အခန်း (၂၁)
Vol. 3 Ch. 21
တော်ဝင်ကျောင်းတော်အသင်း၏ အသင်းဝင် ခုနှစ်ယောက်သည် ဆိုတိုမြို့ သိုင်းဝိဉာဉ်ပြိုင်ကွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
အနိုင်ရခဲ့သော ထန်စန်း၊ တိုက်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများသည် မူလက အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း ယုထျန်းဟန် ပြောခဲ့သော ဓားဝိုင်သည် သူတို့အပေါ် ဖိအားများစွာသက်ရောက်စေခဲ့သည်။
နင်ရုံရုံက လက်ဖျားခါရင်း “ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ယုထျန်းဟန်ကိုရှုံးနိမ့်စေတော့ ဒီဓားဝိုင်က သိပ်ကိုကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်” ဟုဆိုသည်။
အော်စကာသည် လှပသောမျက်နှာတွင် လေးစားမှုများပြည့်နေသည့် နင်ရုံရုံကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမျှမပြောခဲ့ပေ။
မာဟုန်ကျွင်းက သက်ပြင်းချရင်း
“ယုထျန်းဟန်ရဲ့စကားက မှန်လား မှားလား ဘယ်သူသိမှာလဲ။”
“မှန်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီဓားဝိုင်လို့ခေါ်တဲ့သူက အကိုကြီးတိုက်မုပိုင်နဲ့ တတိယအစ်ကိုကိုရှုံးနိုင်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး။”
တိုက်မုပိုင်၏ နှုတ်ခမ်းများကွေးကာ “ဆရာကြီးရဲ့ တတိယအဆင့် အထူးလေ့ကျင့်ရေးက စတင်တော့မယ်ဆိုတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ” ဟုဆိုသည်။
“မဟုတ်ရင် ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်မြို့တော်ကိုသွားပြီး ဓားဝိုင်လို့ခေါ်တဲ့သူကို တကယ်တွေ့ချင်တယ်။”
ထန်စန်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ယုထျန်းဟန်၏ပါးစပ်ထဲမှ ဓားဝိုင်ကို စိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။ သူတို့၏စွမ်းအားများဖြင့် သူတို့၏မျိုးဆက်ထဲမှမည်သူ့ကိုမဆိုကြောက်ရွံ့ရန် အကြောင်းမရှိခဲ့ပေ။
“ဟေး၊ ကျုချင်း၊ မင်းဘယ်ကိုသွားတာလဲ?”
ဤအချိန်တွင်၊ ရှောင်ဝူ ရုတ်တရက်အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ရှီလိုင်ခဲ့အသင်းဝင်များသည် ကျုကျုချင်းသည် တော်ဝင်ကျောင်းတော်အသင်း၏ အသင်းဝင်ခုနှစ်ယောက်စီသို့ လိုက်နေသည်ကိုမြင်တွေ့ရသည်။
ကျုကျုချင်း၏ ကျက်သရေရှိသောကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း၊ တိုက်မုပိုင်၏မကောင်းသောမျက်လုံးများတွင် စိတ်ညစ်ဖွယ်ရာအလင်းရောင်တစ်ခုဖြတ်လပ်သွားသည်။
ယနေ့ ကျုကျုချင်းသည် သူနှင့်အတူ ငရဲကျားဖြူသိုင်းဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်ခြင်းကို ကိုအသုံးပြုရန်သဘောတူခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊
ယနေ့ပွဲ၏ အနိုင်အရှုံးသည် ပိုမိုသိသာပေလိမ့်မည်။
ယခုတော့ ယုထျန်းဟန်ဒဏ်ရာရထားသည်ကိုအားကိုးကာ ခက်ခက်ခဲခဲအနိုင်ရခဲ့ရသည်။
ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော်သည် ကျောင်းသားများစုဆောင်းနေစဉ်ကတည်းက၊ သူသည် ကျုကျုချင်းကိုလိုက်ရန်ရည်ရွယ်ချက်ကိုဖော်ပြခဲ့သည်။
သို့သော် ဤမျှကြာပြီးသည့်တိုင် ကျုကျုချင်းသည် သူ့ကိုလုံးဝအာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။
“မင်းငါတို့ကိုဘာလို့လိုက်နေတာလဲ?”
“မင်းတို့ရှီလိုင်ခဲ့ရဲ့မကောင်းဆိုးဝါးတွေက လူတွေကိုပြက်လုံးထုတ်ဖို့ ဒီအထိလိုက်နေတာလား?”
တော်ဝင်ကျောင်းတော်၏အသင်းဝင်ခုနှစ်ယောက်သည် ရှီလိုင်ခဲ့မကောင်းဆိုးဝါးများအပေါ် မလွန်ပင်အထင်သေးလွန်းကြပေသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ကျုကျုချင်းနောက်လိုက်လာသည်ကိုမြင်တွေ့ရသည့်အခါ၊ သူမကိုကောင်းသောမျက်နှာမပြခဲ့ကြပေ။
“မထင်မလွဲနဲ့၊ ငါ့မှာမကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။”
ကျုကျုချင်းသည် သူမ၏လက်သီးများကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အေးဆေးတည်ငြိမ်သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင်အလွန်စိုးရိမ်ပြီး သူမ၏စကားလုံးများအနည်းငယ်ချော်သွားသည်။
“ငါ... ငါဓားဝိုင်အကြောင်းမေးချင်တယ်...”
“မင်း... မင်းသူနဲ့ရင်းနှီးလား?”
ယုထျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် အချင်းချင်းကြည့်ပြီး “မရင်းနှီးဘူး” ဟုပြောရန်ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ဒူဂူယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ရင်းနှီးတယ်၊ အရမ်းရင်းနှီးတယ်၊ ငါတို့ကညီအစ်ကိုတွေလိုပဲ” ဟုဆိုသည်။
“ဆိုတိုမြို့ကိုမလာခင် ညစာအတူတူစားခဲ့သေးတယ်။”
ကျုကျုချင်း၏လှပသောမျက်လုံးများတွင် သံသယအနည်းငယ်ကိုသတိပြုမိသည့်အခါ၊
ဒူဂူယန်သည် သူမ၏အလင်းထွင်းသွားသောခရမ်းရောင်ဆံပင်ကို ပိန်လှီသောလက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့်လှည့်ကာ ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။
“ဓားဝိုင်က အမြဲတမ်းအဖြူရောင်ဝတ်ဆင်တယ်၊ သူ့ဓားကကြာပန်းတွေပွင့်နိုင်တယ်၊ မြန်ပြီးထက်မြက်တယ်။”
ဒါက လီကျယ်ရှန်းပဲ
ကျုကျုချင်းသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ဝိုင်အိုးကို ဒူဂူယန်ထံပြသခဲ့ပြီး၊ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများတောက်ပလျက်။
“အစ်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို လီ... ဓားဝိုင်ကိုပေးပါ” ဟုဆိုသည်။
“ဒါက ငါဆိုတိုမြို့ကစုဆောင်းထားတဲ့ဝိုင်ကောင်းတစ်မျိုးပါ၊ ပြီးတော့သူ့ကိုပြောပါ...”
“ငါကတိကဝတ်ကိုမှတ်မိနေတုန်းပဲ၊ သူမမေ့ပါနဲ့လို့ပြောပါ။”
ယုထျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် ကျုကျုချင်းကို ထူးဆန်းသောတောက်ပမှုဖြင့်ကြည့်ရှုကြသည်။
ဒီမှာ အငြင်းပွားစရာတစ်ခုရှိပေသည်။ အေးစက်သောဓားဝိုင်သည် ဆိုတိုမြို့တွင်ဤမျှလှပသောယုံကြည်ရသူရှိမည်ဟု မည်သူထင်မှတ်နိုင်မည်နည်း။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး။”
ဒူဂူယန်သည် မပြောင်းလဲသောပြုံးရိပ်ဖြင့်ဝိုင်အိုးကိုယူကာ ကျုကျုချင်းကိုလက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့စကားနဲ့ဝိုင်ကို ငါသေချာပေါက်ပို့ပေးပါမယ်။”
“ဒါဆိုရင် ညီမလေး၊ ကံကြမ္မာကခွင့်ပြုရင် နောက်မှတွေ့မယ်။”
တော်ဝင်ကျောင်းတော်၏အသင်းဝင်ခုနှစ်ယောက်သည် တဖြည်းဖြည်းဝေးရာသို့ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း၊ ကျုကျုချင်းသည် တစ်ယောက်တည်းသူမ၏နေထိုင်ရာအိပ်ခန်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန် ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့သည် အခန်းထဲတွင်သူမကိုစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“ဟမ်း၊ ကျူချင်း၊ မင်းဘယ်ကိုသွားတာလဲပြောပါဦး”
ရှောင်ဝူက နှုတ်ခမ်းစုပ်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ “မင်းကငါတို့ကိုညီအစ်မတွေလို့သဘောမထားတာလား။ မင်းကဘာမှကိုမပြောဘူး။”
နင်ရုံရုံက သက်ပြင်းချကာ “ကျုချင်း မပြောရင်တောင် ငါသိတယ်!” ဟုဆိုသည်။
“သူမအမြဲတမ်းစဉ်းစားနေတဲ့သူက ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်မှာနေတယ်၊ သူမက တော်ဝင်ကျောင်းတော်အသင်းကိုသူ့အကြောင်းမေးနေတာမဟုတ်လား?”
ကျုကျုချင်း၏လှပသောမျက်နှာနီမြန်းသွားသော်လည်း၊ ဆက်လက်တိတ်ဆိတ်နေသည်ကိုမြင်တွေ့ရသည်၊
ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်ပြီး ရုတ်တရက်ကျုကျုချင်း၏ခါးကိုတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
“ဟီး ဟီး၊ မင်းမပြောရင်၊ ငါတို့မယဉ်ကျေးဘူးလို့မအပြစ်တင်နဲ့!”
ခဏအကြာတွင်၊
ကျုကျုချင်းသည် နီမြန်းသောမျက်နှာဖြင့် သူမ၏ရှုပ်ထွေးသောဆံပင်နှင့်အဝတ်အစားများကိုဖြောင့်တန်းစေခဲ့သည်။
“အိုကေ၊ ငါပြောမယ်။”
“ငါသူ့အကြောင်းရှာတွေ့တယ်၊ သူကဓားဝိုင်ပဲ။”
ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့၏လှပသောမျက်လုံးများကျယ်လာသည်။
“ဓားဝိုင်လား”
“ဓားတစ်ချက်နဲ့ ယုထျန်းဟန်ကိုရှုံးနိမ့်အောင်လုပ်တဲ့ ဓားဝိုင်လား”
ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့၏စကားများတွင်အံ့အားသင့်မှုကိုကြားလိုက်ရသည်၊
“အင်း။”
နင်ရုံရုံက အမြန်ပင်မေးလိုက်သည်။
“ကျုချင်း၊ သူကတကယ်ပဲ ဓားတစ်ချက်နဲ့ ယုထျန်းဟန်ကိုရှုံးနိမ့်အောင်လုပ်နိုင်တာလား?”
ကျုကျုချင်းက မတွန့်ဆုတ်ဘဲပြောလိုက်သည်-
“သေချာတယ်၊ တခြားသူတွေမလုပ်နိုင်ပေမယ့်၊ သူကလုပ်နိုင်တယ်။”
ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသည်၊ နင်ရုံရုံ၏လှပသောမျက်လုံးများတွင် အားကျမှုအနည်းငယ်တိတ်တဆိတ်ဖြတ်လပ်သွားသည်။
သူမ၏ညီအစ်မကောင်း၏အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် ဘာကြောင့်ဤမျှအံ့ဖွယ်ကောင်းရသနည်း။ သူမကဲ့သို့မဟုတ်ပါ... နင်ရုံရုံသည် အော်စကာ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုခံစားနိုင်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကိုမကြိုက်တော့ပေ။ သူမတွင် အော်စကာအတွက်ခံစားချက်မရှိချေ။
သူမသည် အော်စကာကိုမြင်တိုင်း၊ ကျောင်းတော်ဝင်ပေါက်တွင်ဝက်အူချောင်းရောင်းနေသည့် သူ၏ကာမဂုဏ်အာရုံဆန်သောအသွင်အပြင်ကိုပြန်သတိရမိသည်။
သူမသည်လည်း တစ်ခါက လေအေးကဲ့သို့လွတ်လပ်သောလူငယ်တစ်ယောက်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
သူတို့သည် တစ်ခါက လရောင်အောက်တွင်ဝိုင်သောက်ပြီးကဗျာဆရာဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ လျှို့ဝှက်စွာအသက်ကိုကတိပြုခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ထိုလူငယ်၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအားပါရမီသည် အလွန်ညံ့ဖျင်းခဲ့သည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ သူမသည် မတတ်သာသည့်ပုံစံဖြင့် လက်လွှတ်ရန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ ရှောင်ဝူသည် ခေါင်းစောင်းကာ ချိုမြိန်သောကျုကျုချင်းနှင့် ဝမ်းနည်းနေသောနင်ရုံရုံကို ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ရှုနေသည်။
သူမနားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ညီအစ်မကောင်းနှစ်ယောက်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
ကောင်းကင်ဒိုမင်းမြို့တော်
ခြံကလေးထဲတွင်
လီကျယ်ရှန်းသည် လှေကားထစ်များကိုမှီကာ၊ ညကောင်းကင်ယံရှိတောက်ပသောလကိုကြည့်၍ ဝိုင်အားမော့သောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက်သူသည် လေချွန်လိုက်ပြီး၊ လည်ချောင်းမှလှိမ့်ကျနေသောဝိုင်၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုခံစားကာ၊ ရုတ်တရက်ဆောင်းရာသီ၏ဝမ်းနည်းမှုနှင့်နွေဦး၏ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ်ဖြင့်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရှားရှားပါးပါးစိုးရိမ်နေပေသည်။ သူ့အတွက်အခု၊ သူ့ကိုဒုက္ခပေးနိုင်သည့်အရာများသည် သူ၏ဓားနှင့်ဝိုင်သာဖြစ်နိုင်သည်။
ခွက်တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်သောက်ရင်း လီကျယ်ရှန်းကိုဝိုင်းရံနေသောဝိုင်အနံ့သည် လေနှင့်အတူလွင့်ပါသွားသည်ပေသည်။
ထိုည၌သူသည် လှေကားထစ်များကိုမှီကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သူဟာ ထူးဆန်းတဲ့အိပ်မက်တစ်ခုကိုမက်ခဲ့ပေသည်။ မိုးတိမ်များသည် အရောင်စုံအလင်းရောင်များဖြင့်လှိုင်းတံပိုးခတ်နေသည်။ ဖန်ခွက်ကဲ့သို့နန်းတော်အစုအဝေးများသည် မိုးတိမ်များထဲတွင်မျောနေသည်။
ခမ်းနားထည်ဝါသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် နတ်ခန်းမတွင်ရပ်တည်နေပြီး၊ သူ၏ဆံပင်တိုများသည် ငွေဓားများကဲ့သို့ထောင်မတ်နေကာ၊ ပူပြင်းသောအဖြူရောင်မီးလျှပ်တစ်ခုသည် သူ၏ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်တွင်ဆိုင်းငံ့နေပြီး၊ မှောင်သောအပြာရောင်မီးလျှပ်တစ်ခုသည် သူ၏ညာဘက်ပခုံးပေါ်တွင်လှည့်ပတ်နေသည်။
အနက်ရောင်နှင့်အနီရောင်သံချေးတက်သောအကျယ်သည် မှောင်သောမကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရား၏စွမ်းအားကဲ့သို့အရည်အရိပ်များကဲ့သို့စီးဆင်းနေသည်၊ အရိပ်များကဲ့သို့တွန်းလှုပ်နေသည်။
သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုကိုနှိုးဆွသည့်အရာတစ်ခုရှိပုံရသည်၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ပြုံးရိပ်တင်လိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင်၊
နူးညံ့သောအသံတစ်ခုမြည်လာသည်။
“မကောင်းမှုနတ်ဘုရား၊ မင်းဘာကြည့်နေတာလဲ?”
တစ်မူထူးခြားစွာလှပသောမိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ သန့်ရှင်းသောအလင်းများဖြင့်ဝန်းရံထားပြီး၊ သူမ၏ခါးပတ်တွင်ရွှေကြာပန်းပုံစံများချုပ်ထားကာ၊ နံနက်ခင်းအလင်းကဲ့သို့နတ်ဘုရား၏စိတ်ဓာတ်ကိုထုတ်လွှတ်ကာ ကျက်သရေရှိစွာလျှောက်လှမ်းလာသည်။
“လီယန်၊ မင်းရောက်လာပြီ။”
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံမိန်းကလေးကိုမြင်တွေ့ရသည်၊ မကောင်းမှုနတ်ဘုရား၏မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားစွမ်းအားသည်သန့်စင်သွားပြီး၊ သူ၏ထက်မြက်သောမျက်ခုံးများနှင့်မျက်လုံးများတွင်သာနူးညံ့သောချစ်ခြင်းမေတ္တာကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“အောက်ခြေကမ္ဘာကလူငယ်တစ်ယောက်ကအရမ်းစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။”
လီယန်က ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်-
“မင်းမကောင်းမှုနတ်ဘုရားရဲ့နတ်ဘုရားနေရာအတွက် အမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက်ရှာတွေ့ပြီလား?”
“ပြောဖို့အချိန်စောလွန်းသေးတယ်။”
“ဒါပေမယ့် လီယန်၊ မင်းသိတယ်၊ မကောင်းမှုနတ်ဘုရားနဲ့ယှဉ်ရင်၊”
“ငါကတခြားသူတွေကိုခေါ်တာကိုပိုကြိုက်တယ်...”
မကောင်းသောနတ်ဘုရားသည် သူ၏လက်ဝါးကိုလှန်လိုက်သည်။
တစ်မိုင်ပတ်လည်ရှိမြူမှုန်များအားလုံးသည် သူ၏ဝိုင်အိုးထဲသို့စုဝေးသွားသည်။
“ဝိုင်နတ်ဘုရား။”