အခန်း (၁၅၇)

ပထမအဆင့် အကဲဖြတ်ပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ဖန်းက ဟွမ်ထိန်အဖွဲ့သားများကို ကောင်းမွန်သော စားသောက်ပွဲဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံခဲ့သည်။

အခြားသူများက အောင်ပွဲအတွက် ဝိုင်ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ပျော်ရွှင်နေကြစဉ် ယွင်ရှန်းကမူ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရုပ်ဖျက်မှော်

အတတ်ကို အသုံးပြုကာ အသက် ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ်အရွယ် ခပ်ညိုညို ခပ်ပိန်ပိန်နှင့် လူအုပ်ကြားထဲတွင် အလွယ်တကူ ရောနှောသွားနိုင်သည့် သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးအသွင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ဦးလေး... လတ်ဆတ်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲအသားတစ်ပိဿာ ဘယ်လောက်လဲ"

ယွင်ရှန်းက အသားဆိုင်တစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ တောက်ယဲ့တောင်မြို့သည် မုဆိုးများ အခြေချရာနေရာဖြစ်သဖြင့် လတ်ဆတ်သော မိစ္ဆာသားရဲအသားနှင့် အရိုးများကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူရရှိနိုင်သည်။

"သမီး... ဘယ်လိုသားရဲမျိုး လိုချင်တာလဲ။ ငါတို့ဆိုင်က အဆင့် ၃ နဲ့ အထက် အသားတွေကိုပဲ ရောင်းတာ။ လတ်ဆတ်တာ လိုချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အခဲကိုပဲ လိုချင်တာလား"

ဆိုင်ရှင်က အလားအလာရှိသော ဖောက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် တက်တက်ကြွကြွ အရောင်းမြှင့်တင်လိုက်သည်။

ဝူကျီတိုက်ကြီးတွင် ခေတ်မှီစက်ကိရိယာများ မရှိသဖြင့် အသားခဲဆိုသည်မှာ ရေခဲမှော်အတတ်ဖြင့် အေးခဲထားသော အသားကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဈေးသက်သာသော်လည်း အရသာမှာ လတ်ဆတ်သောအသားကို မမီပေ။ ငွေကြေးမတတ်နိုင်သော ဆင့်ခေါ်သူများနှင့် မှော်ဆရာအချို့သာ ဝယ်ယူလေ့ရှိကြသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဘော်ဘီနှင့် မဲမဲလေးတို့ကို လေ့ကျင့်ရန် လင်လုံသားရဲမျှော်စင်အတွင်းသို့ ပို့ထားသည်။ ထိုလေ့ကျင့်စဉ်ကာလအတွင်း သားရဲနှစ်ကောင်လုံးမှာ ခွန်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် မိစ္ဆာသားရဲအသား အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။

ဘော်ဘီနှင့် မဲမဲလေးတို့၏ အရွယ်အစားမှာ သေးငယ်သော်လည်း သူတို့၏ စားနိုင်စွမ်းမှာ ခေါင်းဆောင်ဖန်းကဲ့သို့ လူသန်ကြီးတစ်ဦးနှင့် မခြားပေ။ တစ်နပ်စာလျှင် ပေါင် ၂၀ ခန့်မှာ သူတို့အတွက် အေးဆေးပင်။

ယွင်ရှန်းသည် ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် သားရဲနှစ်ကောင်အတွက် ကျွေးမွေးနေရသူ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကမှ ရေနှောင်ကြိုးမှော်လိပ်စာအုပ်ကို ဝယ်ယူထားသဖြင့် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေဒင်္ဂါး အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

"အသားနှစ်မျိုးက ဈေးဘယ်လောက် ကွာလို့လဲ"

ယွင်ရှန်းက စဉ်းစားရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဆင့် ၄ မိစ္ဆာသားရဲအသားဆိုရင် အနည်းဆုံး ၁၀ ပေါင် ဝယ်ရမယ်။ အသားခဲက ၁၀ ပေါင်ကို ရွှေဒင်္ဂါး ၂၅၀ လတ်ဆတ်တဲ့ အသားဆိုရင်တော့ ၄၀၀ ကျသင့်မယ်"

ဆိုင်ရှင်က အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။ ဤဈေးနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် တစ်နပ်စာကျွေးရုံနှင့်တင် သူမ ခွက်ခွက်လန်အောင် ဆင်းရဲသွားနိုင်ပေသည်။

ဝူကျီတိုက်ကြီးပေါ်တွင် မိစ္ဆာသားရဲအသားဆိုသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသော အရသာထူးတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပုံမှန်စားသုံးနိုင်သူများမှာ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များ၊ မှူးမတ်များနှင့် အဆင့်မြင့်မုဆိုးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အဆင့် ၄ မိစ္ဆာသားရဲအသားပင် ရွှေဒင်္ဂါး ရာဂဏန်းပေးရပြီး အဆင့် ၅ ဆိုလျှင် ထောင်ဂဏန်း အဆင့် ၆ ဆိုလျှင်တော့ ဈေးနှုန်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံအထိ မြင့်တက်သွားပေလိမ့်မည်။ ယွင်ရှန်းကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရေးသားရဲ နှစ်ကောင်ကို အကြမ်းပတမ်း မွေးမြူနေသည့် ဆင့်ခေါ်သူလေးအတွက် စားစရိတ်ဖိအားမှာ မည်မျှကြီးမားမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယွင်ရှန်းကိုယ်တိုင် တောထဲဝင်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲများကို မလိုက်လံဖမ်းဆီးနိုင်သေးရာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းစတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဒီအနီးအနားမှာ ဆေးခန်း ဒါမှမဟုတ် ဆေးတိုက်ရှိလားဟင်"

ယွင်ရှန်းအတွက် ဝင်ငွေရနိုင်သော နည်းလမ်းနှစ်ခုရှိသည်။ ဆေးရည်ဖော်စပ်ခြင်းသို့မဟုတ် လက်နက်ပစ္စည်း သန့်စင်မွမ်းမံခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယနည်းလမ်းအတွက် သူမ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် မှော်မျှော်စင်ကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှု နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခု လိုအပ်သဖြင့် ဆေးရည်ဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယခင်ဘဝကတည်းက ခိုင်မာသော ဆေးပညာအခြေခံရှိခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုဘဝတွင်လည်း သွေးတိတ်ဆေး၊ အဆိပ်ဖြေဆေး၊ အဆင့်မြင့် တရားထိုင်ဆေးရည်နှင့် ထိပ်တန်းလနတ်ဘုရားဆေးရည် စသည်တို့ကို ဖော်စပ်ဖူးသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင် အခြေခံကောင်းများ ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

"သမီးက ဆရာဝန်ပြချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အသင့်ဖော်စပ်ပြီးသား ဆေးဝယ်ချင်တာလား။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်ကို သွားရမယ်။ ဆေးခန်းက ဒီလမ်းရဲ့ တောင်ဘက်

အစွန်ဆုံးမှာ ရှိတယ်"

ဆိုင်ရှင်က ယွင်ရှန်း အသားမဝယ်နိုင်သည်ကို အထင်မသေးဘဲ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

တိုက်ကြီး၏ ဆေးပညာလောကတွင် ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်သည် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ဘုရင်ဖြစ်ရာ ယွင်ရှန်းလည်း ဤသို့ဖြစ်မည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ဖန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းကိစ္စများကြောင့် သူမအနေဖြင့် ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်အပေါ် အမြင်မကြည်သော်လည်း ယခုတွင် ရုပ်ဖျက်ထားသဖြင့် ဘာကိုမှ ရှောင်လွှဲမနေတော့ဘဲ ထိုနေရာသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

တောက်ယဲ့တောင်၏ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ဝေးဝေးကလှမ်းကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါသော အဆောက်အဦးကြီးကို မြင်တွေ့ရသည်။ တောက်ယဲ့တောင်သည် မုဆိုးများ အခြေစိုက်ရာမြို့ဖြစ်သဖြင့် နှစ်စဉ် ဒဏ်ရာရသော မုဆိုးပေါင်းများစွာ ဆေးကုသရန် ရောက်ရှိလာကြရာ လူစည်ကားလှသည်။

ယွင်ရှန်း နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်မှ ဆရာဝန်တစ်ဦးကို အသည်းအသန် တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဆရာရှီ... ဒီဆေးက သမီးအတွက် အရမ်းအရေးကြီးလို့ပါ။ အဖေရဲ့ အသက်က ဒီဆေးပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာမို့လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဆေးကို ဖော်စပ်ပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦးရှင်"

မိန်းကလေးသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငယ်သော်လည်း ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကာ ခန့်ညားသော အငွေ့အသက် ရှိသည်။ သူမ၏ စကားပြောဆိုပုံနှင့် အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ဆင်းရဲသားမိသားစုမှ လာသူမဟုတ်ပုံရသော်လည်း သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာမူ အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

"သွားစမ်း သွားစမ်း... ငါဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ။ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်က သီးသန့်ဆေးဖော်ပေးတဲ့ အမှာစာတွေကို လက်မခံဘူး။ လင်းယောင်အာ... နင်လည်း အသက်အရွယ် ရှိနေပြီပဲ စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ပြုလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ နင့်အဖေအိုကြီးကို စွန့်ပစ်လိုက်စမ်းပါ။ သူ့ရောဂါမျိုးက သူဌေးရောဂါမျိုး ဆေးညွှန်းတစ်စောင်မကလို့ ရာနဲ့ချီတိုက်လည်း ပျောက်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဆရာဝန်က ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ရာဂစိတ်များ ယှက်သန်းနေပြီး စကားပြောနေရင်းပင် မိန်းကလေး၏လက်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားနေသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားကာ သူမ၏လက်ကို ဆတ်ခနဲ ပြန်ဆွဲလိုက်

သည်။

"ချီကျို... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားစမ်းပါ။ ငါ လင်းယောင်အာမှာ နောက်ဆုံး ကြေးပြားတစ်ပြားပဲ ကျန်တော့ရင်တောင် နင့်လိုလူမျိုးရဲ့ စော်ကားမှုကို ခံပြီး အောက်ကျနောက်ကျ မနေဘူး"

"နင်က အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမပဲ။ ငါက နင့်ကို သဘောကျတာ နင့်ဘိုးဘွားတွေ ကုသိုလ်ထူးလို့ပဲ။ နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စီအန်းဆေးတိုက်ရဲ့ သခင်မလေးလို့ ထင်နေတုန်းလား။ ငါသာ လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်း လှုပ်လိုက်ရင် တောက်ယဲ့တောင် တစ်မြို့လုံးမှာ နင့်ကို ဆေးရောင်းပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထားလိုက်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာဝန်သည် ဆေးကြိတ်သည့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးအား လင်းယောင်အာကို ဆေးဘုရင်နန်းဆောင် အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

ဤဆရာဝန်၏ အပြုအမူမှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်မှ ဝန်ထမ်းများနှင့် လာရောက်သူများမှာမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးစက်စက်သာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤဆရာဝန်သည် ဤနေရာတွင် ဩဇာအာဏာ အတော်အတန် ရှိပုံရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အနီးနားရှိ လူတစ်ဦးကို မေးမြန်းကြည့်ရာမှ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသော မိန်းကလေးမှာ အခြားဆေးတိုက်ပိုင်ရှင်၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင် တောက်ယဲ့တောင်သို့ မရောက်မီက စီအန်းဆေးတိုက်မှာ အကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဆေးဘုရင်နန်းဆောင် ရောက်လာပြီးနောက်တွင်မူ စီအန်းဆေးတိုက်မှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည်။ လင်းယောင်အာ၏ အဖေဖြစ်သူမှာလည်း ဤအခြေအနေကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ကာ ဖျားနာပြီး အိပ်ရာမှ မထနိုင်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လင်းယောင်အာသည် သူမ၏ဖခင် ဖျားနာပြီးနောက် ဆေးတိုက်လုပ်ငန်းကို တစ်ဦးတည်း ပုခုံးထမ်းခဲ့ရသည်။ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်နှင့် မိသားစုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရရုံတင်မက ဖခင်၏ရောဂါအတွက် ဆေးဝါးဖိုးများမှာလည်း အလွန်ကြီးလေးလှသည်။ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်မှ ဆရာဝန် ချီစန်း သည် လင်းယောင်အာကို မြင်ပြီးကတည်းက ယုတ်မာသော စိတ်ကူးများ ရှိနေခဲ့ကာ သူမကို မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းယောင်အာက ငြင်းပယ်သဖြင့် သူက နည်းမျိုးစုံဖြင့် နှိပ်စက်နေခြင်းပင်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းယောင်အာသည် သူမဖခင်၏ရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်မည့် အထူးဆေးနည်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်သို့ လာရောက်အကူအညီတောင်းရာတွင် ချီစန်း၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

အကြောင်းစုံကို သိလိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ချီစန်း၏ အရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်း၏အမြင်တွင် ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်သည် ဤကဲ့သို့သော လူယုတ်မာများကို မွေးမြူထားသဖြင့် မကြာခင် ပြိုလဲတော့မည့် အဆောက်အဦးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ သူမအနေဖြင့် ပြိုကျခါနီး အဆောက်အဦးကို နောက်ထပ် တစ်ချက်လောက် ထပ်တွန်းပေးရန် ဝန်မလေးပေ။

ယွင်ရှန်းသည် အဝေးကြီး မသွားရသေးခင်မှာပင် လင်းယောင်အာကို အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် လင်းယောင်အာသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် ဦးတည်ချက်မရှိ လျှောက်လှမ်းနေသည်။

"မမလင်း... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

လင်းယောင်အာသည် နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအမည်ကို ခေါ်နေသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းကြားလေးတစ်ခုတွင် ပြုံးရွှင်စွာ ရပ်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမကို လက်ယပ်ခေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။