ထိုမိစ္ဆာမ၏ အစွမ်းအစကို စမ်းသပ်ကြည့်ပါရစေ

ဂျိချန်းဖန် သည် ကျင့်ပင်အာ ၏ အစီအစဉ်ကို ထိုးဖောက်မြင်ပြီးပြီပင်ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ပြောခဲ့သည်မှာ ‘သူမကို ကျေနပ်စေသော’ ကဗျာသာ ဖြစ်ပါသည်၊ ပွဲတက်သူ အားလုံးကို ကျေနပ်စေရမည်ဟု သူမ မပြောခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ

သူမသည် မည်သူနှင့် ညတာကို ကုန်ဆုံးလိုသည်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ဆန္ဒအပေါ်၌သာ လုံးလုံးမူတည်နေပေလိမ့်မည်။

ကဗျာသည် သူမကို ကျေနပ်စေခြင်း ရှိမရှိအပေါ် မမူတည်ချေ။

အခြားနည်းဖြင့် ပြောရပါလျှင်

၎င်းကို လှည့်စား၍ ရနိုင်ပါသည်။

သင်၏ ကဗျာ မည်မျှ ကောင်းမွန်ပါစေ၊ သူမက မကောင်းဟု ပြောပါလျှင် မကောင်းပေ၊ သင် ဘာလုပ်နိုင်ပါပေမည်နည်း။

ဟုတ်ပေသည်။

နန်းဆောင်ထဲရှိ လေလွင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ဤအချက်ကို တွေးမိခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

ကျင့်ပင်အာ က ‘ညတာကို အတူကုန်ဆုံးခြင်း’ ဟု ပြောသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ပို၍ပင် ပြင်းပြလာခဲ့ပြီး၊ ထိုသူအားလုံးသည် မြင့်မားသော စင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေး မြောင် (ကျန့်ပင်အာ) ကို မေးမြန်းလိုက်ကြသည်-

“မိန်းကလေး”

“ဒီ ကဗျာပြိုင်ပွဲရဲ့ အကြောင်းအရာက ဘာလဲ။ လူလား၊ အရာဝတ္ထုလား”

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လေလွင့် ကျင့်ကြံသူ သာ ဖြစ်နေစေကာမူ သူတို့၏ အသိပညာသည် သေချာပေါက် သေမျိုးများထက် များစွာ မြင့်မားပါသည်။ ကဗျာလမ်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်လျှင်၊ ဆရာ များ မဟုတ်ရင်တောင် အနည်းငယ်တော့ နားလည်ထားကြသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျင့်ပင်အာ သည် စဉ်းစားဟန် ပြုသည်။ခဏအကြာတွင်

သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီး၊ သူမက ညင်သာစွာ “ ‘လူငယ်ဘဝ’ ကို အကြောင်းအရာအဖြစ် ထားရင်ကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်

လူတိုင်း စိတ်များလေးလံသွားကြ၏။

လူငယ်ဘဝလော

ဤအရာက—အနည်းငယ် ခက်ခဲနေပေလိမ့်မည်။

အမျိုးသမီးများ၊ အမျိုးသားများ၊ ပန်းများ၊ အပင်များ သို့မဟုတ် သစ်ပင်များဆိုလျှင် အဆင်ပြေသော်လည်း ‘လူငယ်ဘဝ’ ကို အကြောင်းအရာအဖြစ် ထားပါက

ကန့်သတ်ချက်များ သေးငယ်လွန်းလှသည်။

ခဏတာအတွင်း ပွဲနေရာရှိ လူတိုင်း စဉ်းစားခန်းဝင်သွားကြလေတော့၏။

ချင်ဝူယန် သည်လည်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် အရှုပ်အထွေး များများစားစား မဖြစ်စေလိုပါက ဤကဗျာပွဲသို့ လာရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပါချေ။

ဟုတ်ပေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်ရှန်နန်းဆောင် နောက်ကွယ်မှ အင်အားကို ကြောက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရှန်နန်းဆောင် နောက်ကွယ်မှ တကယ့်အဖွဲ့အစည်းကို သူတို့ မရှာဖွေနိုင်သေးသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးဖြစ်‌ချေ၏။

နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ၏ ဂိုဏ်းကြီးလေးခု ထဲမှ တစ်ခုအနေဖြင့်

ချင်ဝူယန် သည်လည်း ဆက်ဆံရေးကို မဖြတ်‌ တောက်လိုချေ။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အကြီးအကဲ တစ်ဦးက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး “သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ ရှောင်ရှန်နန်းဆောင် ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆီ တိုက်ရိုက်သွားပြီး ချီကျောင်း သတင်းကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသင့်ပါတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ

ချင်ဝူယန် သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုသော လေသံဖြင့် “ဘာလဲ ငါ ကဗျာ မရေးတတ်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေပါသည်လား” ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။ထိုအခါ

“ဒါက...” အကြီးအကဲ သည် စိတ်မသက်မသာ ပြုံးလိုက်ချေသည်။ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန် သူ၏ အသံကိုနှိမ့်ကာ “သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီလက်အောက်ငယ်သား က မလိုအပ်ဘူးလို့ပဲ ခံစားရလို့ပါ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ချင်ဝူယန် သည် သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းကာ “မလောပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်၏။

ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးရုံမျှက ခက်ခဲသည့်အရာ မဟုတ်ပါချေ။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း—“

အပျိုတော်တစ်ဦးသည် သီးသန့်ခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်ကာ သူမသည် စုတ်တံ၊ မင်နှင့် စက္ကူများကို ယူဆောင်လာကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျင့်ကြံသူများ ရှေ့တွင်လည်း စက္ကူများကို ချထားပေးလိုက်၏။

ဒုတိယထပ်၊ သီးသန့်ခန်းတစ်ခုတွင်

ပိယောင် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ သူမသည် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူမရှေ့မှ စက္ကူပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ကာ ဘယ်ကနေ စရေးရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

လူငယ်ဘဝ၊ လူငယ်ဘဝ—

ပိယောင် ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားကာသူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေးမိသွားသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ လှုံ့ဆော်မှု တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး

သူမသည် မဆိုင်းမတွ စုတ်တံကို ကောက်ယူပြီး စက္ကူပေါ်တွင် စတင် ရေးသားခဲ့‌တော့၏။

…

တတိယထပ်၊ သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌

စုန့်ဒါရန် နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကဗျာရေးရမည်လော။

သူတို့ မရေးတတ်ချေ။

ထို့အပြင်၊ သူတို့သည် မိန်းကလေးမြောင် ကို လှပသည်ဟု ထင်သော်လည်း၊ သူမနှင့် ညတာကို ကုန်ဆုံးရန် မဝံ့ရဲကြပါချေ။

စုန့်ဒါရန် သည် ဝမ်မင် ကိုလေးနက်စွာကြည့်၍ ခေါင်းခါကာ “ကဗျာရေးတာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မသိဘူး” ဟု ပြောခဲ့သည်။ထိုအခါမှသာလျှင်

ဝမ်မင် သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဤခေတ်ကာလတွင်၊ စာပေယဉ်ကျေးမှုကိုမသိခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်ပါသလော။

ဇူရှုရှု က ရယ်မောကာ “ကဗျာရေးတာလား ရေးနိုင်တယ်၊ ရေးနိုင်တယ်! ငါ့အကျွမ်းဆုံးပဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင်

သူသည် စုတ်တံကို ဆွဲယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း စတင် မရေးသေးဘဲ၊ အနီးရှိ ခမောက်ဆောင်း လူငယ်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်-

“အစ်ကိုကြီး ဂျိ၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးထဲက ဘယ်သူ့ကဗျာက ပိုကောင်းလဲ ယှဉ်ကြည့်ရအောင်လား”

“အော်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဂျိချန်းဖန် သည် မျက်ခုံးများပင့်လျက်ကြည့်ကာသဲ့သဲ့ ပြုံး၍ “မင်း ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှာ သေချာလား” ဟု ပြော‌ မေးလိုက်၏။

“သေချာပါတယ်” ဇူရှုရှု သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ဤကဏ္ဍတွင် ဂျိချန်းဖန် ထက် သူ သာလွန်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသလို‌၏။

သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကားသူ စကားပြောသည့်အချိန်မှစ၍

သူသည် ရှုံးနိမ့်ရန် ကံကြမ္မာပါနေခဲ့ပြီ။ “ဒါဆို ယှဉ်ကြည့်ရအောင်”

ဂျိချန်းဖန် သည် လက်ကို မြှောက်ကာ စုတ်တံကို ကောက်ယူပြီး စက္ကူပေါ်တွင် အလျင်အမြန် စာလုံးအချို့ကို ရေးသားလိုက်သည်၊ ထို့နောက် စုတ်တံကို ချကာ ပြီးဆုံးသွားကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

“ဒီလောက် မြန်မြန်လား”

ဇူရှုရှုသည် ကြောင်အသွား၏။

အချိန်အများစု ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် စိတ်လွင့်နေခြင်းဖြစ်၍မရ‌တော့ သောကြောင့် သူသည် အလျင်အမြန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုကာသူ၏စိတ်ကို ရှေ့မှ စက္ကူပေါ်တွင် စူးစိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် စတင် စဉ်းစားတော့သည်။

မကြာမီ

ပွဲနေရာရှိ လူအများစုသည် အခြေခံအားဖြင့် ရေးသားပြီးစီးခဲ့ကြ၏။

ကျန်ရှိနေသေးသော သူများသည် စုတ်တံကိုပင် မကိုင်ရသေးချေ။

သူတို့သည် ကဗျာ မည်သို့ ရေးရမည်ကို မသိကြောင့်ပင်ဖြစ်ချေလိမ့်မည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း—“

အပျိုတော်များသည် သီးသန့်ခန်းအသီးသီး၏ တံခါးများကို ခေါက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စာရွက်များကို စုဆောင်းလိုက်ကြ၏။

မကြာမီ

နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း ရေးထားသော ကဗျာအားလုံးကို ကျင့်ပင်အာ ရှေ့တွင် တင်ပြခဲ့သည်။

လူတိုင်း ရှေ့၌၊ သူမသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းသဖွယ်လက်ကို မြှောက်ကာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ကောက်ယူ ဖတ်ရှုခဲ့သည်၊ သို့သော် မကြာမီတွင် သူမသည် ၎င်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ရှင်းနေပါသည် ၊ ဤကဗျာသည် သူမ၏ မျက်လုံးကို ဖမ်းစားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွား သောအခါ ကျင့်ပင်အာ သည် ကဗျာပေါင်းမြောက်မြားစွာကို ဖတ်ရှုပြီး ဖြစ်သည်၊ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမျှ သူမ၏ မျက်လုံးကို ဖမ်းစားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် စာရွက်ပုံထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထပ်မံ ကောက်ယူလိုက်သည်။ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းပေါ်တွင် ကဗျာ မရှိ၊ စာလုံး သုံးလုံးသာ ရေးထားသည်—

‘ဂျိချန်းဖန်’

ဤအရာကို မြင်သည်နှင့် ကျင့်ပင်အာ သည် ချက်ချင်း အံဩသွားသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု ပေါ်လာပြီး၊ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွား၏။

ကြည့်လိုက်ပါက

စက္ကူပေါ်ရှိ လက်ရေးသည်စုတ်တံဖြင့်‌ ရေးထားသော်လည်း၊ ဓားဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ဓားဆန္ဒ သည် နယ်နိမိတ်မဲ့သော ဓားစွမ်းအင် ကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ မည်သည့်အချိန်မဆို သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုပ်လုံးပေါ်လာတော့မည့် အလားပင်ဖြစ်နေသည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဤ စာလုံးများ ကို ရေးသားသောသူသည် စစ်မှန်သော ဓားသမား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

၎င်းသည် ကျင့်ပင်အာ ရှာဖွေနေသောသူလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာက မည်ကဲ့လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးနည်း။

ကျင့်ပင်အာ သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ကာ သူမသည် နန်းဆောင်ထဲရှိ ဂျိချန်းဖန်ကို မကြည့်မိသော်လည်းဂျိချန်းဖန်ကသူ့ကို ကျီစယ်ကာပြုံးရယ် နေသကဲ့သို့ခံစားလိုက်လိုက်ရသည်။

‘သူ ငါ့ကို တွေ့သွားပြီလား’

‘မဟုတ်ဘူး’

‘မဖြစ်နိုင်ဘူး’

ကျင့်ပင်အာ မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ၏ ဂိုဏ်းကြီးလေးခု ထဲမှ ဖြစ်သော ချင်းဝူယန် နှင့် ပိယောင် ပင်လျှင် သူမ၏ ဖုံးကွယ်မှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဂျိချန်းဖန် က အဘယ်ကဲ့သို့ မြင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဤသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့်

ကျင့်ပင်အာ သည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

များစွာ တွေဝေပြီးနောက်တွင်၊ သူမသည် နောက်ဆုံး၌ ‘ဂျိချန်းဖန်’ ဟူသော စာလုံး သုံးလုံးပါသော စက္ကူကို ကောက်ယူပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

“ရွှစ်—“

ကျင့်ပင်အာ ထရပ်လိုက်သည်နှင့်

ပွဲတက်သူ အားလုံးသည် သူမထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မြင့်မားသော စင်ပေါ်ရှိ ကျင့်ပင်အာ သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ကာ “ တာအိုမိတ်ဆွေများ၊ အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို အကျေနပ်ဆုံး ဖြစ်စေတဲ့ ကဗျာကို တွေ့ရှိပြီး ဖြစ်ပါတယ်...” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင်

သူမသည် သူမ၏အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်၏။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများတွင် ရှက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်က အနီရောင်သမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုနောက်သူမ သည် စင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ သူနှင့် ညတာကို ကုန်ဆုံးရန် မစောင့်နိုင်တော့သည့် အလားပင်။ဤ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမ နှစ်သက်သော ကဗျာသည် သူတို့ ရေးထားသော ကဗျာ ဖြစ်ပါစေဟု လူတိုင်းမျှော်လင့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကား

သူတို့ အချိန်အကြာကြီး သာစောင့်ခဲ့ရ၏။

မည်သည့် အပျိုတော်မျှ သူတို့ကို လာရှာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

တတိယထပ်တွင်၊ အပျိုတော်တစ်ဦးသည် သီးသန့်ခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ မိန်းကလေးမြောင် က သင့်ကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်”

အပျိုတော်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းကြည့်လိုက်ကြသောအခါ၊ သူမ ဖိတ်ခေါ်သောသူသည် ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော အဖြူ‌ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်မှအပ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။

“အာ”

ဇူရှုရှု သည် ကြောင်အသွားသည်။

စုန့်ဒါရန် နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်မိသော်လည်း ဂျိချန်းဖန် ၏ ခွန်အားကို သတိရသောအခါ၊ ကြောက်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ချေ။

“အားလုံးပဲ၊ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေကြပါ”

“ဒီ နိမ့်ကျတဲ့တာအိုကျင့်ကြံသူက သွားပြီးတော့ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာမ ရဲ့ အစွမ်းအစ ကို စမ်းသပ်ကြည့်ပါရစေ”

ဂျိချန်းဖန် ၏ ခန့်ညားသော အသံသည် ဇူရှုရှု နှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊ သူ၏ လေသံတွင်လည်း ‘ငါ ငရဲ ကို မသွားရင် ဘယ်သူ သွားပါပေမည်နည်း’ ဟူသော သဘောထားမျိုး ပါဝင်နေချေ၏။