ကြီးပြင်းလာခြင်း
Vol. 11 Ch. 124
"ရွေးလိုက်တော့ ရှောင်းရွှယ်"
ဟန်ဟိုင်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ကုရှောင်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ မှင်တက်နေပြီး လက်ချောင်းလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ရီနေတော့သည်။
သိသာသည်မှာ သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှာ အစွန်းကုန် ဗျာများနေခြင်းပင်။
ထန်ထျန်း ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ လေးနက်သော အသံဖြင့် "ဟန်ဟိုင်... ခင်ဗျား ဘာလို့ သူမကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်ကိုင်နေရတာလဲ
ဒါ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကိစ္စလေ။"
ဟန်ဟိုင်က မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။ "ဒါက ဘာမှ အကျပ်ကိုင်စရာ မရှိပါဘူး။ သေခြင်း ရှင်ခြင်း နဲ့ ဆိုင်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ရိုးရှင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ။
ဒီလောက် ရွေးချယ်မှုလေးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဘာမျှော်လင့်ချက် ရှိတော့မှာလဲ
မကြာခင်မှာ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပဲ။"
ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ခင်ဗျား သူမရဲ့ ခံစားချက်ကို နည်းနည်းလေးမှ ထည့်မစဉ်းစားဘူးလား
သူမက ခင်ဗျားကို 'ဉီးလေး' လို့ ခေါ်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီနော်။"
ဟန်ဟိုင်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ လူငယ်တွေကတော့ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ကလေးဆန်ကြတာပဲ။
သံယောဇဉ်က ထမင်းစားလို့ ရသလား
ငါက သူမကို လက်တွေ့ဘဝကို မြင်အောင် လုပ်ပေးနေတာပဲ။"
ထန်ထျန်းက အထင်သေးစွာဖြင့် "အဲဒါ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ လက်တွေ့ပဲ။
ဟန်ဟိုင်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ ခင်ဗျားကို တကယ် စိတ်ပျက်မိတယ်။ လျိုတန်းယွဲ့ ကိစ္စတုန်းက ခင်ဗျားကို အမှားအမှန် ခွဲခြားတတ်တဲ့သူလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။"
ဟန်ဟိုင်က ခပ်အေးအေးပင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သံယောဇဉ်တို့၊ အမှားအမှန်တို့ဆိုတာ... လူငယ်တွေကတော့ ဒါတွေကိုပဲ ဖက်တွယ်နေကြတာပဲ။
အဖိုးတန်သလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဘာမှ သုံးစားလို့ မရပါဘူး။
ငါ တန်းယွဲ့အပေါ် အစိတ်ပျက်ဆုံး အချက်က သူမ ဒီလိုကိစ္စတွေ လုပ်ခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူး။
သူမက အရမ်းအတာပဲ၊ စုံစမ်းလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပေါ်သွားမယ့် နည်းလမ်းကြီးကို သုံးခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာပြီး ဗြောင်ငြင်းနေသေးတယ်။
တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ပဲ" ဟု ဟန်ဟိုင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ပြန်မပြောတော့ပေ။
ဟန်ဟိုင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် သံယောဇဉ်မှ မရှိဘဲ "အကျိုးအမြတ်" ဆိုသည့် အရာတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
လက်တွေ့လောကမှာ ရက်စက်တတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ပို၍ပင် ရက်စက်လှသည်။ သံယောဇဉ်ထက် အကျိုးအမြတ်အပေါ် အခြေခံသော ပတ်သက်မှုက ပို၍ ခိုင်မြဲတတ်သည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သော်လည်း ထန်ထျန်းက ထိုအမှောင်ထုထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား နစ်ဝင်သွားရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် နားမချနိုင်ပေ။
၎င်းကို သူ၏ "ကလေးဆန်သော ဆုပ်ကိုင်ထားမှု" ဟုပင် ဆိုနိုင်ပါသည်။
ထန်ထျန်း စကားမပြောတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ဟိုင်က ကုရှောင်းရွှယ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးသည်။ "မစဉ်းစားရသေးဘူးလား
မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ
အရင်တုန်းကတော့ မင်းက အရမ်း လိမ္မာခဲ့တာလေ။"
"လိမ္မာတယ်" ဆိုသည့် စကားလုံးက ကုရှောင်းရွှယ်၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ အာရုံခံစားမှု အချို့ကို နှိုးဆွလိုက်သလိုပင်။
ထိုအသိစိတ်က သူမကို ဟန်ဟိုင်ဘက်သို့ ပါသွားစေပြီး ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားစေသည်။
သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ရုန်းကန်နေရကာ ထိုအသိစိတ်ကို အစွမ်းကုန် ပြန်လည် တိုက်ထုတ်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို မလှမ်းနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် အတွင်းစိတ် တိုက်ပွဲမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံး၌ "တွန်းလှန်လိုစိတ်" က အနိုင်ရရှိသွားသည်။
ကုရှောင်းရွှယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ ထန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ဟိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်းရွှယ်... မင်းက သံယောဇဉ်ဆိုတဲ့ အရာကို ယုံနေတုန်းပဲလား
မင်း မိဘတွေက ရောဂါကုဆေးလုံး တစ်ပုလင်းတည်းနဲ့ မင်းကို ငါ့ဆီ ရောင်းခဲ့တုန်းက သူတို့ ဘယ်လောက် ပျော်နေခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား
အဲဒီတုန်းက သူတို့က ငါ့ကို ကျင့်ကြံသူမှန်းတောင် မသိဘူး၊ ငါ မင်းကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်သွားမလဲဆိုတာလည်း မသိဘူးလေ"
ထိုစကားလုံးများက ကုရှောင်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ရင်သွားစေသည်။
ဟန်ဟိုင်က ဆက်ပြောသည်။ "တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့၊ အရိုးပေါ် အရေတင်နေတဲ့ မင်းကိုယ်မင်း မေ့သွားပြီလား
ငါသာ မရှိရင် မင်း အခုထိ ငတ်ပြတ်ပြီး သူများစားကြွင်းစားကျန်တွေကို တောင်းစားနေရဦးမှာ။
ငါသာ မရှိရင် မင်း အခုထိ ဆဲဆိုရိုက်နှက်တာတွေကို ခံနေရဦးမှာ။
ငါသာ မရှိရင် မင်း အခုထိ ဝက်ခြံထဲမှာ အေးစက်၊ ကြောက်လန့်၊ ညစ်ပတ်စွာ အိပ်နေရဦးမှာ"
ဟန်ဟိုင် ပြောပြနေသော စကားလုံးများအောက်တွင် ကုရှောင်းရွှယ်က တုန်ရင်နေပြီး သူမ ပိတ်လှောင်ထားသော အတိတ်မှတ်ဉာဏ်တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားသည်။ အတိတ်ဆိုးများက ဒီရေကဲ့သို့ စီးဝင်လာကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေတော့သည်။
သို့သော် ဟန်ဟိုင်က ရပ်မသွားပေ။
"ငါပဲ မင်းကို ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းကို ခေါ်လာပြီး အဲဒီ အိပ်မက်ဆိုးကြီးထဲကနေ ဆွဲထုတ်ခဲ့တာ။
ငါပဲ မင်းရဲ့ ပါရမီကို ဖော်ထုတ်ပေးပြီး မင်းကို အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ။
မင်းက အဲဒီ အပုပ်နံ့နံတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲကို ပြန်သွားချင်သေးတာလား"
ဟန်ဟိုင်၏ အသံမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကုရှောင်းရွှယ်၏ ဖြူစင်သော နှလုံးသားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
သူမက နာကျင်စရာ မှတ်ဉာဏ်များကြားတွင် နစ်မွန်းသွားပုံရသည်။
"တော်တော့"
ထန်ထျန်း နောက်ဆုံး၌ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို အရှိန်ဖြင့် ပုတ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။
ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်၏ အရှိန်အဝါများ လွင့်ပျံလာပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးအပေါ်သို့ သက်ရောက်သွားသည်။
နစ်မွန်းနေသော ကုရှောင်းရွှယ်မှာ ထိုအရှိန်ကြောင့် အသိတရား အနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာသည်။
ဟန်ဟိုင်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထန်ထျန်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ထပ်မပြောနဲ့တော့။"
ထန်ထျန်းက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ သန့်စင်လှသော အသက်စွမ်းအင် များကို ကုရှောင်းရွှယ်၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှတစ်ဆင့် ပို့လွှတ်ပေးလိုက်သည်။သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အတိတ်ကမ္ဘာထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကုရှောင်းရွှယ်က ထန်ထျန်းကို မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "ထန်ထျန်း..."
ထန်ထျန်းက လက်ခါပြကာ ခဏမျှ စကားမပြောရန် အချက်ပြပြီး ဟန်ဟိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ လိုလို့လား ဟန်ဟိုင်
အကယ်၍ ခင်ဗျား ဒီနေ့ ရှောင်းရွှယ်ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနဲ့ လာတာဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေကို သဘောတူကောင်း သဘောတူမိမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အဆိုးဆုံး လမ်းကို ရွေးခဲ့တယ်။
ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်နေတဲ့သူ့ဆီကို ငါက သူမကို ပေးလိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"
အမှန်တကယ်တော့ ထန်ထျန်းအတွက် ကုရှောင်းရွှယ် ရှိခြင်း၊ မရှိခြင်းက ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။
သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့်ဆိုလျှင် ဝူဒင်နန်းတော်သို့ ဝင်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။
အကယ်၍ ဟန်ဟိုင်သာ လေးစားထိုက်သော အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဖြစ်ပါက ရှောင်းရွှယ်ကို ပြန်လွှတ်ပေးခြင်းကလည်း ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။
သို့သော် ဟန်ဟိုင်၏ လုပ်ရပ်များမှာ ထန်ထျန်းကို အလွန် စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကျိုးအမြတ်သာရှိပြီး သံယောဇဉ် မရှိပေ။
ထန်ထျန်း၏ စောဒကတက်မှုကို ဟန်ဟိုင်က ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ ပြုံး၍ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါကပဲ သူမကို တောင်ပေါ်ခေါ်လာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို သင်ပေးခဲ့တာ၊ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့တဲ့သူပဲ။
မင်း သူမကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။
သူမရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအားလုံးကို သူ့ဘာသာ ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ဆီကို အရာအားလုံး ပြန်ပေးလိုက်ရုံပဲ။"
ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ အေးစက်သွားသည်။
လူသားတို့၏ စိတ်ဓာတ် အမှောင်ထုကို သူ လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။
အမှန်တော့ ဟန်ဟိုင်က ကုရှောင်းရွှယ်ကို တကယ် ပြန်လိုချင်ခြင်းထက် သူမကို အကြောင်းပြကာ တခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း ဤလူအိုကြီးကို လုံးဝ အသုံးမကျအောင် လုပ်ပစ်ချင်သည့် စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။
တင်းမာမှုများမှာ တစ်စထက်တစ်စ မြင့်တက်လာပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုစဉ် အေးစက်လှသော လက်ဖဝါးလေးတစ်ခုက ထန်ထျန်း၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
"ထန်ထျန်း..."
ကုရှောင်းရွှယ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသေးသော်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ ကလေးဆန်သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
ထန်ထျန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ "ကိစ္စမရှိဘူး၊
မင်း မလိုက်ချင်ရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို အတင်း ခေါ်သွားလို့ မရဘူး။"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုရှောင်းရွှယ်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသော်လည်း သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို ယုံလား"
ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"
ကုရှောင်းရွှယ်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။ "တချို့လူတွေ ရှင့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချတာ မခံနိုင်ဘူး။
ဒီကိစ္စကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းချင်တယ်။"
ချက်ချင်းဆိုသလို ကြီးပြင်းလာသော ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
သူမသည်လည်း ဟန်ဟိုင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်း..."
ထန်ထျန်း ထပ်ပြောချင်သော်လည်း ကုရှောင်းရွှယ်က တားလိုက်သည်။
"ထန်ထျန်း... ကျွန်မကို ယုံပါ။
တခြားလူတွေရဲ့ လက်နက်လည်း အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး၊ ရှင့်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလည်း အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။
ကျွန်မဘာသာပဲ လုပ်ပါရစေ။"
သူမ၏ ခိုင်မာလှသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်း နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။
ကုရှောင်းရွှယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဟန်ဟိုင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။"
"ဆရာအကြီးအကဲ"