အခန်း (၂၃)
Vol. 3 Ch. 23
ဓားသွားသည် သူ၏လည်ပင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖိထားပြီး အရိုးအထိအေးမြမှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဤအရာသည် ဒူကူယန်အား ကြက်သီးထစေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိမ်းလန်းသော မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်ပဲ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အဆိပ်မသင့်ဘူးလား”
“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ”
လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကိုပင့်၍ ဝိုင်ကို တစ်ငုံငုံလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိုင်သည် အကြိမ်နှစ်ကြိမ်မျှ ပြောင်းလဲတိုးတက်ပြီးသည့်နောက် ယခုအခါ အဆိပ်ဖြေနိုင်စွမ်း ရရှိထားသည်။
“ငါရှုံးတယ်လို့ ဝန်ခံတယ်။ မင်းစိတ်ကြိုက် ငါ့ကိုသတ်၊ နှိပ်စက်လိုက်။”
ဒူကူယန်သည် သူမ၏ ရှည်လျားသော လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“အိုး……”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းခါကာ ကြာပန်းစိမ်းဓားကို မြှောက်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်လိုက်သည်။
“ပေါက်” ဟူသော ချွန်ထက်သည့်အသံဖြင့် ဓားရင်းသည် ဒူကူယန်၏ ညာဘက်ပါးပြင်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
သူ အားအနည်းငယ်သုံးခဲ့ပေသည်။ ထိုရိုက်နှက်မှုကြောင့် ဒူကူယန်၏ဦးခေါင်းသည် ညာဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်သွားခဲ့သည်။
“မင်းသာ ဒူကူဘိုရဲ့မြေးမဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ့ကိုအဆိပ်ခတ်ဖို့ကြိုးစားတုန်းက သေသွားပြီ။”
သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မိန်းမများကို မရိုက်ပါ။ သို့သော် ဒူကူယန်ကဲ့သို့သော မိန်းမပျိုသည် ကြင်နာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူသူဖြစ်သည်။
ဒူကူယန်သည် လီကျယ်ရှန်း ပြောသမျှကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ဖျားယောင်းတတ်သော အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လည်ပင်းအောက်တွင် မရမ်းရောင် အကြေးခွံများ မှေးမှိန်စွာ မြင်ရလာသည်။ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများမှ ချွန်ထက်သော အဆိပ်ရှိသွား နှစ်ချောင်း ထွက်နေသည်။
“မင်းကို ငါသတ်မယ်”
ဤကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့ဖွယ်ရာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးခြင်း မရှိသော ဒူကူယန်သည် ပါးစပ်ဟကာ လီကျယ်ရှန်း၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် သုံးမျိုးလုံးသည် အဆိပ်ဖြစ်သော်လည်း ဤအဆိပ်သည် လီကျယ်ရှန်းအပေါ် အကျိုးမသက်ရောက်ခဲ့ပါ။ အစမှအဆုံးထိ တိုက်ခိုက်မှုနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။
ထို့နောက် အနံ့ဆိုးတစ်ခု လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဒူကူယန်၏ အဆိပ်ပါသည့်သွားမှ ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းတန်းများ ထွက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ တဖျတ်ဖျတ်လက်သည်။
“မနေ့ညက ငါမက်ခဲ့တဲ့ ဝိုင်ချက်နည်းတွေထဲမှာ...”
“အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းက မြွေအဆိပ်ဖြစ်တဲ့ အခြေခံဝိုင်အမျိုးအစားရှိပုံရတယ်။”
အတွေးတစ်ခု စိတ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
လီကျယ်ရှန်း အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် လေတိုက်သံမြည်အောင် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် ထိုးနှက်မှုသည် ဒူကူယန်၏ ညာဘက်ပါးပြင်ပေါ်သို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားသည်။
အားကောင်းတဲ့ ထိုးနှက်မှုတစ်ခုပင်။ ထို့နောက်ဒူကူယန်သည် ခြေလှမ်းများစွာ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားသည်။ ယခင်ကတည်းက အနီရောင်အရစ်များရှိပြီးသား ပါးပြင်များသည် ပို၍ ရောင်ရမ်းနီမြန်းလာသည်။
“ဒူကူယန်၊ မင်းငါ့ကို ထပ်တိုက်ရင် တကယ် ကျေးဇူးမတင်တော့ဘူး။”
“လီကျယ်ရှန်း”
“မင်းကို ကျိန်းသေသတ်မယ်”
ဒူကူယန်၏ ရှည်လျားသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်ရီပြီး ထပ်မံပြေးလာသည်။ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ဒူကူယန်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်သွားသည်။ အေးမြပြီး ချွန်ထက်သော ဓားသွားသည် နောက်ဆုံးလူကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်စေသည်။
ထိုအချိန်တွင်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် ဒူကူယန်၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူမကို ကျောက်ပြားစားပွဲပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်း သူ၏လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ပြီး ကျောက်ပြားစားပွဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူခဲ့သည်။
သူမသည် ဒူကူယန်၏ လှပသောမျက်နှာကို လက်ဖက်ရည်ခွက်နှင့် ဖိထားပြီး သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများသည် ခွက်၏အစွန်းနှင့် ထိကပ်နေကာ သူမ၏သွားများသည် ခွက်ကို ဖိထားသည်။
ဒူကူယန်၏ အသက်ရှုသံ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာသည်။ သူမ၏လည်ပင်းတွင် အသေးစားအစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ပေါ်လာပြီး အဆိပ်သွား နှစ်ချောင်းမှ မွှေးပျံ့သော အဆိပ်ရည်များ ထွက်လာသည်။
ဤတဒင်္ဂတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်၏အောက်ခြေတွင် တောက်ပသောအလွှာတစ်ခု ထပ်မံတိုးလာသည်။ လီကျယ်ရှန်း ရုတ်တရက် သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ဒူကူယန်သည် နောက်သို့ ယိုင်တိုးတိုးဖြင့် ပြိုလဲကျသွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ လဲကျသွားသည်။
သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများသည် တုန်ခါနေပြီး ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ရှိနေသော လီကျယ်ရှန်းကို ငေးကြည့်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသည်။
“လီ...လီကျယ်ရှန်း...”
ဖျားယောင်းသွေးဆောင်တတ်သော ဒူကူယန်သည် လီကျယ်ရှန်းကြောင့် မျက်ရည်ကျခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်လီကျယ်ရှန်းသည် မြွေအဆိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဒူကူယန်သည် ကြေကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူပြောလိုက်ပေသည်။
“ငါက အခွင့်အရေးပေးခဲ့တယ်။”
“မင်းက ငါနဲ့ ဆက်တိုက်ခိုက်ဖို့ ဇွဲလုံ့လနဲ့ လုပ်နေတာ။”
ဒူကူယန်သည် တုန်ရင်စွာထရပ်ပြီး စကားမပြောဘဲ ဤနေရာမှ ထွက်သွားသည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏သွယ်လျသောလက်ဖြင့် သူမ၏အိတ်ကပ်ကို ပုတ်ခတ်ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုသည် သူမ၏လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျလာသည်။
ဒူကူယန် လှည့်ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ဗီဇအရ ဖမ်းလိုက်သည်။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဝိုင်ပုလင်းကို မြင်ရသောအခါ သူ၏မျက်ခုံးများ တုန်ရီသွားသည်။
မေးခွန်းတောင်မမေးမီတွင် ဒူကူယန်၏ အေးစက်သောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒါက ဆိုတိုမြို့က မင်းရဲ့ချစ်သူက ပေးတာ။”
“သူမက မင်းသူ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ ကတိကိုမမေ့ဖို့ ငါ့ကိုပြောခိုင်းတယ်။”
ထို့နောက် သူမသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ခုန်ကျော်သွားသည်။
လီကျယ်ရှန်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဒူကူယန်သည် ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ဦးကို အလွန်အမင်း ဒေါသနေခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဝိုင်ပုလင်း၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုပင့်၍ တစ်ငုံငုံလိုက်သည်။
“အင်း။ အရသာရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးထဲ ဝင်ဖို့ကတော့ နည်းနည်းလိုသေးတယ်။”
လီကျယ်ရှန်း သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။
“ညီမ ကျူချင်းရဲ့ ဝိုင်က ဘာလို့ အမြဲတမ်း ပန်းရနံ့ရနေတာလဲ။”
ထို့နောက် ဓားရောင်ခြည်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ ကျုံးထဲရှိ အမှိုက်သရိုက်များကို ရှင်းလင်းသွားသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိုင်ချက်ဖို့ စမ်းသပ်ရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ပေ။
“ချင်းဟော်ဆီက ချက်ပြုတ်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရတာထားတာပဲ”
“အခု ဝိုင်ချက်ဖို့ ကြိုးစားလို့ရပြီ!”
လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ယခုသူချက်တဲ့ဝိုင်ကို “မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိုင်” လို့ခေါ်ပေသည်။
ဝိုင်များစွာအနက်မှ အတော်အတန် အခြေခံကျသော ဝိုင်အမျိုးအစားဖြစ်သောကြောင့် လုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။
ဂျုံစေ့ကို ရေစိမ်၊ ပြီးတော့ ရေနွေးငွေ့ဖြင့်ချက်ပြီး ဂျယ်လ်အဖြစ်ပြောင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် မြွေအဆိပ်ဖြင့် အချဉ်ဖောက်သည်။ ၎င်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ မြွေအဆိပ်အားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေသည်။
“အခုသောက်နေတဲ့ အရက်က အဆိပ်ဖြေဖို့လောက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။”
“မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိုင်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဝိုင်တစ်ခွက်တည်းနဲ့ အဆိပ်အားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်တယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် အဆင့်ဆင့် ဝိုင်ချက်သည်။ အချိန်သည် အလျင်အမြန်ကုန်လွန်သွားပြီး ညနေခင်းရောက်လာသည်။ ယခင်အဆင့်များ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ထူထဲနေသော ဆန်ပြုတ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိမ်းပြာရောင် မြွေအဆိပ်ကို ဂရုတစိုက် လောင်းချလိုက်သည်။
နှင်းဆီအရောင်ရှိသော ဆန်နို့သည် မရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း ဝမ်းသာဖို့မဆိုထားနှင့် တောက်ပသော စိမ်းလန်းသည့် ဝိုင်သည် မျက်လုံးအမှိတ်တွင် အမည်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
ချိုမြိန်မှုသည် အနံ့ဆိုးသို့ ပြောင်းသွားသည်။
“...”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပေ။ ဝိုင်ချက်ရန် ခက်ခဲမည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ မြွေအဆိပ် မရှိတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဗလာဖြစ်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒူကူယန်ဆီက နောက်ထပ် အမှတ်တစ်ခု ယူမလား။”
ထို့နောက်ဒူကူယန် ထွက်သွားတဲ့အချိန်က မျက်ရည်တွေကျနေတဲ့ မျက်နှာကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း စိတ်ညစ်စွာဖြင့် သူ၏နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ရင် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ကြိုးစားကြည့်ရအောင်။”
ထိုအချိန် ဒူကူအိမ်တော်တွင်။
ဗုန်း!
ဒူကူယန်သည် ခြံတံခါးကို အကျယ်ကြီး ပိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပန်းခြံထဲတွင် လေ့ကျင့်နေသော ဒူကူဘိုကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“ယန်ယန်၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?”
ဒူကူယန်သည် သူမ၏မျက်နှာကို ဘေးသို့လှည့်ကာ သူမ၏ခရမ်းရောင်ဆံပင်များသည် ညာဘက်ပါးပြင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူမသည် ပန်းခင်းများကို ဖြတ်သန်းကာ ဒုတိထပ်ရှိ သူမ၏အခန်းဆီသို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း လျင်မြန်စွာ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ် အဖိုး။”
ဒူကူဘို မျက်ခုံးကြုတ်ကာ၊ သူ၏မှောင်မိုက်သော မျက်ခုံးများ ကျုံ့သွားသည်။
သူ၏အလိုအလျောက်ခံစားမှုက ပြောချက်အရ တစ်ခုခုဖြစ်နေပေသည်။ သို့သော် သူသည် တိုက်ရိုက်မေးမြန်းလိုစိတ်မရှိပါ။
“ဒီကာလအတွင်း ယန်ယန်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ထား။”
ဒုတိယထပ် မြွေကွင်းနောက်ကွယ်။
ဒူကူယန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ လေ့ကျင့်သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အရေပြားအောက်တွင် စိမ်းလန်းသော သွေးကြောများ ပေါ်လာပြီး သူမ၏လည်ပင်းသွေးလွှတ်ကြောမှတစ်ဆင့် သူမ၏ပါးပြင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်မြွေပုံစံ၏ မှေးမှိန်သော မြင်ကွင်းအား မြင်နိုင်နေပေသည်သည်။
“ဟမ်!”
အချိန်အတော်ကြာသွားပေသည်။
ဒူကူယန်သည် ရုတ်တရက် ညည်းတွားသံထွက်လာကာ သူမ၏သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးညွှတ်ကာ လိပ်ပြာကဲ့သို့လုံးနေသည်။
နာကျင်းစွာညည်းသံတစ်ခု သူမ၏လည်ချောင်းမှ ထွက်လာသည်။ သို့သော် နီးကပ်စွာကြည့်ရှုပါက နာကျင်မှုအတွင်း၌ ဝှက်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ်ကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။
ဒူကူယန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် အားနည်းသော အသက်ရှုသံကို ထုတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင်။
သူမသည် ချွေးစေးတွေဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး ရေတစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်သုံးလိုက်သည်။
ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများသည် နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်လေ့ရှိသည်။ စိမ်းပြာရောင် မြွေဝိဉာဉ်သည် မွေးရာပါ အဆိပ်ရှိပြီး တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း အဆိပ်များကို ထုတ်လွှတ်သည်။
သို့သော် လေ့ကျင့်မှုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အဆိပ်များသည် တဖြည်းဖြည်းခြင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ချို့ယွင်းစေသည်။
ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်နာကျင်သည်။ သို့သော် အသက်ခြောက်နှစ်တွင် သူမ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအားနိုးကြားပြီးနောက် ဆယ့်လေးနှစ်ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။
ဆယ့်လေးနှစ်ကြာ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း ဒူကူယန်သည် နာမကျန်းသော ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ်ကို ဖမ်းယူခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏သွယ်လျသောလက်ဖြင့် သူမ၏ညာဘက်ပါးပြင်ကို ထိကြည့်သည်။
နှလုံးသားမှတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားရသည်။
“လီကျယ်ရှန်း!”
*မင်း သေကိုသေရမယ်…*
အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ကောင်လေးကို သတိရလိုက်သည်။ ထိုသူသည် သူ့မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အဆိပ်ထွေးထုတ်ဖို့ အတင်းအကျပ်ခိုင်းခဲ့သည်။
ဒူကူယန် ရှက်ရွံ့မှုတွေဖြင့် တုန်ရီနေသည်။ ဒါပေမယ့် ရှက်ရွံ့မှုရဲ့ အလယ်မှာ သူမဝန်ခံလိုသည့် တားမြစ်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဝှက်ထားသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အနာတွေကို ခြစ်ထုတ်ရတာကို စွဲလမ်းသလိုမျိုးပဲ။
ဒူကူယန်သည် ရေသောက်ပြီး သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများသည် ခွက်၏အစွန်းကို ထိသည်။
သူမ၏မျက်နှာ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာပြီး ရုတ်တရက် အဆိပ်သွား နှစ်ချောင်းထွက်လာကာ ခွက်ထဲသို့ အဆိပ်များ ဖြန်းလိုက်သည်။
သို့သော်။
ဘာမှ မခံစားရဘူး။
ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုဆိုင်ရာ ဆန့်ကျင်ဘက်ခံစားချက်များသည် ဒူကူယန်၏ မျက်လုံးများတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူမသည် အားစိုက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် “ပေါက်” ဟူသော အသံဖြင့် ကွဲသွားသည်။
“လီကျယ်ရှန်း!”
“မင်း စောင့်ကြည့်နေပါ!”