အခန်း (၁၂)
Vol. 2 Ch. 12
ညအချိန်ဖြစ်ပေသည်။ ကြယ်တာရာများသည် ငွေကြေးပြားများကို ချေမွထားသကဲ့သို့ ညကောင်းကင်ယံကို တန်ဆာဆင်ထားသည်။ နဂါးငွေ့တန်းသည် ကျောက်စိမ်းရောင်ခါးပတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းနေပေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် နေ့လယ်ခင်းမှ ညဖက်အထိ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ပေါင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ဓားသွားသည် ကြယ်စင်ရောင်ခြည်ကို ပြန်ဟပ်ကာ နဂါးငွေ့တန်းထဲသို့ နှစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“ဟူး...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြယ်တာရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဓား...”
“ဓားဆိုတာ ဘာလဲ?”
“ပထမအဖြေ၊ ကိရိယာတန်းဆာတစ်ခုအနေနှင့် ဓား!”
“ဓားသည် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် လက်နက်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဓားသည် အသွားနှစ်ဖက်ပါသော အေးစက်သည့်သံမဏိဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်သာ မွေးဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်!”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကိုင်သည့်လက်ဖြင့် ဓားလက်ကိုင်၏ အနေအထားကို ပြောင်းလိုက်သည်။ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရုတ်တရက် ဓားရောင်ခြည်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ အေးစက်သော ဓားရောင်ခြည်သည် ထိုထက်ပင်ပို၍အေးသော မျက်လုံးများကို ပြန်ဟပ်နေသည်။ ထို့နောက်လေထဲရှိ ခြင်တစ်ကောင်သည် နှစ်ပိုင်းပိုင်းခြားသွားရသည်။
“ဒုတိယအဖြေ၊ စိတ်နှလုံးသားအနေနှင့် ဓား!”
“ဓားသည် ငါဖြစ်ပြီး ငါသည် ဓားဖြစ်သည်။ ဓားသည် သံမဏိပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်၊ စိတ်ဆန္ဒ၏ တိုးချဲ့မှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ဓားညွှန်ပြသည့်နေရာသည် ငါ၏စိတ်နှလုံးသား ရောက်ရှိရာနေရာပင် ဖြစ်သည်!”
ထို့နောက်လီကျယ်ရှန်းသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားကို သူ၏ပေါင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်တင်လိုက်သည်။ သူ၏အသက်ရှုသံနှင့်အတူ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည်လည်း စည်းချက်ညီစွာပင် တောက်ပနေပေသည်။
သူသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားနှင့်အတူ အသက်ရှုနေပြီး ဓားသည် သူ၏အသားအရေနှင့် သွေးကြောများပင် ဖြစ်လာသည်။
“တတိယအဖြေ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဓား!”
“ဓားသည် ကောင်းကင်မှ အလင်းရောင်ကို ခုတ်ဖြတ်ပြီး လူသားသည် ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ခိုးယူသည်။ ဓားတွင် နယ်ပယ်သုံးခုရှိသည်- နိမ့်ကျသောဓားသည် လူသားများကို သတ်ဖြတ်သည်၊ အလယ်အလတ်ဓားသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်ဖြတ်သည်၊ အထက်မြင့်သောဓားသည် အမှောင်ကို သတ်ဖြတ်သည်။ ထူးချွန်သော ဓားသမားတစ်ဦးသည် ဓားကို စုတ်တံအဖြစ်အသုံးပြုပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ပိုးချည်ကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုကာ၊ ဓားတစ်ချက်ခုတ်လိုက်သည်နှင့် ကြယ်တာရာများ ကြွေကျသွားပြီး၊ ဓားတစ်ချက်ပြန်သွင်းလိုက်သည်နှင့် အသံအားလုံး ဆိတ်ငြိမ်သွားသည်!”
“ဒါဆိုလျှင် ငါရဲ့ဓားခုတ်ချက်က...”
လီကျယ်ရှန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ကာ အေးမြသော ကြယ်စင်ရောင်ခြည်များသည် သူ၏သွေးကြောများထဲ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ စီးဝင်လာပြီး ဓားသွား၏ကျောရိုးပေါ်တွင် နုနယ်သောနှင်းဆီများ စုစည်းလာသည်။
ထို့နောက် ဓားကိုင်ထားသည့်လက်သည် တုန်ခါသွားသည်။
ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် မြေကြီးကို ထိုးဖောက်တော့မည့် အရာတစ်ခု၏ တုန်ခါမှုဖြစ်သည်။
ပြီးသည်နှင့် သူ၏လက်မောင်းသည် လေးကိုင်းကဲ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသည် သက်တံ့တစ်ခုကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ည၏အမှောင်ကို ချေမှုန်းလိုက်ပေသည်။
ဓားရာများသည် ကြယ်စင်ရောင်ခြည်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး ၎င်းဖြတ်သန်းရာလမ်းကြောင်းတွင် ရှိသောလေသည် နှင်းဆီများကဲ့သို့သော ကြယ်မှုန့်များ ဆူညံစွာ ရွှဲ့ကျလာသည်။
“ဒီဓားခုတ်ချက်...”
“ငါခိုးယူခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စိတ်ဆန္ဒတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏အနေအထားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဓားကိုပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
“ငါကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားသည့် ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်းရဲ့ ပထမဆုံးဓားခုတ်ချက်ကို ‘ယောင်ကွမ်း’ ဟုခေါ်ပြီး ဒါကအသက်ကိုယူကာ ကောင်းကင်မှ အလင်းရောင်ကို ခိုးယူခြင်းပင်။”
“ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဒါကတစ်ဝက်တစ်ပျက်အနေအထားမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။”
သူ၏ရှေ့ ခြောက်ပေအတွင်းရှိ မြက်များအားလုံးသည် တောက်ပနေသော ကြယ်စင်မှုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းသည် လေချွန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ယောင်ကွမ်းအရက်ကို ငါမသောက်ရသေးဘူး။”
“အဆုံးတော့ငါက ကြယ်စင်ရောင်ခြည်၏ အရသာကို မမြည်းစမ်းမရသေးဘူး။”
“ဒါကြောင့် ငါရဲ့ဒီ ‘ယောင်ကွမ်း’ ဓားခုတ်ချက်မှာ
အဆင့်မြှင့်တင်ရန် နေရာရှိသေးတယ်။”
“ငါ ယောင်ကွမ်းအရက်ကို သောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ဝိုင်ဝိဉာဉ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲချိန်နှင့် ငါ၏ပထမဆုံးဓားခုတ်ချက်ကို ပြီးပြည့်စုံစေတဲ့အချိန်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ညသည် အသံတစ်ခုမှမပြုဘဲ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ယောင်ကွမ်းအရက်ကို သောက်သည်ကို မြင်မက်ခဲ့သည်။
သူသည် ကြယ်စင်ရောင်ခြည်အောက်တွင် ရူးသွပ်စွာသောက်သုံးခဲ့ပြီး ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ရှေ့သို့ချဲ့ထွင်ကာ ကြယ်အားလုံးသည် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။
အိပ်ရာနိုးပြီးသည့််နောက် လီကျယ်ရှန်းသည် ယောင်ကွမ်းအရက်ကိုသောက်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရင်း အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူသည် တော်ဝင်နန်းတော်တံခါးရှေ့တွင် ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်သွားလာခဲ့ပြီး အစောင့်များကလည်း သူ့ကို ထူးဆန်းသည့်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
“အား...”
“ရေရှည်စီမံကိန်းချမယ်။ ဝိုင်ကောင်းကောင်းတစ်အိုးက ကံကြမ္မာအပေါ် မူတည်တယ်”
လီကျယ်ရှန်းသည် လွတ်လပ်သောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ငါးမျှားစက်ပစ္စည်းတစ်စုံဝယ်ယူခဲ့ပြီး ငါးမျှားရန်နေရာရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
စားသောက်ဆိုင်တွင် မစားလိုသည်မဟုတ်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် သူသည် တိုက်ခန်းငှားရမ်းထားပြီး ယခုခရီးစဉ်အတွင်း ငွေအလွန်အကျွံသုံးစွဲခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင် သူ၏ငွေအိတ်သည် ဗလာဖြစ်နေသည်။
“ငါးမျှားမယ်လို့စဉ်းစားရုံနဲ့တင် လက်က ယားလာပြီ။”
ချက်ချင်းဆိုသလို လီကျယ်ရှန်းသည် ကောင်းကင်ဒိုမြို့ရှိ မြစ်သို့သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုနေရာသို့ရောက်ရှိမှသာ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤနေရာသည် ငါးမျှားရန်လုံးဝမသင့်တော်ပါ။ မြစ်ထဲတွင် သင်္ဘောလှေများလှည့်ပတ်နေပြီး ငါးအားလုံးကို ကြောက်လန့်စေနေပေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ငါးမျှားစက်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ဒိုမြို့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အေးမြစိုစွတ်သော လေပြေသည် သူ၏မျက်နှာထက်၌ပွတ်တိုက်သွားချိန် ကန်လေးကန်တစ်ခု ကိုမြင်လိုက်ရသည်။
ကန်သည် သုံးလေးဧကခန့်ရှိပြီး ၎င်း၏ကမ်းစပ်တွင် နုနယ်သောကြာပန်းများ ပေါက်ရောက်နေကာ ကြာပွင့်များကို ကောက်ယူရန် ငါးများသည် ရံဖန်ရံခါခုန်တက်လာလေ့ရှိပေသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ကန်စပ်တွင် ထိုင်နေသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဆင်မြန်းထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ တွေ့မြင်ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းမွန်သော ငါးမျှားသည့်နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ခေါက်ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ထိုင်လိုက်သည်။
ငါးစာထည့်ခြင်း၊ ငါးစာတပ်ခြင်း၊ ငါးချိတ်ချိတ်ခြင်းတို့ကို ချောမွေ့စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး ငါးမျှားတံကို မြေပေါ်တွင် ထောက်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက်လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏မီးဖိုကို စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သုံးငါးမီတာအကွာရှိ ခန့်ညားသောအဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်ကလေးသည် သူ့ဘက်သို့ စူးစမ်းသည့်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် မီးဖိုကိုတည်ဆောက်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်ကလေးဘက်သို့ ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုငါးတွေရလဲ?”
“အဆင်ပြေရင်ငါ့ကို နှစ်ကောင်လောက်ချေးပါလား။ နောက်မှငါးထပ်ရရင် ပြန်ဆပ်မယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါ ဘာမှမရသေးဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းက မျက်ခုံးမို့မို့တင်ကာ။
“ဪ၊ ငါးမရတဲ့သူလား။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်ခုံးများသည် မမြင်ရလောက်အောင် ကျုံ့သွားသည်။
ငါးမရတဲ့သူလား။
ဆိုလိုရင်းက ဘာလဲ။
ချီးကျူးစကားမဟုတ်သလို မထင်ပါ။
ကန်နှင့် မီတာ ၅၀ ခန့်အကွာရှိ ကြံပင်တောထဲတွင်။
ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာသည့် အဖြူရောင်အင်္ကျီလူငယ်ကိုမြင်တွေ့ရသည့် မင်းသား၏အစောင့်အဖြစ်ဝတ်ဆင်ထားသော ငါးပူတင်းဝိညာဉ်အဓိပတိသည် ရှေ့သို့တက်ကာ သူ့ကိုမောင်းထုတ်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။
ထို့နောက်မြွေလှံတံအဓိပတိက လက်ကိုဆန့်ကာ သူ့ကိုတားမြစ်လိုက်သည်။
“ရပြီ၊ မသွားနဲ့တော့။”
ငါးပူတင်းဝိညာဉ်အဓိပတိက မျက်ခုံးကျုံ့ကာ။
“ဒါပေမယ့် လူကြီးမင်းက သူ့ကိုအနှောင့်အယှက်မပေးချင်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်။”
မြွေလှံတံအဓိပတိက ငါးမျှားနေပြီး အိုးတည်နေသည့် အဖြူရောင်အင်္ကျီလူငယ်ကို ကြည့်ကာ။
“လူကြီးမင်းဘာပြောလိုက်လဲ ကြားလိုက်လား။”
“ဟမ်?!”
ထိုအချိန် သူ့လက်ထဲရှိ ငါးမျှားတံမှ ဆွဲငင်အားတစ်ခု ရောက်ရှိလာသောကြောင့် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူသည် တံတောင်ကိုရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်သည်။
ဖီး--!
ရတနာအမြီးရှိငါးတစ်ကောင်သည် ရေထဲမှဆွဲထုတ်ခံရသည်။ သူသည် ငါးမျှားတံကိုပြန်ရစ်ကာ ငါးချိတ်ကိုဖြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကိုဖြတ်ပစ်ကာ အူများကိုထုတ်ပစ်ပြီး သန့်စင်ကာ အိုးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။
၎င်းသည် သူ့ဘေးမှ ရွယ်ချင်းဟော်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် နောက်ထပ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။
“လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပဲ…”
“ဟိုငါးမရတဲ့သူ၊ မင်းစားချင်ရင် ငါနောက်ထပ်ရရင် မင်းကိုနည်းနည်းပေးမယ်။”
ငါးမရတဲ့သူများကို ဂရုစိုက်ခြင်းသည် လူတိုင်း၏တာဝန်ဖြစ်သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်သည်။
“မလိုအပ်ဘူး၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ငါးမျှားမယ်။”
သူမသည် သီတင်းတစ်ပတ်လျှင် ဤကြာကန်သို့ ငါးမျှားရန် တစ်ကြိမ်လာလေ့ရှိသည်။
သူမသည် ငါးအတွက်မဟုတ်ပါ၊ သူမ၏စိတ်ကိုရှင်းလင်းစေရန်နှင့် ထိုဒုက္ခပေးသောကိစ္စများကို ရှင်းလင်းရန် လိုချင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ ကြာကန်သို့ ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာသည့် အဖြူရောင်အင်္ကျီလူငယ်သည် သူမ၏ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။
“ဟေ့...”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် စိတ်ထဲတွင်ရယ်မောကာ “ငါအမှန်တကယ် ငါးမရနိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား” ဟုတွေးလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်... “ငါးထပ်မိပြီ!”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ငါးမျှားတံကို နောက်တစ်ဖန် မြှောက်လိုက်သည်။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ သူမရှေ့ရှိ ငြိမ်သက်နေသောရေကို ကြည့်နေသည်။
နောက်ထပ်မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်... “နောက်ထပ်ငါးတစ်ကောင်တက်ပြီ!”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် ပြုံးရိပ်ဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်၏မျက်နှာသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိသော ငါးမျှားတံကို သူမလက်က ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
နောက်ထပ်မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်... “ဟေ့ ဟေ့!”
လီကျယ်ရှန်းသည် ကြာပန်းထက်ပင်ပို၍တောက်ပစွာ ပြုံးနေသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏ငါးမျှားတံကို ပြန်ရစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
“ဟေး၊ ငါနဲ့ ဘာလို့ယှဉ်နေတာလဲ?”
လီကျယ်ရှန်းက သူ့နောက်ကနေ အော်ခေါ်လိုက်တယ်။
“ငါးအနည်းငယ်ပဲ၊ ရောင်းရင်အများကြီးမရနိုင်ဘူး။ တွေ့ဆုံခြင်းက မိတ်ဖွဲ့ခြင်းပဲ။လာပါ၊ ငါးတွေအတူတူစားကြရအောင်။”
ရွယ်ချင်းဟော်က နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။
“ငါမစားဘူး။”
မိနစ် ၃၀ အကြာတွင်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲရှိ ငါးကို ဖြည်းညင်းစွာဝါးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်-
“အရမ်းမွှေးတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိုင်ကိုတစ်မျိုးသောက်ပြီး ငါးကိုတစ်ကိုက်ကိုက်ကာ လေအေးကို မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခံစားနေပေသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လေပြေဖြင့် လှုပ်ခတ်နေသော ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် လွတ်လပ်သောစိတ်ဓာတ်ကိုပေးသည့် အဖြူရောင်အင်္ကျီနှင့်လူငယ်ကို မျက်စိစွေကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်းက မြို့ပြင်ကလာတာလား?”
“မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ငါးစားနေကာ စကားမပြောတော့ပေ။
ဘယ်လို သိခဲ့တာလဲ?
အကယ်၍ သူသည် ကောင်းကင်ဒိုမြို့သားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်။
ငါ့ကို ကောင်းကင်ဒိုအိမ်ရှေ့စံဟု မမှတ်မိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။