အခန်း (၂၅)
Vol. 3 Ch. 25
ကျုံးထဲတွင်။ လီကျယ်ရှန်း လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခုထုတ်ယူလိုက်သည်။
“တိုက်ရိုက်ပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သင့်လျော်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို လိုက်နာမလား။”
ဒူကူယန် မျက်ခုံးကျုံ့ကာ ပြောသည်။
“ဒါပေါ့၊ ကျွန်မတို့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ကြမယ်။”
“မင်းငါ့ကို မရိုက်နဲ့...”
သူပြောမယ့်စကားရဲ့ တစ်ဝက်ကိုပဲ ပြောခဲ့တယ်။ ဒူကူယန်သည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏စိတ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“မင်းငါ့ကို မနိုင်ရင်တောင် ငါ့မြွေအဆိပ်ကို လိုချင်တာလား?”
သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ ကြည့်နေသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်၊ မင်းက အားစိုက်ထုတ်မှုမရှိဘဲ အရာရာကိုလိုချင်တယ်၊ အကောင်းဆုံးအရာတွေအားလုံးကို ရတယ်။
“ကောင်းပြီ……”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်။”
ဒူကူယန်သည် လက်ဗလာ၊ ဂရုမစိုက်တဲ့ဟန်နဲ့ ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြစ်နေတဲ့ လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ပြီး နီရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကနေ အဆိပ်ရှိတဲ့အစွယ်တွေ ထုတ်လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းရဲ့စိတ်ကိုပြင်ဆင်ထား!”
“မင်းကို ငါနဲ့ကစားစေချင်တယ်!”
သူမသည် ချိုမြိန်ပြီး စူးရှသောလေတွင် လှိမ့်တက်လာကာ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ မြန်ဆန်စွာ ပြေးသွားသည်။
လေတိုက်သံ---!
ဒူကူယန်သည် မျက်လုံးပကတိတွင် လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခါးကို လှည့်ကာ ပြင်းထန်သော လေကို ကန်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဘောင်းဘီသည် သံမဏိကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်သွားပြီး လီကျယ်ရှန်း၏မျက်နှာဆီသို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ဦးတည်သွားသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်မောင်းများကို မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကြီးမားသော အားတစ်ခု ထိမှန်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မီတာအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူ၏လက်မောင်းတွင် ချွန်ထက်သောနာကျင်မှုနှင့် ထုံကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်တောက်သွားသည်။ သူ၏ချောမောလှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ဒူကူယန်၊ မင်းကို ငါတကယ်သင်ခန်းစာပေးဖို့နေပြီ!”
သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏တောက်ပသောအအေးဓာတ်က ကျုံးထဲရှိ အပူချိန်ကို ရုတ်တရက် ကျဆင်းစေသည်။
သူမသည် ကျူကျင်းဓားကို ကိုင်ထားသော လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်ပြီး ထပ်မံတိုက်ခိုက်သည်။ ကျုံးထဲတွင် ဓားများတောက်ပပြီး အဆိပ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဒဏ်ရာရထားသော ဒူကူယန်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။
“မင်းရှုံးသွားပြီ၊ ငါ့ကို မြွေအဆိပ်ပေးလိုက်။”
သူမရှေ့တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း ဒူကူယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မပေးပါဘူး!”
“ဒါက ကတိတစ်ခုပါ။ ငါမင်းကိုနိုင်ရင် မင်းငါ့ကို မြွေအဆိပ်ပေးရမယ်။”
“မပေးပါဘူး!”
ဒူကူယန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ သူမ၏သွားများကို ပြသသည်။ လီကျယ်ရှန်းပင် ဒေါသထွက်ကာ ရယ်မောသွားသည်။
“အကြောင်းပြချက်ကို မနာခံရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်!”
“အိုကေ၊ အိုကေ၊ အိုကေ!”
ချက်ချင်းပဲ သူသည် ဒူကူယန်၏ လည်ပင်းအနောက်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖက်ရည်ခွက်၏အစွန်းနှင့် ဖိထားလိုက်သည်။ ဒူကူယန် မျက်နှာနီမြန်းလာပြီး ပြင်ဆင်ချက်အဖြစ် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျုံးတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။ လန့်ဖျပ်သွားသော လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဒူကူယန်တို့သည် အမြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူအိုကြီးသည် အရွယ်မှီသောမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ၏ရှည်လျားသော စိမ်းပြာရောင်ဆံပင်များသည် နေရာအနှံ့အပြား လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်။
“အဖိုး”
ဒူကူယန် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒူကူဘို?!”
လီကျယ်ရှန်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ဒူကူယန်ကို လွှတ်ကာ ကျုံးမှ ပျံထွက်သွားသည်။
“ကောင်လေး၊ ငါ့မြေးမ ဒူကူဘိုကို မင်းတောင်းပန်ရမယ်”
စိမ်းပြာရောင် အဆိပ်ငွေ့သည် ဒူကူဘို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျုံးထဲသို့ ရုတ်တရက် အနံ့ဆိုးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။
“ငါဒူကူဘိုရဲ့မြေးမကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်တာ စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတယ်!”
ဒူကူဘိုသည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသည်။ သူသည် ခဏအတွင်း လီကျယ်ရှန်းနောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။သူသည် သူ၏ခြောက်သွေ့သောလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန် လေထုသည် မခံမရပ်နိုင်သော ဟိန်းသံဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
နောက်ကွယ်က လေတိုက်သံကို ကြားရတဲ့အခါ လီကျယ်ရှန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူပါးစပ်ထဲမှာ ငုံထားတဲ့ ဝိုင်ကို မျိုချလိုက်တယ်။
ထို့နောက် ခရမ်းရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်းသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် မြင့်တက်လာသည်။ သူ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအားသည် ရေဆူသကဲ့သို့ တက်ကြွလာသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ကြာပန်းစိမ်းဓားကို လှုပ်ခတ်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဓားသုံးသွယ်တောက်ပခြင်း!”
“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်း၏ ပထမဆုံးလှုပ်ရှားမှု - ယောင်ကွမ်းဓား!”
နေ့ခင်းအချိန်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရသည်။ သို့သော် ကြယ်စုတစ်ခုသည် လီကျယ်ရှန်း၏ခေါင်းထိပ်မှ ကျလာပြီး ဓားတွင် တွယ်ကပ်နေသည်။
ဓားသည် ၎င်း၏အချွန်ဆုံးနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဒူကူဘိုကိုပင် သူ၏စိမ်းလန်းသောမျက်လုံးများကို ကျဉ်းသွားစေသည့် မျက်စိစူးစူးတောက်ပသော ဓားရောင်ခြည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောကိလက်သီးနှင့် ဓားသည် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့လာသည်။
ဒူကူဘို လုံးဝမလှုပ်ရှားပါ။
လီကျယ်ရှန်း၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာပြီး သူ၏လည်ချောင်းထဲသို့ မြင့်တက်လာသော သတ္တုအရသာကို မျိုချလိုက်သည်။
သူသည် လျှင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဒီအချိန်မှာတွင် ရှည်လျားသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့နောက်ကွယ်မှ ပြေးဝင်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အပေါ်မှဆင်းသက်လာပြီး ကျုံးနံရံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် အဆင်ပြေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့နောက်ကွယ်တွင် နူးညံ့သောခေါင်းအုံးရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒူကူယန်က သူ့ကို သူ့အလေးချိန်နဲ့ ဝင်တိုက်လာပေသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်အပြည့် သွေးများထွေးလိုက်သည်။
“ယန်ယန်!”
ဒူကူဘို၏ အိုမင်းသောမျက်နှာ အနည်းငယ် အရောင်ပြောင်းသွားသည်။
“မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ?!”
ဒူကူယန်သည် ယိုင်တိုးတိုးဖြင့် လီကျယ်ရှန်းဘေးသို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏လက်များကို ဖြန့်ကာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးသည်။
“အဖိုး၊ မလုပ်ပါနဲ့။”
“လီကျယ်ရှန်းက ငါ့ကို မတွန်းအားပေးခဲ့ဘူး။”
“ငါ... က လီကျယ်ရှန်းကို ကိုယ်တိုင်သွားရှာခဲ့တာ။”
ဒါကိုကြားတော့ ဒူကူဘိုက သူ့ရဲ့ဖျော့တော့တဲ့မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းပြီး ဒူကူယန်ရဲ့ အတားအဆီးကို ကျော်ကြည့်ကာ ဓားတစ်လက်လို ဖြည်းဖြည်းချင်းထလာတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
“ငယ်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုချွန်ထက်တဲ့ဓားကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။”
“ပြိုင်ပွဲမှာ ရွှေတံဆိပ်ရတဲ့ ဓားသမားဟာ မင်းဖြစ်သင့်တယ်။”
စကားပြောနေစဉ် သူ၏လက်များသည် သူ၏ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အတော်အတန်နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ဒူကူဘို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာရပ်နေသော်လည်း တကယ်တော့ သူ့အတွင်းထဲမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူ၊ အဆင့်မြှင့်အဓိပတိတစ်ဦးသည် ကလေးတစ်ဦးအားဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များကို အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း ဤအကြောင်းပြချက်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားခြင်းပင်။
ဒူကူဘိုက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ လီကျယ်ရှန်းကို ကာကွယ်နေသေးတဲ့ သူ့မြေးမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏လက်များကို လှုပ်လိုက်သည်။
ဆေးပုလင်းတစ်လုံး လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း လက်ဆန့်ပြီး ဖမ်းလိုက်တဲ့နောက် ဒူကူဘိုကို ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ထူးဆန်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။”
“မင်းငါ့အဆိပ်ကို ဘာလို့မသင့်တာလဲ ငါမသိဘူး။”
“ဒါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း ဒဏ်ရာတချို့ရနေသေးတယ်၊ ဒါက အနာကျက်ဆေးပဲ။”
လီကျယ်ရှန်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒူကူအကြီးအကဲ။”
တကယ်ပြောရရင် ထိုလက်သီးထိုးချက်ကြောင့် သူသည် ဒူကူဘိုအပေါ် မကျေမနပ်မရှိပါ။ ဒူကူယန်က သူ့ဆန္ဒနဲ့သူ လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ဖြစ်၊ သူက အခြားသူရဲ့မြေးမကို အဆိပ်အန်ဖို့ အတင်းအကျပ်ခိုင်းခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ကျန်နေသေးတယ်။ ဤအရာဟာ သူ့ရဲ့ပြုမူနေထိုင်ပုံမျိုး မဟုတ်ပေ။
လီကျယ်ရှန်းက ဓားသွားကနေ ကျလာတဲ့ သွေးတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူသည် မည်သည့်ဆုံးရှုံးမှုကိုမျှ မခံစားရပါ။ ဒူကူဘိုသည်လည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။
“ကောင်းတဲ့ကောင်လေး။”
ဒူကူဘိုဟာ အတွေ့အကြုံရှိသော လူတစ်ယောက်ပင်။ ဤကောင်လေးဟာ ရိုးသားပြီး ဖွင့်ဟတတ်တယ်ဆိုတာ သူမျက်စိထဲမှာ မြင်နိုင်ပေသည်။ လူတိုင်းက ဒူကူဘို၏စရိုက်ဟာ ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်တယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် စိတ်ဓာတ်ကျယ်ပြန့်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှမကြိုက်နိုင်ဘူး။
“လီကျယ်ရှန်း၊ ငါသွားပြီ။”
ထိုအချိန်တွင်၊ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ဒူကူယန်သည် ရုတ်တရက် တိုးရှစွာပြောလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်၊ ဒူကူဘိုကိုပင် မကြည့်ဘဲ ကျုံးမှ ယိုင်တိုးတိုးဖြင့် ထွက်သွားသည်။
ဒူကူဘိုသည် ပါးစပ်ဟကာ နောက်ဆုံးတွင် ခါးသက်သက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် မြွေအဆိပ်ဒဏ်ခံရသော သူ၏မြေးမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာများ စတင်ခံစားနေရပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။
“စိမ်းပြာရောင် အကြေးခွံ မြွေအဆိပ်...”
“တကယ်ပဲ ကုသလို့မရဘူးလား...”
ဒူကူဘိုက လှည့်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏တစ်ချိန်က သွယ်လျပြီး ဖြောင့်တန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်သည် လှံတံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်သွားသည်။
“ကောင်းပြီ။”
လီကျယ်ရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဒူကူယန် ဘာကြောင့် အကြိမ်ကြိမ်လာရှာတာကို သူနားလည်သွားတယ်။ မြွေအဆိပ်ရဲ့ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြသနာရလာခြင်းပင်။ ဒူကူယန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြီးမားသော ခြစ်ရာများကို သူမကာကွယ်နေပုံကို ကြည့်ပြီး သူမ၏သွယ်လျသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။
လီကျယ်ရှန်း ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။
“ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံမြွေဪဲ့ အဆိပ်ကို ငါဖြေရှင်းနိုင်မယ်ထင်တယ်။”
ဒူကူဘိုသည် ခဏအတွင်း လီကျယ်ရှန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ခြောက်သွေ့သောလက်ဖြင့် ကောင်လေး၏ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ဖျော့တော့သောမျက်လုံးများဟာ စိမ်းလန်းလာပြီး အလျင်အမြန်ပြောလာသည်။
“ကောင်လေး!”
“မင်းအခုနက ဘာပြောတာလဲ?!”
“မင်း ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံမြွေအဆိပ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်လား?!”
တစ်စုံတစ်ဦးက ဤစကားကို ပြောခဲ့လျှင်၊ ဒူကူဘိုသည် ပြက်ရယ်ပြုခဲ့မည်။ သို့သော်လီကျယ်ရှန်းက မတူပေ။ အစကတည်းက ဤကောင်လေးဟာ သူ့အဆိပ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုတာ သူတွေ့ရှိခဲ့ပေသည်။
ဖြစ်နိုင်တယ်……
ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်၊ မျှော်လင့်ချက်တစ်စက်ရှိတယ်။