အခန်း (၁၇)
Vol. 2 Ch. 17
ဒုတိယထပ်ရှိ VIP ခန်းတစ်ခုတွင်၊ လူငယ်လေးယောက်နှင့် မိန်းကလေးသုံးယောက်သည် ပြိုင်ကွင်းကို အာရုံစိုက်စွာကြည့်ရှုနေကြသည်။
အကြီးအကဲဖြစ်သူ အမည်းရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်သည် မချောမောသောမျက်နှာနှင့် ခံစားချက်မပြဘဲ၊ အလှဆင်မှုမရှိ ရိုးရှင်းသည့်အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သို့သော် ဤရိုးရှင်းသောဝတ်စုံသည် မုန်တိုင်းမလာမည် တည်ငြိမ်နေခြင်းကဲ့သို့ အလွန်အန္တရာယ်ရှိသောစိတ်ဓာတ်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။
“အကိုကြီး၊ ဒီဓားဝိုင်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ?”
ချောမောသော ဆံပင်တိုလူငယ်တစ်ယောက်သည် နံရံကိုမှီကာ “သူကမင်းကိုရူးသွပ်လာအောင်လုပ်နိုင်လား” ဟု ပြုံးရင်းမေးလိုက်သည်။
အခြားအမည်းရောင်ဝတ်လူငယ်တစ်ယောက်က သူ့လက်ထဲကအမြင့်ဖန်ခွက်ကိုလှုပ်ရင်း “ယွီဖုန်း၊ မပေါ့ဆနဲ့၊ ဒီဓားဝိုင်က မရိုးရှင်းဘူး” ဟုပြောလိုက်သည်။
အောက်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း ယွီဖုန်းဟုခေါ်သော ရွှေရောင်ဆံပင်လူငယ်က နှုတ်ခမ်းစုပ်ကာ “မရိုးရှင်းဘူးလား?” ဟုဆိုသည်။
“ငါမထင်ဘူး။”
“အော်စလို၊ မင်းကအမြဲတမ်းသူများရဲ့စိတ်ဓာတ်ကိုမြှင့်တင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နှိမ့်ချတယ်။”
ဤအချိန်တွင် သူတို့ထဲမှမိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမအမည်မှာ တုကုယန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အောက်သို့ကြည့်ရှုကာ သူမ၏အစိမ်းရောင် လက်သည်းများကိုကစားနေပြီး၊ နက်မှောင်သောခရမ်းရောင်ဆံပင်တိုသည် သူရဲကောင်းပုံစံဖြစ်နေကာ၊ စိမ်းလန်းသောမျက်လုံးတစ်စုံနှင့်တွဲဖက်ထားသဖြင့် သူမကိုစွဲမက်ဖွယ်ရာအဆင်းကိုပေးပေသည်။
“လင်းလင်း၊ ဒီဓားဝိုင်ကိုမင်းဘယ်လိုထင်လဲ?”
ထိုမိန်းကလေး၏ စိမ်းလန်းသောမျက်လုံးများသည် အခန်း၏ထောင့်တွင်ရပ်နေသော ပိန်လှီသည့်ပုံရိပ်ဘက်သို့ပြောင်းသွားသည်။
နောက်ဆုံးသူမသည် အခန်းထဲတွင်တစ်ခုတည်းသောအခြားမိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် အမည်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏မျက်နှာကိုပင် အမည်းရောင်မျက်နှာဖုံးဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသည်။
အပြာရောင်ဆံပင်သည် သူမ၏ခါးအထိရောက်ရှိပြီး သူမ၏ဆံပင်နှင့်တူညီသောအရောင်ရှိသည့်မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသည့်အထီးကျန်မှုသာရှိပေသည်။
အစိမ်းရောင်မျက်လုံးရှိသည့်မိန်းကလေး၏စကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ သူမ၏သာယာသောအသံသော်လည်း ခံစားချက်မဲ့နေသောအသံဖြင့်ပြောလိုက်ပေသည်။
“စွမ်းအားကြီးတယ်။”
“ဟာဟာ၊ ငါပြောတယ်မလား! ဒီဓားဝိုင်က မရိုးရှင်းဘူး၊ ရီလင်းလင်းက တခြားသူတွေအကြောင်းအဲလိုမျိုးခဏခဏမပြောဘူး!”
အော်စလိုသည် ယွီဖုန်းကို အောင်ပွဲခံသည့်ပုံစံဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယွီဖုန်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး ငြင်းဆိုရန်ဆက်လက်ရှိနေသည်။
“လုံလောက်ပြီ။”
အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဆံပင်ရှည်ဖြင့်လူငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင်စကားပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရှီညီနောင်တွေလို တိတ်ဆိတ်နေလို့မရဘူးလား?”
သူညွှန်ပြသည့်ရှီညီနောင်သည် မြေကြီးထဲသို့အမြစ်တွယ်နေသော အမည်းရောင်မျှော်စင်ကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့ရပ်နေပြီး၊ လေးလံပြီးတည်ငြိမ်သောစိတ်ဓာတ်ကိုထုတ်လွှတ်နေသည်။
ယွီဖုန်းသည် လက်ဝါးကပ်ကာပြောလိုက်သည်- “အကိုကြီး၊ ဒါဆိုရင်မင်းငါတို့ကိုပြောပြ။”
“မင်းမကြာခင်မှာ ဒီဓားဝိုင်နဲ့ သိုင်းဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကိုတိုက်ရတော့မယ်။”
“သူ့ရဲ့စွမ်းအားအကြောင်းဘယ်လိုထင်လဲ?”
ဆံပင်ရှည်နှင့်လူငယ်သည် ပြာရောင်လျှပ်စီးနဂါးဝိဉာဉ်ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ယုထျန်းဟန်ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီးမှ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့စွမ်းအားကအတော်မြင့်မားတယ်။”
“ငါသူ့ကိုအပြည့်အဝမကြည့်နိုင်သေးဘူး။”
“သူ့ရဲ့လက်ရှိပြိုင်ဘက်က အဆင့် ၃၃ စစ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားရှင်ပဲ။ သူ့ကိုဒုတိယဓားချက်သုံးအောင်လုပ်နိုင်မယ်လို့မျှော်လင့်တယ်””
သူတို့၏ခေါင်းဆောင်ထံမှ ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ အင်ပါယာကျောင်းတော်အသင်း၏ကျန်ရှိသည့် အသင်းသားအားလုံး၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုအနည်းငယ်ပြသခဲ့သည်။
ဘာဖြစ်လို့ ယုထျန်းဟန်က ဝိဉာဉ်ပြိုင်ကွင်းအတွက်စရင်းသွင်းခဲ့တာလဲ။ ဒီဓားဝိုင်က တကယ်ပဲအဲဒီလောက်အားကောင်းတာလား။
တကယ်တော့ သူတို့ရဲ့မူလအစီအစဉ်သည် ဆိုတိုမြို့ရှိကြီးမားသောဝိဉာဉ်စွမ်းအားပြိုင်ကွင်းသို့သွားပြီး ခုနှစ်ယောက်တစ်သင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ကွင်းတိုက်ပွဲတွင်ပါဝင်ရန်ဖြစ်သည်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဆိုတိုမြို့တွင် စွမ်းအားအလွန်ကြီးသော ခုနှစ်ယောက်တစ်သင်းပေါ်ထွက်လာသည်ဟု သူတို့ကြားသိခဲ့ရသည်။
သို့သော် ဓားဝိုင်၏ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် ယုထျန်းဟန်အား စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုအတွက်တောင်းဆိုစေခဲ့သည်။
ဆိုတိုမြို့သို့ခရီးသည် ရွှေ့ဆိုင်းခံရမည်ဖြစ်ပေသည်။
ဤအတောအတွင်း၊ တတိယထပ်ရှိ VIP ခန်းထဲတွင်၊ ရွယ်ချင်းဟော်သည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ကြာရှည်စွာတိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး စင်ပေါ်ရှိအဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်ကိုကြည့်နေသည်။
“ကြီးမားသောသိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ပွဲကွင်းတစ်ခွင်လုံးမှာပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ ဓားဝိုင်က သူလား?!”
ငါးပူတင်းအဓိပတိနှင့် မြွေလှံတံအဓိပတိတို့သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ မျက်နှာဖုံးပါသော်လည်း၊ သူ့ကိုမကြာခဏမြင်တွေ့ရသူများအတွက်၊ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မတ်မတ်ရပ်နေသောပုံရိပ်သည် လီကျယ်ရှန်းဖြစ်ကြောင်းရှင်းလင်းနေပေသည်။
“ကျေးလက်ကကလေး... လီကျယ်ရှန်းက တကယ်ပဲ ဓားဝိုင်လား?!”
ဝိဉာဉ်အဓိပတိအဆင့် ပညာရှင်များအနေဖြင့်၊ သူတို့ကိုအံ့အားသင့်စေနိုင်သည့်အရာများသည် အလွန်နည်းပါးလာပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤမယုံကြည်နိုင်စရာအမှန်တရားသည် သူတို့ရှေ့တွင်ရှိနေသည်- ထိုလီကျယ်ရှန်း၊ နေ့စဉ်ဟင်းချက်ခြင်းနှင့် အရက်သောက်သုံးခြင်းမှလွဲ၍ဘာမျှမလုပ်သောအရက်မူးနေသူသည် တကယ်ပင် ဓားဝိုင်ဖြစ်သည်၊ သူသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင်ဓားတစ်ချောင်းသာသုံးပြီး၊ ပြိုင်ဘက်ဆယ်ရှစ်ယောက်သတ်ကာ အကြိမ်၂၀ဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့ပေသည်။
“ဟူး...”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လေပူတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပေသည်။
သူသည် စင်ပေါ်ရှိအဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှုနေပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းစွာဝှက်ထားသော ရွှေရောင်တောက်ပမှုတစ်ခုဖြတ်လပ်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့ အင်ပါယာဘုရင်ကျောင်းတော်ကိုမသွားချင်တာလဲ...”
တစ်ခုခုကိုတွေးမိသကဲ့သို့၊ ရွယ်ချင်းဟော်သည် ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်- “လီ... ဓားဝိုင်နဲ့ ယုထျန်းဟန်ဘယ်သူကပိုပြီးအားကောင်းတယ်ထင်လဲ?”
ဝိညာဉ်အဓိပတိနှစ်ယောက်သည် မျက်ခုံးကျုံ့ပြီး စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်ငါးပူတင်းအဓိပတိက ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်- “သူတို့ရဲ့ဝိဉာဉ်စွမ်းအားအဆင့်တူညီမယ်ဆိုရင်၊ သေချာပေါက်ဓားဝိုင်ပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ဒါပေမယ့် ဓားဝိုင်ရဲ့ဝိဉာဉ်စွမ်းအားက အဆင့် ၃၀ ကျော်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ယုထျန်းဟန်ကတော့ အဆင့် ၃၉ ရှိပြီ။”
မြွေလှံတံအဓိပတိကလည်း “ငါကတော့ ရလဒ်ကိုမသိသေးဘူးထင်တယ်။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘယ်သူမှဓားဝိုင်ရဲ့ဒုတိယဓားကိုမမြင်ဖူးဘူး။”
“ဖြစ်နိုင်တာကသူကသူ့ရဲ့စွမ်းအားကိုဖုံးကွယ်ထားသေးတယ်။”
“အင်း၊ ဒီတိုက်ပွဲမှာသူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်က စစ်ဝိဉာဉ်အကြီးအကဲပဲ။ ငါတို့သဲလွန်စအချို့ရနိုင်တယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး၊ စင်ပေါ်ရှိ ဓားဝိုင်... သို့မဟုတ် လီကျယ်ရှန်းကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရှုနေသည်။
ပရိသတ်၏အော်ဟစ်သံများသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ ကြေညာသူသည် စင်၏အစွန်းမှ “စတင်ပါ” ဟုအော်ဟစ်ပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းဆိုသလို စင်မှခုန်ချလိုက်သည်။
နှေးကွေးခြင်းသည် ရိုးရှင်းစွာပင်အလုပ်မဖြစ်ပါ။
အကြိမ်များစွာ၊ သူစင်ပေါ်မှမဆင်းမီတွင်၊ ဓားဝိုင်၏ပြိုင်ဘက်ထံမှသွေးသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ပက်ဖျန်းခံခဲ့ရသည်။
“ဓားဝိုင်၊ ငါမင်းရဲ့နာမည်ကိုနင်းပြီး ငွေတံဆိပ်ပိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာဖြစ်လာမယ်”
ထိုအမျိုးသားသည် ပြုံးရင်းပြောကာ၊ သူ၏အပေါ်ပိုင်းကိုဆွဲဖြဲပြီး ကြွက်သားထူပြီးအမာရွက်များဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကိုပြသလိုက်သည်။သူ၏ဂုဏ်သတင်းသည်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိရှိပေသည်။
ဓားဝိုင်၏ဂုဏ်သတင်းမှာ မြင့်မားနေသော်လည်း၊ ဆူညံနေသောပရိသတ်ထဲတွင်၊ သူ၏အမည်ကိုဆက်လက်အော်ဟစ်နေသည်ကိုကြားရနေပေသည်။
၎င်းသည် သူ၏ယခင်ကဂုဏ်ရည်များကိုကိုယ်စားပြုသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသောအမျိုးသားသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ဟိန်းသံတစ်ခုကိုထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်အဖြူတစ်ခု၊ အဝါတစ်ခုနှင့် ခရမ်းရောင်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကွင်းတစ်ခုသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်မှအပြိုင်အဆိုင် မြင့်တက်လာကြပေသည်။
မီးခိုးရောင်နှင့် အညိုရောင်လည်ဆံမွှေးသည် သူ၏လည်ပင်းနောက်မှထွက်လာပြီး၊ သူ၏ကျောရိုးသည် တင်းမာနေသောလေးကိုင်းကဲ့သို့ကွေးသွားကာ၊ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏လက်သည်းများသည် ချွန်ထက်သောချိတ်များအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကြောင်သစ်ဝိဉာဉ်။
ကျားနှင့် နီးစပ်ပြီး ၎င်းကို အလွန်စွမ်းအားကြီးသော တိရစ္ဆာန်ဝိဉာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ယူဆနိုင်ပေသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသောအမျိုးသားသည် သူ၏ဒူးကိုကွေးပြီး၊ သူ၏ခြေထောက်သည် စင်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့အက်ကြောင်းများကိုဖြစ်ပေါ်လာစေပေသည်။
သူသည် တစ်ချက်ဟိန်းကာ လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ချွန်ထက်သောဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ပြေးသွားသည်။
“ပထမဝိဉာဉ်စွမ်းရည် – မှော်အမြင်အာရုံ!”
“တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် – ကြောင်အရိပ်တိုက်ခိုက်မှု!”
“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် – ကြောင်လက်သည်း ဆုတ်ဖြဲခြင်း!”
ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်သုံးခုကို တစ်ချိန်တည်းအသုံးပြုပြီးတော့ တစ်ခုသည် နှစ်တစ်ထောင်ဝိညာဉ်ကွင်းပင်။ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသောအမျိုးသား၏မြန်ဆန်မှုသည် နောက်ခံပုံရိပ်များကိုပင် ဖန်တီးနိုင်လောက်အောင်မြန်လာပေသည်!
ဤအချိန်တွင် ပရိသတ်များသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သွေးနီနေသောမျက်လုံးစုံတို့သည် ၎င်းတို့၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုဖိနှိပ်ကာ စင်ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။
ဒုတိယထပ်ရှိ VIP ခန်းထဲတွင်၊ ယုထျန်းဟန်ဦးဆောင်သည့် ကောင်းကင်ဒိုအင််ပါယာကျောင်းတော်အသင်း၏အသင်းဝင်ခုနှစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏အကြည့်များကို ထိုနေရာသို့အာရုံစိုက်ထားပေသည်။
တတိယထပ်ရှိ VIP ခန်းထဲတွင်၊ ရွယ်ချင်းဟော်၏မျက်နှာသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း၊ သူ၏လက်များသည် သူ၏လက်မောင်းအတွင်းသို့မသိစိတ်မှဆုပ်ကိုင်ထားပေသည်။
လူတိုင်း၏ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင်၊ ထိုမီးခိုးရောင်နှင့်အညိုရောင်လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုကိုရင်ဆိုင်ရင်း၊ လီကျယ်ရှန်း၏မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိမျက်လုံးများသည် ဆီးနှင်းကဲ့သို့အေးစက်နေပေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ဓားအလင်းရောင်များလင်းလက်သွားသည်။ အများစုသောသူများသည် သူဓားကိုမည်သို့ဆွဲသည်ကိုမမြင်ခဲ့ကြရပေ။
သူတို့မြင်ရသည်မှာ ခရမ်းရောင်ဝိဉာဉ်ကွင်းနှစ်ခုသည် သုံးပေရှိစိမ်းပြာဓားခုတ်ချက်ကိုအစွမ်းတင်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒုတိယဆုံးဝိဉာဉ်စွမ်းရည် – ဓားသုံးသွယ်တောက်ပခြင်း။”
“ပထမဆုံးဝိဉာဉ်စွမ်းရည် – စိမ်းပြာဓားခုတ်ချက်။”
အေးမြသောဓားအလင်းရောင်တစ်ခုသည် သွေးဆာမှုကိုဆောင်ကာ၊ ပြိုင်ပွဲကွင်းကိုဖြတ်တောက်သွားသည်။ များစွာသောသူများသည် သဘာဝအတိုင်းမျက်လုံးများကိုပိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤဓားအလင်းရောင်၏ချွန်ထက်မှုသည် သူတို့အားတိုက်ရိုက်မကြည့်ရဲစေခဲ့ပေ။
“ဟမ်း...”
ပရိသတ်သည် မျက်လုံးများကိုပြန်ဖွင့်သည့်အခါ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသောအမျိုးသား၏ခေါင်းသည် သူ၏လည်ပင်းမှခွဲထွက်သွားပြီး စင်ပေါ်သို့လိမ့်ကျသွားကာ သွေးများနေရာအနှံ့ပက်ဖျန်းသွားသည်။