အခန်း (၃၆)

ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်း၏ လုပ်ငန်းသည် ဤနေ့ရက်များအတွင်း အလွန်နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။

မူလအကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။

ပြည်ပသားတစ်ဦးသည် ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ကြည့်ရှုသူများသည် သွေးဆာပြီး နီးကပ်စွာတိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်သက်သော်လည်း၊ ထျန်းဒိုမြို့သားများအနေဖြင့် ဒေသခံဂုဏ်သိက္ခာသည် ၎င်းတို့၏စိတ်နှလုံးများထဲတွင် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့၏ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပြင်ပလူတစ်ဦးထံမှ ရိုက်နှက်ခံရသည်ကို မည်သူကမည်သို့ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။

ဤနေ့အထိ... ဝိဉာဉ်ကစားကွင်းထဲတွင်၊ မှုန်ဝါးနေသောလေထုသည် သွေးအနံ့ဖြင့်စိမ့်ဝင်နေသည်။

လူတစ်ဦးသည် ရိုးရှင်းသောအဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ဟန်ကို မတ်မတ်ရပ်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မမြင်ရသောခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်၊

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဗဟိုပြုလူကို ဗဟိုပြု၍၊ ဆူညံသောဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းသည် တဖြည်းဖြည်းထူးဆန်းသောတိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုမှတ်မိလွယ်သောအဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် မျက်နှာမပါသောမျက်နှာဖုံးသည် မြင်ကွင်းသို့ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊

ကြည့်ရှုသူများ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ကျယ်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ပိုမိုပြင်းထန်သောအားပေးသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

“ဓား... ဓားနဲ့ဝိုင်?! ဓားနဲ့ဝိုင်လား! သူနောက်ဆုံးတော့ရောက်လာပြီ!”

“ကောင်းလိုက်တာ! ဓားနဲ့ဝိုင်က ဒီမီးကြက်ကြီးရဲ့စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံမှာလား?!”

“ဓားနဲ့ဝိုင်ကိုကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ပြောတဲ့အရူးတွေက ဘယ်မှာလဲ? ထွက်လာကြ!”

“ဓားတစ်လက်! ဓားတစ်လက်ပဲ! ဓားနဲ့ဝိုင်၊ အရင်လိုပဲ ဓားတစ်ချက်နဲ့သူ့ကိုယူသွားလိုက်!”

ပြင်းထန်သောအော်ဟစ်သံများသည် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ လှိုင်းတံပိုးလာခဲ့သည်။

မျက်နှာမပါသောမျက်နှာဖုံးအောက်တွင်၊ လီကျယ်ရှန်း၏မျက်လုံးများသည် ဓားကဲ့သို့အေးစက်နေသည်။

အမှန်ပင်။

ဓားနှင့်ဝိုင်သည် အေးစက်သောဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်တည်းနေခြင်းသည် အဆင့်မြင့်ဓားသမား၏ဟန်ကို မီးမောင်းထိုးပြနေသည်။

ယဲလင်းလင်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏နောက်သို့ နီးကပ်စွာလိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏နားများသည် တောင်များပြိုကျခြင်းနှင့် ဒီရေလှိုင်းများပေါက်ကွဲခြင်းကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ပြာရောင်မျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် သူမကို အမှန်တကယ်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

တော်ဝင်အဖွဲ့သည်လည်း ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းတွင် ကျော်ကြားမှုအတော်အတန်ရှိသော်လည်း၊ သူမရှေ့ရှိ ဓားနှင့်ဝိုင်နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ် မှုန်ဝါးပြီး မထင်ရှားပေ။

ရှေ့ရှိလူငယ်၏ မတ်မတ်ရပ်နေသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ယဲလင်းလင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်... ဤအေးစက်သောဓားနှင့်ဝိုင်သည် ဤအချိန်တွင် အမှန်တကယ်လီကျယ်ရှန်းပင်ဖြစ်သလော။ သူမသည် သူ့ကိုအနည်းငယ်ပိုမိုနားလည်သကဲ့သို့ခံစားရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ဆက်တွဲအခန်းသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လေးလံသောတံခါးသည် ပိတ်သွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိဆူညံသံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင်လှည့်ကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ပျင်းရိစွာလှိမ့်ဝင်ကာ စားပွဲပေါ်မှဇီးသီးများကိုကောက်ယူပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ အဆင့်မြင့်ဓားသမားအယောင်ဆောင်တာက တိုက်ခိုက်တာထက်ပင်ပန်းတယ်။”

“ဟမ်း၊ ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းကဇီးသီးတွေက တကယ်စားကောင်းတယ်။”

ယဲလင်းလင်း- “...”

ကောင်းပြီ၊ သူမဝန်ခံသည်၊ သူမသည် ဝေးကွာသောလမ်းရှိသေးသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ဇာတ်ကောင်သည် ရိုးရှင်းစွာပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသည်။ ဓားနှင့်ဝိုင်၏ကျော်ကြားမှုဖြင့် ဝိဉာဉ်ကစားကွင်းပြိုင်ပွဲများကို စီစဉ်ရန်အတွက် သီးသန့်လူများရှိသည်။

အချိန်ကို မနက်ဖြန် ည ၈ နာရီအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဝိဉာဉ်ကစားကွင်းမှထွက်ပြီး၊ အချိန်စောနေဆဲဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ခံစားချက်ရှိသည်။ သူသည် သူ့နောက်သို့နီးကပ်စွာလိုက်နေသော ယဲလင်းလင်းကို ကြည့်ရှုကာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာပြောကြားခဲ့သည်။

“ဟေ့၊ ငါစားတော့မယ်၊ မင်းဆက်လိုက်ဦးမလား။”

ယဲလင်းလင်းသည် သူမ၏ခါးတွင်ရှိသော အိတ်ကပ်ကို သူမ၏သွယ်လျသောလက်ချောင်းများဖြင့် နူးညံ့စွာခါကာ၊ အတွင်းရှိရွှေဒင်္ဂါးများသည် တဂျင်းဂျင်းမြည်နေသည်။

“ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ကျွန်မတိုက်မယ်။”

“ယဲမိသားစုက ချမ်းသာတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် အသက်ရှုကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ မင်းလိုက်ချင်ရင် လိုက်ပါ။”

သူသည် ထုတ်ဖော်ခံရမှုကို မစိုးရိမ်ပေ။

ဓားနှင့်ဝိုင်သည် ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် ကြီးမားသောကျော်ကြားမှုရှိသော်လည်း၊ မည်သူမျှ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူ၏အမှန်တကယ်မျက်နှာကို မြင်ဖူးခြင်းမရှိပေ။

ယဲလင်းလင်းနှင့်ပတ်သက်၍မူ၊ သူမသည် အနက်ရောင်မျက်နှာစွပ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏ပြာရောင်ဆံပင်သည် အနည်းငယ်ထင်ရှားသော်လည်း၊ ထူးဆန်းသောဆံပင်အရောင်များသည် တုလု့ကုန်းမြေတွင် မရှားပါးပေ... သူတို့သည် လမ်းလျှောက်ကာ မြင်ကွင်းများကိုကြည့်ရှုကြသည်။

ရေခဲမီး‌ယင်ယန်ရေကန်တွင် ခဏတာနေထိုင်ခဲ့သော လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး နေ့လယ်ခင်းမှ ညနေခင်းအထိ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လမ်းဘေးခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။

“ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ၊ အရံဟင်းနဲ့ ကြက်သွန်ဖြူ”

ယဲလင်းလင်း-

“သူ့လိုပဲ။”

“ကောင်းပြီ၊ ခဏစောင့်ဆိုင်းပါဦး၊ နှစ်ယောက်လုံး။”

မကြာမီ၊ ခေါက်ဆွဲ၊ ဟင်းနှင့် ကြက်သွန်ဖြူများ စားပွဲပေါ်ရောက်ရှိလာသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်မောင်းများကိုလှိမ့်ကာ ရေနွေးငွေ့ထွက်နေသောခေါက်ဆွဲများကို မြည်းစမ်းကာ ဟင်းတစ်ခွက်ပြည့်ကောက်ယူပြီး ကြက်သွန်ဖြူတစ်ဝက်ကိုကိုက်ကာ ကျေနပ်မှုကိုထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော ယဲလင်းလင်းသည် သူ့ကိုအတုယူရန်ကြိုးစားသော်လည်း စူးရှသောကြက်သွန်ဖြူကြောင့် နင်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ကြည့်ရှုကာ ခေါင်းခါရင်းရယ်မောခဲ့သည်။ ညနေခင်းကျဆင်းလာပြီး လမ်းများသည် လူအများဖြင့်စည်ကားနေသည်။

လမ်းကြားနှစ်ဖက်ရှိ ကုန်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ဆီမီးများကို ဆက်တိုက်ထွန်းညှိကြသည်။

ဘေးနားရှိ ဦးလေးသည် သူ၏မီးဖိုကိုပြင်ကာ၊ မီးခိုးသည် သိုးအသားချောင်းများ၏အနံ့ကိုသယ်ဆောင်လာသည်။ ထောင့်ဖြတ်တစ်ဖက်ရှိ သကြားကြော်ဆန််များသည် သံအိုးထဲတွင်တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်နေကာ ကုန်သည်၏အော်ဟစ်သံများသည် ကျယ်လောင်ပြတ်သားနေသည်၊ ဆံပင်အမြီးကျစ်ထားသောမိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် လိမ္မော်ရောင်သဖန်းခြောက်များဖြင့်အမြင့်ပုံထားသော ဝါးခြင်းတစ်ခုကိုစောင့်နေသည်။

လမ်းကြားတစ်ခုလုံး၏အသံနှင့်အနံ့များသည် မှုန်ဝါးသောညနေခင်းတွင် ထူထဲသောလူ့ဘဝအသက်ရှုမှုကဲ့သို့ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊

ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရှေ့ရှိ ဝိုင်ဆိုင်တွင်၊

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် သူ၏တုတ်ကိုရိုက်ခတ်ကာ လူများ၏အာရုံစိုက်မှုကိုဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ပျော်ရွှင်သည်ဟုထင်ကာ သူ၏ခေါက်ဆွဲခွက်ဖြင့်လှည့်ပြီး ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ယဲလင်းလင်းလည်း လိုက်လာခဲ့သည်။

—

“ကြည့်ရှုသူများခင်ဗျား၊ တော်ဝင်ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းရှိ ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသောပြပွဲကို နားထောင်ကြပါ—“

“နတ်ဆိုးမီးတောက်ဖီနစ်ရဲ့ အနီရောင်ဆံပင်‌တွေကထောင်မတ်နေပြီး သူ့ရဲ့ဖိနပ်က ယုဖန်၏ရင်ဘတ်ကိုနင်းပြီး အရိုးကျိုးသံသည် လူ၏သွားများကိုနာကျင်စေတယ်။ ကွင်းကြမ်းပြင်ကအခင်းပြားတွေက ပင့်ကူမျှင်လိုအက်ကြောင်းများဖြင့် တုန့်ပြန်ပေါက်ကွဲခဲ့တယ်။”

“ထိုလူသည် ရူးသွပ်စွာရယ်မောကာ ဒါပဲလား၊ တော်ဝင်မြို့တော်ကဒီလောက်ပဲလား ဆိုပြီးလှောင်ပြန်ခဲ့တယ်”

“ကြည့်ရှုသူတွေက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ လောင်းကစားသမားတွေရဲ့လက်တွေတောင် ရွှေဒင်္ဂါးများကိုကိုင်ဆုပ်ရင်း လေထဲတွင်ခဲသွားခဲ့တယ်။”

“ဒါပေမယ့် အဲ့အရူးက မကျေနပ်ခဲ့ဘူး။ သူ၏ဖိနပ်ကိုခါရမ်းရင်း ယုဖန်ကိုကစားကွင်းမှကန်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူက ကောင်းကင်ကိုညွှန်ရင်း အားအကောင်းဆုံးဓားနှင့်ဝိုင်ကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်။ ငါသူ့ဓားကိုချိုးပစ်ပြီး သူ့ဝိုင်ကိုလောင်းချမယ်လို့ပြောခဲ့တယ်”

ဤစကားပြောပြီးနောက်၊ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏ခေါက်ယပ်တောင်ကိုဖွင့်ကာ သူ၏မျက်နှာကိုကာကွယ်ခဲ့သည်။

ဝိုင်ဆိုင်တစ်ခုလုံးရှိ ကြည့်ရှုသူများသည် အမျက်ထွက်ကာ ၎င်းတို့လက်ထဲရှိအရာများကို ပစ်ချကြသည်၊ ၎င်းတို့၏ကျိန်စာသင့်သံများသည် ကောင်းကင်ဘုံကိုပင်တုန်လှုပ်စေပေသည်။

“ဘာနတ်ဆိုးမီးတောက်ဖီနစ်လဲ! ဒါကမီးကြက်ကြီးကို!”

“ဓားနဲ့ဝိုင်က သူ့ကိုဘယ်လိုပညာပေးမလဲ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ!”

လီကျယ်ရှန်းသည် ယဲလင်းလင်းကိုမေးမြန်းရန် လှည့်လာခဲ့သည်။

“ဒီဇာတ်ကြောင်းပြောသူပြောတာက အမှန်လား။”

ယဲလင်းလင်းသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လေးလေးနက်နက်ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်။”

သူမသည် ထိုနေ့ကဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းသို့မသွားခဲ့သောကြောင့် အခြေအနေအတိအကျကိုမသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူဖော်ပြသည့်ပုံစံကိုမြင်ရသောအခါ၊ ၎င်းသည်... မှန်ကန်သင့်သည်ဟုထင်ခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ရပြီ။”

လီကျယ်ရှန်း၏ကြည့်ရှုမှုသည် ဝိုင်ဆိုင်ဆီသို့ပြန်လာခဲ့သည်။

—

ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် သူ၏ခေါက်ယပ်တောင်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

မာန်မာနအနည်းငယ်ရှိသော သန့်ရှင်းသောမျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဒါကို ကျွမ်းကျင်သူလို့ခေါ်ပေသည်။

ကြည့်ရှုသူများ သူ့ကိုမည်သည့်အချိန်တွင်ကျိန်ဆဲမည်ကို သူအပြည့်အဝသိသည်!

သူသည် အောက်ရှိကြည့်ရှုသူများထံ လက်အုပ်ချီကာ ပုပ်နေသောကြက်ဥအရည်စွန်းထင်းနေသော တုတ်ကိုကောက်ယူပြီး “ထပ်ရိုက်” ဟူသောအသံဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ဇာတ်လမ်းမပြီးသေးဘူး”

“ဒီနတ်ဆိုးမီးတောက်ဖီနစ်မှာ ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ရှိပေမဲ့၊ ငါ့တို့ဧကရာဇ်မြို့တော်ရဲ့ဓားနှင့်ဝိုင်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ဝေးကွာနေဆဲပဲ။”

“’ဓားနှင့်ဝိုင်’ ဟူသောစာသားပါသည့်အလံက မီးပွားများဖြင့်လှိုင်းထနေဆဲဖြစ်ပြီး ငါ့တို့တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းအထက်တွင်အမြင့်ဆုံးချိတ်ဆွဲထားဆဲပဲ”

“ဓားနှင့်ဝိုင်သည် မရှုံးနိမ့်သေးဘူး။ ငါ့တို့တော်ဝင်မြို့တော်က အစွမ်းအစမရှိဘူးလို့ မည်သူကပြောရဲလဲ”

“မနက်ဖြန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသောပြပွဲကသက်သေပြလိမ့်မယ်”

“မီးကြက်ကို ခေါင်းဖြတ်ရန်ဓား!”

ဝိုင်ဆိုင်တစ်ခုလုံးရှိ ကြည့်ရှုသူများ၏လည်ချောင်းများသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး အသက်ရှုချက်အနည်းငယ်အတွက် အပြည့်အဝတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ တစ်စုံတစ်ဦးသည် “ကောင်းပြီ!” ဟုပထမဆုံးဟစ်အော်ကာ ချက်ချင်းပင် မိုးကြိုးပစ်သည့်လက်ခုပ်သံများသည် ကွင်းအောက်မှပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အားပေးသံများသည် ကောင်းကင်ဘုံကိုလှုပ်ခတ်နေပေသည်။

ကြေးဒင်္ဂါးများသည် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူအပေါ်သို့ မိုးရွာသွန်းသကဲ့သို့ကျရောက်လာသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် သူ၏ယပ်တောင်ဖြင့်မကာကွယ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ပြုံးရွှင်ကာ ခွက်တစ်ခွက်ကိုကိုင်ဆုပ်ကာ ၎င်းတို့ကိုဖမ်းယူခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကိုကောက်ယူခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏လက်ချောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။ ရွှေရောင်တစ်ခု မှိန်ပြပြဖြစ်နေသည်။ ရွှေဒင်္ဂါးသည် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏စားပွဲပေါ်သို့ မြဲမြံစွာဆင်းသက်သွားကာ ကြေးဒင်္ဂါးပုံထဲတွင် တောက်ပလျက်ရှိသည်။

ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်ရှုကာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်။

ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် ရွှေဒင်္ဂါးကို လက်ဖြင့်ကောက်ယူကာ လက်ဖျားခါရင်း ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ၊ ကျေးဇူးပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”