အခန်း (၁၆)
Vol. 2 Ch. 16
“ဟမ်း... ဟမ်း ဟမ်း...”
လီလန်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး၊ သူ၏လက်များသည် လည်ပင်းကိုဆုပ်ကိုင်ထားကာ သွေးများသည် လက်ချောင်းများကြားမှစိမ့်ထွက်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်သည့်အသွင်ဖြစ်နေပေသည်။
အသက်ရှုချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင်။
သူသည် “ဗုတ်” ဟူသောအသံဖြင့် ဖြောင့်တန်းစွာနောက်ပြန်လဲကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များထစေခဲ့သည်။
ယခင်က ဆူညံနေခဲ့သော ပရိသတ်။ ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
များစွာသောသူတို့သည် ၎င်းတို့၏လက်များကိုမြှောက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် ရူးသွပ်မှုများကျန်ရစ်နေသည်။
ကြေညာသူသည်ပင် စင်ပေါ်မှမဆင်းရသေးပေ။
အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။
ဓားတစ်ချက်ပဲ။
စတင်ချိန်မှအဆုံးထိ၊ အသက်ရှိုက်ချိန် ဆယ်ကြိမ်တောင်မယူခဲ့ပါ။
လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများဖွင့်လျက်သေဆုံးနေသည့် လီလန်းကို မျက်နှာမူကြည့်ခြင်းမပြုဘဲ နောက်ကွယ်မှလမ်းကြောင်းဆီသို့ လှည့်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက်ကွင်းတစ်ခုလုံး ပရိသတ်များ၏ ကျိန်ဆဲခြင်းနှင့်ငိုကြွေးခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပေသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်သိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ပွဲတွင်ပါဝင်သည့် လူသစ်တစ်ဦးသည် လေးကြိမ်ဆက်အနိုင်ရထားသည့် ကြေးဝါတံဆိပ်ပြိုင်ဘက်ကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင်လူပေါင်းမည်မျှအရှုံးပေါ်ခဲ့သည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။
သို့သော် ဤအရာများအားလုံးသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့်မဆိုင်ပါ။ သူနောက်ကွယ်သို့ရောက်ရှိသောအခါ၊ အခြားပြိုင်ဘက်များသည် သူ့ကိုကွဲပြားစွာကြည့်ရှုနေကြသည်။ မျက်နှာမပါသည့်မျက်နှာဖုံးမှတစ်ဆင့်၊ လီကျယ်ရှန်း၏ကြည့်ရှုမှုသည် ပြိုင်ဘက်များ၏မျက်နှာများပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ၏မျက်လုံးနှင့်တွေ့ဆုံရန်ရဲရင့်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ခွန်အားမှဆောင်ကျဉ်းလာသော အဆင့်အတန်းပင်။
အချိန်သည် ည၉ နာရီသို့ရောက်ရှိလာသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဒုတိယမြောက်တိုက်ပွဲကို ရောက်ရှိလာပေသည်။ သူ၏ပြိုင်ဘက်သည် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက်အနိုင်ရခဲ့ပြီး၊ သူ၏စွမ်းအားသည် သံမဏိတံဆိပ်ပြိုင်ဘက်များထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေသည်။
သို့သော်၊ ဓားတစ်ချက်တည်းသာဖြစ်သည်။ သိုင်းဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲနှစ်ခု။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားနှစ်ချက်သာအသုံးပြုခဲ့သည်။ တစ်ညအတွင်းမှာပင်၊ “ဓားဝိုင်” ဟူသည့်အမည်သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။
ဤအချိန်ပြီးနောက် ကာလအတွင်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဘဝသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲမှုအချို့ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
သူသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ရွယ်ချင်းဟော်နှင့်အတူ စားသောက်ခြင်းနှင့်ငါးမျှားခြင်းလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ညပိုင်းတွင်တော့ အိမ်တွင်ဓားလေ့ကျင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကြားထဲတွင် သူသည် သိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ပွဲများအတွက် ကြီးမားသောသိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ကွင်းသို့လည်းသွားခဲ့သည်။
တစ်နေ့လျှင် တိုက်ပွဲနှစ်ခု။ တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် ဓားတစ်ချက်သာအသုံးပြုခဲ့သည်။ ယခုဆယ်ရက်အတွင်း တိုက်ပွဲများတွင်၊ သံမဏိတံဆိပ်မှငွေတံဆိပ်အထိ၊ သူ၏ပြိုင်ဘက်များထဲတွင်မည်သူမျှ သူ့အားဒုတိယဓားချက်ကိုဆွဲထုတ်ရန်မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါ။
“ဓားဝိုင်” အမည်သည် တော်ဝင်မြို့တော်၏ကြီးမားသောဝိဉာဉ်စွမ်းအားပြိုင်ကွင်းတစ်ခွင်လုံးတွင်ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အခြားမြို့များရှိဝိဉာဉ်ပြိုင်ကွင်းများပင် ၎င်းကိုကြားသိခဲ့သည်။
…
ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ဆီပြည့်နေသောငါးများသည် ဆီများနှင့်တဖြည်းဖြည်းကျက်နေသည်။ လတ်ဆတ်၍အရသာရှိသောအနံ့သည် ကြာပန်းအနံ့နှင့်အတူ လေထဲသို့စိမ့်ဝင်နေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီးငါးကင်နေသည့် လီကျယ်ရှန်းကိုကြည့်ကာ၊ သူမ၏မျက်လုံးများတွင်စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုအနည်းငယ်ဖြတ်သန်းသွားပေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့မင်းက ပြောင်းလဲလာတယ်လို့ခံစားနေရတာလဲ?”
လီကျယ်ရှန်းသည် ငါးကိုလှန်ပြီး ခေါင်းမမော့ဘဲပြောလိုက်သည်။
“ငါဘယ်လိုပြောင်းလဲသွားလို့လဲ”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် မျက်ခုံးကျုံ့ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ခေါင်းမှခြေထောက်အထိစစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
“ပြောရခက်တယ်...”
သူမအတိအကျဘယ်နေရာမှာဆိုတာကိုမပြောနိုင်သော်လည်း၊ ယခင်ကလွတ်လပ်သောအဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်သည် ပိုမိုထက်မြက်လာသည်ဟုသူမခံစားရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏အကြည့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ၊ သူပြသသည့်အေးစက်မှုသည် သူမကိုအနည်းငယ်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် စဉ်းစားမိပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းတကယ်ပဲ တော်ဝင်ကျောင်းတော်ကိုမသွားချင်ဘူးလား?”
လီကျယ်ရှန်းက မတတ်သာသည့်ပုံစံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့မင်းက ငါ့ကိုတော်ဝင်ကျောင်းတော်ကိုသွားဖို့ဒီလောက်ဇွတ်ပြောနေတာလဲ?”
ရွယ်ချင်းဟော်က မတွေးဘဲပြောလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ မင်းက ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာမိသားစုမှာ အမှုထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်လို့ပဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ငါးကိုတစ်ကိုက်ကိုက်ပြီး ရွယ်ချင်းဟော်ကိုကြည့်ကာ။
“ကျေးဇူးပါ။”
“မင်းကငါ့ရဲ့အနာဂတ်တစ်ခုလုံးကိုတောင် စီမံချက်ချထားပြီးနေပြီပဲ။”
ထိုအခါရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်လုံးများတောက်ပလာသည်။
“ဒါဆိုမင်းသဘောတူတာလား?”
“ငါငြင်းဆိုတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းက ပျင်းရိပျင်းတွဲပြောလိုက်သည်။
“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ တော်ဝင်ကျောင်းတော်မှာကျောင်းသားအနည်းငယ်ကငါ့ကိုရိုက်နိုင်တယ်။ နောက်ပြီးတော်ဝင်ကျောင်းတော်မှာငါကဘာလုပ်ရမှာလဲ”
“နောက်ပိုင်းမှာတစ်တိုင်းပြည်လုံးကိုလှည့်ပြီး ငါမြည်းစမ်းရသေးတဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ဝိုင်တွေကိုရှာရဦးမယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်က နှုတ်ခမ်းစုပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဤအရာအား တော်ဝင်ကျောင်းတော်မသွားလိုသည့် လီကျယ်ရှန်း၏ဆင်ခြေဖြစ်သည်ဟုယူဆသည်။
“အိုး၊ မင်းရဲ့အစောင့်တွေရောက်လာပြီ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ထပ်မံစကားပြောရန် ပြင်နေချိန် လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်ခုံးအားပင့်တင်ကာ သူ၏ကျောဘက်သို့ မေးစေ့ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ငါးပူတင်းအဓိပတိနှင့် မြွေလှံတံအဓိပတိတို့ရောက်ရှိလာသည်ကိုတွေ့မြင်ရသည်။
“ညီကိုတို့ရေ၊ မင်းတို့ရောက်လာပြီလား၊ ထိုင်ပြီးတစ်ခုခုစားချင်လား?”
လီကျယ်ရှန်းက ငါးပူတင်းအဓိပတိနှင့် မြွေလှံတံအဓိပတိတို့ကို ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။ ဤနေ့ရက်များအတူတူကုန်ဆုံးပြီးနောက်။ သူနှင့် ထိုဝိညာဉ်အဓိပတိနှစ်ယောက်တို့သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိရင်းနှီးလာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ဝိညာဉ်အဓိပတိဖြစ်ကြသည်နှင့်ပတ်သက်၍၊ သူသည်မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ၊ ရွယ်ချင်းဟော်၏အစောင့်များအဖြစ်သာသဘောထားပြီး၊ ဘယ်သောအခါမျှပုံမှန်မဟုတ်သည်ကိုမပြခဲ့ပေ။
“မဟုတ်ဘူး။”
ငါးပူတင်းအဓိပတိနှင့် မြွေလှံတံအဓိပတိတို့သည် တောင့်တင်းစွာပြောဆိုကာ ၎င်းတို့၏ကြည့်ရှုမှုများသည် ရွယ်ချင်းဟော်ဘက်သို့လှည့်သွားသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။ နှစ်ယောက်လုံးစကားမပြောသောကြောင့်၊ ယခုပြောမည့်စကားလုံးများသည် လီကျယ်ရှန်းကြားရန်မသင့်တော်ကြောင်းဆိုလိုနေပေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ ငါအခုသွားမယ်။”
“အင်း။”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး တစ်ခုခုကိုသတိရကာ မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟေး၊ မနက်ဖြန်ငါ့ကို ကြက်သားယူလာခဲ့၊ ဗိုက်ထဲမှာကြာဥထည့်ထားတာနဲ့!”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ သူနားလည်ကြောင်းညွှန်ပြလိုက်သည်။ အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက်။
ငါးပူတင်းအဓိပတိနှင့် မြွေလှံတံအဓိပတိတို့သည် ရွယ်ချင်းဟော်ကို ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်များဖြင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်တွင်၊ ဧကရာဇ် ရွယ်ယေး၏စားပွဲပေါ်တွင် ကြက်သားတစ်ကောင်လျော့နည်းသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤလီကျယ်ရှန်းသည် ၎င်းတို့၏သခင်လေးသူ့အပေါ် ဤမျှကောင်းမွန်စေရန် မည်သည့်မှော်ဆေးအိုမျိုးကိုပေးခဲ့သည်ကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ ပြောပါ။”
အလုပ်ကိစ္စသို့ရောက်ရှိသောအခါ၊ မြွေလှံတံအဓိပတိက ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေး၊ မကြာသေးမီက ဝိညာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဓားဝိဉာဉ်စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးပေါ်ထွက်လာတယ်။”
“ဒီပုဂ္ဂိုလ်က မျက်နှာဖုံးဝတ်ဆင်ထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဟန်ပန်အရ၊ သူကအလွန်ငယ်ရွယ်ဟုထင်ရပြီး ပွဲတိုင်းအနိုင်ရကာ ငွေတံဆိပ်သို့အမြန်ဆုံးရရှိတဲ့စံချိန်ကို ချိုးဖြတ်ခဲ့တယ်”
“အရေးအကြီးဆုံးကတော့၊ ယခုအဓိ ဒီဓားဝိုင်က ဓားတစ်ချောင်းသာဆွဲထုတ်ခဲ့တယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ဓားတစ်ချက်ပဲလား”
ငါးပူတင်းအဓိပတိက ခေါင်းညိတ်ကာ။
“ဟုတ်တယ် သခင်လေး။”
“ပြိုင်ဘက်နှစ်ဆယ်၊ ဆယ်ရှစ်ယောက်သေ၊ နှစ်ယောက်ဒဏ်ရာရ။ သူ့ရဲ့ဓားအတတ်ပညာက အတော်ထက်မြက်ပြီးရက်စက်တယ်။”
“ဒါ့အပြင်၊ ဒီဓားဝိုင်က ယုထျန်းဟန်ရဲ့မှတ်တမ်းကိုလည်းချိုးဖျက်ခဲ့တယ်။ ယုထျန်းဟန်က ယခုညရဲ့သိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ပွဲအတွက်မှတ်ပုံတင်ပြီးပြီ ဒါကြောင့်သူတို့နှစ်ဦးက သေချာပေါက်ကို တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ကြာရှည်စွာစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါဒီည လာကြည့်မယ်။”
“ဓားဝိုင်...”
“တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ဘယ်တုန်းကဒီလိုစွမ်းအားကြီးတဲ့ ဓားပါရမီရှင်ပေါ်လာတာလဲ?”
ဤည၌ ခြံဝင်းထဲတွင်…အေးမြသောဓားအလင်းရောင်တစ်ခုလင်းလက်သွားပြီး လေထဲတွင်သွေးအနည်းငယ်ရှိသကဲ့သို့ခံစားရသည်။
“ဒီနေ့ရက်တွေမှာ ဓားကိုင်ရတာ တော်တော်အကျိုးရှိတယ်။”
“ငါဓားအတတ်ပညာရဲ့ အခြေခံအကျဆုံးပုံစံကိုတွေ့ရှိခဲ့ပြီ။”
“ငါ့ဝိဉာဉ်စွမ်းအားလည်း ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ဝိုင်ဝိဉာဉ်၏နှစ်ဆသက်ရောက်မှုအောက်မှာ အဆင့် ၂၃ ကိုရောက်လာပြီ”
“ဒီညပြိုင်ဘက် ယုထျန်းဟန်... ပြာရောင်လျှပ်စီးနဂါးဝိဉာဉ်၊ ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာကျောင်းတော်တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းရဲ့ခေါင်းဆောင်...”
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏မျက်နှာမပါသည့်မျက်နှာဖုံးကိုဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင်၊ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်တစ်ခုသည် တစ္ဆေကဲ့သို့ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မင်းမြို့တော် ကြီးမားသောသိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ကွင်း။
ည ၈ နာရီ။
လီကျယ်ရှန်း စင်ပေါ်သို့တက်လာသည်။
လွန်ခဲ့သောဆယ်ရက်ကကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်ပေါ်လာသည့်အခါ ပရိသတ်အားလုံးသည် မီးစာဗူးကဲ့သို့ဖြစ်သွားပြီး ကြီးမားသောသိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ပွဲကွင်းကိုပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။
အော်ဟစ်သံများ၊ ဟစ်ကြွေးသံများနှင့်အူသံများသည် ရောထွေးသွားပြီး နေရာတစ်ခွင်လုံးတွင်ပဲ့တင်ထပ်နေသော အသံလှိုင်းတစ်ခုကိုဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
“ဓားဝိုင်! ဓားဝိုင်! ဓားဝိုင်!”
“အား…၊ သူဒီနေ့ပြိုင်ဘက်ကိုချက်ချင်းသတ်ဦးမှာလား”
“အိုင်ဒေါလ်၊ အနာဂတ်မှာ ဓားဝိုင်လောက်စွမ်းအားကြီးတဲ့ဓားသမားဖြစ်ချင်တယ်”
“ငါ ကျောက်ကပ်တစ်လုံးရောင်းပြီး ဓားဝိုင်ဘက်ကလောင်းခဲ့သည်!”
ဒုတိယထပ်။
VIP ခန်းထဲတွင်။
ဤအချိန်တွင်၊ အခန်းထဲရှိလူငယ်ခုနှစ်ယောက်သည် ကြမ်းပြင်မှပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး အောက်ရှိစင်ကိုကြည့်ရှုနေသည်...