အခန်း (၂၆)
Vol. 3 Ch. 26
ဒူကူယန်သည် ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရှုကာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် သတိထားမှုများရောထွေးနေသည်။
“မင်း...မင်းတကယ်ပဲ ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံမြွေရဲ့ အဆိပ်ကို ကုသပေးနိုင်သလား?”
ဝိုင်ဝိညာဉ်သည် အဆိပ်ဖြေနိုင်စွမ်းရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မြွေအဆိပ်အားလုံးကို ကုသနိုင်သော မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိုင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်…
ဤအရာမှာ အပြင်းထန်ဆုံးသော ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံမြွေ၏အဆိပ်ကိုပင် ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုသည် သူ၏ယုံကြည်မှာကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။
“ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။”
ဒူကူယန်၏ နုနယ်သောကိုယ်ခန္ဓာသည် အနည်းငယ်တုန်ရီသွားပြီး သူမ၏စိမ်းပြာရောင်မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း မြူထူများဆိုင်းသွားသည်။
သို့သော် သူမသည် တကယ်ပဲ လီကျယ်ရှန်းရှေ့တွင် သူမ၏အားနည်းချက်ကို မပြချင်သောကြောင့် သူမ၏မျက်ရည်များကို ပြန်လည်တွန်းထုတ်ခဲ့သည်။
ဒူကူဘိုက သည်းမခံနိုင်ဘဲ မေးသည်။
“ကောင်လေး၊ အဆိပ်ဖြေဖို့ ဘာတွေပြင်ဆင်ထားရမလဲ?!”
“ငါ့ဥယျာဉ်က အဆိပ်ပင်တွေ၊ ဝိညာဉ်ပျိုးပင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်၊ မင်းလိုအပ်တာကို ငါရှာပေးမယ်!”
လီကျယ်ရှန်း…
“ဒူကူအစ်မကို လိုချင်တယ်။”
မှားယွင်းနားလည်မှုကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ ဒူကူယန်က သူ့ထက် အသက်ကြီးတယ်။ သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပိုမိုရင်းနှီးသော ခေါ်ဝေါ်မှုပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဒူကူယန်သည် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများကို မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ဒူကူဘိုသည် ပထမဦးစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏မှောင်မိုက်သောမျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤစကားကိုပြောခဲ့လျှင် သူသည် သူ၏ဗလာလက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပေမည်။ သူ၏စကားသည် အဖိုးအို၏မျိုးဆက်နှင့် မှားယွင်းနားလည်မှုဖြစ်စေကြောင်း သိရှိပြီး လီကျယ်ရှန်းက ရှင်းပြသည်။
“ငါဆိုလိုတာက ဒူကူအစ်မရဲ့ မြွေအဆိပ် လိုအပ်တယ်။”
ဒူကူယန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်မိသည်။ ဒူကူဘို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြေလျော့သွားပြီး ပြုံးရိပ်သည်။
“ဘာလို့ ယန်ယန်ရဲ့ မြွေအဆိပ်ကို သုံးရတာလဲ?”
“ငါ့မြွေအဆိပ်က ပိုစွမ်းတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူဘို၏ မှောင်မိုက်သော အိုမင်းသောမျက်နှာကို ဘေးစောင်းကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြောသည်။
“အရမ်းကောင်းတာက အဆိပ်သင့်စေတယ်၊ ဒူကူအစ်မရဲ့ မြွေအဆိပ်က အနေတော်ပဲ။”
“ကျေးဇူးပြု၍... ဒူကူအကြီးအကဲ၊ ကျုံးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းပေးပါ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို နားထောင်ပြီးနောက်။ ဒူကူယန်၏ ဖျားယောင်းတက်သောမျက်နှာသည် နီမြန်းသွားသည်။ ဒူကူဘိုသည် မကြာသေးမီက သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်သတိရကာ သူ၏အိုမင်းသောမျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏လက်များကို လှုပ်ခတ်ကာ ကျုံးမှ ဝေးရာသို့ မျောပါသွားသည်။
“ဒူကူအစ်မ...”
လီကျယ်ရှန်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဒူကူယန်ထံ ပေးလိုက်သည်။
“ဟိုဟာ……”
“ဒူကူအကြီးအကဲက ကျုံးအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေသေးတယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင် အဆိပ်ထုတ်သင့်တယ်။”
ဒူကူယန်သည် လီကျယ်ရှန်းကို မျက်နှာပူစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ...ငါနားလည်တယ်!”
ဒူကူယန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး လီကျယ်ရှန်းဘက်သို့ ကျောခိုင်းလိုက်သည်။ အသက်ရှုချိန် အနည်းငယ်အကြာတွင်။ သူမသည် သူမ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို သုတ်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း သူမ၏မြွေအဆိပ်ကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဒူကူယန်သည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လီကျယ်ရှန်း။”
“ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံမြွေရဲ့ အဆိပ်ကို ကုသပေးနိုင်တယ်ဖြစ်ဖြစ် မကုသပေးနိုင်ဘူးဖြစ်ဖြစ် ငါမင်းကို အမြဲအမှတ်ရနေမယ်။”
ထို့နောက် သူမသည် ခြံထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်း သိနားလည်သကဲ့သို့ ပြုံးရိပ်လာသည်။ ဒူကူယန်သည် သူ့ကို တမင်တကာ ရှောင်နေပြီး သူ၏အဆိပ်ဖြေဆေးလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခြင်းမပြုလိုကြောင်း သူသိသည်။
“နောက်တစ်ခု...”
“မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိညာဉ်ကို ချက်ပြုတ်ဖို့ပဲ။”
ယခင်အတွေ့အကြုံနှစ်ခုမှ သင်ယူထားသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လီကျယ်ရှန်းက ဝိုင်ချက်တာပိုကျွမ်းကျင်လာပေသည်။
သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ ဆန်ပြုတ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဂရုတစိုက် စောင်းလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းရောင်ကြိုးကဲ့သို့သော စိမ်းပြာရောင် မြွေအဆိပ်အား ဆန်ပြုတ်ထဲသို့ အစက်ချလိုက်သည်။ နှင်းဆီအရောင်ရှိသော ဝိုင်သည် စိမ်းလန်းသောအရောင်ကို စတင်ပြသရန် စတင်သည်။
လီကျယ်ရှန်း ချက်ချင်းရပ်လိုက်သည်။ ဝိုင်သည် ချက်ချင်း ဆူပွက်ပြီးရင်း ဆူပွက်လာသည်။ ထို့နောက်စိမ်းပြာရောင် ပူဖောင်းများ ထွက်လာသည်။ ပူဖောင်းတစ်ခုစီသည် ချိုမြိန်သောအနံ့ရှိ မြူများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏မျက်လုံးများတောက်ပလာပြီး သူ၏နှာခေါင်းပေါက်များသည် အနည်းငယ်တုန်ရီသွားသည်။
ဒီချိုမြိန်မှု...
၎င်းသည် ဇီးသီးဝိုင်ကဲ့သို့ အရသာရှိသော်လည်း မြွေ၏လျှာကဲ့သို့ အေးမြပြီး တစ်စုံတစ်ဦး၏ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်တူးဆွသွားသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ပါးစပ်သည် ရေများကျဆင်းလာပြီး သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ပုတ်ခတ်ကာ တသသပြောသည်။
“ချိုမြိန်သော ချွေးကျောက်ဆေးလိုအရသာရှိတယ်!”
“ထူးဆန်းတဲ့အနံ့ကောင်း!”
“ငါ အရင်သောက်ကြည့်လိုက်မယ်!”
လီကျယ်ရှန်းသည် စင်ကြယ်သောမြွေရေကျောက်ဆန်ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်ရန် မစောင့်မဆိုင်းနိုင်တော့ပေ။
“အင်!”
သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျယ်လာသည်။
ပထမအရသာသည် ချက်ပြုတ်ထားသောဆန်၏ချိုမြိန်သောရနံ့ဖြစ်ပြီး နောက်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စပ်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် မှေးမှိန်သောအချဉ်အရသာဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အသေးစားမြွေလျှာများသည်ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင် လှည့်ပတ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
“အံ့သြဖွယ်ကောင်းလိုက်တဲ့ မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိုင်!”
နောက်ထပ်အနည်းငယ်သောက်ပြီးနောက် ကျေနပ်မိသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိညာဉ်ကို ဝိုင်ဝိဉာဉ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ စိမ်းပြာရောင်ဝိုင်ကို စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးထဲသို့ လောင်းချသောအခါ မြူဖြူတစ်မျှင်သည် မြွေကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်ကာ ပုလင်း၏နှုတ်ခမ်းမှ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ခဏအတွင်း ခြံသည် ယစ်မူးဖွယ်ကောင်းသောဝိုင်ရနံ့ဖြင့် ပြည့်လျှမ်းသွားသည်။ ငှက်တစ်ကောင် ဖြတ်ပျံသွားပြီး အရက်နံ့ကို ရှူမိသောအခါ မြေပြင်သို့တည့်တည့်ကျလာသည်။
အသက်ရှုချိန် အနည်းငယ်အကြာတွင် ၎င်းသည် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို လှုပ်ပြီး မူးယစ်စွာဖြင့် ထလာခဲ့သည်။ အမွေးအတောင်တစ်ခုစီသည် အသစ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသွားသည်။ ခဏအတွင်း သူသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျုံးအပြင်ဘက်၌ ရှေ့နောက်လျှောက်နေသော ဒူကူဘိုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အံ့ဖွယ်ရနံ့နှင့် အရသာပဲ”
“စင်ကြယ်သောစွမ်းအင်လည်း ပါဝင်နေတယ်!”
ဒူကူယန်သည်လည်း ရှူရှိုက်မိပြီး သူမ၏လှပသောမျက်နှာသည် ချက်ချင်းနီမြန်းသွားကာ သူမ၏အရေပြားအောက်တွင် စိမ်းလန်းသောသွေးကြောများထင်းလာသည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ရနံ့
“ငါ...ငါ့ကျောက်စိမ်းမြွေအဆိပ်က တုံ့ပြန်နေပုံရတယ်။”
ဒူကူဘိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ရဲ့အိုမင်းသောကိုယ်ခန္ဓာက အနည်းငယ်တုန်ရီနေပေသည်
“ကောင်းပြီ!”
“အံ့ဖွယ်ကောင်းလိုက်တဲ့ လီကျယ်ရှန်း!”
“ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံမြွေအဆိပ်အတွက် အဆိပ်ဖြေဆေးရှိတယ်!”
“ကျောက်စိမ်းမြွေအဆိပ်ကို ကုသလို့ရနိုင်တယ်!”
ကမ္ဘာကြီးက သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို လှုပ်ရုံနဲ့ မိုင်ထောင်ချီပြီး အဆိပ်ငွေ့တွေဖြန့်နိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားကိုပဲ မြင်တွေ့ကြရတယ်။
သို့သော် သူ၏နှလုံးသားရှိ ခါးသက်မှုကို မည်သူသိသနည်း။ သူ၏ အဖေ၊ ဇနီးနဲ့ သားအားလုံး ကျောက်စိမ်းမြွေအဆိပ်ရဲ့ ပြန်လည်ထိခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရတယ်။
ယနေ့တွင် စိမ်းပြာရောင်မြွေ၏ ကျိန်စာနှင့် ၎င်း၏အသားကို စားသောအစွယ်များကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဟု နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်ရှိလာသည်။
စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုး၏ ကိုယ်ထည်တွင် နောက်ထပ် အရွယ်အစားသေးငယ်ပြီး စိမ်းပြာရောင်မြွေတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ဝိုင်!”
လီကျယ်ရှန်းသည် လေချွန်ပြီး ဝိုင်အိုးကို ဝမ်းမြောက်စွာ လှုပ်ခတ်လိုက်သည်။ မူလက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မွှေးကြိုင်သောဝိုင်သည် ယခုအခါ လှုံ့ဆော်ပေးသောအရသာ ထပ်ပေါင်းလာသည်။
ဤအရာသူ့ကို တကယ်ပငိ စွဲလမ်းစေတယ်။ လီကျယ်ရှန်းသည် အပြည့်အဝယစ်မူးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် လက်ရှိတွင် အရေးကြီးသောအရာများ လုပ်ဆောင်ရန် ရှိသေးသည်။
နတ်ဝိုင်တစ်ခွက်ကို စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးမှ လောင်းထည့်လိုက်သည်။
“ဒူကူအကြီးအကဲ၊ ဒူကူအစ်မ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ဝင်ပါ။”
စကားသံအဆုံး ဒူကူဘိုနှင့် ဒူကူယန်တို့သည် အမြန်အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
လီကျယ်ရှန်းရှေ့တွင် မြွေငွေ့များဖြင့် လှည့်ပတ်နေသော ဝိုင်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဒူကူဘိုသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် သူ၏လက်များကို ရစ်ပတ်ကာ ပြောသည်။
“ဒါက...”
“အမှန်ပဲ။”
လီကျယ်ရှန်း ပြုံးရိပ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဒူကူယန်ထံ ဝိုင်ကိုပေးလိုက်သည်။
“ဒူကူအစ်မသောက်ပြီးရင် ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံမြွေအဆိပ်ကို ကုသနိုင်ပါတယ်။”
ဒူကူယန်သည် ဗီဇအရ သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်းသည် ပြန်လည်ကျုံ့သွားသည်။
သူမ၏မျက်လုံးများသည် တုန်ရီနေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပြုံးနေသောသူကို ကြည့်နေသည်။ မြွေအဆိပ်ရဲ့ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ သူမအသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမသည် မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့…… ဤကျေးဇူးတရားသည် အလွန်ကြီးမားလွန်းပေသည်။ ၎င်းအကြွေးကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်ရမှန်း သူမ မသိခဲ့ပါ။
ဒူကူဘိုသည် သဘာဝအားဖြင့် ဤမူဝါဒကို နားလည်သည်၊ သူသည် နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောသည်။
“မင်းကို ပြန်ဝင်စားတဲ့မသေမျိုးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်တယ်။”
“မင်း ငါ့ရဲ့ဒူကူမိသားစုအပေါ် ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားပေးတာဟာ ဒုတိယအသက်ကို ပေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။”
“အနာဂတ်မှာ လိုအပ်ရင် ငါ ဒူကူဘိုက မင်းကို ကူညီပေးဖို့ မတွန့်ဆုတ်ပါဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း ရယ်မောကာ ပြောသည်။
“ဒူကူအကြီးအကဲ ချီးမွမ်းလွန်းပါပြီ။”
“ဒူကူအစ်မ၊ သောက်လိုက်ပါ။”
မကြာသေးမီက ထိခိုက်လွယ်သော လေထုသည် ချက်ချင်းကွဲသွားသည်။ ဒူကူယန် မျက်နှာနီမြန်းလာပြီး ရယ်မောသွားသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ မွှေးကြိုင်သောဝိုင်ကို ယူပြီး တစ်ခါတည်း သောက်လိုက်သည်။
“အင်...”
အရက်သည် ကျွန်ုပ်၏လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ဆင်းသွားသည်။
ဒူကူယန်၏ မျက်လုံးများကျယ်လာပေသည်။