက ကြေညာလိုက်သည်။

"နေဦးလေ... ငါတို့ ကောင်းကင်ပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းဆီကနေ အကူအညီ မတောင်းတော့ဘူးလား"

ပိုင်ဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ငါတို့လုပ်မယ့် အလုပ်ပေါ့ ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."

တီရှန့်၏ စကားသံက တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ထျန်းကန်းသည် သူ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ပလ္လင်နောက်တွင် ရပ်နေရင်း နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အလွန်ကြီးမားလှသော စစ်ပုဆိန်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုလက်နက်သည် အသုံးချရန်ထက် ဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားသင်္ကေတအဖြစ်သာ ချိတ်ဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပုဆိန်ရိုးကို ကိုင်ရန် လက်မအနည်းငယ်အလိုတွင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ခဏတာမျှ သူ၏မျက်နှာတွင် သံသယများ ရိပ်ယောင်သွားသော်လည်း မကြာမီပင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်က စိုးမိုးသွားပြီး ပုဆိန်ကြီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

အစွမ်းထက်လှသော လက်နက်ကြီးကို ကိုင်စွဲကာ သူသည် ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသော်လည်း ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်တို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသော မမျှော်လင့်ထားသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရသည်။

စစ်သည်တော် ရာပေါင်းများစွာသည် ပုဆိန်ကိုယ်စီကို ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ထားရင်း သူ့ကို စောင့်ကြိုနေကြသည်။ သူတို့၏ တန်းစီထားသော လူအုပ်ကြီးမှာ ဝင်းအတွင်းမှ ကျော်လွန်သည်အထိ ရှည်လျားလှပြီး တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ဖြစ်နေသော သစ္စာရှိနောက်လိုက်များ၏ ပင်လယ်ပြင်ကြီးနှယ်ပင်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ထျန်းကန်းက တကယ့်ကို အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးတန်းမှ စစ်သည်တစ်ဦးက ပြုံးဖြဖြဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာသည်။

"ခေါင်းဆောင်က အောင်ပွဲတွေကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်မလို့လား"

ထိုစကားကြောင့် စုရုံးနေသော စစ်သည်များအားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"မပူပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်။ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ချစ်ရသူကို သေချာပေါက် ကယ်

ထုတ်ပေးပါ့မယ်"

နောက်တစ်ဦးက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ထျန်းကန်း၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။

"ဘာချစ်ရသူလဲ?"

သူက ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင် နီမြန်းလာမှုက သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရယ်မောသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့ ခေါင်းဆောင်ရာ။ ခေါင်းဆောင်က ဂိုဏ်းချုပ်

ယန်ကို ကြိုက်နေတာ တစ်လောကလုံး သိနေတာပဲကို"

ထိုဖွင့်ဟချက်က နောက်ထပ် ရယ်မောသံလှိုင်းကြီးကို ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်စေပြန်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်းတွင် တီရှန့်ဘေး၌ ရပ်နေသော ပိုင်ဟယ်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟင် သူက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြိုက်နေတာလား"

သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

"အေးလေ... ဒါက ဖြစ်နေတာ ကြာလှပြီ"

တီရှန့်က ပုခုံးတွန့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ"

သူမက တကယ့်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ဖိမေးလိုက်သည်။

တီရှန့်က သူ၏ မေးစေ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်လိုက်ရင်း "အင်း... ငါတို့ ထျန်းကန်းအဖွဲ့ ဖြစ်ကတည်းကလို့ ပြောရမလားပဲ" ဟု ခဏအကြာတွင် ဖြေလိုက်သည်။

"ဟင်"

ထိုစကားကြောင့် ပိုင်ဟယ်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကပင် မဟုတ်ပါလား။

အတိတ်ကာလတွင် ဤဒေသကို ကြာပန်းကျောက်စိမ်းနန်းတော်နှင့် ကောင်းကင်ပြာတိမ်တိုက် ဓားဂိုဏ်းဟူသော ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုကသာ လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။ ထျန်းကန်းအဖွဲ့မှာမူ လူထုကို ခြိမ်းခြောက်နေသော ဒေသခံ လူမိုက်ဂိုဏ်းလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် ရာဇ၀တ်မှုများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး တရားဝင် ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ပုံတင်လိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် အင်အားကြီး ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းအကြား အင်အားချိန်ခွင်လျှာ ညီမျှမှုက စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။