ပဋိပက္ခ၏ နိဂုံး
Vol. 11 Ch. 118
တောင် တောင်ထိပ်
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ထျန်းယန်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင် မှာ တောင် တောင်ထိပ် လူတွေ ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စီရင်ချက်ဓားသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အားကုန် ခုတ်ချတော့မည့်အတိုင်းပင်။
ထန်ထျန်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသော ဝိညာဉ်လက်နက် အမြောက်အမြားမှာလည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးကို အမှောင်ဖုံးစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ တကယ် ပေါက်ကွဲသွားပါက ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရပေလိမ့်မည်။
ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံး မှာ လည်ပင်းဝအထိ ရောက်နေရပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။
ယွင်ခုံးနှင့် ထန်ယွင်ရှန်းတို့က အကြီးအကဲ များစွာကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာသော်လည်း အန္တရာယ်မှာ ပြေလည်မသွားသေးပေ။
"ငါ ပြောနေတယ်... ရပ်လိုက်ကြစမ်း"
ယွင်ခုံးက ထပ် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ငြင်းဆန်၍မရသော ပြတ်သားမှုများ ပါဝင်နေသည်။
သို့သော်လည်း ထူးခြားသော ရလဒ် ထွက်မလာသေးပေ။ ထျန်းယန်ရှန်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်သလို၊ ထန်ထျန်းကလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ပြန်မသိမ်းသေးပေ။
"ဒါက အမိန့်ပဲ"
နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ခုံး ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ရာ များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖိအားကြီးမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။
နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဂိုဏ်းတည်ဆောက်ရေးအတွက် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေသော ဤဂိုဏ်းချုပ်လေး ကလည်း အင်မော်တယ်တစ်ဝက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းပြင် ကြည့်ရသည်မှာ ထျန်းယန်ရှန်းထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်ပုံရသည်။
သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ တစ်စုံတစ်ယောက် စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။
လုချန်းကျီက ယွင်ခုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူ၏ ရင်းနှီးသော နောက်လိုက်များမှာလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ သူ၏ လက်အောက်မှ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့်များမှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူတို့ခေါင်းဆောင်က လက်လျှော့သွားပြီဖြစ်ရာ နာကြည်းချက်များဖြင့် တောင် တောင်ထိပ်မှ ထွက်သွားကြရတော့သည်။
လုချန်းကျီ ထွက်သွားပြီးနောက် ထျန်းယန်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်။
သို့သော် သူက ရူးသွပ်မှု၏ အစွန်းသို့ ရောက်နေပုံရပြီး မြှောက်ထားသော ဓားမြှောင် ကို ပြန်မချသေးပေ။
ယွင်ခုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် "ထျန်းယန်ရှန်း... မင်းက ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား"
လေသံမှာ အလွန်ပင် ခက်ထန်လှသည်။
ထန်ထျန်းက ယွင်ခုံး၏ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်က သူတွေ့ခဲ့သမျှ ယွင်ခုံးမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အေးဆေးသော ပညာတတ်ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် သူ၏ နာမည်ပြောင် မှာ "ရှောင်ခုံးလေး " ဖြစ်ကြောင်း သိပြီးနောက်တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းကိုပါ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ယွင်ခုံးက ဂိုဏ်းချုပ်လေး ရာထူးကို သူ၏ အရည်အချင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူ မေ့နေခဲ့မိသည်။
ယွင်ခုံး၏ ဖိအားအောက်တွင် ထျန်းယန်ရှန်း နောက်ဆုံး၌ တုံ့ပြန်လာပြီး မျက်လုံးထဲမှ ရူးသွပ်မှုများ လျော့ကျသွားသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ထန်ထျန်းကလည်း မဆိုင်းမတွဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ ဝိညာဉ်လက်နက် အားလုံးကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
နေအလင်းရောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းလာတော့သည်။
ဤအခါမှသာ လူတိုင်း၏ နှလုံးထဲမှ အမှောင်ထုမှာ အပြီးအပိုင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
"ထွက်သွားကြတော့... ဒီလို အဆင့်မြင့် တဲ့ ပဋိပက္ခမျိုးကို ဂိုဏ်းက ခွင့်မပြုဘူး။"
ယွင်ခုံး၏ လေသံမှာ ပြန်လည် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
ထျန်းယန်ရှန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စက ဒီမှာတင် မပြီးသေးဘူး"
"ဒီနေ့ကစပြီး တောင် တောင်ထိပ်နဲ့ မင်း ထန်ထျန်း... အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေပဲ"
"စောင့်နေလိုက်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
ခဏချင်းမှာပင် အဓိက အင်အားစုကြီး နှစ်ခုလုံး ဆုတ်ခွာသွားပြီး တုမိသားစုနှင့် ကွမ်းမိသားစုမှ ကျန်ရှိနေသော လူအချို့သာ ကျန်တော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ရန်ငြိုးမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ၎င်းတို့၏ အင်အားမှာ တောင် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို မျိုးတုံးစေမည့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
ထန်ထျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ တာဝန်မှာ ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထျန်းယန်ရှန်းကို ရန်ငြိုးဖွဲ့မိသွားခြင်းမှာ သူ တွက်ဆထားပြီးသားပင်။
တကယ်တမ်း စစ်ပွဲကြီး မဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းမှာပင် အလွန် ကံကောင်းလှသည်။
ယွင်ခုံး အချိန်မီ ရောက်လာခြင်းကို ကြည့်ရုံနှင့် ဂိုဏ်း၏ စည်းကမ်းမှာ တင်းကျပ်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
"ထန်ထျန်း"
ထျန်းယန်ရှန်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ခုံးက ထန်ထျန်းဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
"သူတို့ဘက်က တစ်လှမ်းဆုတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းလည်း တစ်လှမ်းလောက် ဆုတ်ပေးလိုက်ပါ။"
"တုမိသားစုနဲ့ ကွမ်းမိသားစုက အသေအပျောက် များခဲ့တယ်၊ အခု တကယ့်တရားခံကိုလည်း တွေ့ပြီဆိုတော့ သူတို့ ကလဲ့စားချေတာကို တားဖို့ဆိုတာ ကျိုးကြောင်းမညီညွတ်ဘူး။
ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ တောင် တောင်ထိပ်နဲ့ သူတို့ကြားမှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့။"
ထန်ထျန်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်ရင်း "ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး"
ပြောပြီးနောက် သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ ကြေးညိုရောင် အင်မော်တယ် တံခါး၊ လင်းချီရွှေဆေးမီးဖို အစရှိသော အကာအကွယ် လက်နက် အားလုံးကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ တာဝန်မှာ ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ခုံး၏ မျက်နှာမှာ ပြေလျော့သွားပြီး အရိုအသေပေးကာ "ဂိုဏ်းအတွက် သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲတစ်ခုကို တားဆီးပေးခဲ့တဲ့အတွက် သခင်လေးထန်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ထန်ထျန်းကမူ ဘာမှမဟုတ်သလို ပင်။
ယွင်ခုံးက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေသော်လည်း အမှန်တရားမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို နှစ်ဖက်စလုံး သိရှိကြသည်။
"ကျွန်တော့်မှာ တခြား အလုပ်တွေ ရှိသေးလို့ ဒီမှာ အကြာကြီး မနေတော့ဘူး။"
"ဒီကိစ္စတွေကိုတော့ သခင်လေးထန် အဆင်ပြေသလို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါတော့။
နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။"
ပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ခုံးက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ထွက်သွားသည်။
တောင် တောင်ထိပ် သခင် ထန်ယွင်ရှန်းသည်လည်း ထန်ထျန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားတော့သည်။
၎င်းတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်း မေးစေ့ကို ပွတ်နေမိသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ယွင်ခုံးသည်လည်း ယခု ပဋိပက္ခ၏ ရလဒ်အပေါ် အပြည့်အဝ စိတ်ကျေနပ်ပုံ မရပေ။
ရှုံးသလား၊ မြတ်သလား သူ မဝေခွဲနိုင်သေးပေ။
သူ စဉ်းစားနေစဉ် နောက်ဘက်မှ အားနည်းသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
"တောင် တောင်ထိပ်က ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် အားလုံးကိုယ်စား... စစ်ရို က သခင်လေးထန်ရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ထန်ထျန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်စစ်ရို မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူစုတ်နေဆဲပင်။
ယင်ကျဲ့၊ တင်းရှောင်နှင့် အခြားသော အဆင့်မြင့်လူကြီးများမှာလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယနေ့ ထန်ထျန်းသာ မရှိလျှင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဘေးဆိုးမှ လွတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထန်ထျန်းက လက်ကို အသာမြှောက်ကာ ၎င်းတို့ကို လေထဲမှ ထလိုက်စေသည်။
"ဒီလို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါက မိုရှောင်းရှောင်းနဲ့ ထားခဲ့တဲ့ ကတိကြောင့်ပါ။"
"နောက်ပြီး..."
သူက မထွက်သွားသေးသော တုမိသားစုနှင့် ကွမ်းမိသားစု လူများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်လေး ရဲ့ သဘောထားကိုလည်း ခင်ဗျားတို့ ကြားပြီးသားပဲ၊ တချို့ ရန်ငြိုးတွေကိုတော့ ရှင်းရဦးမှာပဲ။
ကျန်တာကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ဘာသာ ကိုင်တွယ်လိုက်ကြပါတော့။"
တောင် တောင်ထိပ် လူစုမှာ အစကတည်းက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ကျဆင်းနေသော်လည်း တုမိသားစုနှင့် ကွမ်းမိသားစုမှ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း မများတော့ဘဲ ခွန်အားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။
ထို့ကြောင့် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ဦးမည် ဆိုလျှင်ပင် အရင်ကကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်တော့ပေ။
ချန်စစ်ရို က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒီကိစ္စက ရှောင်းရှောင်း လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်နေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်လာပြီဆိုတော့လည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးပေါ့။
တောင် တောင်ထိပ် ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့်တွေ အကုန်လုံး အသတ်မခံရတာပဲ ကံကောင်းလှပါပြီ။
သခင်လေးထန် အဆင်ပြေသလို လုပ်နိုင်ပါတယ်။"
ထန်ထျန်းက "အင်း" ဟု ဆိုကာ "ဒီနေ့ ပြီးသွားရင်တော့ ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မလိုအပ်ရင်တော့ တောင် တောင်ထိပ်ကနေ အပြင်မထွက်ကြဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်၊ မတော်တဆ အန္တရာယ်တွေ ကြုံရနိုင်လို့ပါ။"
ချန်စစ်ရို က ရိုသေစွာဖြင့် ကတိပေးသည်။
သို့သော် ယင်ကျဲ့ တို့၏ မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တောင် တောင်ထိပ်မှ မထွက်ဘဲ နေရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထန်ထျန်း သိလိုက်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် အများစုမှာ အပြင်လောကတွင် မိသားစုနှင့် အာဏာစက်များ ရှိကြပြီး အကယ်၍ အပြင်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်ခံရပါက...
ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မည်သူမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အရာပင်။
သူက တောင် တောင်ထိပ်၏ အင်အားကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပျံသန်းထွက်သွားတော့သည်။
တောင်ထိပ်ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏နောက်ဘက်မှ အော်ဟစ် သတ်ဖြတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သေးပေ။
ထန်ထျန်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ မည်သည့်ကမ္ဘာမှာပင် ဖြစ်စေ၊ အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်ပွဲများ၏ အခြေခံမှာ အာဏာလုပွဲသာ ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာလည်း အတူတူပင်။
ဤကဲ့သို့သော အားပြိုင်မှုများမှာ တစ်ဦးချင်း ရန်ငြိုးများထက် ပိုမို ရက်စက်လှသည်။ အထက်လူကြီးများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် အမှားတစ်ခုကြောင့်ပင် လူပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ အသက်ပေးကြရသည်။
ဝမ်းနည်းစရာပင်။
သူ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
"ဟေ့... ကျောက်စိမ်းလေး "