အခန်း (၃၈)
Vol. 4 Ch. 38
အရင်တုန်းက။
မာဟုန်ကျွင်းသည် လေထိန်းချုပ်မှုကိုနင်းကာ ရူးသွပ်စွာပြုမူခဲ့သည်။
“ဒါပဲလား?”
“ဒါပဲလား?”
“ဧကရာဇ်မြို့တော်ဆိုတာ ဒါပဲလား?!”
အခု။
အတိတ်၏ပဲ့တင်သံများကို ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။
နတ်ဆိုးမီးတောက်ဖီနစ်သည် နောက်ခံတစ်ခုဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မီးတောက်များဖြင့်လွှမ်းခြုံထားသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာလမ်းလျှောက်ကာ ခံစားချက်ကိုပြန်ပေးသည်။
“ဒါပဲလား?”
“ဒါပဲလား?”
“နတ်ဆိမီးတောက်ဆိုတာ ဒါပဲလား?!”
—
ကစားကွင်းအောက်ရှိ ကြည့်ရှုသူများအတွက်။
ဤအလွန်ဆန့်ကျင်ဘက်မြင်ကွင်းသည် ပူပြင်းသောနွေရာသီတွင် ရေခဲရေကိုသောက်ရသည်ထက် ပိုမိုလန်းဆန်းစေသည်။
သက်တောင့်သက်သာရှိမှုသည် ၎င်းတို့၏ခေါင်းမှစတင်ကာ ၎င်းတို့၏ခြေဖျားအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ ဟားဟားဟားဟား။ နတ်ဆိုးမီးတောက် ဒါပဲလား?!”
တစ်စုံတစ်ဦးသည် ပထမဆုံးဟစ်အော်ခဲ့သည်။
ဤအော်ဟစ်သံသည် မီးပွားတစ်ခုသည် မီးလောင်မှုကိုစတင်သကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ချက်ချင်းဝိဉာဉ်ကစားကွင်းတစ်ခုလုံးကို မီးလောင်သွားစေခဲ့သည်။
ခဏတာတွင်။
ဝိဉာဉ်ကစားကွင်းတစ်ခုလုံးသည် “နတ်ဆိုးမီးတောက်က ဒါပဲလား?” ဟူသောစကားစုဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် လူများ၏ဦးရေပြားကို စူးရှစေလောက်အောင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည်။
ယုဖန်၏မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နီရဲနေပြီး သူ၏ချောင်းဆိုးသံသည် သူ၏ဒဏ်ရာများကို ပိုမိုဆိုးရွားစေကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ သွေးများစိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ၊ သူ၏အသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ကြည့်ရှုသူများနှင့်အတူ ဟစ်အော်အားပေးခဲ့သည်။
အော်စလိုသည် သူ၏လှုပ်ရှားနေသောခန္ဓာကိုယ်ကို မြန်မြန်ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။
“ယုဖန်၊ မင်းသေတော့မယ်၊ အော်နေတာရပ်လိုက်။”
ယုဖန်၏မျက်လုံးများတွင် အရှက်ရမှုနှင့် လက်စားချေမှုရောထွေးနေသည်။
“အော်စလို၊ မင်းနားမလည်ဘူး။”
“ကလေးဘဝကနေ အခုထိ၊ ငါပထမဆုံးအကြိမ် ခြေဖဝါးအောက်မှာနင်းခံရတာ။”
“ဒီနေ့ ဓားနဲ့ဝိုင်က ငါ့အတွက်ပြန်ပေးတယ်။ ဒီကနေ့ကစပြီး သူဟာ ငါ့ရဲ့အိုင်ဒေါ်၊ ယုဖန်ရဲ့အိုင်ဒေါ်ပဲ။”
VIPအခန်း။
ဒူကူပိုသည် အောက်ရှိလှိုင်းထနေသောလူအုပ်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်သည် ငြင်းဆိုမရသော ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ သူ၏အိုမင်းတင်းမာသောမျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါးအပြုံးပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဘယ်လိုလီကျယ်ရှန်းပါလိမ့်...”
သူသည် သူ၏ဘဝတွင် မရေမတွက်နိုင်သောလူများကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
မွေးဖွားလာကတည်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိသောလူများရှိသည်ကို သူသိသည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် လေမုန်တိုင်းကို လှုပ်ခတ်နိုင်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုကဲ့သို့သောလူတစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။
“အဖိုး...”
ဒူကူယန်သည် သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများကို ကစားကွင်းပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံလူငယ်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ မောင်လေးကျယ်ရှန်းကို နိုင်နိုင်မလား?”
“မရဘူး။”
ဒူကူပိုသည် သူ၏အဖြေသည် အလွန်တိုတောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူ၏မြေး မိမိကိုယ်ကိုဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် ပျော့ပျောင်းစေရန် စကားလုံးအနည်းငယ်ထပ်ထည့်ရန် အကြောင်းရှိသည်။ သို့သော် ထို့နောက် ဒူကူယန်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အဲဒါအရမ်းကောင်းတယ်!”
ဒူကူပို- “...”
သူသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာစဉ်းစားနေသည်။
နောက်ဆုံးအဆိပ်ဖြေခြင်းသည် ကျန်ရှိသောပြဿနာများရှိမရှိ လီကျယ်ရှန်းကို သူမေးသင့်သည်။
ယဲမိသားစု အခန်း။
မစ္စယဲ၏ကြည့်ရှုမှုသည် ယဲလင်းလင်းကို မီးလောင်သကဲ့သို့စိုက်ကြည့်ကာ။
“လင်းလင်း၊ မင်းလီကျယ်ရှန်းကို လက်ခံအောင်လုပ်ရမယ်။”
“ယဲမိသားစုရဲ့ နှလုံးသားကိုးခုပန်းဟာ ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ကို ကျော်တက်နိုင်မလား ဆိုတာ လီကျယ်ရှန်းအပေါ်မှာမူတည်တယ်။”
“နားလည်ပါတယ် အမေ။”
ယဲလင်းလင်းက ပြန်ဖြေပြီး သူမ၏အတွေးများ အနည်းငယ်ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းကို ဘယ်လိုရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်ရမလဲဆိုတာ သူမမတွေးခဲ့ပေ။
အစား သူမတွေးနေမိသည်မှာ... လီကျယ်ရှန်းသည်ကွင်းပေါ်တွင် အေးစက်သောဓားသမားကဲ့သို့ပြုမူသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်စားသောက်ဆိုင်တွင် စားသောက်ရမည်ကို သူတွေးနေမည်ဖြစ်သည်။
ဟမ်း။
သူ၏ဇာတ်ကောင်သည် ထိုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ် အခန်း။
“လူကြီးမင်း၊ မင်းဝိဉာဉ်ကျောင်းတော်ကိုထိန်းချုပ်တဲ့အခါ ဒီကလေးက မင်းရဲ့လက်ျာဘက်လူဖြစ်လာမှာသေချာတယ်!”
ငါးပူတင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်သည်။
“ထိုအချိန်တွင်၊ ကျွန်ုပ်၏ဝိဉာဉ်ကျောင်းတော်...”
“နေပါ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ငါးပူတင်းကို အေးစက်စွာကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“အနာဂတ်မှာ...”
သူမ၏အသံသည် အလွန်နူးညံ့သော်လည်း ငြင်းဆိုမရသောအာဏာကိုသယ်ဆောင်သည်။
“လီကျယ်ရှန်းကို ဝိဉာဉ်ကျောင်းတော်နဲ့ ဆက်စပ်ခွင့်မပြုတော့ဘူး။”
သူမ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင်။
လီကျယ်ရှန်းကဲ့သို့သောသူ။
မြစ်ဖျားခံရာအရပ်သို့ မြင်းစီးသွားသင့်သည်၊ သို့မဟုတ် လရောင်ခြည်ဖြင့်လွှမ်းခြုံထားသော ရှင်းလင်းသောစမ်းချောင်းတစ်ခုတွင်လှည့်လည်သင့်သည်။
သူမနှင့်အတူရှိခြင်းထက်၊ အာဏာ၏ရွှံ့ညွန်ထဲသို့နှစ်မြှုပ်ထားခြင်းထက်။ သူသည် ထိုက်တန်ခြင်းမရှိပေ။
“ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး!”
ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်လုံးများသည် ကြေးခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ကျယ်လာပြီး သူ၏ကြမ်းတမ်းသောမျက်နှာသည် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာပြည့်နှက်နေသည်။
ဖီနစ်မီးတောက်ထဲတွင် စိမ်ပြီးနောက် လုံးဝမထိခိုက်ဘဲနေရန်။ သူ၊ ကျောက်ဝူကျီပင် ဤမျှလွယ်ကူစွာမလုပ်နိုင်ပေ။
ချင်းမင်က ဝမ်းနည်းစွာပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ၊ ဟုန်ကျွင်းကို အရှုံးပေးခိုင်းပါ။”
“ရှီလိုင်ခဲ့သတ္တဝါလေးတွေက အားကောင်းတယ်။”
“ဒါပေမယ့် ဓားနဲ့ဝိုင်က မတူဘူး၊ သူက ပါရမီရှင်ပါ။”
သတ္တဝါများသည် လူ့ဘောင်အတွင်းရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ပါရမီရှင်များသည် သာမန်လူတို့နားလည်နိုင်သည်ထက်ကျော်လွန်နေသည်။
ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်နှာသည် ထိုင်းမှိုင်းနေပြီး သူ၏လက်သီးများသည် တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
မာဟုန်ကျွင်းကို သူခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး သူ့အပေါ်ဘာမျှမဖြစ်စေရ။ သူ၏လည်ချောင်းသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး စကားပြောတော့မည်ဖြစ်သည်။
ပြိုင်ပွဲကွင်းပေါ်တွင်၊ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲသည် ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။
“ငါမယုံဘူး!”
မာဟုန်ကျွင်းသည် အမျက်ထွက်ကာ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
သူ၏ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကွင်းသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - မီးတောက်ဖြင့်လွှမ်းခြုံသောဖီနစ်!”
ခရမ်းရောင်နတ်ဆိုးမီးတောက်သည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မာဟုန်ကျွင်း၏နောက်ကွယ်တွင် ဖီနစ်၏ပုံသဏ္ဍာန်ကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။
ဖီနစ်သည် အတောင်ပံများကိုဖြန့်ကာ ရှည်လျားသောညည်းညူသံထွက်ပေါ်လာကာ ပူလောင်သောစွမ်းအင်လှိုင်းများသည် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့အပြင်ဘက်သို့တွန်းထုတ်ခဲ့သည်။
ရှေ့ရှိကြည့်ရှုသူများပင်၊ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်အကာအကွယ်ဖြင့်ခွဲခြားထားသော်လည်း၊ မောပန်းသောပူလောင်မှုနာကျင်မှုကိုခံစားရသည်။
ဝိဉာဉ်ပြိုင်ပွဲကွင်း၏ဝိဉာဉ်ဆရာများသည် လှုပ်ရှားနေသောအကာအကွယ်ကိုတည်ငြိမ်စေရန် ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကိုမြန်မြန်ပို့လွှတ်ခဲ့ကြသည်။
ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးမဟုတ်သေးပါ။
မာဟုန်ကျွင်း၏ တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကွင်း၊ ၎င်းသည် သူ၏တစ်ခုတည်းသောခရမ်းရောင်ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကွင်းလည်းဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် ရုတ်တရက်တောက်ပလာခဲ့သည်။
“တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဖီနစ်အတောင်ပံ!”
နားထောင်ရခက်သောဖီနစ်ညည်းညူသံ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ မာဟုန်ကျွင်းသည် ပြင်းထန်သောခရမ်းရောင်မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသည်။ ခရမ်းရောင်မီးဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသော အတောင်ပံတစ်စုံသည် သူ၏နောက်ကျောမှ ရုတ်တရက်ဆန့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ခရမ်းရောင်မီးအတောင်ပံများသည် လေးမီတာကျော်ရှည်ပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီခတ်သည်နှင့် လှိမ့်ကျနေသောအပူလှိုင်းများကိုယူဆောင်လာကာ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်အကာအကွယ်ကို တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်သံဖြင့်ပူလောင်စေပေသည်။
“ဓားနဲ့ဝိုင်!”
“ဒီချက်ကိုမင်းဘယ်လိုယူမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်!”
မာဟုန်ကျွင်းသည် လေထဲတွင်ရပ်တန့်ကာ တိုက်ပွဲကွင်းပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဓားသမားကို ငုံ့ကာကြည့်ရှုလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ခရမ်းရောင်မီးအတောင်ပံများကို ပြင်းထန်စွာခတ်လိုက်သည်။ မီးမိုးသည် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းသကဲ့သို့ လီကျယ်ရှန်းရှိရာနေရာကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။
ဤကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်း။
ကွင်းအောက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သောကြည့်ရှုသူများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာထရပ်တက်စေခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏လေထဲမှလွင့်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများသည် ပူလောင်သောလေထဲတွင်ရူးသွပ်စွာကခုန်နေသည်။
သူသည် ခေါင်းကိုအနည်းငယ်စောင်းကာ၊ သူ၏အနက်ရောင်မျက်လုံးများထဲတွင်၊ ကောင်းကင်မှကျလာသောမီးမိုးကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
“မီး...”
သူ၏ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ်ကွဲသွားပြီး သူ၏အသံသည် ကျယ်လောင်သောဆူညံသံကိုထိုးဖောက်ကာ ထူးဆန်းစွာဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
“ဒီလိုမကစားရဘူး။”
သူ၏အသံကျရောက်သည့်အချိန်တွင်။
သူသည် ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမြှောက်တင်ကာ လက်ချောင်းငါးချောင်းကိုဖြန့်ပြီး ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ လက်သီးဆုပ်ကာညှစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှင်းလင်းသောဓားသံ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။ သမိုင်းဝင်ဓားလက်ကိုင်တစ်ခုသည် သူ၏လက်ဝါးထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှပေါ်လာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင်၊ ကျောက်မျက်ရောင်ကဲ့သို့ရှင်းလင်းသော ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ဟင်းလင်းပြင်မှချည်တစ်မျှင်စီဆွဲယူသကဲ့သို့ တစ်လက်မပြီးတစ်လက်မဖြည်းဖြည်းချင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင်၊ ကြာပန်းစိမ်းအမှတ်အသား ၁၂ ခုသည် ဆက်တိုက်ပွင့်လာခဲ့သည်။
“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်း၏ ဒုတိယပုံစံ—“
လီကျယ်ရှန်း၏ကြည့်ရှုမှုသည် ရုတ်တရက်ချွန်ထက်လာခဲ့သည်။
“ယင်ယန်- မီးတောက်ဓား။”
ကြာပန်းစိမ်းအမှတ်အသား ၁၂ ခုသည် ရုတ်တရက်တောက်ပလာခဲ့သည်။
ကြီးမားသောစီးကြောင်းများသည် ထူထဲသော၊ ပျစ်ချွဲသော၊ ပူလောင်ပြီးစင်ကြယ်သောနီကြန်ကြန်မီးတောက်များသည် ကြာပန်းဗဟိုမှပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း။
သုံးပေခြောက်လက်မရှိသော ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် သွယ်လျပြီးလှုပ်ရှားလွယ်သော၊ နီကြန်ကြန်မီးတောက်အမြီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းနေသော မီးအလင်းရောင်စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဓားထိပ်သည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေပြီး ဓားကိုယ်ထည်သည် စီးဆင်းနေသောနီကြန်ကြန်မီးတောက်များဖြင့်ဝိုင်းရံထားကာ မီတာအနည်းငယ်ရှည်သော မီးတောက်အမြီးကိုဆွဲထားသည်။
ချွန်ထက်မှုနှင့်အပူချိန်သည်ရောထွေးနေသည်။ အကာအကွယ်ထိန်းသိမ်းရေးဝိဉာဉ်ဆရာများ မျက်နှာဖြူသွားသည်။
အကာအကွယ်သည် ပြင်းထန်စွာလှုပ်ရှားနေပြီး တံဆိပ်ခတ်ခံရသည့်အခါတွင်ညည်းညူနေပြီး မြင်နိုင်သောအက်ကြောင်းများအနည်းငယ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်။
ထူထပ်သောခရမ်းရောင်ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကွင်းတစ်ခုသည် မီးတောက်ဓားကိုပတ်ရံထားသည်။
“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဓားသုံးသွယ်တောက်ပခြင်း။”
ဤအချိန်တွင်။
ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် အဆုံးစွန်သောနယ်ပယ်တစ်ခုကိုချိုးဖောက်ကာ နက်ရှိုင်းသောနယ်ပယ်တစ်ခုသို့ဝင်ရောက်နေသကဲ့သို့ထင်ရသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ကျောရိုးတွင်မထင်မရှားနာကျင်မှုနှင့်ထုံကျင်မှုကိုခံစားရသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသည် သူ၏အရေပြားကိုထိုးဖောက်တော့မည်ဟုထင်ရသည်။
သို့သော် တိုက်ပွဲသည် ချက်ချင်းဖြစ်ပွားနေသည်။ လီကျယ်ရှန်းတွင် နောက်ထပ်စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိပေ။
သူသည် နီကြန်ကြန်မီးတောက်အမြီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းနေသော ကြာပန်းစိမ်းဓားကိုမြှောက်ကာ ချွန်ထက်ပြီးအရာခပ်သိမ်းကိုထိုးဖောက်နိုင်ဟုထင်ရသော အပူချိန်ဖြင့် လေထဲရှိမာဟုန်ကျွင်းကို ခုတ်ချလိုက်သည်။
“ဒီနေ့...”
“မီးတောက်ဓားသည် နတ်ဆိုးဖီနစ်ကိုခုတ်သည်!”