အခန်း (၂၄)
Vol. 3 Ch. 24
နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။
“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့နောက် သူတို့ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ?”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဘေးနားရှိ ရွယ်ချင်းဟော်အား ပုံမှန်အတိုင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ ရွယ်ချင်းဟော်က သူ့ကို ဘေးစောင်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာဖြင့် ပြောသည်။
“မင်းဘယ်သူ့ကို မေးချင်တာလဲ။”
“ဒီအတိုင်း မေးတာပါ။”
ရွယ်ချင်းဟော်က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ဆက်ပြောသည်။
“ဆက်တိုက်နှစ်ကြိမ်ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ယုထျန်းဟန်က မိုးပြာရောင်လျှပ်စီးနရါးမျိုးနွယ်စုထံသို့ ပြန်ခဲ့ပြီး အဖိုးဖြစ်သူ မိုးကြိုးအဓိပတိ ယုယွမ်ကျန်းထံမှာ အထူးလေ့ကျင့်မှုခံယူနေသည်။”
“ကျန်တဲ့သူတွေကတော့...”
ရီလင်းလင်းသည် အိမ်မှ အမြဲတမ်းမထွက်ပါ။
ဒူကူယန်ကလည်း အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေတယ်။
စကားပြောနေစဉ်။
ရွယ်ချင်းဟော်ကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
“ပြောရရင်...”
“ဒူကူယန်က တိတ်ဆိတ်သက်သက်နေတတ်တဲ့ လူမျိုးမဟုတ်ဘူး။”
“ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ဘာလို့ ဒီလိုတိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေတာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ငါးမျှားတံကို ကိုင်ထားပြီး အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။
အိုကေ။
တိတ်ဆိတ်နေတာ ကောင်းတယ်။
သူမသည် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော စရိုက်လက္ခဏာရှိသည့် ဒူကူယန်သည် အရူးအမူးတစ်ခုခု လုပ်မိမှာကို အတော်လေး စိုးရိမ်နေသည်။ ယခုအခါ ဒူကူယန်က စိတ်ထဲမထားဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပေသည်။
“ဟင်... မြွေအဆိပ်ကို ထပ်ရှာရမှာပဲ။”
မွန်းလွဲချိန်ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခြံတံခါးဝရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဒူကူယန် ဘာလို့ ဒီမှာ ထပ်ရောက်နေတာလဲ!
ကြာရှည်စွာ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါ။
လီကျယ်ရှန်း လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ မလှမ်းရသေးပါ။
နောက်ကွယ်ရှိ ခြံတံခါးကို အတွင်းမှ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဒူကူယန်၏ အေးစက်သောအသံကို ကြားရသည်။
“မင်းရဲ့ချစ်သူက ဘာတွေထပ်ပြောသေးလဲဆိုတာ မင်းမစူးစမ်းချင်ဘူးလား။”
လီကျယ်ရှန်း ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဒူကူယန်ကို မျက်ခုံးကျုံ့ကာကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ?”
ဒူကူယန်သည် တံခါးဘောင်ပေါ်သို့ မှီကာ သူမ၏လက်များကို ဖြတ်ကူးကာ သူမ၏ထူးခြားသောဟန်ကို ပြသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုပြီး သူမ၏စိမ်းပြာရောင်မျက်လုံးများတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ရောထွေးနေသည်။
“ငါ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတယ်။”
“မင်းကို ထပ်တိုက်ချင်တယ်။”
လီကျယ်ရှန်း နှုတ်ခမ်းကို စုပ်လိုက်သည်။
“စိတ်မဝင်စားဘူး။”
ဒူကူယန်သည် သူမ၏သွယ်လျသောလက်ချောင်းများဖြင့် သူမ၏ခရမ်းရောင်ဆံပင်တစ်ချောင်းကို လှည့်ကာ ညင်သာစွာပြောသည်။
“မင်းမသဘောတူရင် မင်းရဲ့ချစ်သူက ဘာတွေထပ်ပြောသေးလဲဆိုတာ ငါမပြောတော့ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း မျက်ခုံးကျုံ့သည်။
“ဒူကူယန်၊ မင်းမှာ အဆင့်မြှင့်အီူပတိအဖိုးရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ငါမင်းကို စွမ်းအားအပြည့်နဲ့ မတိုက်ရဲဘူးလို့ မင်းထင်လား?”
ဒူကူယန်၏ အသက်ရှုခြင်း အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မင်းမရဲပါဘူး။”
ဒါပါပဲ။
သူမသည် လက်ချောင်းဖြင့် လီကျယ်ရှန်းထံသို့ အချက်ပြပြီး ကျုံးထဲသို့ ကျက်သရေရှိရှိ ခုန်ကျော်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူသည် အမြန်ဆုံး နောက်မှလိုက်လာသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာ ကျုံးထဲတွင်။
အအေးရောင်ခြယ်ပစ္စည်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒူကူယန်ထံမှ နာကျင်သောညည်းသံထွက်လာကာ သူမ၏လက်မောင်းပေါ်ရှိ အထည်စကို ချိုးဖဲ့ကာ ဖြူဖွေးသောအရေပြားပေါ်တွင် သွေးထွက်နာကျင်မှုကို ဖော်ပြသည်။
သူမ သည်ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်ကာ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်မှာ နီမြန်းရောင်ရမ်းပြီး ဆံပင်အနည်းငယ်သည် သူမ၏သွေးထွက်နေသောနှုတ်ခမ်းထောင့်သို့ ကပ်နေသည်၊ သူမ၏လက်များသည် ဓားရောင်ခြည်များဖြင့် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခံရပြီး လက်မောင်းများပေါ်တွင် လေးငါးခုမျှ ကြက်ခြေခတ်အနာများရှိသည်။
လီကျယ်ရှန်းက အေးစက်စွာပြောသည်။
“ဒူကူယန်၊ မင်းမတောင်းပန်ဘူးလား?!”
ဒူကူယန်သည် ယိုင်တိုးတိုးဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ဆံပင်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ၏ နာမကျန်းသော ကွေးညွှတ်မှုကို မှေးမှိန်စေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ ငါ ဘယ်တော့မှ မတောင်းပန်ဘူး”
လီကျယ်ရှန်း သူ၏ဓားကဲ့သို့ မျက်ခုံးများကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဒူကူယန် ဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်းက ငါ့ကို အဆိပ်ထပ်အန်စေရင်တောင် ငါမတောင်းပန်ပါဘူး!”
လီကျယ်ရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဟုတ်တယ်။
သူလိုအပ်နေတဲ့ မြွေအဆိပ်က သူ့ရှေ့မှာပဲ။
“ဒူကူယန်၊ မင်းက ကံကောင်းနေရင် ငါ မြွေအဆိပ် ထပ်ယူတာကို အပြစ်မတင်နဲ့!”
ဒူကူယန်သည် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နှိမ့်ချခံရသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူယန်၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထိုနေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ထုတ်ကာ နောက်ဆုံးလူ၏ နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို ဖိထားသည်။
ဒူကူယန် ခြေထောက်ရုပ်သွားတာကို ကြည့်ရင်း။
သူသည် ကြမ်းတမ်းလွန်းခဲ့သလားဟု သူ၏စိတ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရင်း လီကျယ်ရှန်းက မေးသည်။
“ကျူကျင်းက နင့်ကို ဘာတွေထပ်ပြောသေးလဲ?”
ဒီနေ့ဖြစ်ရပ်တွေကြည့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပြန်လာတဲ့ ဒူကူယန်က ပြောသည်။
“သူမက မင်းကိုကြိုက်တယ်၊ နောက်တစ်ခါဆုံရင် မင်းကိုနမ်းချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။”
လီကျယ်ရှန်း- “...”
ဓားရောင်ခြည်တစ်ချက်သည် ရှုပ်ထွေးနေသော ကျုံးကို သန့်ရှင်းစေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဒုတိယအကြိမ် ဝိုင်ချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူ ရုတ်တရက် မျက်ခုံးကျုံ့သွားသည်။
သူသည် မြွေအဆိပ်ပါသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး လှုပ်လိုက်သည်။
“တစ်ခုခုက မှားယွင်းနေတယ်...”
“ဒီမြွေအဆိပ်က ပေးဖို့ သိပ်လွယ်လွန်းနေတယ်လား...?”
လီကျယ်ရှန်းသည် အရာရာတိုင်းကို စဉ်းစားတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပါ။
သူ မစဉ်းစားတတ်ရင် မစဉ်းစားတော့ပေ။
သူသည် ချက်ချင်း ဝိုင်ချက်ရန် စတင်သည်။ နေသည် အနောက်ဘက်သို့ ကျရောက်နေပေပြီး ကမ္ဘာကြီးသည် တောက်ပသောလိမ္မော်ရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံနေရသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အနက်ရောင်ဝိုင်ကို ကြည့်ရင်း ချောမောလှပသော မျက်နှာသည် အိုးခွက်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။
“ထပ်ပြီးရှုံးနိမ့်သွားပြီ!”
“ဝိုင်ချက်တာက ငါထင်ထားတာထက် ပိုခက်ခဲတယ်!”
“မြွေအဆိပ် အနည်းငယ်ပိုလိုက်၊ နည်းလိုက်နဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားပြီး ပမာဏကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေရမယ်!”
၎င်းသည် သူသည် ဝိုင်ချက်ခြင်းတွင် အလုပ်သင်ဖြစ်ခြင်းနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်။ စကားပုံတွင်ပါသည့်အတိုင်း အရာရာသည် အစပိုင်းတွင် ခက်ခဲပေသည်။
သူသည် မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိုင်ကို အောင်မြင်စွာ ချက်လုပ်ပြီးသည်နှင့် အခြားဝိုင်များကို လွယ်ကူစွာ ချက်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမယ့် လက်ရှိပြဿနာက...”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းကိုက်သကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မြွေအဆိပ် ထပ်ကုန်သွားပြီ။”
“ဒူကူယန် နှစ်ကြိမ်လာတာကိုက အတော်ရှားပါးနေပြီ။”
“ဒီနေ့ ငါသူ့ကို တကယ်ပဲပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်လိုက်တယ်”
ဒူကူအိမ်တော်တွင်။
“အဖိုး၊ အပေါ်ထပ်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားပြီ။”
ဒူကူယန်သည် အပြင်ဘက်တွင် သူ၏ရှည်လျားသောကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် သူ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို လေ့ကျင့်နေသော ဒူကူဘိုထံ နှုတ်ဆက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်သွားသည်။
ဒူကူဘို မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အင်။”
ဒုတိယထပ်ရှိ တံခါးပိတ်သည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး စိမ်းပြာရောင် မြွေ၏ပုံရိပ်သည် သူ၏မျက်ဆန်များမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“သွေးရနံ့...”
“ယန်ယန် ဒဏ်ရာရသွားတာလား?”
“ဘယ်သူက ငါ့မြေးမ ဒူကူဘိုကို အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ?!”
ဒူကူဘို၏ အိုမင်းသောမျက်နှာမှ သတ်ဖြတ်မှုစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏မှောင်မိုက်စိမ်းလန်းသော မျက်ခုံးများသည် မှေးမိန်သွားသည်။
“ဒါပေမယ့် ယန်ယန်ကို ကြည့်ရတာ မတရားခံရတဲ့ပုံ မရဘူး။”
“မဟုတ်ဘူး၊ နောက်တစ်ခါရှိရင် ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သိရအောင် ငါသူတို့နောက်ကို လိုက်မယ်။”
နောက်တစ်နေ့။
လီကျယ်ရှန်းသည် ကြာပန်းရေအိုင်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကျုံးတံခါးဝသို့ မရောက်သေးပါ။
ဝေးဝေးမှပင် ကျုံးတံခါးဝရှေ့တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ရှည်လျားသည့်ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
လီကျယ်ရှန်း- “...”
သူမနေ့က သူခံစားမိတဲ့ အမှားကို နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားသည်။
ဒူကူယန်က သူ့ကို တမင်တကာ မြွေအဆိပ်ပေးနေတာလား။
ပိုမိုနီးကပ်စွာ လမ်းလျှောက်လာချိန် လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ?”
ယနေ့အတွက် ဒူကူယန်သည် သွယ်လျသောခါးကို ဖော်ပြသည့် တင်းကျပ်သော စိမ်းပြာရောင်အင်္ကျီနှင့် သူမကို ပိုမိုရှည်လျားစေသည့် ချောင်ချောင်ချိချိဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
မနေ့က အနာတွေကို သူမ၏ဖော်ပြထားသော လက်မောင်းများတွင် မြင်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ပါ။
ပထမဦးစွာ၊ ဝိညာဉ်ဆရာများတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော အနာကျက်စွမ်းရည်ရှိသည်။
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဒူကူမိသားစုသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အနာများပေါ်တွင် စျေးကြီးသော လိမ်းဆေးမျိုးစုံကို လိမ်းကြသည်။
“မင်းကို ငါအနိုင်ယူမယ်။”
ဒူကူယန်သည် သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်ပြီး လီကျယ်ရှန်းထံသို့ သူမ၏ကြည့်ရှုမှုတွင် သားကောင်ကို မျှော်ကိုးနေသော မြွေဟောက်၏ လိုချင်မှုအလင်းတန်းသည် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သက်တောင့်သက်သာ အရမ်းခံစားရတယ်။
မနေ့က သူမအရမ်းနေမကောင်းလို့ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ လီကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားက သူ့လက်မောင်းကို လှီးဖြတ်ပြီး လီကျယ်ရှန်းက သူ့မေးစေ့ကို ညှစ်ကာ အဆိပ်အန်ဖို့ အတင်းအကျပ်ခိုင်းတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်...
သူမ၏ ဆယ့်လေးနှစ်တာ မြွေအဆိပ်ဒုက္ခခံစားရမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လီကျယ်ရှန်း၏လုပ်ရပ်များသည် သူမ၏အနာများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခြစ်ထုတ်ပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အေးမြသောချိုမြိန်မှုသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်။
ဒူကူယန် ဝန်ခံပေသည်...
သူသည်ယခုတွင် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိခဲ့သည်။
ဒူကူယန်၏ ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် မသက်မသာခံစားရသော လီကျယ်ရှန်းသည် ချက်ချင်းပြောသည်။
“ငါဝန်ခံတယ်၊ မင်းနိုင်ပြီ။”
ဒူကူယန် နက်ရှိုင်းစွာ မျက်ခုံးကျုံ့လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းကို ပြုံးရွှင်စွာ ကွေးညွှတ်ကာ ပြောသည်။
“မင်းမြွေအဆိပ်ကို ဘာလို့လိုတာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။”
“ဒါပေမယ့် ငါ့အဆိပ်ကို မင်းမလိုချင်တော့ဘူးလား။”
လီကျယ်ရှန်း သူမအားကြည့်လိုက်သည်။ သူမြွေအဆိပ် လိုအပ်ပေသည်။
သူ့ကို အခွင့်အရေးနောက်တစ်ကြိမ်ပေးပါက၊ မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိုင်ကို ကျိန်းသေချက်နိုင်လိမ့်မယ်။
အစတွင် အခြားဝိညာဉ်ဆရာ များထံမှ မြွေအဆိပ်ကို အသုံးပြုရန် သူစဉ်းစားခဲ့သည်။
သူက ဒီနေ့ ရွယ်ချင်းဟော်ကိုလည်း ပြောခဲ့တယ်။
သို့သော် နန်းတော်ရှိ မြွေကဲ့သို့သော ဝိဉာဉ်ရှိသူသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါမှဖြစ်ပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါမှ ထွေးသော မြွေအဆိပ်ကို သူ အမှန်တကယ် စက်ဆုပ်ရွံရှာသည်။
အတွေးများစွာတွေးပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်း မနှစ်မြို့စွာဖြင့် ကျုံးတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
“အတွင်းကိုဝင်ပါ။”
“အိုး……”
ဒူကူယန်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဟန်ဆောင်မှုများဖြင့် လီကျယ်ရှန်းနောက်ကျုံးထဲသို့ လိုက်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျုံးတံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်ချိန် ရုတ်တရက် လေဆိုးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ ဒူကူဘိုသည် ကျုံးတံခါးအပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်အိုမင်းသောမျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသည်။