အခန်း (၁၅၆)

လီယောင်သည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စိမ့်ဝင်သွားသော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုလှိုင်းလုံးကြီးကြောင့် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အူတိုင်၏ နောက်ထပ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် ဖျက်ဆီးလိုက်ချိန်တွင် အားစိုက်ထားရမှုကြောင့် လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ တစ်ညလုံး ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ခံစားရသော ဝေဒနာမှာ လျော့ပါးမသွားဘဲ သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖြိုခွဲတော့မည့်အလား ပူလောင်စုတ်ပြဲနေသော ခံစားချက်ကြီးက ပြင်းထန်မြဲ ပြင်းထန်နေဆဲပင်။

"ဘာလို့ ဒါကြီးက ပိုလွယ်မလာရတာလဲ"

သူမသည် နာကျင်မှုများကို အံတုရင်း နဖူးမှ ချွေးစက်များကို သုတ်ကာ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွဲနေမိသည်။

သူမသည် သူမ၏ အူတိုင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ယခုအခါ စစ်မှန်သော လျှပ်စီးစွမ်းအင်များဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေသည်ကို ကျေနပ်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်သာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ကျန်တော့သည်။

"နောက်ထပ် နည်းနည်းပဲ..."

သူမသည် ခက်ခဲလှသော အလုပ်ကို ဆက်မလုပ်မီ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မိမိကိုယ်ကို အားပေးလိုက်သည်။

ဧကရီ၏ အသံမှာ သူမ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် အရေးကြီးသော လေသံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ [အဆင်သင့်ပြင်ထား ဘေးဒုက္ခက စတော့မယ်။]

မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင်မူ မနေ့ညကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်သိုက်မှာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်အထိ ထပ်စောင့်ရဦးမှာလဲ။ နောက်ကျနေပြီဗျ။ အကြီးအကဲက ကျွန်တော်တို့တွေကို ဆူပါလိမ့်မယ်"

သူက စိုးရိမ်တကြီး တိုင်တောလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ခေါင်းဆောင်။ ရွှေရောင်အူတိုင်အဆင့်ကို တက်တာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့တုန်းက အလွန်ဆုံးမှ နှစ်နာရီပဲ ကြာတာလေ။ အခု ဒီလူကတော့ ၁၂ နာရီနီးပါးတောင် ရှိနေပြီ"

"ကျွန်တော်တို့ ဝင်နှောင့်ယှက်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

တတိယမြောက်လူက သူ၏ လက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ သံသယများကြောင့် မှောင်ကျနေပြီး သူ၏ တပည့်များကဲ့သို့ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

ဘာကြောင့် ဘေးဒုက္ခကာလက ဒီလောက်ထိကြာရှည်နေရတာလဲ။

အဆင့်တက်ခြင်းရဲ့ သဘာဝကို ငါတို့ပဲ မှားပြီး တွက်ချက်မိခဲ့တာလား။

သူ၏ စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးတော့မည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အထက်ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးတိမ်များမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝဲကရော့သဏ္ဌာန် လည်ပတ်လာတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားပြီး ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခုက နေရာယူလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်နဲ့"

သူက သူ၏ တပည့်များကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အာမခံလိုက်သည်။

"အခုမှ တကယ် စတော့မှာ"

သူက စုရုံးလာသော မုန်တိုင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလူက ပါရမီ အလွန်ညံ့ဖျင်းလွန်းလို့ အဆင့်တက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် စတင်ဖို့တောင် ဒီလောက်အထိ အချိန်ယူနေရတာပဲ"

ဤရှင်းပြချက်ကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံးအတွင်း သက်သာရာရသွားသော ရယ်မောသံများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"တကယ်လည်း ဖြစ်နိုင်သားပဲ"

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးသည်။

"တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ ပါရမီညံ့တဲ့သူ ရှိနိုင်လို့လား"

နောက်တစ်ဦးက တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက သူ၏အဖော်ကို ပုခုံးပုတ်ရင်း "ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရေ... နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားထက်တောင် ပါရမီညံ့တဲ့သူကို တွေ့ပြီဗျို့"

"ဘာလဲဟ... ငါက ဘာဖြစ်လို့ ကြားညှပ်ခံရတာလဲ"

ဒုတိယခေါင်းဆောင်က ကန့်ကွက်လိုက်သဖြင့် ကျန်ရှိသောလူများကြားတွင် နောက်ထပ် ရယ်မောသံများ ဆူညံသွားပြန်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီယောင်သည် သူမအူတိုင်၏ နောက်ဆုံးအစိတ်အပိုင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်ပတ်လမ်းများ ပြည့်စုံသွားသည်နှင့်အမျှ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခုကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏အတွင်း၌ စွမ်းအားများမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော နှုန်းဖြင့် စတင်တည်ဆောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော စွမ်းအင်များကြောင့် တုန်ခါနေတော့သည်။

[လာပြီ]

ဧကရီက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သတိပေးချက်တို့ ရောပြွမ်းနေသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

သူမသည် လီယောင်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာပြီး လီယောင်၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။

[ဒါကို ငြင်းဆန်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ မင်းမှာ လျှပ်စီးအူတိုင်ရှိနေပြီဆိုတော့ အဲဒါက မနာပါဘူး... သိပ်ပြီးတော့ပေါ့]

"ရှင်"

လီယောင်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ဧကရီကမူ လီယောင်၏ အမေးကို မကြားသကဲ့သို့ပင် ဆက်ပြောသည်။

[ငါ သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း စွမ်းအင်တွေကို ခွဲဝေဖြန့်ချိလိုက်]

သူမက ပြတ်သားစွာ ညွှန်ကြားသည်။

[ငါပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆေးလုံးကို အစွမ်းပြအောင် လုပ်လိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အခုကစပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုကို စတင်ခံစားရတော့မယ်]

ဧကရီ၏ အသံမှာ ပိုမိုအရေးကြီးလာသည်။

[မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည်တည်ဆောက်ခံနေရတဲ့အချိန်မှာ လျှပ်စီးစွမ်းအင်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားအောင် လမ်းညွှန်ပေးစေချင်တယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒါကို မှန်

မှန်ကန်ကန် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကိုးထပ်ကမ္ဘာ လျှပ်စီးခန္ဓာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်]

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး လီယောင်၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

[ငါ့ရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ အဆင့်နဲ့ဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အခုကစပြီး မင်းဘာသာမင်းပဲ ကြိုးစားရတော့မယ်]

"နေပါဦး... အဲဒီလို ပြောချင်ရာပြောပြီးတော့"

လီယောင်က ကန့်ကွက်ရန် စကားစလိုက်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်

တွင် စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲ၌ပင် ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ နှစ်

ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အလွန်ကြီးမားလှသော လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခုမှာ တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူမဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျဆင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သွားပြီ..."

...

ပထမဆုံး လျှပ်စီးတန်းကြီး လီယောင်ကို ထိမှန်လိုက်သည့်အချိန်၌ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အဆင့်မြင့် လျှပ်စီးပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်ထားပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် တည်ဆောက်ထားသော်လည်း ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ လျှပ်စီးဆိုသည်မှာမူ လုံးဝ အခြားအဆင့်တစ်ခုပင်။

ဤနာကျင်မှုသည် သူမ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် သာလွန်နေသည်။ အူတိုင်ကို ဖျက်ဆီး၍ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ရသော ငရဲကဲ့သို့ နာကျင်မှုသည်ပင် ဤနတ်ဘုရားတို့၏ ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တစ်စုံတစ်ရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ ကွာခြားနေရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရင်း ရှိသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် ၎င်းတို့၏ ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်တော့မည်ဆိုပါက ကာကွယ်ရေး စက်ဝိုင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားတတ်ကြသကဲ့သို့ ဘေးဒုက္ခ ခံနိုင်ရည်ရှိစေမည့် ဆေးလုံးများကို သောက်သုံး၍ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် နာကျင်မှုကို လျှော့ချလေ့ ရှိကြသည်။ ဤသို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ရှိနေသည့်

တိုင်အောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ၎င်းမှာ သူတို့ဘဝ၏ အဆိုးရွားဆုံးသော နာကျင်မှုဖြစ်ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း ပြောဆိုလေ့ ရှိကြပါသည်။

သို့ရာတွင် လီယောင်မှာမူ မည်သည့်အကာအကွယ်မျှ မရှိဘဲ ဤကောင်းကင်ဘုံ၏ စီရင်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုချင်းစီကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် စုပ်ယူနေခဲ့ပါသည်။

လျှပ်စီးများ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဝင်နေချိန်မှာပင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆေးလုံး၏ အာနိသင် စတင်ပွင့်လာပြီး သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို မော်လီကျူး အဆင့်မှစ၍ ပြန်လည်တည်ဆောက်ပါတော့သည်။ ဤအသွင်ပြောင်းမှုကြောင့် နာကျင်မှုမှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ ထပ်မံတိုးသွားသည်။ သူမ၏ ကြွက်သားများ၊ အရိုးများနှင့် ဝိညာဉ်သွေးကြောများသည် အထက်မှ ကျရောက်လာသည့် လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုတိုင်းနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်တည်း ပျက်စီးသွားလိုက် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလိုက် ဖြစ်ပေါ်နေပါသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အဆမတန် ခံစားနေရသော ဝေဒနာများကြား၌ပင် လီယောင်၏ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်မထားသော ပုံစံတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကြည့်ရှုသူအဖို့ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ဗီလိန်အပြုံးကြီးတစ်ခုပင်။ သူမသည် နာကျင်မှုကို အရှုံးမပေးသည့်အပြင် ထိုနာကျင်မှုကို ပြင်းပြသော ကလဲ့စားချေလိုစိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အတွေးစများသည် သူမ ပြန်လည်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြိုနေသည့် ရန်သူများထံသို့ ရောက်ရှိသွားပါတော့သည်။

"ဒါတွေ အားလုံးက သူတို့ကြောင့်..."

သူမက ခါးခါးသီးသီး တွေးတောလိုက်မိပြီး သူမ၏ စိတ်အတွင်းမှ ရန်ငြိုးများက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

"အဲဒီတုန်းက ဂူဟန်မင်းသာ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ခြောက်လှန့်မထားခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုချိန်ဆို အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူပြီးလောက်ပြီ"

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အမှတ်အသားက သူမ၏ ဒေါသကို ပိုမိုမီးလောင်ရာလေပင့် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်လျှပ်စီးများမှာလည်း သူမ၏ မှောင်မိုက်နေသော ခံစားချက်များကို အစာကျွေးနေသကဲ့သို့ပင်။

"တောက်... ဂူဟန်မင်း။ နင့်ကို ဒီထက်ပိုပြီး နာကျင်အောင် သတ်ခဲ့သင့်တာ"

သူမက အတွင်းစိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေသည်။

"နင်သာ လူပြန်ဖြစ်လာဦးမယ်ဆိုရင် ငါ့လက်ထဲကို ပြန်မရောက်ဖို့သာ ဆုတောင်းထားပေတော့"

သူမ၏ အတွေးများက ဂိုဏ်း၏ တကယ့်ရန်သူများထံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မျက်နှာမှာ ပိုမို၍ ရှုံ့တွသွားသည်။

"ဝူမင်ဂိုဏ်း..."

သူမက ထိုနာမည်ကို အဆိပ်ကဲ့သို့ ရွံရှာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အမြဲတမ်း အရာရာကို ဖျက်ဆီးနေတာပဲ"

နောက်ထပ် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု သူမ၏ ပြောင်းလဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည့် အချိန်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံတစ်ခု သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟီးဟီးဟီး... သူတို့ကို ဘယ်လိုမျိုး နှိပ်စက်ရင် ကောင်းမလဲ။ သူတို့ကို ငါ ခံစားနေရတာထက် ပိုပြီး နာကျင်စေချင်တယ်။ အဲဒါက သိပ်များတဲ့ တောင်းဆိုမှု မဟုတ်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

သူမသည် မိုးခြိမ်းသံများကြား၌ မကြားတကြား တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိပါသည်။

လီယောင်၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှနေ၍ ဧကရီသည် ဤထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပြောင်းလဲမှုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုနေသည်။

"ဒီကလေးမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူမ သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဖောက်ပြန်တော့မှာလား မသိဘူး"

ဧကရီက ထိတ်လန့်တကြား တွေးတောနေမိသည်။

ဘေးဒုက္ခကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်းက အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တာအိုစီရင်ချက်ကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားခြင်းသည် နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ဆိုးရွားသော နောက်ဆက်တွဲကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ဧကရီသည် အခြေအနေကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး လိုအပ်လာပါက အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ဝင်ရောက်ကူညီရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လီယောင်၏ အပြုအမူမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းနေသော်လည်း သူမသည် လျှပ်စီးစွမ်းအင်များကို သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းများအတိုင်း စနစ်တကျ လမ်းညွှန်ပေးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ဧကရီ သတိပြုမိသွားသည်။ ဧကရီ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ စိုးရိမ်စရာဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ အူတိုင်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"ဒီကလေးမကတော့ ငါ့ကို တကယ့်ကို စိတ်ပူအောင် လုပ်တာပဲ"

ဧကရီ တွေးလိုက်မိသည်။ ခဏတာ ပျော့ပြောင်းသွားသော သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြတ်သားသော အာရုံစူးစိုက်မှုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါလည်း ငါ့အစီအစဉ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်သင့်ပြီ"

သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

...

အလွန်အမင်း ဝေးကွာလှသော သာမန်အတိုင်းအတာများဖြင့် တိုင်းတာ၍မရနိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် လုံးဝဥဿုံ မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲ၌ လွင့်မျောနေသည်။ ထိုထူးဆန်းသော လောကကြီး၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုမှာ သူနှင့် ရင်းနှီးနေသော်လည်း သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရှာသည်။ ဤသည်မှာ သူ ဤအိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခုကြောင့် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုထူးဆန်းသော နယ်ပယ်ထဲတွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အမှောင်ထုထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ အစပိုင်းတွင် အေးချမ်းနေသော်လည်း မကြာမီပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏မျက်နှာမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဗီလိန်အပြုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရှုံ့တွသွားတော့သည်။

"ဒါတွေအားလုံး မင်းကြောင့်..."

သူမက ဟောက်သံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏အသံမှာ ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကောင်လေးမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။ အမှောင်ထုက သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများကို ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ပင်။ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ထိုမိန်းကလေးက သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကြားတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းမှာ မည်သည့်အလင်းရင်းမြစ်မျှ မရှိသော်လည်း တဖျတ်ဖျတ် တောက်နေသည်။

"ဒါတွေအားလုံး မင်းကြောင့်"

သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်ကာ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော သူ့ထံသို့ ဓားဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

"မင်းကြောင့် မင်းကြောင့်"

ကောင်လေး၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ဓားဖြင့် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုစီတိုင်းနှင့်အတူ ပိုမို ပြင်းထန်လာရာမှ….

"ရှောင်မင် ရှောင်မင်"

သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပွင့်လာပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာက ပြန်လည်စိုးမိုးလာချိန်တွင် အိပ်မက်ဆိုးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့အနားတွင် ရှိနေကာ သူ့ပုခုံးကို ညင်သာစွာ လှုပ်နိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်မင်... သား အဲဒီအိပ်မက်ကို ထပ်မက်ပြန်ပြီလား"

သူမက ညင်သာစွာ မေးလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျနေသော မျက်ရည်များကို မြင်သောအခါ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထွေးပွေ့လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မေမေ"

သူက မှောင်မိုက်နေသော အိပ်ခန်းထဲတွင် အလွန်သေးငယ်ပြီး အားနည်းသော အသံလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

မိခင်၏ ဖက်ထားမှုက ပိုမိုတင်းကြပ်လာပြီး သူမ၏ နွေးထွေးမှုက အိပ်မက်ဆိုးမှ ကျန်ရှိနေသော အအေးဓာတ်များကို မောင်းထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်နဲ့တော့နော်... မေမေ ဒီမှာ ရှိပါတယ်။ မကြောက်နဲ့တော့"

သူမက အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးသလို သူ့ကို ညင်သာစွာ ချော့သိပ်နေသည်။

ကောင်လေးမှာ မိခင်ဖြစ်သူကို မှီထားရင်း စိတ်သက်သာရာ ရနေသော်လည်း အိပ်မက်ထဲမှ ထိုမိန်းကလေး၏ ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာကြီးက သူ၏ မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့် ဤအိပ်မက်ဆိုးကြီးက သူ့ကို ညစဉ်ညတိုင်း နှိပ်စက်နေတာလဲ သို့မဟုတ် နိုးလာချိန်အထိ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ထိုစွပ်စွဲချက်စကားလုံးများကို အဘယ်ကြောင့် ရှောင်လွှဲ၍မရသလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ရှာပေ။

"ဒါတွေအားလုံး... မင်းကြောင့်။"