အခန်း (၁၃)
Vol. 2 Ch. 13
လေပြေအေးဟာ နေရာအနှံ့တိုက်ခတ်နေသည်။ လူနှစ်ယောက်သည် မြေပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ငါးကင်များကို အတူတူစားနေကြသည်။ ဤသည်မှာအတော်လေးကို လွတ်လပ်ပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ပင်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် အကြောင်းအရာတစ်ခုစဉ်းစားမိပြီး ထပ်မံမေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အသက်အရွယ်နဲ့၊ ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကင်ဒိုမြို့ကိုရောက်နေတာ၊ ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာကျောင်းတော်ကို ဝင်ဖို့ရည်ရွယ်ထားတာလား?”
“ကောင်းကင်ဒိုဘုရင်ကျောင်းတော်ရဲ့ လက်ခံမှုစံနှုန်းတွေက သိပ်မနိမ့်နေဘူး နောက်ပြီးမင်းရဲ့ငါးကို ငါအလကားစားလို့မဖြစ်ဘူး၊ ငါမင်းအတွက် စကားကောင်းကောင်းပြောပေးနိုင်တယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ဝိုင်ကိုသုတ်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နူးညံ့သောအသွင်အပြင်နှင့် သပ်ရပ်တင့်တည်စွာရှိနေသော သူ၏အဖြူရောင်ဝတ်ရုံတွင် ရွှေခြည်မျှင်ထိုးထားသည်။ ဤအရာမှာသူသည် မျိုးရိုးကောင်းမွန်သည့် မိသားစုမှဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။
“အင်ပါယာကျောင်းတော်က အထင်ကြီးစရာပါပဲ”
“ဒါပေမယ့် ငါကတော့ ကျောင်းတက်ရတာကို အရမ်းမုန်းတယ်။”
မြက်ခင်းပြင်ပေါ် ပက်လက်လှန်အိပ်နေသည့် ကြမ်းတမ်းသောအဖြူရောင်အင်္ကျီနှင့်လူငယ်ကို ကြည့်ရင်း ရွယ်ချင်းဟော်က ခေါင်းခါကာ ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။
သူ့အမြင်အရ၊ ဒီလူသည် မူးနေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏စကားများသည် ကောင်းကင်ဒိုဘုရင်ကျောင်းတော်ကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုနေသည်။
သိထားရမှာက
အင်ပါယာကျောင်းတော်ကို ဝင်ခွင့်ရသူများအားလုံးသည် နာမည်ကြီးသည့် ပါရမီရှင်များဖြစ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အသက်အရွယ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာကိုတွေ့ပြီး ဆက်မေးသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ?”
လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ဟာသလုပ်ရင်းပြောလိုက်သည်။
“မင်းတကယ်အဲဒီလောက်စွမ်းရည်ရှိမယ်ဆိုရင်၊ ငါ့ကို ယောင်ကွမ်းအရက်တစ်အိုးရအောင်လုပ်ပေးပါလား။”
“ယောင်ကွမ်းအရက်လား?”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူ၏ပါးစပ်ထဲရှိငါးကို ခန့်ညားစွာမျိုချပြီး ငါးမျှားတံကိုသိမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
သူအကွာအဝေးတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက်၊ သူ၏အသံသည် ဝေးရာမှလွင့်ပါလာသည်။
“ငါးဟင်းတစ်နပ်တည်းနဲ့တော့ ယောင်ကွမ်းအရက်တစ်အိုးကို မဖလှယ်နိုင်ဘူး။”
ထို့နောက်တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည့် တစ်ဖက်သားရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိုင်ကိုတစ်ငုံသောက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
“သူ့စကားသံကနေထင်ရတာက၊ သူကတကယ်ပဲ ယောင်ကွမ်းအရက်ကို ယူနိုင်သူလား”
“ယောင်ကွမ်းအရက်ဆိုတာ မင်းမျိုးနွယ်တွေတောင် တန်ဖိုးထားရတဲ့အရာပဲကို…”
“သူကဘယ်သူများလဲ...”
အမည်များစွာသည် လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်လပ်သွားသည်။
ထိုအသက်အရွယ်၊ နုနယ်သောအသွင်အပြင်၊ သန့်ရှင်းသောစိတ်ဓာတ်၊
ထို့အပြင် တော်ဝင်နန်းတော်မှ တစ်ကီလိုမီတာခန့်သာဝေးသည့် ဤကြာကန်သည် လူသူမရောက်သည့်နေရာမဟုတ်ပေ။ ပိုမိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ အချို့သောဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများ၏ သီးသန့်နယ်မြေဖြစ်နိုင်သည်။
အဖြေသည် လျှာဖျားတွင်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများကွေးသွားသည်။
“ကောင်းကင်ဒိုဧကရာဇ် ရွယ်ချင်းဟော်။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်... ချန်ရန်ရွယ်လို့ခေါ်တာက ပိုသင့်တော်မယ်။”
“ထားလိုက်ပါတော့…”
“ဒီအာဏာလုပွဲတွေထဲ ငါမပါဝင်ချင်ဘူး။”
“ရွယ်ချင်းဟော်ဖြစ်ဖြစ်၊ ချန်ရန်ရွယ်ဖြစ်ဖြစ်၊ သူငါ့ကို ယောင်ကွမ်းအရက်ရအောင်လုပ်ပေးနိုင်ရင် ရတယ်။”
“ငါးဟင်းတစ်နပ်နဲ့မရရင်လဲ တခြားဟင်းလျာတွေထပ်စားယုံပေါ့…”
နေသည် အနောက်ဘက်သို့ ဖြေးညှင်းစွာ ဝင်ရောက်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်း ယခုညကိုလည်း ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ကုန်လွန်ခဲ့ပေသည်။
နောက်တစ်နေ့၊ ကောင်းကင်ယံတွင် ပထမဆုံးအလင်းရောင်များ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြာကန်သို့သွားခဲ့သည်။
သူသည် ငါးမျှားနေသည်။ သို့သော်၊ ထိုငါးသည် ငါးတစ်ကောင်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်၊ နေသည် ကောင်းကင်ယံတွင်မြင့်မားစွာရှိနေသည်အထိ သူစောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ရွယ်ချင်းဟော်သည် ပေါ်လာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
လီကျယ်ရှန်းသည် သစ်ပင်အောက်ရှိအရိပ်ထဲတွင် ထိုင်ပြီး ငါးပြည့်နေသည့် တောင်းကိုကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဒိုဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် ရွယ်ချင်းဟော်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ချန်ချင်းနန်းတော်သို့သွားပြီး ဧကရာဇ် ရွယ်ယေးထံသို့ အခစားဝင်လိုက်သည်။
“အရှင့်သား ရွယ်ချင်းဟော် ခမည်းတော်ထံ အခစားဝင်ပါတယ်၊ ခမည်းတော် ကျန်းမာပါစေ။”
သူသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေနွေးကြမ်းကို ဆက်သခဲ့လိုက်သည်။ ဧကရာဇ် ရွယ်ယေးသည် မျက်နှာဖြူဖျော့နေပြီး စာတမ်းများကိုသုံးသပ်နေသည်။
“ထပါ။”
ထို့နောက်သူသည် ရွယ်ချင်းဟော်၏လက်မှ လက်ဖက်ရည်ကိုယူလိုက်သည်။
ဧကရာဇ် ရွယ်ယေးသည် လက်ဖက်ရည်ကိုတစ်ငုံသောက်ပြီး ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ချင်းဟော်ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ချက်ကျွမ်းကျင်မှုက ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ပဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ခေါင်းမော့ပြီး သူ၏နုနယ်သောမျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။
“ခမည်းတော်ကြိုက်နှစ်သက်ဖို့က အဓိကပါ”
ဧကရာဇ် ရွယ်ယေးသည် ပြုံးရင်းဆက်ပြီး စာတမ်းများကိုသုံးသပ်ကာ ဘာမျှမပြောတော့ပေ။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ပြီး ဘေးတွင်ရပ်နေကာ ရိုသေစွာပြုမူနေသည်။
အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်တဖြည်းဖြည်းတောက်ပလာချိန်၌ မှူးမတ်တစ်ဦးက ဧကရာဇ် ရွယ်ယေးအား အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။
ဧကရာဇ် ရွယ်ယေးသည် စာတမ်းကိုချပြီး ရွယ်ချင်းဟော်ကိုကြည့်ကာ “ချင်းဟော်၊ ‘ကောင်းကင်ဒိုကျမ်း’ ကို ဘယ်လိုလေ့လာနေသလဲ?” ဟုမေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ဒိုကျမ်း” သည် ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာ၏ ဥပဒေများကိုစုစည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး မင်းသားများလေ့လာရမည့် နိုင်ငံရေးစာအုပ်ဖြစ်သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် အနည်းငယ်ကိုင်းညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရှင့်သား ဤအရာကိုလေ့လာပြီးပါပြီ။”
“ကောင်းပြီ၊ သို့ဆိုလျှင် ခမည်းတော်သည် သင့်အားစမ်းသပ်မည်။”
နေသည် ပို၍မြင့်တက်လာချိန်၌မူ ဧကရာဇ် ရွယ်ယေး၏ မင်းသားအားစမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချန်ချင်းနန်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး အနီရောင်နံရံများနှင့် မြင့်မားသောအုတ်ခွက်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် နန်းတော်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်၏မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်မှုမှ အေးစက်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အရိုးထဲအထိစိမ့်ဝင်နေသော အေးမြမှုသည် သူ့အပေါ်တွင် ဆီးနှင်းအလွှာတစ်ခုကျသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သူ၏ကိုယ်ပိုင်နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ၊ သူသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် ပူပြင်းသောနေရောင်ခြည်ကြောင့် မီးလောင်ပျက်စီးနေသည့် ပန်းခြံထဲရှိ ညှိုးနွမ်းနေသည့်ပန်းများကို ငေးနေပေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်မကြာမီ၊ မှူးမတ်တစ်ဦးက ဝန်ကြီးတစ်ဦးသည် ကြာမြင့်စွာစောင့်ဆိုင်းနေပြီး မင်းသားကိုတွေ့ဆုံလိုကြောင်း အစီရင်ခံခဲ့ချိန် ရွယ်ချင်းဟော်သည် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်မှုကိုခါချကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပြန်လည်နူးညံ့သွားပေသည်။
မိနစ် ၃၀ အကြာတွင်၊ ဝန်ကြီးကိုပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊
သူသည် အနားယူရန်အချိန်ပင်မရှိဘဲ၊ မင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျိုးဆက်များ၏ ပါရမီရှင်ကျောင်းသားများနှင့်တွေ့ဆုံရန် ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာကျောင်းတော်သို့သွားခဲ့သည်။
နန်းတော်သို့ပြန်လမ်းတွင်၊
ရွယ်ချင်းဟော်၏မျက်နှာသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပြခဲ့ပေ။
ငါးပူတင်းအဓိပတိနှင့် မြွေလှံတံအဓိပတိတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စကားပြောလိုက်ကြသည်။
“လူကြီးမင်း၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုအရှိန်နှေးကွေးနေပြီး ဧကရာဇ် ရွယ်ယေးအား ပေးသည့်အဆိပ်သည် သိပ်ပျော့ညံ့လွန်းသည်ဟု အသိပေးထားပါတယ်။”
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက သင့်အား ငါးနှစ်အတွင်း ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာကို အပြည့်အဝထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုထားပါသည်။”
“နောက်ပြီး၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကလည်း ပြောလိုက်သည်က...”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပြခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ၏လက်သည် တင်းကျပ်စွာဆုတ်ထားပြီး သူ၏လက်ချောင်းအဆစ်များသည် အလွန်အကျွံအားစိုက်ထုတ်မှုကြောင့် ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်လာသည်။
ထို့နောက်သူသည် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းလေချွန်လိုက်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ယနေ့ကဲ့သို့ပင် သူ၏ဘဝကိုတွေးမိသည်။ နေ့တိုင်း သူမုန်းတီးသောအရာများကို လုပ်ကိုင်ရင်း အလုပ်များနေသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်ထဲအထိစိမ့်ဝင်နေသော ငြီးငွေ့ပင်ပန်းမှုကို ခံစားမိသည်။
“အဲဒီမိန်းမကိုပြောလိုက်...”
“ငါဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သူလာပြောနေဖို့မလိုဘူး”
ထိုအခါ ငါးပူတင်းအဓိပတိနှင့် မြွေလှံတံအဓိပတိတို့ သက်ပြင်းချကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဘေးသို့ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထို့နောက် ရွယ်ချင်းဟော်သည် မတူညီသောလမ်းကြောင်းသို့ လှည့်သွားသည်ကိုမြင်တွေ့ရသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် အမြန်မေးမြန်းလာကြသည်။
“ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ?”
“ကြာကန်။”
ရွယ်ချင်းဟော်က အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်၊ ခေါင်းကိုပင်မလှည့်ခဲ့ပေ။
“ငါ့နောက်မလိုက်နဲ့။”
ကြာကန်၌…
သစ်ပင်များလှုပ်ခတ်နေပြီး တိုက်ခတ်နေသောလေသည် ကြာပန်းများ၏အနံ့ကိုသယ်ဆောင်လာသည်။
အဖြူရောင်အင်္ကျီလူငယ် အစား စားနေရင်း နှုတ်ခမ်းမှဆီများပေနေသည်ကိုမြင်တွေ့ရသော ရွယ်ချင်းဟော်သည် မျက်တောင်ခတ်ကာ မြန်မြန်သွားလိုက်သည်။
သူသည် အဖြူရောင်အင်္ကျီလူငယ်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ငါးတစ်ကောင်ကိုကောက်ယူပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
ထို့နောက်၊ သူသည် ရယ်မောပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“မင်းက၊ မနေ့ကငါကမ်းလှမ်းတုန်းက မစားခဲ့ဘူး၊ အခုကျတော့ ယဉ်ကျေးမှုတောင်မရှိတော့ဘူးလား”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် တူနှစ်ချောင်းကိုယူပြီး အိုးထဲရှိငါးကို နှစ်ကြိမ်မျှလှုပ်ခါလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ငါးက နည်းနည်းကျက်သွားပြီ။”
အခြားတစ်ဖက်သား၏ ပုံစံကိုကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းသည် ဒေါသထွက်စွာရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဆီပေနေသည့်လက်ကို ရွယ်ချင်းဟော်ဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကိုပေး။”
ထို့အခါ ရွယ်ချင်းဟော်သည် ငါးစားရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ “ဘာလဲ?” ဟုပြောလိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းက
“ယောင်ကွမ်းအရက်ပေါ့။ ငါးစားတစ်နပ်တည်းနဲ့ ယောင်ကွမ်းအရက်မရနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ဆီကနေ နှစ်နပ်စားပြီးနေပြီ။”
ရွယ်ချင်းဟော်က နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး။
“ယောင်ကွမ်းအရက်တစ်အိုးက ရွှေဒင်္ဂါးတစ်သောင်းတန်တယ်။”
“မင်းစားနေတဲ့ငါးက တကယ်စျေးကြီးတယ်နော်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် တကယ်တော့ ငါးစားနှစ်နပ်ဖြင့် ယောင်ကွမ်းချက်ရမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
“ဒီအိုးထဲကငါးက ကျက်သွားပြီ၊ ငါလတ်ဆတ်တဲ့ဟာတွေထပ်ယူလာမယ်။”
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ လီကျယ်ရှန်း ပြန်လျှောက်လာသည်။
သူသည် ရွယ်ချင်းဟော်တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာငါးစားနေပြီး နေ့လယ်စာမစားရသေးသကဲ့သို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်ရှေ့တွင်က သူ၏ထိုင်ခုံဖြစ်သည်၊ ထိုနေရာတွင် သုံးလက်မခန့်ရှိသော ဖန်ဗူးအကြည်တစ်လုံးရှိနေသည်။
အတွင်းတွင် ကြယ်စင်ရောင်ခြည်ကဲ့သို့သော အရည်များ စီးဆင်းနေပြီးဤအရာမှာ…ယောင်ကွမ်းအရက်ပင်။