ဒီနေ့ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူး၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ ဂီတနားထောင်မယ်

ချီမြစ်မြို့၊ တည်းခိုခန်းတစ်ခု။

စုန့်ဒါရန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများ ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့ ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင်။

ချူယွီဟုန်၏ အကြည့်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအနည်းငယ်အပေါ် ဝေ့ဝဲသွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒီလိုပဲ ထိုင်စောင့်နေတော့မှာလား”

ထိုစကားကို ကြားသော်

လင်းကျင်းယွီသည် နံရံကို တိတ်ဆိတ်စွာ မှီထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ချောင်းမြောင်ရွာ အကြောင်း အမှန်တရားကို သိရှိခဲ့ပြီးနောက် သူသည် စကားနည်းသွားပြီး နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်ကာ ကျင့်ကြံမှုအရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်မင် အဖြေမပေးပေ။

သူမသည် စုန့်ဒါရန်ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေသည်။

စုန့်ဒါရန်သည် ဝမ်မင်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသော်လည်း သူ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ထျန်းယင်ကျောင်းတော်က တပည့်တွေ မရောက်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာ အလျင်စလို လုပ်ဆောင်ဖို့ မကောင်းဘူး”

“ဒါ့အပြင် ညီငယ်ကျင်းက သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရာမှာ တော်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ရအောင်”

သူတို့ထဲမှာ အကြီးဆုံးအနေဖြင့်

စုန့်ဒါရန်သည် ဤအဖွဲ့ငယ်လေး၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အမြင့်ဆုံး မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ပုံမှာ မဆိုးပေ။

ထိုစကားကို ကြားသော် ချူယွီဟုန် ခေါင်းညိတ်သည်။

သူသည် တောင်ပေါ်မှ မထွက်ခွာမီ ရှန်ကျိန့်လျန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ပြန်သတိရလိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်လှိုင်းတစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲ လှိုက်တက်လာသည်။

“အစ်ကိုတော်စုန့်၊ ဒီမစ်ရှင်အတွက် ငါတို့ ငါးယောက်ထက် ပိုပြီး တောင်ပေါ်က ထွက်လာရတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားပါတယ်” ချူယွီဟုန် စမ်းသပ်သလို မေးလိုက်သည်။

လင်းကျင်းယွီနှင့် ဝမ်မင် နှစ်ဦးစလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် လူမိုက်များ မဟုတ်ပေ။

ချူယွီဟုန်၏ စကားများတွင် ဝှက်ထားသော အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ သဘာဝအတိုင်း နားလည်ကြသည်။

စုန့်ဒါရန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ ဒီမစ်ရှင်မှာ ငါတို့ ငါးယောက်ထက် ပိုပြီးတော့ ပါဝင်နေတာ မှန်ပါတယ်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်က ငါတို့ကို လျှို့ဝှက်ပြီး လိုက်ပါလာနေတာ...”

ထိုစကားကို ကြားသော်။

သူတို့ အနည်းငယ် ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

ချူယွီဟုန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ကလစ်“

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးသည် ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ

ခေါက်ချိုးပန်ကာကို ကိုင်ထားသော ဟန်ပါပါ လူငယ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုန့်ဒါရန်နှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုတော်စုန့်၊ သတင်းကောင်း သတင်းကောင်း”

“အာ” ထိုစကားကို ကြားသော် စုန့်ဒါရန် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး မေးသည်။ “ညီငယ်ကျင်း၊ ထျန်းယင်ကျောင်းတော်က တပည့်တွေ ရောက်လာပြီလား”

ဇူရှုရှု ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး”

“ထျန်းယင်ကျောင်းတော်က ဒီကနေ အတော်လေး ဝေးတယ်။ သူတို့ ချီမြစ်မြို့ကို မနက်ဖြန်မှ ရောက်မှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ ခုနက အပြင်မှာ ကြားခဲ့တာက ‘သွေးနီရောင်နဂါး’ အကြောင်း သတင်းပဲ”

ထိုသို့ ပြောပြီး။

ကျင်းရှူးရှူး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ‘ဟဲဟဲဟဲ’ ရယ်မောသံနှင့်အတူ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော်။

ချူယွီဟုန်နှင့် အခြားသူများ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ဇူရှုရှုသည် သူတို့ကို ဆိုင်းငံ့မထားတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အပြင်က လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဆီက ကြားတာက ရှောင်ရှန်နန်းတော် ဒီည စွမ်းရည်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာမယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ သူက သွေးနီရောင်နဂါးအကြောင်း သတင်းတစ်ခု ရထားတယ်”

“သူမ ဒီည ထုတ်ဖော်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသော်။

စုန့်ဒါရန် နှင့် အခြားသူများ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဝမ်မင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ “ရှောင်ရှန်နန်းတော် အဲဒါ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ”

“အဟမ်း” ဇူရှုရှု အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရှောင်ရှန်နန်းတော်လား ငါလည်း ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ မသိဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာပါ...”

ဝမ်မင်သည် သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

“ဒါ...” စုန့်ဒါရန်သည် ဝမ်မင်ကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်လိုက်သည်။ အချို့သော အရာများကို ပြောသင့်သလား မပြောသင့်ဘူးလား မသေချာပေ။

ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့်

သူ အချို့သောအရာများကို မမြင်ဖူးလျှင်တောင် အနည်းနှင့်အများ ကြားဖူးသည်။ ရှောင်ရှန်နန်းတော်ဟူသော နာမည်သည် ကောင်းမွန်သောနေရာကဲ့သို့ ချက်ချင်း အသံထွက်နေသည်။

သို့သော်...

ဒီလိုနေရာမျိုးက ဝမ်မင်အတွက် သင့်တော်မည် မဟုတ်ပေ။

ချူယွီဟုန် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

လင်းကျင်းယွီသည် သူ၏ ဓားကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အကြည့်သည် ဝေးလံသော နေရာကို မသိမသာ ကြည့်နေသည်။

“အစ်ကိုတော်စုန့်” ဇူရှုရှုသည် ကျယ်ပြန့်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။ သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ခိုင်မာနေသည်။

“သက်ကြီး အစ်ကိုတော် ဂိုဏ်းချုပ်က ငါတို့ကို နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကသူတွေ နဂါးရဲ့ အမြုတေကို သိမ်းပိုက်တာကို တားဆီးဖို့ မစ်ရှင်ပေးခဲ့တာပါ။ အခု သွေးနီရောင်နဂါးအကြောင်း သတင်းရှိနေပြီဆိုတော့...”

“နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကသူတွေလည်း ဒီအခွင့်အရေးကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်”

ထိုစကားကို ကြားသော်။

စုန့်ဒါရန် ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် မဲမှောင်သွားသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ကျင်းရှူးရှူး ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ညီငယ်ကျင်း၊ နင် ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ”

ဇူရှုရှု က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ဒီည ရှောင်ရှန်နန်းတော်ကို သွားကြည့်ရအောင်လား သွေးနီရောင်နဂါးအကြောင်း သတင်းက အမှန်လား အမှားလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ သွားကြည့်သင့်တယ် မဟုတ်လား”

ထိုစကားကို ကြားသော် စုန့်ဒါရန် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်မင်ကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဒီည သွားကြည့်ရအောင်”

နောက်ထပ် တည်းခိုခန်းတစ်ခု။

ယိုကျီသည် စားပွဲတွင် မှိုင်တွေစွာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော ကြယ်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ဖျော့ဖျော့လေး မြင်နေရသည်။ အတွင်းမှ တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းအစား ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အမြွက် ဝင်ရောက်နေရာယူနေသည်။

‘ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ’

“ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ယိုကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူမသည် တစ်လခွဲအကြာက ရေတွင်း၏ အောက်ခြေတွင် မြင်ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ကို အမှတ်မထင် ပြန်သတိရမိပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများ မသိစိတ်ဖြင့် ယှက်နွယ်နေသည်။

ရှင်းနေပါသည်။

သူမသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

“ကလစ်“

ထိုအချိန်မှာပင်။

တံခါး တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးတစ်ဦး အတင်းအကြပ် ဝင်လာသည်။

“အဒေါ်ယို”

ပိယောင် သည် မှိုင်တွေနေသော ယိုကျီကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ချီမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်။

ယိုကျီသည် အနည်းငယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေပြီး သူမ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိပေ။

“အာ” ယိုကျီ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ရှေ့မှ အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “ယောက်အာ၊ နင် ပြန်ရောက်လာပြီလား”

“အင်း” ပိယောင် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်သည်။ သူမသည် ယိုကျီကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။ “အဒေါ်ယို၊ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက လူတွေ ချီမြစ်မြို့ကို ရောက်နေပြီ၊ ပြီးတော့...”

“သောင်းပြောင်းအဆိပ်ဂိုဏ်းက လူတွေလည်း ရောက်လာကြပြီ”

ယိုကျီ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး မေးသည်။ “အဲဒီ ရှောင်ရှန်နန်းတော်ကို စုံစမ်းတာ ဘယ်လိုလဲ”

ပိယောင် ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ “သူတို့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတယ်၊ သူတို့ ဘယ်ဂိုဏ်းဂဏကလဲဆိုတာ ငါတို့ မပြောနိုင်သေးဘူး”

ယိုကျီ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ပြောသည်။ “ဒါဆို ဒီည သွားကြည့်ရအောင်”

သူတို့သည် ရှောင်ရှန်နန်းတော်က “သွေးနီရောင်နဂါးအကြောင်း သတင်း” သိသည်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်း လူများ စေလွှတ်၍ စုံစမ်းခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်။

ရှောင်ရှန်နန်းတော်သည် အပြင်ပန်းရော အတွင်းပိုင်းတွင်ပါ အလွန် ကောင်းမွန်စွာ လျှို့ဝှက်ထားပြီး အားနည်းချက်တစ်ခုမျှ မဖော်ပြပေ။

သူတို့ သိသည်မှာ ရှောင်ရှန်နန်းတော်အတွင်းတွင် ကျင့်ကြံသူများ ရှိသည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့် ဂိုဏ်းဂဏမှ ဖြစ်သည်ကို မသိရပေ။

ည။

ချီမြစ်မြို့သည် မီးရောင်စုံများဖြင့် လင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဝက်ပါဝင်သော မြို့တစ်မြို့အနေဖြင့် ချီမြစ်မြို့ရှိ ဖျော်ဖြေရေး အဆောက်အအုံများသည် ဤခေတ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ နီးပါး ရောက်ရှိနေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သင် မတွေးနိုင်သောအရာ မရှိပေ။

မြင်လို့ မရသောအရာလည်း မရှိပေ။

ဤနေရာ၏ မျက်စိကျိန်းစရာ ကမ္ဘာသည် တောင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့ကြသော စုန့်ဒါရန် နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများအတွက် အထူးသဖြင့် မရင်းနှီးပေ။ သူတို့ ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လို မြင်ဖူးမှာလဲ။

“ဝါး“

ဇူရှုရှု၏ မရပ်မနား အာမေဋိတ်သံများကြားတွင် လူတိုင်းသည် စည်ကားနေသော ရှောင်ရှန်နန်းတော်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဝမ်မင်၏ မျက်နှာ နီမြန်းနေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမသည် ကျင်းရှူးရှူး နှင့် အခြားသူများက သူမကို ယောက်ျားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခိုင်းခဲ့သည်ကို အဘယ်ကြောင့်ဟု တွေးမိသည်။ ဒါကြောင့်...

*ရှောင်ရှန်နန်းတော်က ဒီလိုနေရာမျိုး ဖြစ်နေတာလား*

ဝမ်မင်သည် စုန့်ဒါရန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နီမြန်းသော ပါးပြင်များ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသကဲ့သို့ ပင်။

စုန့်ဒါရန် သည် အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ခါးတွင် ဓားချိတ်ဆွဲထားသော အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦး ရှောင်ရှန်နန်းတော်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာသည်။ သူသည် ဝါးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး လက်တစ်ဖက်က ခါးမှ ဓားရှည်ပေါ် တင်ထားသည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်နေပြီး ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူး၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ ဂီတနားထောင်မယ်”