သခင်လေး ဒီနေ့ အဆင်မပြေဘူး

(ဤ အပိုင်းတွင် ဇူရှုရှုကို ကျင့်ရှုးရှုး ဟူ၍ သုံးနှုန်းထားပါသည်။ စာဖတ်သူများက ဇူရှုရှုနှင့် ကျင့်ရှုးရှုး မည်သည့်အမည်က ဖတ်၍အဆင်ပြေသည်ကို လာ၍ ပြောဆိုနိုင်ပါသည်။ စာဖတ်သူများဖတ်၍ ချောမွေ့မည်အမည်ကိုသာနောက်ပိုင်းတွင်သုံးနှုန်းပေးပါမည်)

တတိယထပ်၊ သီးသန့်ခန်းတစ်ခုအတွင်း

စုန့်ဒါရန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ကျင့်ရှူးရှူးသည် နောင်တရစွာဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်သည်။ “ငါ အရမ်း မိုက်မဲတာပဲ အစ်ကိုတော်ဂျိနဲ့ ဘာလို့ လောင်းကြေးထပ်မိရတာလဲ အို”

ဂျိချန်းဖန်သည် မစ္စစ်မြောင်လို အလှမယ်နဲ့ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးရမည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ မထိန်းနိုင်အောင် မနာလို ဖြစ်မိသွားသည်။

ချူယွီဟုန်သည် ကျင်းရှူးရှူး၏ မျက်လုံးများမှ မနာလိုမှုကို သတိပြုမိသည်။ သူ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ညီ‌လေးကျင့်၊ မင်း အများကြီး တွေးနေတာလား”

“အကိုဂျိက နက်နဲတဲ့ ကျင့်ကြံမှု ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူက နူးညံ့တဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော်မွေ့မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါတို့ကို သွေးနီရောင်နဂါးအကြောင်း သတင်းရှာဖို့ ကူညီပေးရမယ်၊ ဒါကြောင့် သူ...”

ထိုစကားကို ကြားသော် စုန့်ဒါရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“သတ္တမ ညီငယ်က အမြဲတမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်။ သူ သွေးနီရောင်နဂါးရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းဖို့ သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ညီငယ်ကျင်း၊ အထင်မလွဲပါနဲ့”

ဝမ်မင် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။

“ဒါ...” ကျင့်ရှူးရှူးက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ ချူယွီဟုန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်—‘မကောင်းတော့ဘူး၊ အစ်ကိုတော်ချူလည်း အစ်ကိုတော်ဂျီကို မျက်နှာသာပေးချင်နေပြီလား’

“ငါတို့ နောက် ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ” လင်းကျင်းယွီ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် စုန့်ဒါရန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “တည်းခိုခန်းကို ပြန်သွားပြီး နားကြရအောင်။ သတ္တမ ညီငယ်က သွေးနီရောင်နဂါးအကြောင်း သိပြီးရင် ငါတို့ကို လာရှာလိမ့်မယ်”

လူတိုင်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ ရှောင်ရှန်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မထွက်ခွာမီ ကျင့်ရှူးရှူးသည် ခဏခဏ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီလို အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ နေရာကို တစ်ညလုံး မစူးစမ်းလိုက်ရတာ တစ်သက်တာ နောင်တရစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဂျီချန်ဖုန်းသည် အစေခံနှင့်အတူ နန်းဆောင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ အိပ်ခန်းသို့ လိုက်ပါသွား၏။

ဒီနေရာက မြင်ကွင်းက အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ ပြတင်းပေါက်ကြီး အပြင်ဘက်တွင် တစ်မြို့လုံး လင်းထိန်နေသော ချီမြစ်မြို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပြီး မြို့တစ်ခုလုံး၏ ညရှုခင်းကို ခံစားနိုင်သည်။

မြို့၏ ညရှုခင်းကို ခံစားရင်း အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နိုင်လျှင် အတော်လေး ရိုမန့်တစ်ဆန် ပေမည်။

“သခင်လေး၊ မိန်းကလေး မြောင် အထဲမှာ စောင့်နေပါပြီ” အစေခံ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။

သူသည် သူ၏ ဝါးဦးထုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချွတ်လိုက်ပြီး ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး

ဝါးဦးထုပ်ကို ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားလိုက်၏။

သူ၏ အကြည့်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ဝဲသွားသည်။

ကန့်လန့်ကာ၏ နောက်ကွယ်မှ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိပြုမိသည်။

ပိုမို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ အလှမယ်တစ်ဦး ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

‘စိတ်ဝင်စားစရာပဲ’

ဂျိချန်းဖန် သူ၏ စိတ်ထဲမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျင့်ပင်းအာ၊ ဒီ မိန်းမဆိုးလေး၊ဘာပရိယာယ်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ သူ မြင်ချင်သည်။

ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကန့်လန့်ကာ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွား၏။

ပါးလွှာသော ပိတ်ဖျင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

သူမ၏ ဆံပင်တွင် ရေစက်အချို့ ပါရှိ နေကာ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသည် ပန်းရောင်သမ်းနေပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများတွင် စိုစွတ်မှုများ ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ သေသပ်လှပသော လည်ရိုးသည် ပါးလွှာသော ပိတ်စအောက်မှ ဖျော့တော့စွာ မြင်နေရသည်။

ထိုအရာကား အလှမယ်တစ်ဦး ရေချိုးပြီးမှ ထွက်လာတဲ့ မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ပင်အာ ၏ ခြေလှမ်းများ ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားသွားကာ

ရှက်ရွံ့သောအမူအရာဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက် သောအခါ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွား၏။

“မိန်းကလေးက အခုမှအသစ်ထင်တယ်” ဂျိချန်းဖန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျင့်ပင်အာ သည် သူမ၏ လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးက ကျွန်မကို လှောင်နေတာပဲ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဧည့်ခံတာပါ။ ပြီးတော့ သခင်လေးက...”

“ကျွန်မ ဧည့်ခံဖူးတဲ့ ပထမဆုံးလူလည်း ဖြစ်ပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြော၏ “ဒါဆိုရင် ဒါက ဂျိချန်းဖန် ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ရသင့်တာပေါ့ ဟုတ်ရဲ့လား”

‘ဂျိ’ ဟူသော အမည်ကို ကြားသော် ကျင့်ပင်းအာ၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာ က အံဩမှုဖြင့်တုန်လှုပ်သွား၏။

‘ဒီလူက ဟန်ဆောင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့ သရုပ်မှန် တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်တာလား။ သူ ဒီလောက်တောင် ပေါ့ဆရဲတာလား။

ဤကဲ့သို့ တွေးလိုက်ပြီး ကျင့်ပင်အာ သည် ဂျိချန်းဖန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦးကို သဘောကျသော ကျန်းဟူမှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“သခင်လေးက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက ဂျိချန်းဖန်လား။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ယွီယန်ဇီကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဂျိချန်းဖန်လား”

ဂျိချန်းဖန်သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ထိုင်ခုံတွင် ပျင်းရိစွာ မှီနေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယွီယန်ဇီ ငါ မှတ်မိတာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဂျိက အဲဒီလို လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်”

“ရွှစ်—“

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ လက်ကို လှန်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် မှန်တစ်ချပ် ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် ယွီယန်ဇီ၏ မှော်ရတနာ ဖြစ်သော ယင်ယန် မှန် ဖြစ်သည်။

“...” ကျင့်ပင်းအာ၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်ကို အနည်းငယ် နှစ်သက်မှု အရိပ်အမြွက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “သခင်လေးက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ပါတယ်။ သခင်လေးက ဟက်ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆုံးစွန်သော ရတနာဖြစ်တဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ပေါင်းစည်းခေါင်းလောင်းကိုလည်း ရခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားခဲ့တယ်”

ထိုသို့ ပြောပြီး ကျင့်ပင်အာက ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်သို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ် ကျောက်စိမ်းလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သခင်လေး၏ ပခုံးများကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးလာ၏။ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် သူ့ကို မတော်တဆ ထိမိလိုက်ပြီး နှလုံးသားကို ဆန္ဒနှင့် တောင့်တမှုဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ရေခဲနှလုံး စာလုံးပေါင်း ကို တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ ဒီလို မိန်းမဆိုးမမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖို့က သူ့အတွက် လွယ်ကူသည်။ ဒါကြောင့်... မိန်းမဆိုးလေးတွေ နည်းနည်းပါးပါး ထပ်လာပါစေဦး

“ပျော်ရွှင်စရာ ပေါင်းစည်းခေါင်းလောင်း”

ဂျိချန်းဖန်သည် လျစ်လျူရှုသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီလို မှော်ဘဏ္ဍာ တကယ်ရှိတယ် ထင်လား။ ဘာလို့လဲ။ မင်း သဘောကျလို့လား”

ကျင့်ပင်အာသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရှစ်ရာက ရွှေခေါင်းလောင်းမဒမ် နဲ့ အနက်ရောင် နှလုံးသား အဘိုး တို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းအကြောင်း ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ်။ ခဏတာတော့ အဲဒီ ပျော်ရွှင်စရာ ပေါင်းစည်းခေါင်းလောင်းကို စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်မိတယ်”

ထိုသို့ ပြောပြီး သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အို” မိန်းကလေး မြောင်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပြီး သနားစဖွယ် ပေါ်လွင်နေပြီး သူမက ပြော၏။ “ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့ပါ။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်း...”

“နန်းတော်သခင်မက ကျွန်မကို မမျှော်လင့်ဘဲ ကယ်တင်ပြီး ဒီ ရှောင်ရှန်နန်းတော်ထဲမှာ မွေးမြူခဲ့တာ ဆယ်နှစ် ရှိပါပြီ”

“သာမန်နေ့ရက်တွေမှာ ဒီ ကျွန်မဟာ ပုံပြင်စာအုပ်တွေနဲ့ ဝတ္ထုတွေကိုပဲ ဖတ်ရှုရတာကို နှစ်သက်တယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေကို အများကြီး မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝတ္ထုတွေက ပုံပြင်စာအုပ်တွေပဲ၊ တကယ့် လက်တွေ့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာက ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ...”

“ပုံပြင်စာအုပ်တွေထဲမှာ ချစ်သူတွေက အမြဲတမ်း ပေါင်းစည်းကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာကော။ ရွှေခေါင်းလောင်းမဒမ်က ဒီလောက်တောင် သစ္စာရှိခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ပဲ သေဆုံးခဲ့ရတယ်”

“ကျွန်မတို့ အမျိုးသမီးတွေဟာ ဒီလိုမျိုးပဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရမှာလား”

မိန်းကလေး မြောင်၏ အမူအရာသည် ဝမ်းနည်းနေသည်။

သူမ၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာ၏။ ရွှေခေါင်းလောင်းမဒမ်၏ ကြေကွဲဖွယ် ဘဝကို ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝအကြောင်းကိုလည်း ညည်းညူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဂျိချန်းဖန်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဖျော့တော့သော၊ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာပြီး သခင်လေး၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နေ၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ဉာဏ်ပညာရှိမုဒ် သို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုး အလှအပလား။ ပြောပလောက်စရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အကျိုးအမြတ် ရရှိမည်ဆိုလျှင် ဘာလို့ မယူရမှာလဲ။

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ အမျိုးသမီးငယ်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်၏ “မိန်းကလေး မြောင်၊ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မမျှတတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ကိုယ့်ဘဝကို ကောင်းကောင်း နေထိုင်ပါ”

“မှတ်ထားပါ ဆင်းရဲတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်သင့်တယ်”

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျင့်ပင်းအာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ဆင်းရဲတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်သင့်တယ် သခင်လေးက တကယ်ပဲ စိတ်သ‌ဘောထားကြီးမားတယ်။ ဒီ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားငယ်မိပါတယ်”

ဂျိချန်းဖန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ကျင့်ပင်းအာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အချို့သောအရာများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖုံးကွယ်၍ မရဘဲ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် သိမ်မွေ့သော အားနည်းချက်များ ပါရှိ‌ပေသည်။

အခြားသူများ ဂရုတစိုက် မလေ့လာလျှင် အဆင်ပြေ၏။

သို့သော် အနည်းငယ် ပိုမို နီးကပ်စွာ လေ့လာလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ကျင့်ပင်အာ၏ ထူးဆန်းမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိကြပေလိမ့်မည်။

ဂျိချန်းဖန် သည် ကောင်းကင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချီမြစ်မြို့ရှိ မီးများ မှိန်နေပြီဖြစ်ပြီး ညဉ့်နက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲမှ အမျိုးသမီးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။”မိန်းကလေး မြောင်၊ ညဉ့်နက်ပြီ။ အနားယူဖို့ အချိန်တန်ပြီ...”

ထိုသို့ ပြောပြီး သူသည် သူ၏ လက်ထဲမှ အမျိုးသမီးငယ်ကို ကောက်ယူရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် မိန်းကလေး မြောင်၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာတွင် သနားစဖွယ် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။ “သခင်လေး၊ ဒီ ကျွန်မ... ဒီ ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်”