အခန်း (၃၀)
Vol. 3 Ch. 30
တစ်ကိုယ်တော်နေရတာ မလွယ်ပေ။
လီကျယ်ရှန်း၏ တစ်ကိုယ်တော်နေရန်နေရာတစ်ခုဆောက်ကာ တစ်ကိုယ်တော်နေရန် အစီအစဉ်သည် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။
အကြောင်းပြချက်နှစ်ခုရှိသည်။
ရွှယ်ချင်းဟော်ကို ကြိုတင်အသိပေးရန် သူမေ့သွားခဲ့သည်။
ထို့အပြင် သူ့တွင် ချက်ပြုတ်ရန် ပစ္စည်းကိရိယာများ မလုံလောက်ပါ၊ ထို့ကြောင့် ရွှယ်ချင်းဟော်ထံမှ နောက်ထပ်တောင်းဆိုရန် လိုအပ်သည်။
နေသည် ကြာပန်းကန်အိုင်ကမ်းခြေပေါ်သို့ တောက်ပအလင်းရောင်ပေးနေသည်။
ရှူးချင်းဟော်သည် ကမ်းခြေတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေပြီး သူ၏ငါးမျှားတံကို ရေထဲသို့ စောင်းထားသည်။
ဤသို့မြင်တွေ့ရသောအခါ လီကျယ်ရှန်းသည် အနည်းငယ်မသက်မသာခံစားရပြီး အရှိန်မြှင့်၍ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် နှုတ်ဆက်ရန် မတတ်နိုင်မီ။
ရွှယ်ချင်းဟော်၏ နူးညံ့သောအသံသည် လေထဲတွင် မျောပါနေသည်။
“ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါတို့သိတယ်...”
“အကျော်ကြားဆုံး ဓားသမားမဟုတ်ဘူးလား?”
“ဒီတစ်ကိုယ်တော်ကန်ဘေးကို ဘာလို့လာတာလဲ?”
သူ၏ စေ့စပ်သိမ်မွေ့မှုကို ထပ်မံကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လီကျယ်ရှန်းသည် ရွှယ်ချင်းဟော်နောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
“ချင်းဟော်၊ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ငါ့ကိုကြည့်စမ်း။”
ရွှယ်ချင်းဟော်က သူ့မျက်နှာကို တခြားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း- “...”
အဝေးရှိ ချုံပင်များထဲတွင်။
ငါးပူတင်းသည် မှောင်မိုက်သောအမူအရာရှိပြီး ၎င်း၏လက်သီးများသည် ကွဲအက်လုနီးပါးထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“မြွေလှံ၊ ဒါကို ညီအစ်ကိုရင်းမှုလို့ မင်းခေါ်သလား?”
“သခင်လေးရဲ့ လက်ရှိအခွင့်အရေးက အိမ်ရှင်ဖြစ်တယ်၊ ဒါက... ဒါက ယောက်ျားတစ်ယောက်လို မကြည့်ရဘူး!”
ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သောမြွေလှံသည်ပင် ဆန့်ကျင်ဘက်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ငါးပူတင်းသည် ပြေးထွက်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ငါသွားတားမယ်!”
လှံတံသည် သူ့ကို တားဆီးရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။
“ငါ့ကိုယုံပါ၊ သူတို့အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။”
“လီကျယ်ရှန်းက သခင်လေးရဲ့အာဏာကို လုံးဝမသိဘူး။”
“သခင်လေးက သူ့ရှေ့မှာပဲ ဒီလိုခံစားချက်မျိုးကို ပြသတာ။”
သူသည် ဝေးကွာသောနေရာရှိ လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရှုကာ သူ၏အသံကို နက်ရှိုင်းစေသည်။
“သခင်လေးက အရင်ကထက် ပိုပျော်နေတယ်။”
ဒါကိုကြားတော့ ငါးပူတင်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ပြောရရင်...”
မြွေလှံသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းသွားစေပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်မှု၊ သံသယများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ရက်ပဲ မတွေ့ရသေးဘူး!”
“ဒီကောင်လေးရဲ့တောက်ပမှုက ဖုံးကွယ်လို့မရတော့ဘူး!”
ငါးပူတင်းကလည်း လီကျယ်ရှန်းရဲ့လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီဝိညာဉ်ဆေးဘက်ဝင်အပင်က စင်ကြယ်ပြီး တောက်ပတယ်၊ ဒါက သခင်လေးအတွက်လား?”
“ဟမ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီကောင်လေးမှာ အသိစိတ်တစ်ခုခုရှိတယ်။ သခင်လေးက သူ့ကို ဒီလောက်ကြိုက်တာ အံ့သြစရာမဟုတ်ဘူး။”
“မင်းမပြန်ရင် ငါထွက်သွားမယ်။”
လီကျယ်ရှန်းက ရွှယ်ချင်းဟော်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်တယ်။ ခြေသံတစ်ချက်သာ ကြားရသည်။
ရွှယ်ချင်းဟော်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများရှိ ရှင်းလင်းသောလိုလားမှုသည် လီကျယ်ရှန်း၏ပြုံးရိပ်နှင့် စောင့်မျှော်နေသောမျက်လုံးများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
“မင်း……”
ရှူးချင်းဟော်၏ နုနယ်သောမျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီမြန်းသွားသည်။
သို့သော် သူမ၏ကြည့်ရှုမှုသည် လီကျယ်ရှန်း ကိုင်ထားသည့်အရာဆီသို့ ချက်ချင်းဆွဲဆောင်ခံရသည်။
ဤသည် နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်၏အနှစ်သာရမှဖွဲ့စည်းထားသည့် နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်နှင့်တူပြီး ၎င်း၏အလွှာလိုက်ပွင့်ချပ်များသည် ဇီးကွက်အတောင်ပံများကဲ့သို့ပါးလွှာကာ နွေးထွေးသောအလင်းများဖြင့် စီးဆင်းနေသည်။
ပန်း၏ဗဟိုရှိ ရွှေရည်တစ်စက်၊ ခိုင်မာသောနံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်ကဲ့သို့၊ တောက်ပမှုဖြင့် တုန်ခါနေသည်။
“ဒါ...ဒါ...”
စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုသည် ရှူးချင်းဟော်၏မျက်လုံးများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရှုရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်တင်လိုက်သည်။
“မင်းအတွက်ပါ။”
လီကျယ်ရှန်းက ဝိညာဉ်ဆေးဘက်ဝင်အပင်ကို ရွှယ်ချင်းဟော်ထံ ပေးလိုက်သည်။
“ဒီဝိညာဉ်ဆေးဘက်ဝင်အပင်ကို နံနက်ခင်းနှင်းဆီလို့ခေါ်တယ်။”
“မင်းရဲ့ဟင်္သာဝိဉာဉ်က အလင်းရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိရှိတယ်။”
“မင်းအတွက် အကျိုးရှိသင့်တယ်။”
ရှူးချင်းဟော်၏ နှလုံးသား တုန်ရီသွားသည်။
သူမသည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြန်ဆွဲယူလိုက်ကာ သူမ၏နုနယ်သောပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာနီမြန်းလာပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် တောက်ပသောနံနက်ခင်းကို ဂရုတစိုက်ပွေ့ဖက်ထားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်……”
“……ငါအရမ်းကြိုက်တယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲလဲလျက် မြက်ပြားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“မင်းငါ့ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်စရာလိုတာလဲ။”
ရွှယ်ချင်းဟော်သည် ယောင်ကွမ်းဝိုင်ကို ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးတရားကို သူအမြဲသတိရသည်။ ထိုနတ်ဝိုင်မရှိပါက၊ သူ၏ဝိုင်ဝိဉာဉ်သည် အသွင်ပြောင်းလဲမှုမရှိဘဲ ယောင်ကွမ်းဓားကို သဘောပေါက်နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ရှူးချင်းဟော်နှင့် ကိုက်ညီသော ဝိညာဉ်ဆေးဘက်ဝင်အပင်ကို ပေးလိုသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ ဘေးနားရှိ လူငယ် ကြည့်ရင်း ရှူးချင်းဟော်၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး မဖတ်နိုင်သော အပြစ်ရှိသည့်အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ခဲ့သည်။ ရှူးချင်းဟော်၏ ရှုပ်ထွေးသောခံစားချက်များကို လီကျယ်ရှန်း သတိမထားမိသကဲ့သို့၊ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပက်လက်လှန်အိပ်နေပြီး တစ်ကိုယ်တော်စကားပြောနေသည်။
“ချင်းဟော်၊ ငါ ခဏတစ်ဖြုတ် တစ်ကိုယ်တော်နေဖို့လိုတယ်။”
“ကြာပန်းကန်ကို နေ့တိုင်းလာနိုင်မယ်လို့ မထင်တော့ဘူး။”
ရှူးချင်းဟော်က နူးညံ့စွာ တုံ့ပြန်သည်။
“အင်။”
“အိုး ဟုတ်သား၊ နောက်ထပ်တစ်ခုရှိသေးတယ်...”
လီကျယ်ရှန်းသည် စိမ်းပြာရောင်ပိုးချောထည်အိတ်ကို ရှူးချင်းဟော်ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် ချက်ပြုတ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ထပ်ပြင်ဆင်ပေးပါ။”
“ပစ္စည်းကိရိယာစာရင်းက ဒီမှာ...”
ရှူးချင်းဟော်၏ ကြည့်ရှုမှုသည် စိမ်းပြာရောင်ပိုးချောထည်အိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်မြင့်တက်သွားသည်။
“ဒူကူမိသားစုရဲ့ ပစ္စည်းလား”
“မင်း ဒါတွေအားလုံးရပြီလား လီကျယ်ရှန်း၊ ဒါဆို မင်းက ဒူကူမိသားစုရဲ့ သခင်လေးဖြစ်သွားပြီလား?”
ကြာရှည်စွာ တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပါ။
ရွှယ်ချင်းဟော်က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေသည်။
သူ့ဘေးမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့သူက မျက်လုံးတွေကို နူးညံ့စွာ မှိတ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ချောမောလှပသော မျက်နှာထားက နေ့လည်ခင်းနေရောင်ခြည်ထဲမှာ အေးချမ်းသာယာနေတာကို သူမြင်လိုက်ရတယ်။
ရှူးချင်းဟော်၏ ကြည့်ရှုမှုသည် သူ့အပေါ်တွင် နှောင်းဆွဲထားသည်။
ကြည့်ရုံသက်သက်ဖြင့် သူမ၏နုနယ်သောမျက်နှာသည် နူးညံ့သွားသည်။ ထို့နောက်တိတ်တဆိတ်ပင် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ရွေ့လျားလိုက်သည်။
သူမ၏သွယ်လျသောကိုယ်ခန္ဓာသည် အနည်းငယ်ကိုင်းညွှတ်ကာ ဘေးရှိကောင်လေးကို နေရောင်ခြည်မှ ကာကွယ်ပေးပြီး အစင်းကျားများနှင့် နူးညံ့သောအရိပ်များသာ ကျန်ရစ်စေသည်။
လီကျယ်ရှန်း နိုးလာတဲ့အခါ နေသည် အနောက်ဘက်သို့ ကျရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ရွှယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် နံနက်ခင်းနှင်းဆီကို ကိုင်ထားပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။
ဖောင်တိန်နှင့် မြွေလှံတို့သည် တိတ်တဆိတ် သူမ၏နောက်ကွယ်မှ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
နန်းတော်သို့ ပြန်သွားရာလမ်းတွင်။
ရွှယ်ချင်းဟော်က ရုတ်တရက် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့သူတွေ...”
“ဒီလိုတောက်ပြောင်တဲ့ နတ်ဘုံပန်းကို ဘယ်သူက ထိုက်တန်မှာလဲ?”
ဖောင်တိန်နှင့် မြွေလှံတို့သည် ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပြီး အလျင်အမြန်တုံ့ပြန်ကြသည်။
“သခင်လေး၊ မင်းရဲ့အာဏာကို ဘယ်တော့မှ မဖော်ပြသင့်ဘူး!”
“ဒါက ဝိညာဉ်ခန်းမရဲ့ အကြီးမားဆုံးအစီအစဉ်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်!”
“ငါသိတယ်။”
ရှူးချင်းဟော်၏အသံ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။
“မင်းတို့ သတိပေးဖို့ မလိုပါဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ခြံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် ရေခဲမီး ယင်ယင်မျက်လုံးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အိတ်များကို ထုပ်ပိုးနေသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်...
ခြံအပြင်ဘက်တွင် တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။
လီကျယ်ရှန်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ရွှယ်ချင်းဟော်နဲ့ ခွဲခွာပြီး အဖိုးအိုဒူကူနဲ့ သူ့မြေးမက ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်အတွက် အမဲလိုက်ထွက်နေပြီ။”
“ငါ့တံခါးကို ဘယ်သူလာခေါက်မှာလဲ?”
သူခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ရိုးရှင်းစွာဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရွှေရောင်အက္ခရာဖြင့်ရေးထိုးထားသော ဖိတ်ကြားလွှာတစ်စောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သသည်။
“ကျန်းမာပါစေ။”
“မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်အရ၊ ပွင့်ချပ်ကိုးခုနှလုံးသားပန်းမိသားစုသည် သင့်အား ကျွန်ုပ်တို့၏နေအိမ်သို့ စကားပြောရန် ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ်။”
သူ၏ရှေ့ရှိ ရွှေရောင်အက္ခရာနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဖိတ်စာကို ကြည့်ရင်း။
လီကျယ်ရှန်း မျက်ခုံးမို့မို့တင်လိုက်သည်။
ပွင့်ချပ်ကိုးခုနှလုံးသားပန်းမိသားစုလား။
သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ လုံးဝသူစိမ်းတွေပါ၊ ဘာလို့ သူ့ကို ဖိတ်တာလဲ။
လီကျယ်ရှန်းသည် အစကတည်းက ငြင်းဆိုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဒဏ္ဍာရီလာ ပွင့်ချပ်ကိုးခုနှလုံးသားပန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏မနာလိုမှုခံရခြင်းဟု ဆိုထားသည်၊ ထို့ကြောင့် သူ၏ပြင်းထန်သောစူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။
“ငါ ဘုံ၇ဆင့်ရတနာပြသာဒ်ကို မြင်ဖူးတယ်။”
“ဒီပွင့်ချပ်ကိုးခုနှလုံးသားပန်း ဘာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်။”
စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါမကြာခင်လာခဲ့ပါမယ်။”
အစေခံမိန်းကလေးက ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့ သင့်ရောက်ရှိမှုကို စောင့်မျှော်နေပါမယ်။”
ထို့နောက် သူလိုအပ်သမျှကို သူ၏ဘဏ္ဍာတော်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းသည် အိမ်တော်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
သူကလမ်းမသိဘူး။
ဒါပေမယ့် ပြဿနာကြီးတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။
တိမ်မြုပ်ပြည်နယ်တွင်၊ “ယေးအိမ်တော်” ဟူသော ပြောဆိုမှုသည် ဘုံဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးစဉ်းစားမိသော မိသားစုမှာ ပွင့်ချပ်ကိုးခုနှလုံးသားပန်းမိသားစုဖြစ်သည်။
စိမ်းပြာရောင်ကျောက်ခင်းခင်းထားသော လမ်းဆုံတွင်၊ သစ်သားဝင်ပေါက်နှစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ်ရပ်နေပြီး ၎င်းတို့၏တံခါးများတွင် ပွင့်ချပ်ကိုးခုနှလုံးသားပန်းပုံစံ ထွင်းထားသည်။
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးအထက်တွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုချိတ်ထားပြီး “ယေးအိမ်တော်” ဟူသော စာလုံးများကို ငါးမန်းပန်းပင်များကို ကိုယ်စားပြုရန် ငွေကြိုးဖြင့် ထွင်းထားသည်၊ စာကြောင်းတစ်ခုစီသည် နှလုံးသားပန်းပွင့်ချပ်တစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။
“သူတို့တကယ်ချမ်းသာတာပဲ။”
လီကျယ်ရှန်း သက်ပြင်းချကာ တံခါးကို ခေါက်ရန် ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း ဧကရာဇ်၏ဖိတ်ကြားချက်ဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်ပါသည်။”