အခန်း (၂၂)
Vol. 3 Ch. 22
ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ပေါ်လာပြီး ကျောက်ပြားလှေကားထစ်ပေါ် အိပ်ပျော်နေသော လီကျယ်ရှန်း နိုးထလာသည်။
“မနေ့ညက...”
သူအိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ဝိုင်ချက်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရ၏။ လီကျယ်ရှန်းသည် ကြည့်ရှုသူမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်ဝိုင်ချက်နည်း အဆင့်ဆင့်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
“အံ့ဩစရာပဲ။”
လီကျယ်ရှန်း ညည်းတွားကာ ၎င်း၏ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဆံပင်ပေါ်ရှိ နှင်းမှုန့်များကို ရေမှုန်ရေမွှားအဖြစ် လှုပ်ခတ်စေကာ လွင့်စင်သွားစေသည်။
ထိုလျှို့ဝှက်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏လက်တွင် ဝိဉာဉ်သားရဲများ၏သွေး၊ နတ်ပန်းများ၏အရည်၊ စိတ်ဝိညာဉ်၏အလင်းရေတို့သည်ပင်လျှင်၊ ပင်လယ်ဝှမ်း၏သတ်ဖြတ်မှုစွမ်းအင်နှင့် အခိုင်မာဆုံးသော မေတ္တာ၊ ရမ္မက်တို့ကိုပင် ယစ်မူးဖွယ်ကောင်းသော ဝိုင်အဖြစ် ချက်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
အေးမြသော နံနက်ခင်းလေသည် အရက်မူးနေသော လီကျယ်ရှန်းကို လန်းဆန်းစေသည်။ မနေ့ညက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ လုံးဝမရှိတော့ပေ။
“ဒါဆိုရင် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဝိုင်က ဒီလောက်ရှာရခက်နေတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မချက်ဘူးလား။”
“ဝိုင်ချက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ပစ္စည်းတွေက ဝိုင်းကောင်းတစ်အိုးကိုရှာရတာထက် ပိုလွယ်ကူတယ်မလား။”
သူသည် ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံသို့ ရည်စူး၍ ကြည်ညိုဖွယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။”
“ဒါပေမယ့် ဝိုင်ချက်နည်းကို သင်ပြပေးမယ်ဆိုရင် ငါလီကျယ်ရှန်းက ကျေးဇူးတင်လိမ့်မယ်။”
ပြဿနာကြီးတစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်အခြေအနေသည် အလွန်ကောင်းနေသည်။သူသည် နံနက်ခင်းတွင် ရွယ်ချင်းဟော်နှင့် တွေ့ဆုံရန် သွားခဲ့သည်။
သူတို့သည် ကြာပန်းကန်အိုင်တွင် ပထမဆုံးတွေ့ကြသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ တောက်ပသော သွားဖြူဖြူများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရွယ်ချင်းဟော်၏ ပြုံးရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။
“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ သိရတော့ ဒီလောက်တောင် ပျော်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း မျက်ခုံးမို့မို့တင်လိုက်သည်။
“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီလား？ ရလဒ်ကဘယ်လိုရှိလဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်။
“သူတို့ ရှုံးသွားတယ်။ ဆိုတိုမြို့မှာ အလွန်ထက်မြက်တဲ့ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပေါ်ထွက်လာတယ်၊ ရှီလိုင်ခဲ့မကောင်းဆိုးဝါး ခုနှစ်ဖော်လို့ ခေါ်တယ်ထင်တယ်၊ သူတို့က တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ကို ရှုံးနိမ့်စေခဲ့တယ်။”
လီကျယ်ရှန်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မအံ့ဩခဲ့ပေ။
ထိုလူခုနှစ်ဦး... သို့မဟုတ် ထန်စန်းသည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ အချစ်တော်များဖြစ်ကာ ဇာတ်လိုက်ဘဝကို နေထိုင်နေကြသည်။
သူ၏ပေါ်ထွန်းမှုကြောင့် ဇာတ်လမ်း၏မူရင်းလမ်းကြောင်းမှ အများအပြား သွေဖည်သွားစေသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့၏လက်ရှိ စွမ်းရည်အတွက်ဆိုလျှင် ထန်စန်းရော ရှီလိုင်ခဲ့ခုနှစ်ဖော်ပါ ထိခိုက်မှုမရှိခဲ့ပေ။
ထိုသို့စဉ်းစားရင်း လီကျယ်ရှန်းက ရွယ်ချင်းဟော်၏ အေးစက်သောမျက်နှာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဟာသနှောလိုက်သည်။
“ချင်းဟော်၊ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်နေတာလဲ။”
“မသိရင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ထင်သွားမှာပဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ နှလုံးသား တဒုတ်ဒုတ် ခုန်ခဲ့သည်။
“ဘယ်သူ...ဘယ်သူက ဒေါသထွက်နေတာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ငါစိတ်ကြည်နူးနေတာ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”
ရွယ်ချင်းဟော် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာထားသည်။
“မင်းပြောတာ ငါမသိချင်ဘူး။”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် သေးငယ်သော ခုံကလေးများပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်၍ ထိုင်နေကြပြီး ငါးမျှားတံများကို ကိုင်ထားကာ အေးချမ်းသောရေပြင်ကို ကြည့်နေကြသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်။
“ဒီနေ့ ဘာလို့ စိတ်ကြည်နူးရတာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းက ရွယ်ချင်းဟော်ဘက်သို့ စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
“မသိချင်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။”
ရွယ်ချင်းဟော် သွားခဲလိုက်သည်။ မျက်နှာကတော့ ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်နေပေသည်။
“မင်းပြောမှာလား မပြောဘူးလား။”
“ငါမပြောဘူး။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ နုနယ်သောပါးပြင်သည် စိတ်ဆိုးမှုဖြင့် နီမြန်းသွားသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကိုပိုမို ကြည့်ကောင်းစေပေသည်။ သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သူ၏လက်များကို ခါ၍ ရုတ်တရက် ဘေးနားရှိ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
“မင်းလွန်လွန်းတယ်!”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ ခါးကို ကျော်တက်ထိုင်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် နောက်ဆုံးလူ၏ လည်ပင်းကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“မင်းပြောမှာလား မပြောဘူးလား?!”
...
ငါးပူတင်းသည် ကြုံးဝါးမှုများထဲမှ ထွက်ပေါက်ရှာနေပုံရသည်။ သို့သော်မြွေလှံတံသည် သူ့ကို အမြန်ဆုံးတားဆီးလိုက်သည်။
ဘယ်ကိုသွားတာလဲ။
ငါးပူတင်းက သူ့ကို စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းမမြင်မိဘူးလား?!”
မြွေလှံသည် ဝေးကွာသောနေရာတွင် ပူးကပ်နေကြသော လူနှစ်ဦး၏ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှုနေပြီး ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေကာ ပြောသည်။
“ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီကျယ်ရှန်းက သခင်လေးက မိန်းကလေးဆိုတာ မသိဘူး။”
“ညီအစ်ကိုချင်း ရင်းနှီးမှုနက်ရှိုင်းတာပါပဲ။”
“လီကျယ်ရှန်းဟာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်၊ သခင်လေးအတွက် သူနဲ့အဆင်ပြေအောင်နေတာက ကောင်းတယ်။”
ငါးပူတင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။”
...
သူမအောက်က လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း ရွယ်ချင်းဟော်သည် ရုတ်တရက် သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေဟာ ဘယ်လောက်ရင်းနှီးမှုရှိလဲဆိုတာ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးခုန်သံကို ဖိနှိပ်ကာ ထလာသည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ ငါ့မှာ တခြားကိစ္စရှိတယ်။ မင်းတောင်းဆိုထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေကို ဟိုမှာထားခဲ့ပြီ။”
ဒါပါပဲ။ လီကျယ်ရှန်း၏တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူမ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်၏ ပုံရိပ် သူ၏မျက်စိအဝေးမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း ရယ်စရာကောင်းကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
စားပြီးသောက်ပြီးသည့်နောက် လီကျယ်ရှန်းသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ကောက်ရိုးမျှင်အားကိုက်ကာ သူ၏အိမ်ကလေးဆီသို့ လမ်းလျှောက်ပြန်သွားသည်။
သူသည် တံခါးဝသို့ရောက်ပြီး သော့ဖွင့်ရန် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှသာ လိုတော့သည်။ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ သူ၏နှာခေါင်းကို တုန်ခါသွားသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ်လက်သည်။ သူသည် စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ဝိုင်အနည်းငယ်သောက်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သိမ်းထားသည်။
ထို့နောက် ပုံမှန်မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ဝင်သည်။ သူ့ကျောပြန်လှည့်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်။ ရုတ်တရက် လေတိုက်သံတစ်ခု သူ၏နောက်ကွယ်မှာ ထွက်ပေါ်လာချိန်
လီကျယ်ရှန်းက နောက်ကြည့်တောင် မကြည့်ဘဲ လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်ကို ဓားသွားကဲ့သို့ ထောင်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ရှည်လျားစွာ ရှည်ထုတ်လိုက်သည်။
ဓားသွားကဲ့သို့သော လက်ချောင်းများမှ စိမ်းပြာရောင် ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာလေချိန်
ခရမ်းရောင် ဆံပင်တစ်ချောင်း ကျလာသည်။
အနားတွင် ဒူကူယန်သည် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ အဖြူရောင်ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့ လူငယ်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ဖျက်ဆီးတတ်သော မျက်လုံးစိမ်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ် ထင်ဟပ်နေသည်။
ကိုယ်တိုင်တွေ့မှသာ ကြယ်ကြွေဓားသည် မည်မျှမြန်ဆန်ပြီး ချွန်ထက်သည်ကို သိရှိနိုင်သည်။ ထိုအခြေအနေတွင် သူ၏ဓားတောင်မဆွဲရသေးပါ။ သူမသည် အရှုံးပေးခဲ့ရသည်။
“ဖိတ်ကြားခြင်းမရှိဘဲ လာတဲ့သူစိမ်းတွေကို ငါမကြိုက်ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ကျောက်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဖိတ်ကြားခြင်းမရှိသော ဧည့်သည်အတွက် ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်း မရှိပေ။
“အသုံးမကျတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်က ငါ့စီ ဘာလို့လာရတာလဲ။”
ဒူကူယန်က သူ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ဖော်ထုတ်တဲ့အခါ လီကျယ်ရှန်း အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ပေ။
သူမဟာ အဆိပ်ဒူကူဘိုရိုး၏ မြေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူယန်သည် သူ့ကို မည်ကဲ့သို့ရှာဖွေနေသည်ကို မသိပေ။ အကြောင်းမှာ သိုင်းဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲတွင် ဒူကူယန်အား သူ၏မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ခွင့်မပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အမျိုးတွေက မျိုးရိုးဗီဇဆင်တယ်၊ ဒူကူယန်နဲ့ ဒူကုဘိုတို့ဟာ ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်တဲ့သူတွေပဲ။”
“အသုံးမကျတဲ့ခွေး” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒူကူယန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။
“ဆိုတိုမြို့မှာ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ရှုံးသွားတယ်ဆိုတာ သိလား?”
လီကျယ်ရှန်း တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။
ထိုအခါဒူကူယန်က ဆက်ပြောသည်။
“ဆိုတိုမြို့က ရှီလိုင်ခဲ့ခုနှစ်ဖော်ထဲမှာ စွမ်းရည်ထက်မြက်တဲ့ ပါရမီရှင်တချို့ရှိတယ်။”
“အထူးသဖြင့် ထန်စန်းလို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးက မင်းကို ဒုတိယဓားချက်ထုတ်ရဖို့ ဖိအားပေးနိုင်တယ်။”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် “တခြားပြောစရာမရှိရင် ထွက်သွားပါ။ မင်းနဲ့ အချိန်ဖြုန်းချင်စိတ် ငါမရှိဘူး။” ဟုဆိုကာ အိမ်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ကွယ်မှ ဒူကူယန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ပြုံးရွှင်စွာ ကွေးလိုက်သည်။
“သုံး၊ နှစ်၊ တစ်...”
ဗုန်း!
နောက်ဆုံး “တစ်” ကျဆင်းသွားသောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ခြေထောက်များ အားနည်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားသည်။
“မင်း……”
သူသည် ပြန်လှည့်ကာ အံ့အားသင့်သံသယဖြင့် မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့ဖြင့် သူ့ဆီသို့ လာနေသော ဒူကူယန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အိုး။”
ဒူကူယန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အောက်က လီကျယ်ရှန်းကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ဒီပုံစံမျိုးကို သူမကြိုက်တယ်၊ ရင်သားကြီးတွေရဲ့ လေးလံတဲ့ပုံစံကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားရခြင်းက မီးမောင်းထိုးပြလိုက်သလိုပါပဲ။ သူမ၏မှော်အိတ်မှ မျက်နှာမရှိသော မျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ယူကာ လီကျယ်ရှန်းရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
“ဝတ်လိုက်။”
“ပြီးရင်ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ။”
“မနာခံရင် အဆိပ်နဲ့သေအောင် လုပ်လိုက်မယ်။”
လီကျယ်ရှန်း- “...”
သူသည် ဒူကူယန်၏ စိမ်းလန်းသောမျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။
ဖွင့်ဟပြောရလျှင် ဒါက စိတ်မမှန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ ကစားတဲ့သူတွေအားလုံးက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုရှိသူတွေလား။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူယန်က ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။
ဒါကတကယ်ကို သူ့ကို ကြောက်လန့်စေခဲ့တယ်။ အယောင်ဆောင်ခြင်းကို ဆက်လုပ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့နောက်လီကျယ်ရှန်းသည် ချက်ချင်းထလာကာ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ဓားရောင်ခြည် တစ်ချက်။
အလွန်လျင်မြန်စွာပင်။
ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ယခုအခါ ဒူကူယန်၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းပေါ်တွင် အနားယူလျက်ရှိသည်...