အခန်း (၃၇)
Vol. 4 Ch. 37
နောက်တစ်နေ့။
ညနေ ၇ နာရီ။
ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းသည် လူအများဖြင့် စည်ကားသိပ်သည်းလျက် ဆူညံနေသည်။ ကြည့်ရှုသူများသည် ဓားနှင့်ဝိုင်သည် ‘မီးကြက်ကြီး’ ကို အနိုင်ရရန် ဓားချက်မည်မျှလိုအပ်မည်ကို အဆုံးမရှိငြင်းခုံနေကြစဉ်၊ ရုတ်တရက် ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းဝမှ အသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
မျက်လုံးအားလုံးသည် ၎င်းဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံရသည်။
မိခင်နှင့်သမီးတစ်ဦးသည် စွမ်းအားရှိသော ဝိဉာဉ်ဆရာများစွာဖြင့် ဝန်းရံလျက် ကျက်သရေရှိစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဒါက... နှလုံးသားကိုးခုပန်း ယဲမိသားစုလား?!”
“ဒါက ယဲမိသားစုအကြီးအကဲလား?! သူတောင် ဒီနေ့ရောက်လာတယ်!”
ထို့နောက် တံခါးဝအနီးရှိ ကြည့်ရှုသူများသည် သရဲကိုမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ ဝေးရာသို့ ခွါသွားရန် ကြိုးစားကာ ထရပ်တက်လာခဲ့ကြသည်။
နောက်မှရှိသူများသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို နားမလည်ဘဲ၊ နောက်မှ မည်သူရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်... အသက်ကြီးကြီး လူကြီးတစ်ဦးသည် ဖြူဖွေးသောဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ရှိပြီး သမိုင်းဝင်မျက်လုံးများတွင် အစိမ်းရောင်အလင်းရောင်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေလှမ်းလှမ်းလာသည်။
ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းသည် ရက်စက်သော ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုများရှိရာ နေရာဖြစ်ပြီး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။ သို့သော် ဤလူကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်သည့်စွမ်းအားသည် ကစားကွင်းအတွင်း စုပုံနေသော နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသွေးဆာမှုနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုကို အမှန်တကယ် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
ကြည့်ရှုသူအချို့၏သွားများ တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်လာပြီး ချွေးများသည် ၎င်းတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ စက်ဆင်းလာခဲ့သည်။
“ဒါက... ဒါက... အဆိပ်အဓိပတိ ဒူကူပိုလား!”
“အဓိပတိအဆင့် တည်ရှိမှု၊ သူဘာကြောင့် ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းကို ကျေးဇူးပြု၍လာရတာလဲ?!”
“ဒူကူပိုတောင် ဓားနဲ့ဝိုင်ကိုကြည့်ဖို့လာတယ်ဆိုတာ မပြောနဲ့!”
“လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!”
ကြည့်ရှုသူများ၏အံ့အားသင့်မှုသည် မငြိမ်သက်သေးပါ။
ဧကရာဇ်စစ်တပ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ဝိဉာဉ်ဆရာများစွာသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မင်းသားရွယ်ချင်းဟော်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
အရေးကြီးသူများ၏ဆက်တိုက်ရောက်ရှိမှုသည် ကြည့်ရှုသူများကို အံ့အားသင့်မှုဖြင့် မျက်စိမှိန်သွားစေခဲ့သည်။
ဝိဉာဉ်ကစားကွင်းကဲ့သို့သော သွေးထွက်သံယိုနေရာတွင်၊ ဤအရေးကြီးသူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့လာပါက ၎င်းတို့၏တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။
သို့သော် ယနေ့တွင်၊ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ပွင့်လင်းစွာပေါ်ထွက်ရန် သဘောတူထားသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
“ယခုအတည်ပြုပြီ! သူတို့သည် ဓားနှင့်ဝိုင်ကိုကြည့်ဖို့ မဟုတ်တာသေချာတယ်!”
“ယဲမိသားစုအတွက် ပါရမီရှင်များခေါ်ယူခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော်လည်း၊ အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် အဆိပ်အဓိပတိကြီးတို့မှာ... ဓားနှင့်ဝိုင်သည် ဘယ်လောက်ပဲအံ့ဖွယ်ကောင်းပါစေ၊ သူတို့၏မျက်လုံးကို သူဆွဲဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ၊ ဟုတ်ပါသလား?”
စင်မြင့်မှတိုးတိုးပြောဆိုသံများသည် ရွယ်ချင်းဟော်၏နားထဲသို့ မထင်ရှားစွာရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမ၏မျက်လုံးများသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေပြီး ဒူကူပိုထံသို့လှည့်ကာ ဦးညွှတ်ကာ-
“ဆရာကြီး ဒူကူ၊ မင်းဒီနေ့စိတ်အားထက်သန်နေတယ်၊ ဓားနဲ့ဝိုင်အတွက်လား?”
“ဟမ်း?”
ဒူကူပိုသည် သူ၏မျက်ခုံးများကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။ အသက်ကြီးပြီး လိမ္မာပါးနပ်သောကြောင့်၊ သူသည် ရွယ်ချင်းဟော်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး သူမကို အံ့အားသင့်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်ရှုကာ သူမ၏ရှေ့ဆောင်လမ်းပြမှုကို လိုက်နာခဲ့သည်။
“ငါကြားတယ်၊ ဒီမှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိတဲ့ ဓားအသုံးပြုသူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ချန်ရှင်းငယ်ငယ်တုန်းက အမှတ်ရစရာကောင်းတယ်၊ ငါသူ့ကိုကြည့်ဖို့ အထူးတလယ်လာတာ။”
“ယဲမိသားစုအကြီးအကဲလည်း အဲဒီအတွက်ပဲလို့ ထင်တယ်?”
မစ္စယဲ၏ကြည့်ရှုမှုသည် ရွေ့လျားသွားပြီး သူမသည် ခေါင်းညိတ်ကာ-
“အဆိပ်အဓိပတိကြီးမှန်ပါတယ်။”
“ဓားနှင့်ဝိုင်... ကျွန်မတို့ယဲမိသားစုက တကယ်တန်ဖိုးထားတယ်။”
ကြည့်ရှုသူများသည် ဤအရေးကြီးသူများသည် စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် “ဓားနှင့်ဝိုင်” ဆီသို့ စကားပြောကိုဦးတည်စေသည်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် ဖော်ပြ၍မရသော ထူးဆန်းမှုတစ်ခုရှိသည်။
ဥပမာ... သူတို့သည် ဓားနှင့်ဝိုင်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဟန်ချက်ညီမှုကိုတည်ဆောက်နေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
ယဲမိသားစု၊ ဒူကူပိုနှင့် မင်းသားရွယ်ချင်းဟော်တို့သည် အထက်ရှိ VIPခန်းများသို့ ဆက်တိုက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက်မှသာ ကြည့်ရှုသူများသည် တဖြည်းဖြည်းအံ့အားသင့်မှုမှ ပြန်လည်နာလန်ထူလာခဲ့ကြသည်။
အချိန်သည် တိတ်တဆိတ် ည ၈ နာရီသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းအတွင်းရှိ အပူချိန်သည် ၎င်းနှင့်အတူမြင့်တက်လာသကဲ့သို့ထင်ရသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ကြည့်ရှုမှုများသည် တိုက်ပွဲကွင်းဝသို့ စိုးရိမ်စွာစိုက်ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်စောင့်မျှော်နေကြသည်။
ရှေ့ဆုံးတန်းတွင်၊ ယုဖန်၏မျက်နှာသည် ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး သူ၏လက်သီးများသည် သူ၏လက်သီးဆစ်များဖြူဖွေးသွားသည်အထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“ဓားနှင့်ဝိုင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ သူ့ကိုငါ့အတွက်ရိုက်ချိုးဖျက်ပစ်ပါ!”
အော်စလိုသည် နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်လိုက်သည်။
“မင်းကအရင်ကဓားနဲ့ဝိုင်က ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ပြောခဲ့တယ်။”
“အခုတော့ မင်းရဲ့လက်စားချေမှုမျှော်လင့်ချက်ကို သူ့အပေါ်မှာထားတာလား?”
ယုဖန်၏ရင်ဘတ်သည် တင်းကျပ်သွားပြီး၊ သူသည် ပါးစပ်ကိုဟလိုက်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာပြောကြားခဲ့သည်။
“ငါမျက်လုံးကန်းသွားတယ်၊ ကောင်းပြီ!”
စင်မြင့်၏အခြားတစ်ဖက်တွင်။
ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏လက်မောင်းများကိုခေါက်ကာ သူ့ပတ်လည်ရှိ ဓားနှင့်ဝိုင်အတွက် ပြင်းထန်သောချီးကျူးမှုများကိုနားထောင်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုကွေးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဓားနှင့်ဝိုင်ကဘာလဲ?”
“ရှီလိုင်ခဲ့ခုနှစ်ဖော်ထဲက ဘယ်တစ်ယောက်ကမှ ဓားနဲ့ဝိုင်ထက်အားမကောင်းဘူးလား?”
ရှီလိုင်ခဲ့ခုနှစ်ဖော်ကြီးပြင်းလာပုံကို ကြည့်ရှုသော ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ကျောက်ဝူကျီသည် ၎င်းတို့အတွက် မျက်ကန်းကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုရှိပေသည်။
“ဆရာ...”
သူ့ဘေးမှ ရိုးရှင်းသောဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အသက်အလတ်ပိုင်းယောက်ျားတစ်ဦးသည် လေးလေးနက်နက်ပြောကြားခဲ့သည်။
“မင်းဒီလူကို မပေါ့ဆသင့်ဘူး။”
“သူကတကယ်ပဲ အရင်ကယုထျန်းဟန်ကို ဓားတစ်ချက်နဲ့အနိုင်ရခဲ့တယ်။”
ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏လက်ကိုလှုပ်ခတ်ကာ-
“ချင်းမင်၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။”
“ကျွန်တော်တို့ရှီလိုင်ခဲ့ကနေထွက်လာတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေက မရှုံးဘူး။”
ချင်းမင်သည် ပါးစပ်ကိုဟလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ်နားချရန် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကစားကွင်းပေါ်တွင်၊ ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ပေါ်လာပြီးဖြစ်သည်။
ည ၈ နာရီ။
အိမ်ရှင်သည် နှောင့်နှေးရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေပြီး ချက်ချင်းဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲစတင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
တောင်ပေါ်ရေလှိုင်းကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ထက်သို့မြင့်တက်လာပြီး ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်း၏အမိုးကို လှန်ပစ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရိုးရှင်းသောအဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ဟန်သည် ဝါးကဲ့သို့မတ်မတ်ရပ်နေသည်။
မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ်အကွာမှ၊ မာဟုန်ကျွင်းသည် သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဓားသမားကို ကြည့်ရှုနေသည်။
“ဒါဆို မင်းကဒီ... ဓားနဲ့ဝိုင်လား?”
လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း၊ သူ၏ဝိုင်းဝန်းသောမျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားမှုပုံစံပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဧကရာဇ်မြို့တော် ဝိဉာဉ်ကစားကွင်းမှာ မင်းရဲ့လူကြိုက်များမှုက တကယ်မြင့်တယ်၊ ဟုတ်လား။”
“ဟက်၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ၊ မင်းကိုအနိုင်ရတဲ့အခါ မင်းကိုအားပေးနေတဲ့ ဒီအရူးတွေရဲ့မျက်နှာက ဘယ်လိုမျိုးဖြစ်သွားမလဲ?”
လီကျယ်ရှန်း မတုန့်ပြန်မီ၊ သူသည် ရုတ်တရက်အသံနိမ့်ဆင်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းက ကျူကျူချင်းနဲ့ ဘာဆက်ဆံရေးရှိလဲ?”
“ဟမ်း?”
လီကျယ်ရှန်း၏မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသည်။
ဤမထင်ရှားသောတုံ့ပြန်မှုကိုဖမ်းမိသော မာဟုန်ကျွင်းသည် ‘ကြွတ်’ ဟူသောအသံဖြင့် သူ၏လက်သီးဆစ်များကိုဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“မင်းတကယ်ပဲ ကျူကျူချင်းကိုသိတယ်။”
“ဒါဆို မင်းဒီနေ့ ဒီတိုက်ပွဲကွင်းကနေ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာထွက်မယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့။”
သူ၏စကားလုံးများကျရောက်သည့်အချိန်တွင် တိုက်ပွဲကွင်းပေါ်ရှိလေသည် ရုတ်တရက်လိမ်ခွေသွားခဲ့သည်။
ရှင်းလင်းသောဖီနစ်ညည်းညူသံသည် မာဟုန်ကျွင်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
လှိုင်းထန်နေသော ခရမ်းရောင်နတ်ဆိုးမီးတောက်များသည် ချက်ချင်းသူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကစားကွင်းတစ်ခုလုံး မီးဖိုတစ်ခုအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
ရှေ့ဆုံးတန်းကြည့်ရှုသူများသည် သူတို့ဆီသို့လှိုင်းထလာသော ပူလောင်သည့်အပူလှိုင်းများကြောင့် နောက်သို့ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ဝါရောင်တောက်နေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကွင်းတစ်ခု မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
“ပထမဆုံးဝိဉာဉ်စွမ်းရည်-ဖီနစ်မီးလှိုင်း!”
မာဟုန်ကျွင်းသည် စကားပြောရာတွင် မာန်မာနကြီးသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်အလွန်သတိထားပြီး သူ၏ပထမဆုံးဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ဖြင့် စမ်းသပ်ရန်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ခရမ်းရောင်နတ်ဆိုးမီးတောက်များသည် ရုတ်တရက်ပြင်းထန်စွာလှိုင်းထန်နေသော ရေတံခွန်ကဲ့သို့ လီကျယ်ရှန်းအပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။
ကြည့်ရှုသူအားလုံး၏မယုံကြည်နိုင်သောကြည့်ရှုမှုများအောက်တွင်၊ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဓားသမားသည် မီးရေတံခွန်အားဖြင့်စုန်းချသကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။
ခရမ်းရောင်နတ်ဆိုးမီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်စွာလောင်ကျွမ်းနေသော ခရမ်းရောင်မီးလုံးတစ်ခု ကစားကွင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
တိတ်တဆိတ်သေခြင်း။
ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းတစ်ခုလုံး သေသပ်သွားခဲ့သည်။ မာဟုန်ကျွင်းကိုယ်တိုင်ပင် ခဏတာတုန်လှုပ်သွားပြီး ရူးသွပ်စွာရယ်မောခဲ့သည်။
“ဟားဟားဟားဟား”
“ဘာအန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဓားနဲ့ဝိုင်လဲ”
“ငါ့ရဲ့ပထမဆုံးဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ကိုတောင် မခံနိုင်ဘူး”
သူသည် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိသည်။
နတ်ဆိုးဖီနစ်မီးတောက်များဖြင့်မျိုချခံရပါက၊ အဆင့် ၄၀ ရှိသောဝိဉာဉ်အကြီးအကဲတစ်ဦးပင် အရေပြားအလွှာတစ်ခုဆုံးရှုံးမည်!
ဤဓားနှင့်ဝိုင်သည် သေချာပေါက်သေပြီ။ ကစားကွင်းအောက်တွင်၊ ယုဖန်နှင့် အော်စလိုတို့သည် မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။
ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ယုထျန်းဟန်ကိုဖြတ်သန်းသွားသော ဓားနှင့်ဝိုင်သည် ဤမျှလွယ်ကူစွာရှုံးနိမ့်သလား?
ကျောက်ဝူကျီ၏အသံသည် ခေါင်းလောင်းကဲ့သို့အသံမြည်လာပြီး အောင်ပွဲခံစွာရယ်မောခဲ့သည်။
“ကြည့်ပါ!”
“ငါဘာပြောခဲ့လဲ!”
“ဒီဓားနဲ့ဝိုင်က ဖက်တီးကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး!”
ချင်းမင်သည် မျက်ခုံးကြုတ်ကာ ကစားကွင်းပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်မီးလုံးကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
ကစားကွင်းအောက်ရှိ လေးလံသောသေသပ်သောလေထုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်စွာ၊ VIP ခန်းထဲတွင်၊ ဒူကူပိုသည် သူ၏စိုးရိမ်နေသောမြေးမလေးကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။
“ရန်ရန်၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျယ်ရှန်းက ကောင်းပါတယ်။”
ဒူကူပို၏စိမ်းပြာရောင်မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသည်။
“ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ။”
“ဒီပူလောင်တဲ့မီးတောက်က သူ့ကိုဘယ်လိုမှထိခိုက်အောင်မလုပ်နိုင်တာလဲ?”
“ဟမ်း?”
ဒူကူပို၏အသိအမှတ်ပြုမှုသည် မည်မျှစူးရှသနည်း။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ သူ၏အိုမင်းသောမျက်နှာသည် အံ့အားသင့်မှုကိုပြသခဲ့သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မှားတယ်!”
“မထိခိုက်နိုင်ရုံသာမက!”
“ကျယ်ရှန်း... သည် အမှန်တကယ် တက်ကြွစွာ မီး၏စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေပေသည်?!”
အခြား VIP ခန်းနှစ်ခုတွင်၊ အားနည်းသောစွမ်းအားရှိသည့် မစ္စယဲသည် မြူများထဲတွင်ပန်းများကိုကြည့်ရှုသကဲ့သို့ မထင်ရှားစွာမြင်တွေ့ခဲ့သည်။
ထိုအတောအတွင်း ငါးပူတင်းနှင့်မြွေလှံတံ တို့သည် ဒူဂူပိုထက် မနည်းအံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။
“ဒီကောင်လေးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?!”
“သူ့မှာ မီးဂုဏ်သတ္တိဝိဉာဉ်တောင်မရှိဘဲ!”
“သူ မီးတောက်တွေကို ဘာလို့စုပ်ယူနိုင်တာလဲ?!”
ကစားကွင်းပေါ်တွင်၊ ခရမ်းရောင်မီးလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပေါက်ကွဲပျံ့ထွက်မသွားခဲ့ပေ။
အစား... ၎င်းသည် ထူးဆန်းစွာ ကျုံ့ဝင်နေသည်။
မမြင်ရသောပါးစပ်ကြီးတစ်ခုမှ လောဘကြီးစွာမျိုချနေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ရသောအခါ၊ လူတိုင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုမှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလာခဲ့ကြသည်။
ခရမ်းရောင်မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်တော့မည့်အချိန်တွင်၊ ရိုးရှင်းသောအဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကျန်ရှိနေသေးသောမီးလှိုင်းများကိုနင်းကာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏အဝတ်များပေါ်ရှိ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသောမီးပွားများကို ခါချလိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်မီးတောက်အလင်းရောင်သည် သူ၏အနက်ရောင်ဆံပင်တစ်မျှင်စီကို အလှဆင်ထားသည်၊ စီးဆင်းနေသောခရမ်းရောင်မီးတောက်ကြိုးတစ်ခုဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ထင်ရသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ပြင်းထန်စွာခိုင်မာသောကြည့်ရှုမှုများအောက်တွင်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းမျက်လုံးမြင့်လိုက်သည်။
မျက်နှာမပါသောမျက်နှာဖုံးနောက်တွင်၊ ဓားသွားထက်ပိုချွန်သောမကြည့်နှစ်ခုသည် အလွန်အမင်းအံ့အားသင့်မှုဖြင့်တောင့်တင်းနေသော မာဟုန်ကျွင်း၏ဝိုင်းဝန်းသောမျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။
လေထုသည် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး အသက်ရှူသံကိုပင်ကြားနိုင်သည်
အေးဆေးတည်ငြိမ်သောအသံသည် အတက်အကျမရှိထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါပဲလား?”
ခဏတာတိတ်ဆိတ်မှုသည် မမြင်ရသောလေးလံသည့်တူကဲ့သို့ လူတိုင်း၏နှလုံးသားကိုရိုက်ခတ်နေသည်။
“ဒါပဲလား?”
ဒုတိယအသံ၊ မထင်ရှားပဲ အတည်ပြုသည့်သံသယပါရှိပြီး အဆုံးစွန်လှောင်ပြောင်မှုထက်ပင်ပိုမိုလှောင်သံရှိနေသည်။
ထို့နောက်၊ အသံသည် ရုတ်တရက်တစ်အဆင့်မြင့်တက်လာသော်လည်း၊ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မာန်မာနအားလုံးကိုကြေမွစေသည့် အမြင့်ဆုံးမထီမဲ့မြင်ပြုမှုကိုသယ်ဆောင်ကာ ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်သည်။
“နတ်ဆိုးမီးတောက်—“
“ဒါပဲလား?!”