အခန်း (၃၁)
Vol. 4 Ch. 31
လီကျယ်ရှန်း ယဲ့မိသားစုအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အိပ်ဆောင်များ၊ ရေကန်ဘေးရှိ လေသာဆောင်များကို ဖြတ်သန်းကာ ထုံးကျောက်တောင်များ၊ စမ်းချောင်းငယ်များဘေးကို လျှောက်လာပြီးနောက် သူသည် လှပသော ဥယျာဉ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။
“ခဏနေရင် ယဲ့အိမ်တော်သခင်လာပါလိမ့်မယ်”
“အင်း...”
လီကျယ်ရှန်း လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်တွင် ချထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။
ဤဥယျာဉ်သည် အလွန်တရာ နုနယ်သိမ်မွေ့လှပြီး နှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်းများသည် အလွန်တရာ လှပသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးထားသည်။ ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်ပန်းပွင့်များသည် ကိုင်းများကို ကွေးညွှတ်ကာ တိမ်တိုက်များသည် ရေကန်အတွင်း ရောင်ပြန်ဟပ်လျက် ငါးများကြောင့် ရေမျက်နှာပြင် လှုပ်ခတ်နေပေသည်။
တိုင်ဟူကျောက်တုံးကြီးများသည် အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပျားအိတ်များနှင့်တူသော အပေါက်များဖြစ်လာပြီး ကျောက်ဆောင်ကြားထဲတွင် ပန်းပြောက်ကလေးများ အဖြစ်ဖြန့်ကျဲလျက်ရှိသည်။
လီကျယ်ရှန်း လှပသောရှုခင်းကို ခံစားနေစဉ်...
ရုတ်တရက် လေးလံပြီး မြန်ဆန်သော ခြေသံများ သူ့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုပ်ခြင်း ဆင်တူပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ယောက်ျားနှစ်ယောက် ဒေါသထွက်နေသည့် ဟန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူတို့ရဲ့ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပန်းများ၊ အရွက်များ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး ရေကန်ထဲရှိ ရေများလည်း ဆူပွက်လာကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဓာတ်သည် လှပသောဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားခဲ့သည်။
ဖြစ်ပျက်လာသော အခြေအနေအသစ်ကြောင့် လီကျယ်ရှန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ယခုလိုဖိတ်ကြားပြီးနောက်၊ ယခင်က ရန်ငြိုးမရှိခဲ့ပါလျက် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လာမည်ကို သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
“ဒီနှစ်ယောက်က အနည်းဆုံး အဆင့်(၄၀)ကျော် ဝိဉာဉ်ဘုရင်တွေ ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။”
ဒီအတွေးစက သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်ထွက်သွားချိန်မှာပဲ...
ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ထံမှ ပြင်းထန်သောဟိန်းဟောက်သံထွက်လာပြီး သူတို့ရှေ့မှ အနက်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ဆူးတက်များပါသည့် နွယ်ပင်များသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်လာပြီး ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်...
ခရမ်းရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်းများ သူတို့ခြေထောက်အောက်မှ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
“စတုတ္ထမြောက် ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - တောရိုင်းနွယ်ပင်ကွန်ရက်”
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခါးအရွယ်ခန့်ရှိသော ရက်စက်သည့် နွယ်ပင်များသည် ရူးသွပ်စွာ ရစ်ပတ်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သော ကြီးမားသည့် အနက်ရောင် ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့သော ဖိအားဖြင့် လီကျယ်ရှန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် နွယ်ပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထောင်ချောက်သည် ချက်ချင်း လီကျယ်ရှန်းကို မျိုချလိုက်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိမ်ကာ ပြက်ရယ်ပြုလိုက်ကြသည်။
“ဒါပဲလား...”
“ဓားနှင့်ဝိုင် ဆိုတာ သိပ်အထူးအဆန်းကြီး မဟုတ်ပါလား...”
“ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် သူ့ကို ဘာလို့ စမ်းသပ်ဖို့ လိုအပ်ရတာလဲ...”
“ငါတို့ရဲ့ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် မခံနိုင်ဘူး...”
စကားမပြီးမီ သန့်ရှင်းပြတ်သားသော ဓားရောင်ခြည်တစ်ခု ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဓားရောင်ခြည်က လင်းထိန်လာပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သူတို့မသိစိတ်အတိုင်း မျက်စိမှိတ်သွားစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူတို့ရဲ့ နွယ်ပင်အကျဉ်းထောင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး အတွင်းမှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်လေးပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူတို့နှစ်ဦး မြင်လိုက်ရသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ... မဖြစ်နိုင်ပါလား”
သူတို့ရဲ့မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်များ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ကျောက်စိမ်းရောင်ကဲ့သို့ နွေးထွေးချောမွေ့သော ကြာပန်းစိမ်းဓားကို ကိုင်ထားပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ချွန်ထက်စွာ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဓားအူသံတစ်ခုထွက်ပေါ်ကာ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပြီး ဓားရိုးတံပေါ်တွင် ကြာပန်းစိမ်းပန်း (၁၂)ပွင့် ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။
အေးမြသော ဓားရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ အပူချိန်သည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် အရိုးစူးရှသော သေမင်း၏အန္တရာယ်ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ဆံပင်များ ထောင်မတ်ကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။
“ဓားနှင့်ဝိုင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ သနားကရုဏာပြပါ”
“ကျွန်တော်တို့သည် ယဲမိသားစုရဲ့ အစေခံများဖြစ်ပြီး ယဲမိသားစုအကြီးအကဲ၏ အမိန့်ဖြင့် သင့်ရဲ့စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန် လာခြင်းဖြစ်ပါတယ်”
“သင့်ရဲ့စွမ်းအားကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ရပ်တန့်လိုက်ပါ”
“စမ်းသပ်မှုလား...”
လီကျယ်ရှန်း ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် ဓားကို ဘယ်လိုဆွဲထုတ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြပေ။ သိမ့်သိမ့်တုန်သော စိမ်းပြာရောင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထဲမှ ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သူတို့၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များ ရူးသွပ်စွာ တက်ကြွလာခဲ့သည်။ အနက်ရောင်နွယ်ပင်များသည် မြွေပါကြီးများကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ရစ်ပတ်ကာ ချက်ချင်း သူတို့ရှေ့တွင် ထူထဲသော ဆူးတက်များပါသည့် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော်...
ခိုင်မာသည်ဟုထင်ရသော ထိုနွယ်ပင်အတားအဆီးသည်...
စိမ်းပြာရောင် မျဉ်းကြောင်းနှင့် ထိမိသည်နှင့် ဆွေးမြေ့သွားသော စက္ကူကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားခဲ့သည်။
ကြွေထည်ကဲ့သို့သော စိမ်းပြာရောင်အလင်းသည် ခွဲဖြတ်ထားသော အနားသတ်တွင် ကျန်ရစ်နေပြီး ဓားရောင်ခြည်၏ အနည်းငယ်သော စွမ်းအင်သည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ နွယ်ပင်များ ပြန်လည်ကြီးထွားခြင်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
နွယ်ပင်အတားအဆီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မထင်မရှား စိမ်းပြာရောင် ဓားရောင်ခြည်သည် ၎င်း၏အရှိန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ၎င်းသည် မမြင်ရသော ပန်ကာပုံသဏ္ဍာန် ဓားသွားတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။
ဖြတ်
ဖြတ်
ဖြတ်
ခြေလှမ်း (၃၀) အတွင်း...
ပန်းကိုင်းများ၊ အပင်များ၊ ထုံးကျောက်တောင်တစ်ခု၏ ထောင့်တစ်ခု... သက်ရောက်မှုရှိသမျှအားလုံးသည် ချောမွေ့စွာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားခဲ့သည်။
ကျလာသော နှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်းပွင့်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့မကျမီ ဓားရောင်ခြည်၏ ပျံ့နှံ့သွားသော စွမ်းအင်ကြောင့် သွေးရောင်ဖျော့ဖျော့အမှုန့်များအဖြစ် ပျက်စီးသွားပြီး ဝိဉာဉ်ဘုရင်နှစ်ဦး၏ ခါးမှထွက်လာသော သွေးစက်များနှင့် ရောစပ်ကာ လေထုထဲတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်အမှုန်အမွှားများအဖြစ် စုပေါင်းသွားခဲ့သည်။
ကျောက်ခင်းခင်းထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင်...
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ခါးနေရာမှ နှစ်ပိုင်းကွဲနေပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေကာ နာကျင်သံများဖြင့် ညည်းညူနေခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာအမူအရာတွင် အေးစက်မှုသည် ဓားသွားထက်ပင်ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။
“ငါ့ကို စမ်းသပ်ကြတယ်လား...”
“ငါ ခွင့်ပြုခဲ့သလား...”
“စမ်းသပ်မယ်ဆိုရင် သေဆုံးရမယ်ဆိုတာကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသင့်တယ်။”
သူသည် ဓားလမ်းစဉ်ကို ကြိုးစားကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ယခုတွင် သူ၏ဓားသည် အဆုံးစွန်သော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်၊ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက် စမ်းသပ်ရန် သင့်တော်သူမဟုတ်ပေ။
လီကျယ်ရှန်းသည် စွမ်းအားကျဆင်းသွားသော ယောက်ျားနှစ်ယောက်ကိုတောင် မကြည့်တော့ဘဲ သူ့ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကို နောက်ပြန်လှည့်ယူကာ ဝိုင်ကို တစ်ငုံပြီး တစ်ငုံသောက်သုံးလိုက်သည်။
ကြာပန်းစိမ်းဓားပေါ်တွင် အတိုင်းအတာရှိသော အလင်းရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသည်။ ဓားသွားပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် မြင်နိုင်လောက်သည်ထိအောင် လှိုင်းထနေပြီး အလွန်အမင်းထက်မြက်မှုကို မခံနိုင်ဟုထင်ရသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရှုပ်ပွနေပြီး သွေးစီးနေသော ဥယျာဉ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ယခုအခါ လှပမှုမရှိတော့ဘဲ အေးစက်သောအသံဖြင့်...
“ဒါဟာ ယဲမိသားစုရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုပုံစံလား...”
ထိုအချိန်တွင်
ဥယျာဉ်သို့ သွားရောက်သည့် လမ်းကြောင်းမှ ပေါ့ပါးပြီး စည်းချက်ညီသော ခြေသံများ ကြားလာရသည်။
ဤအရာမှာ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးကို ကျဉ်းသွားစေကာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ချောမောပြီး ခြေလှမ်းများ ညီညာစွာဖြင့် ဖြေးဖြေးချင်းလျှောက်လာနေသော လူနှစ်ဦးကို သူမြင်လိုက်ရသည်။
ရှေ့ကလာသော အမျိုးသမီးသည် ဒူးခေါင်းအထိ ရောက်သည့် ခပ်မည်းမည်း ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏လက်များကို ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် စုထားပြီး ဟန်ပန်အမူအရာသည် ကျေးဇူးတင်ဖွယ်ကောင်းကာ မျက်နှာသည် လှပသော်လည်း ခံစားချက်လုံးဝမရှိဘဲ မျက်လုံးများသည် ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကာ သူမရှေ့ရှိ သွေးစီးသောမြင်ကွင်းသည် ဖုန်မှုန့်တစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။
သူမ၏နောက်တွင် ခြေလှမ်းတစ်ဝက်အကွာတွင် အပြာရောင်ဆံပင်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။
ထိုမိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ် ဆူးရှလာခဲ့သည်၊ ထိုမိန်းကလေးသည် ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းတွင် တစ်ကြိမ်တွေ့ဖူးသည့် လက်ရှိနှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်းအားဆက်ခံရသူ ယဲလင်းလင်းပင်ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် မျက်နှာစွပ်မပါတော့ဘဲ နုနယ်သော်လည်း အလွန်အမင်းဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ပြသထားပြီး သူမ၏အေးစက်သောပင်ကိုယ်စရိုက်ထဲသို့ ကျိုးပဲ့နိုင်သော အားနည်းမှုကို ထည့်သွင်းပေးထားသည်။ ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ခရမ်းရောင်ခါးပတ်တစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး သူမ၏သွယ်လျသောခါးကို ပိုမိုထင်ရှားစေကာ မကိုင်တွယ်နိုင်လောက်အောင် သိမ်မွေ့နေသည်။ မိန်းကလေးသည် နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပမှုနှင့် အေးစက်သောစရိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လေးစားဖွယ်ကောင်းသည်။
သူမကို ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင်... လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အတွေးစတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မိန်းကလေးသည် ညှိုးနွမ်းသွားသော နှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်းနှင့်တူပေသည်။
အသက်ရှုခဏအတွင်း ယဲမိသားစုမှ သားအမိသည် သွေးများ မခြောက်သေးသော ဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ခြေချဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ အံ့အားသင့်သွားသည့် ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် မစ္စယဲသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကွဲအက်နေသော ကျောက်ပြားများပေါ်သို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။
သူမ၏အင်္ကျီပွတ်တိုက်ရာမှ ကျောက်ပြားကွဲကြားထဲမှ သေးငယ်သော အစိမ်းရောင်အညှောက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်သူမ၏နောက်ကျောတွင် ကြီးမားသော နှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့် ထူးဆန်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။
ပန်းရောင် ပန်းများ မိုးရွာသွန်းသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး ဓားရောင်ခြည်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ပန်းပွင့်များနှင့် အပင်များ၏ ခွဲထားသော အစိတ်အပိုင်းများမှ လှိုင်းလုံးသဖွယ် အစိမ်းရောင်အသက်စွမ်းအင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ညှိုးနွမ်းသွားသော ကိုင်းများသည် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပန်းခိုင်များစွာဖြင့် ဖူးပွင့်လာခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်မှုနှင့် သွေးစီးထားသော ဥယျာဉ်သည် ၎င်း၏လှပမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ယခင်ထက် ပိုမိုတက်ကြွနေသော ဘဝများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် မသင့်တော်ဟုထင်ရသည်။ မစ္စယဲသည် သူမ၏နုနယ်သောလက်ကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသောရနံ့ထွက်နေသော ကြည်လင်သည့်ရေစက်များသည် နှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်း၏ဗဟိုမှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
အသားများ ကြွက်သားများ လှုပ်ရှားသံများကြားထဲတွင် ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ကျောရိုးများသည် ဝါးပင်ပေါက်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆက်သွယ်သွားခဲ့သည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အသက်သေဆုံးလုနီးဖြစ်နေသော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် မစ္စယဲရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာများဖြင့်...
“ယဲမိသားစုအကြီးအကဲ၏ အသက်ကယ်တင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မစ္စယဲ၏ ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများသည် လီကျယ်ရှန်းကိုသာ ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမ၏အသံသည် အရည်ပျော်နေသော ရေခဲမြစ်ကဲ့သို့ အေးမြသော်လည်း မထက်မနာ၊ နူးညံ့သော်လည်း မစေးကပ်နိုင်ပါ။
“ထွက်သွားကြပါ”
“ဟုတ်ကဲ့”
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဦးညွှတ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ မသွားမီတွင် သူတို့သည် လီကျယ်ရှန်းကို ကြောက်ရွံ့သောမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်သွားခဲ့ကြသည်။
ဥယျာဉ်အတွင်း...
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ယဲမိသားစုမှ သားအမိသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း မပြောမီ...
မစ္စယဲက နူးညံ့သောအသံဖြင့်...
“ကျွန်မရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက သင့်ကို စမ်းသပ်ရာမှာ မဆင်မခြင် ပြုမူမိပါတယ်၊ လူကြီးမင်းလီကျယ်ရှန်းကို နှောင့်ယှက်မိပါတယ်၊ ခွင့်လွှတ်ပါ”
လီကျယ်ရှန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
ဤမြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်သွေဖီဟန်ရှိသည့် ယဲမိသားစုအကြီးအကဲသည် ဤမျှယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုနိုင်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲရှိ ဒေါသသည် အနည်းငယ်ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း အကြောင်းမဲ့ စမ်းသပ်ခံရသည့် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် စကားအပြန်အလှန်ပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လက်အုပ်ချီကာ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။
“ယဲမိသားစုအကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားဖိတ်ကြားတာဟာ နှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်းရဲ့ အံ့ဖွယ်ကုသစွမ်းအားကို ကြည့်ရှုဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား...”
“တစ်စုံတစ်ခု ရှိပါက တိုက်ရိုက်ပြောကြားပါ”
မစ္စယဲ ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတို့၏စိတ်နှလုံးကို ဖတ်နိုင်ဟန်ရှိသော သူမ၏ ဖျော့တော့သည့် ခရမ်းရောင်မျက်လုံးများဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရှုကာ သူမ၏ပါးသောနှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ကွဲသွားသည်။
“လူကြီးမင်းလီကျယ်ရှန်းက နှလုံးသားကိုးခုပါသော ပန်းဟာ အံ့ဖွယ်သရဲဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်”
“ဒါဆို... သင့်စိတ်ထဲမှာ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ဘုံ၇ဆင့် ပြသာဒ်နဲ့ယှဉ်ရင်... ဘယ်ဟာက ပိုအားကောင်းပြီး ဘယ်ဟာက ပိုအားနည်းတယ်လို့ ထင်ပါသလဲ...”
ဤအရာသည် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများကို ကြုံ့သွားစေကာ ဘာမျှမပြောတော့ပေ။
မစ္စယဲ၏မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းပြီး သူမ၏အသံသည် ဤဘဝ၏အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်နေဟန်ရှိသော်လည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
“လူကြီးမင်းလီကျယ်ရှန်း ကြားဖူးပါသလား...”
“ကောင်းကင်ဘုံကုသခြင်း တိုက်ပွဲမျှော်စင်”