အခန်း (၂၇)
Vol. 3 Ch. 27
ဒူကူယန်၏ စိမ်းပြာရောင်မျက်ဆန်များတွင် တစ္ဆေအလင်းတန်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲထွက်လာသည်။ အရေပြားအောက်ရှိ စိမ်းပြာရောင်သွေးကြောများသည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ ဖောင်းကားလာသည်။
“ဟေ့...”
သူမသည် ရုတ်တရက် ကိုင်းညွှတ်သွားသည်။ ထို့မောက်သူသည် စိမ်းပြာရောင်၊ ပျစ်ချွဲသော အရည်များကို ပါးစပ်အပြည့် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ရွှံ့ညွန်များသည် စိမ်းပြာရောင်ကျောက်ပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မြေပြင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အပေါက်များအဖြစ် စားသွားသည်။
အနံ့ဆိုးတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျုံးထဲရှိ သစ်ကြပ်ပိုးပင် သိသိသာသာ ညှိုးနွမ်းသေဆုံးသွားသည်။
ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်စိမ်းပြာရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ပျံ့နှံ့လာသည်။
လီကျယ်ရှန်း အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒူကူအကြီးအကဲ!”
ဒူကူဘိုသည် သူ၏လက်များကို လှုပ်ခတ်လိုက်ပြီး အဆိပ်ငွေ့သည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ယန်ယန်၊ ဘယ်လိုခံစားရလဲ?”
ဒူကူယန်၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာအလွန်ပြင်းနေပြီး ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေကာ သူမ၏စိုစွတ်နေသောဆံပင်များသည် ပါးပြင်များကို ကပ်နေသည်။
သူမသည် ဖြူဖွေးတောက်ပသောအရေပြားကို ငေးကြည့်ကာ စူးရှသောအဆိပ်အနံ့အစား လတ်ဆတ်သောလေကို အသက်ရှုမိသည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
“......ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
စကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသည်။
ရုတ်တရက် ဒူကူယန်သည် သူမ၏လက်များကို ဖြန့်လီကျယ်ရှန်းကို တင်းကြပ်စွာပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ လီကျယ်ရှန်း၏လက်များသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ ပွေ့ဖက်ရန် အဆင်မပြေပါ၊ သို့သော် မပွေ့ဖက်ပါက ကျေးဇူးမတင်သကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် အလွန်မြန်ဆန်စွာပင် သူသည် သူ၏အင်္ကျီသည် တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်လာသည်ကို ခံစားရသည်။
ထို့နောက်သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ တုန်ရီနေသော ပါးလွှာသောပခုံးများကို ပုတ်ခတ်ကာ နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောသည်။
“နွေဦးကာလမှာပွင့်လန်းလာတဲ့ပန်းမျုံးစုံ နဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့ လပြည့်ဝန်း
နွေဦးကာလရဲ့ အေးမြလှတဲ့လေညှင်းနဲ့ ဆောင်းဦးကာလရဲ့ ညင်သာတဲ့ နှင်းကျသံ တွေလိုဘဲ”
“ဒူကူအစ်မ၊ ဘဝသစ်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ နောက်နှစ်တွေမှာ လေညှင်းနုနုနဲ့ လပြည့်ဝန်းရယ်၊ လေးရာသီပန်းရနံ့တွေနဲ့ ပျော်ရွှင်ပါစေ။”
ဒူကူဘို၏လက်သည် သူ၏အင်္ကျီလက်များအတွင်းတွင် တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသော်လည်း မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
“နွေဦးကာလမှာပွင့်လန်းလာတဲ့ပန်းမျုံးစုံ နဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့ လပြည့်ဝန်း
နွေဦးကာလရဲ့ အေးမြလှတဲ့လေညှင်းနဲ့ ဆောင်းဦးကာလရဲ့ ညင်သာတဲ့ နှင်းကျသံ”
ဒူကူယန်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တသသပြောနေပြီး သူမ၏နုနယ်သောကိုယ်ခန္ဓာသည် အနည်းငယ်တုန်ရီနေသည်။
သူမသည် မျက်ရည်များနှင့် မျက်လုံးများကို မြှောက်ကာ သူ့အနားကပ်နေသော ချောမောလှပသည့်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ယခုအခါ မှောင်မိုက်နေသောမျက်လုံးများတွင် ရှက်ကြောက်မှုအနည်းငယ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထိုအချိန် မျက်စေ့ထောင့်တွင် အဖိုးအိုတစ်ယောက် ဘေးမှာရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်ဒူကူယန်သည် ရုတ်တရက် ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သတိထားမိပြီး သူမ၏လက်ကို အလျင်အမြန်လွှတ်ကာ မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။
လေထုသည် ခဏတာ တင်းကျပ်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း ချောင်းဆိုးသံ နှစ်ချက်ထွက်လာကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။
“ဒူကူအကြီးအကဲ၊ သင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မြွေအဆိပ်က ဆယ်စုနှစ်တွေကြာအောင် ကပ်ငြိနေခဲ့တာ။”
“ထို့အပြင်၊ အဆင့်မြှင့်အဓိပတိရဲ့ ပြင်းထန်သော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားက နေ့ညမပြတ် အားဖြည့်ပေးထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ၎င်းကို ဖယ်ရှားရန်...အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။”
ဒူကူဘို ပြုံးကာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်းပြောသလိုပါပဲ”
ထိုအချိန်တွင် သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဝိုင်တစ်ခွက်သည် မြေးမအဆိပ်ကို ပျောက်ကင်းစေသည်။
ဘာကိုမှ မယုံနိုင်တော့ဘူးလား။
လီကျယ်ရှန်း စဉ်းစားနေမိသည်။
“ဒူကူအကြီးကြီး၊ မင်းရဲ့ မြွေအဆိပ်ကို ငါ့ကို အနည်းငယ်ပေးဖို့လိုတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းအတွက် အဆိပ်ဖြေဆေး ချက်ပေးမယ်။”
ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူဘိုကို သူ၏ဝိုင်သောက်ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါ။
အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။
ဒူကူဘိုသည် ကျူကျင်း သို့မဟုတ် ဒူကူယန်နှင့် မတူပါ။ ဤအဆိပ်ပညာရှင်အိုသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံရှိပြီး တိုက်ကြီးရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကာ ပထမတန်းစား မျက်စိနှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးရှိသည်။ သူအား စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးမှ ဝိုင်ကိုသောက်ခွင့်ပြုပါက၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာအချက်ကို သတိပြုမိလာပါက၊ ထိုအရာသည် ကပ်ဘေးကြီးဖြစ်လိမ့်မည်။
လီကျယ်ရှန်းက ဒူကူဘိုဟာ ကတိအတိုင်းလုပ်ပြီး စကားကိုလည်း လိုက်နာတယ်ဆိုတာ သိပေသည်။
ဒါပေမယ့်။
ပညာရှိသည် အန္တရာယ်ရှိသော နံရံအောက်တွင် မရပ်တည်ပါ။ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုသည်မှာ သင်တစ်ဦးတည်းသာသိသောအရာဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက်မှာ အဆိပ်ဖြေရန်ဖြစ်သည်။ ဒူကူဘို၏ မြွေအဆိပ်ကို အသုံးပြု၍ မြွေရေကျောက်ဆန်ဝိညာဉ်ကို ချက်ပြုတ်ခြင်းသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“သေးငယ်တဲ့ကိစ္စပါ။”
ဒူကူဘိုသည် စဉ်းစားရန်ပင် မလိုဘဲ သဘောတူခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါ့အဆိပ်က နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းအခြားတစ်ခုခုလိုချင်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီးပြောပါ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ကြည့်ရှုမှုသည် ကျုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
လူအများဝိုင်းရမယ့် သစ်ကြပ်ပိုးဟောင်းကြီး။
ယခင်က ဒူကူယန်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အဆိပ်ငွေ့ကြောင့် ယခုအခါ လုံးဝညှိုးနွမ်းသွားပြီ။
“ဒူကူအကြီးအကဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်က ဒူကူအစ်မထက် ပိုများတယ်။”
“အနည်းငယ်လောက် ယိုစိမ့်မှုတစ်ခုတင်နဲ့ တိမ်မြုပ်ပြည်နယ်အတွက် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ဒါကိုကြားတော့...
ဒူကူဘို စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့နောက်၊ လီကျယ်ရှန်းကို တိုးတိုးလေးပြောနေသည်ကို ကြားရသည်။
“မြွေအဆိပ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနေရာတစ်ခု ရှိရင်တော့...”
“ပြဿနာက လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေရှင်းသွားနိုင်တယ်။”
ဒူကူဘို၏ အိုမင်းသောမျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားသည်။
“ငါ့မှာ အဲဒီလိုဘဏ္ဍာတော်ကြီး တကယ်ရှိတယ်!”
နေဝင်ရီ သစ်တောသည် တိမ်မြုပ်မြို့မှ အတော်အတန်ဝေးကွာသည်။
မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင်။
သူသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဒူကူယန်တို့ကို နေဝင်ရီ သစ်တောသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သူတို့သုံးယောက်သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တောင်ကြားလမ်းကို တက်သွားကြသည်။
မကြာမီ။
သူတို့သည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ဇလုံပုံသဏ္ဍာန် တောင်ကြားတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူတို့ရှိရာ တောင်ထိပ်သည် ဤတောင်ကြား၏အစွန်းတွင် တည်ရှိသည်။ တောင်ကြားမှ ပူပြင်းသောလေသည် စိုထိုင်းမှုနှင့် ကန့်နံ့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။
လီကျယ်ရှန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏လက်သည် သူ၏လက်များအတွင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ရေခဲမီး ယင်ယင်မျက်လုံး...
သူ လီကျယ်ရှန်း နောက်ဆုံးရောက်လာပြီ။
ရေခဲမီး ယင်ယင်မျက်လုံးသည် ရှီလိုင်ခဲ့ခုနှစ်ဖော်၏ အလားအလာကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ၎င်းတို့ကို ပိုမိုအားကောင်းစေနိုင်သည်။
“ချက်ပြုတ်နည်းထဲမှာ ရေမီးနှစ်မျိုးလုံးရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ရေနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ဝိုင်တစ်မျိုးရှိတယ်၊ သူ့ကို ရေခဲမီးနတ်မြှေးရည်လို့ခေါ်တယ်။”
“ဒီဝိုင်ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေက အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းတယ်၊ ရေခဲနဲ့မီးတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အထူးခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း မွေးမြူနိုင်တယ်။”
“ငါ့ဝိုင်ဝိဉာဉ်က ရေခဲမီးမြှေးရည်နဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်...”
“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်းရဲ့ ဒုတိယပုံစံကလည်း အနည်းငယ်မျှော်လင့်ချက်ပြသလာနိုင်တယ်...”
“ငါနှင့်အတူလိုက်ခဲ့ပါ။”
ဒူကူဘိုသည် သူ၏ပုံရိပ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ညအငှက်တစ်ကောင် အတောင်ဖြန့်သကဲ့သို့ပင်
သူသည် မှောင်မိုက်သော အနက်ရောင်ချောက်ချောက်နက်ကြီးမှ ခုန်ချလိုက်သည်။
ညဉ့်အမှောင်ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင်၊ ဒူကူဘို၏ပုံရိပ်သည် မျက်လုံးပကတိတွင် မြူထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“သွားကြရအောင်”
ဒူကူယန်က လီကျယ်ရှန်းဘက်ကို ခေါင်းလှည့်လိုက်တယ်။
သူမ၏မှောင်မိုက်တောက်ပသောမျက်လုံးများသည် ဖျားယောင်းသောအလှဖြင့် တောက်ပြောက်နေပြီး လီကျယ်ရှန်းထံသို့ သူမ၏လက်ကို ရဲရဲတင်းတင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“အင်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူယန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောကိ နှစ်ယောက်သား ခုန်ချလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ခြေချောင်းများသည် ထိုးထွက်နေသော ကျောက်ဆောင်မျက်နှာပြင်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိလိုက်ချိန် နားထဲတွင် တရွှီရွှီမြည်နေတဲ့လေတွေ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မြေပြင်ပေါ်ကို ချောမွေ့စွာပင်ရောက်ရှိလာတယ်။
လီကျယ်ရှန်း၏ခြေထောက်သည် မြေပြင်ကို ထိလိုက်သည်။ ထို့နောက်ပူလောင်ပြီး အေးစက်သောလေတစ်လှိုင်းသည် သူတို့ဆီသို့ တိုက်ခတ်လာသည်။
သူ၏ဘယ်ဘက်ပါးပြင်သည် နာကျင်စွာလောင်ကျွမ်းနေပြီး သူ၏ညာဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ဆူပွက်လာသည်ကို ခံစားရပြီး အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသည်ကို ခံစားရသည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုသည်။
သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့် ဆွံ့အသွားစေသည်။
မီးတောင်စမ်းရေတစ်ခုသည် အနီရောင်မီးသွေးကဲ့သို့ ဘယ်ဘက်တွင် ဆူပွက်နေပြီး ၎င်း၏မြင့်တက်နေသောအပူသည် လေထုကို ပုံပျက်စေသည်။
ညာဘက်တွင်မူ အောက်ခြေမရှိသော ရေခဲကန်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပြင်တွင် ထူထဲသောမြူဖြူများ မျောပါနေကာ ၎င်း၏လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ မြက်ပင်များနှင့် အရွက်များပေါ်တွင် ရေခဲများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
တစ်ခုက အနီရောင်နဲ့ တစ်ခုက အပြာရောင်ဖြစ်နေ သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားထားပြီး အချင်းချင်း ချိုးဖောက်မှုမရှိပါ။
မီးပုံသဏ္ဍာန် ဝိညာဉ်ပန်းများသည် အနီရောင်ဝိညာဉ်စမ်းရေ၏ ကမ်းပါးတစ်လျှောက်တွင် ပေါက်ရောက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ပွင့်ချပ်များ၏အစွန်းများမှ အရည်များ စက်ချနေသည်။
အပြာရောင်ကန်တစ်ဝိုက်တွင် ရေခဲပုံဆောင်ခဲများကဲ့သို့သော နတ်ပန်းများရှိပြီး ၎င်းတို့၏အရွက်များသည် ရေခဲများဖြင့် တောက်ပြောင်နေသည်။
အဝေးတွင်
မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ပန်းများသည် ရစ်ပတ်ကာ အရိုင်းဆန်ဆန်ပင် ပေါက်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏အမြစ်များသည် ရစ်ပတ်ရင်း ကွန်ရက်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာစေသည်။
ဤစွမ်းအင်ဖြင့် သက်ဝင်နေသောအပင်များ...
လီကျယ်ရှန်း အကုန်သိပေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အမြတ်နိုးရဆုံးသောအရာများအားလုံးကို ဝိုင်ချက်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ အိပ်မက်များတွင် အချိန်သည် မဆုံးနိုင်ပါ။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ်အရာဝတ္ထုအများစုကို သိရှိလာခဲ့သည်။
ထန်စန်း၏ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း။ သူ့ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် တစ်ခါတစ်လေ တစ်ခါတစ်လေ နှစ်ခါခွဲထားတာလို့ မြင်တယ်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ပန်းရောင်အလင်းဝန်းကျင်ရှိ “မွှေးကြိုင်သောပုံပြင်”၊ ရေခဲဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော “ရှစ်ထောင့်နတ်သမီးရေခဲမြက်” နှင့် “မီးလောင်နေသောဇီးသီးနုပင်” တို့ကို မြင်တွေ့ရသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း။
ဒူကူယန်သည် ဒူကူဘို၏လက်များကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဆိုင်းထားသည်။