အခန်း (၄၀)
Vol. 4 Ch. 40
တိုက်ပွဲအပြီးတွင်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ရွယ်ချင်းဟော်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဝိဉာဉ်ကွင်းများရှာဖွေရာမှ ပြန်လာသည့် ဒူကူမြေးအဖိုးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်က နောက်နေ့နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကြာပန်းကန်တွင် တွေ့ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
ဒူကူယန်သည် ကြယ်တာရာတောအုပ်ထဲမှ အရသာရှိသော တောထွက်အသားများကို စုဆောင်းမေးမြန်းကာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လာရောက်စားသုံးရန် ပြောခဲ့သည်။
ယဲမိသားစုနှင့်ပတ်သက်၍မူ... လွန်လွန်ကဲကဲထိန်းချုပ်တတ်သော မစ္စယဲအား သူ့ထံ၌ ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်မရှိပေ။
သို့သော် ယဲလင်းလင်းက မနက်ဖြန် ညနေပိုင်းတွင် ထိုခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ထပ်မံဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
မိန်းကလေး၏ ကြည်လင်သော စိမ်းပြာရောင်မျက်လုံးများက သူ့အား ကြည့်နေသောအခါ၊ လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထိပ်မှ ငြင်းပယ်ချက်သည် နောက်ဆုံးတွင် မပြောဘဲနေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့။
ရာသီဥတုသည် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပြီး အေးမြမှုအနည်းငယ်ရှိသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ကြာပန်းကန်သို့ သဘောတူညီချက်အရရောက်ရှိလာပြီး ရွယ်ချင်းဟော်နှင့် နေ့လယ်ပိုင်းအထိနေခဲ့သည်။
သူတို့ကွဲခွာပြီးနောက်၊ သူသည် သူ၏လက်ထဲတွင် နုနယ်သိမ်မွေ့သည့် ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင်။
ဧကရာဇ်မြို့တော်အတွင်းရှိ ခြံတစ်ခြံထဲတွင်။
“ထွက်သွား”
“မင်းတို့အားလုံး ဒီကနေထွက်သွား”
“အသုံးမကျတဲ့လူတွေ”
ကျောက်ဝူကျီသည် ဆရာဝန်များကို ကျိန်ဆဲနေသည်။
မကူညီနိုင်သော ဆရာဝန်အုပ်စုခြောက်စုကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် သွားများကိုကြိတ်ကာ အိပ်ရာပေါ်တွင်သတိလစ်ပြီး ပျက်စီးနေသော မာဟုန်ကျွင်းကို တုန်တုန်ရီရီကြည့်နေသည်။
“ပျက်စီးသွားပြီ...”
“ပျက်စီးသွားပြီ...”
“မာဟုန်ကျွင်း တစ်သက်လုံး ပျက်စီးသွားပြီ...”
ဘေးတွင်ရပ်နေသော ချင်းမင်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီး တိုးတိုးပြောသည်။
“ကျောက်ဆရာ...”
“ကျွန်တော် ဆိုတိုမြို့ကို လူစေလွှတ်ပြီးပြီ။”
“ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ အခြားလူတွေ... မကြာခင်ရောက်လာမယ်။”
ကျောက်ဝူကျီသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာအသက်ရှူလိုက်သည်။
သူသည် မျက်လုံးများကိုပြန်ဖွင့်သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် သွေးများနီရဲနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း အသံသည် ပုံမှန်မဟုတ်အောင်အေးဆေးနေသည်။
“ချင်းမင်၊ ဓားနဲ့ဝိုင်ကဘယ်သူလဲ”
ချမ်းမင်း၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။
“ဆရာ...”
“မသိဘူးလို့မပြောနဲ့!”
ကျောက်ဝူကျီသည် သူ့ကိုကြမ်းတမ်းစွာကြားဖြတ်သည်။
“မင်းက တော်ဝင်ကျောင်းတော်ရဲ့ အငယ်ဆုံး တျန်းဒိုအဆင့် ဆရာပဲ!”
“မင်းရဲ့ဆက်သွယ်ရေးတွေနဲ့ ဓားနဲ့ဝိုင်ရဲ့အထောက်အထားကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ မပြောနဲ့!”
“ချင်းမင်...”
ကျောက်ဝူကျီသည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောသည်။
“မင်းငါတို့အရင်ဆရာသမားဆက်ဆံရေးကို မှတ်မိသေးရင်...”
“မင်းရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ မင်းမှတ်မိသေးရင်...”
“ဒါဆိုငါ့ကိုပြောပါ။”
ချမ်းမင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရုန်းကန်မှုတစ်ခုသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သောအသက်ရှုချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်သိတယ်...”
…
“မိုးရွာတော့မယ်ထင်တယ်။”
မှောင်မိုက်သောမိုးတိမ်များသည် ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းကာ မုန်တိုင်းတစ်ခုရောက်ရှိလာမည့်အကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။
ယဲလင်းလင်းသည် ထီးနှစ်လက်ကိုင်ကာ ခုံးနေသောတံတားပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေပြီး မြူဆိုင်းထဲရှိ ကန်ကိုကြည့်ရှုနေသည်။
ဝေးရာမှ၊ သူမသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏နုနယ်သောမျက်နှာသည် အေးဆေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း။ သို့သော် သူမ၏ပြာရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်ရှိဟန်ရှိသည်။
“သွားကြရအောင်။”
“ဒီခေါက်ဆွဲဆိုင်ကိုပဲ ထပ်သွားမှာလား။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီဇာတ်ကြောင်းပြောသူငါ့ကိုဘယ်လိုစွပ်စွဲနေသလဲဆိုတာ ငါကြားဖို့လိုတယ်။”
ယဲလင်းလင်းသည် လီကျယ်ရှန်းကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် စွပ်စွဲခံရသည်ဟုဆိုသော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းများ၏ကွေးညွှတ်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“အိုး၊ မင်းသမီး၊ မင်းဘာလို့ထပ်လာတာလဲ။ ဒီနေ့မင်းရဲ့တတိယမြောက်ခေါက်ဆွဲပွဲပဲ။”
“ဟမ်း?”
ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသည်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ယဲလင်းလင်းကိုကြည့်ကာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
မိန်းကလေး၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပြင်ပအေးစက်နေသော်လည်း သူမ၏အင်္ကျီလက်များအတွင်းဝှက်ထားသော သွယ်လျသောလက်များသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူမသည် မနက်ခင်းတွင် နှစ်ကြိမ်လာခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူမ၏ယခင်စွမ်းဆောင်ရည်သည် မကောင်းခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်၊ ယနေ့တွင် သူမသည် အထူး “လေ့ကျင့်ခန်း” နှစ်ကြိမ်လုပ်ခဲ့သည်။
“ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ၊ ဟင်းလျာတစ်ခွက်နဲ့ ကြက်သွန်ဖြူ။”
“နှစ်ယောက်စာ...”
“ခဏစောင့်ပါ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ကြည့်ရှုမှုသည် ဇာတ်ကြောင်းပြောသူထံမှပြန်လာပြီး ယဲလင်းလင်း၏နုနယ်သောမျက်နှာပေါ်သို့ဆင်းသက်လာသည်။
“ယဲလင်းလင်း၊ မင်းငါနဲ့လိုက်ဖက်ဖို့မလိုဘူး။”
ယဲလင်းလင်းသည် သူမ၏ပြာရောင်မျက်လုံးများကိုမှိတ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရှေ့သို့ဆန့်ကာ သူတို့ကြားရှိ ဆီနှင့်ရှာလကာရည်ပုလင်းကို ရွေ့လျားစေကာ အတွင်းကျကျပြောသည်။
“မင်းအမေကမင်းကိုဘာပြောလဲဆိုတာ ငါအတိအကျမသိဘူး။”
“ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကိုလိုက်ဖက်ဖို့ ဒီလောက်ကြိုးစားစရာမလိုဘူး။”
“မင်းက...”
ဤနေရာတွင်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်ခုံးကြုတ်ကာ ဦးနှောက်ကိုရိုက်ခတ်ကာ သင့်လျော်သော စေ့ဆော်ပေးသည့်အကြံဉာဏ်ကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်းငါ့ကိုဓားကိုသဘောပေါက်ဖို့၊ ဝိုင်ချက်ဖို့ပြောရင်၊ ငါအလွယ်တကူလုပ်နိုင်တယ်။”
“ဒါပေမယ့် လူတွေကိုအကြံပေးဖို့... အရမ်းခက်တယ်။”
ယဲလင်းလင်းသည် သူမ၏မေးစေ့ကိုသူမ၏လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ရုန်းကန်နေရသောလီကျယ်ရှန်းကိုကြည့်ကာ သူမ၏နုနယ်သောမျက်နှာပေါ်တွင် မထင်ရှားသောအပြုံးပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘယ်လောက်ပျော်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။
မနေ့က ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းတိုက်ပွဲနီးကပ်နေချိန်တွင်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ဇီးသီးချိုများအကြောင်းဆက်ပြောနေဆဲဖြစ်သည်။
ယနေ့၊ သူမကိုအကြံပေးရန်သာလျှင် သူဤမျှစိတ်ရှုပ်နေသည်။
ဤအချိန်တွင်။
ဆိုင်ငယ်လေး၏ ဆီပုလင်းခွက်အမိုးအပြင်ဘက်တွင်၊ မိုးရွာတော့မည့်အရိပ်အယောင်ရှိသည်။
ငှက်နှစ်ကောင်သည် ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင်ချိတ်ဆွဲထားသော အလှူရှင်များကိုဆွဲဆောင်ရန်အသုံးပြုသည့် ဆိုင်းဘုတ်တိုင်ပေါ်တွင် အတူနားနေကြသည်။
ငှက်တစ်ကောင်သည် သူ၏နှုတ်သီးတွင်အရွက်တစ်ရွက်ကိုင်ကာ အခြားငှက်ကိုမိုးရေမှကာကွယ်ရန်ကြိုးစားနေသည်။ ယဲလင်းလင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ရုတ်တရက်နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းငါ့အတွက်စိုးရိမ်နေလား။”
“ဟမ်း?”
လီကျယ်ရှန်း၊ လေ့ကျင့်ခန်းအကြံပေးချက်များနှင့်ရုန်းကန်နေဆဲပင်။ သူအံ့အားသင့်နေသည်။
ယဲလင်းလင်းသည် သူမ၏သွယ်လျသောလက်ချောင်းဖြင့် ဆိုင်းဘုတ်တိုင်ကိုညွှန်ပြသည်။
“သူတို့လိုပဲ။”
ထိုအချိနိ သူ၏ခေါက်ဆွဲရောက်လာသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် အသက်ရှုထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ကချစ်သူစုံတွဲပါ။”
“မင်းနဲ့ငါ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့သူငယ်ချင်းတွေပါ။”
“ငါဒီစည်းရုံးရေးစကားလုံးတွေမှာမကောင်းဘူး။”
“မင်းဘယ်သူ့ကိုမှ လိုက်ဖက်စရာမလိုဘူးလို့ပြောချင်တယ်၊ မင်းအမေအပါအဝင်ပေါ့။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ပါးစပ်ထဲရှိခေါက်ဆွဲများကိုမျိုချကာ ယဲလင်းလင်းကိုကြည့်သည်။
“ဥပမာ...”
“ဒီနေ့ မင်းငါ့လိုမှာခွင့်မပြုဘူး။”
“မင်းကြိုက်တာစား။”
“မင်းစားချင်တာစား။”
“အိုး။”
ယဲလင်းလင်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စကားမပြောဘဲ သူမ၏အဝတ်အစား၏ထောင့်ကိုလိမ်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူမကိုလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။
သူသည် ခေါက်ဆွဲစားကာ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏စကားများသည် ထူထပ်သောမိုးရေကာရန်မှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေသည်ကိုနားထောင်နေသည်။
အခါအားလျော်စွာ၊ သူသည် “ကောင်းပြီ!” ဟူ၍ သဘောတူညီသံထွက်ပေါ်လာမည်။
ယဲလင်းလင်းသည် သူ့ကိုအကြိမ်ကြိမ်ကြည့်ကာ စကားပြောလိုသော်လည်း မပြောဘဲနေခဲ့သည်။
“ဘာစားရမှန်းမဆုံးဖြတ်ရသေးဘူးလား?”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ကုန်သွားသောခွက်ကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာကြည့်နေသည်။
“ငါပြီးတော့မယ်။”
ယဲလင်းလင်း၏အသံသည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး အားနည်းမှုအနည်းငယ်ရှိသည်၊ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုအနည်းငယ်ဖြင့်။
“ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ငါခေါက်ဆွဲပဲစားချင်တယ်။”
“မင်းငါ့ကိုခွင့်မပြုဘူး။”
ယဲလင်းလင်းနှင့်အတူ ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ်၊ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို စတင်ခဲ့သည်။
“ဂုဏ်တူရွယ်တူများ၊ ဘာပြောကြမလဲ?”
“ဤအသက်ကြီးသူသည် အရှင်ဓားဝိုင် သည်ကျွန်ုပ်ကိုသိသည်ဟုယုံကြည်သည်!”
ကြည့်ရှုသူများသည် ချက်ချင်းရယ်မောသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟားဟားဟားဟား၊ မင်းကဘာလဲ?”
“ယဲမိသားစု၊ အဆိပ်အဓိပတိနဲ့ မင်းသားမင်းသားတို့တောင် ဓားနဲ့ဝိုင်ကိုကူညီဖို့သွားတယ်၊ မင်းအဖိုးကြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းပြောရင်းနဲ့ရူးသွားတာလား?”
ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် တုတ်ကိုရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
“ဒါမဟုတ်ပါဘူး!”
“မနေ့ညက ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်းက အပြည့်ဖြစ်နေပြီး ဒီအဖိုးကြီးရဲ့စုတ်တံပျံသန်းနေတယ်၊ အရူးအမူးရေးနေတယ်!”
“ရုတ်တရက်၊ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားက လေထဲကဖြတ်ပြီး ငါ့လက်ထဲကစုတ်တံကိုခွဲပစ်ကာ တိုက်ရိုက်ငါ့ရင်ဘတ်ထဲကျသွားတယ်!”
“ဒီအဖိုးကြီး မြန်မြန်ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်—“
“ဘာထင်လဲ?”
ဧည့်သည်များသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လည်ပင်းများဆန့်ကာ နားများထောင်နေကြသည်။
“ဘာလဲ?”
ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် အသံနိမ့်ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်တစ်ခုကို လမ်းကြောင်းအတွင်းပိုင်းကို ပျောက်ကွယ်သွားတာမြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ အရှင်ဓားဝိုင်မဟုတ်ရင်၊ မီးကြက်ကြီးကို အနိုင်ရခဲ့တဲ့သူကဘယ်သူလဲ!!!”
ဤသည်မှာ အလွန်အမင်းမဖြစ်နိုင်ပါ။
ဧည့်သည်များသည် ရယ်မောကာ ပြိုကွဲသွားကြသည်။
“ပြီးပြီလား?”
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ယဲလင်းလင်းတို့သည် ထွက်ခွာရန်ထရပ်တက်လာကြသည်။
ဝင်ပေါက်သို့ရောက်သောအခါ၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုသတိရသည်။
သူသည် သူ၏လက်ချောင်းကိုလှုပ်ခတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ်ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားသည် လှည့်ပတ်ကာ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူ၏ကောင်တာပေါ်သို့ဆင်းသက်သွားသည်။
မိုးသည်ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် ယနေ့အိမ်သို့စောစောပြန်လိုသည်။ သူ၏မြေးသည် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ မုန့်ကြွပ်များကို လိုချင်နေပြီး သူမမေ့နိုင်ပေ။
ဇာတ်ကြောင်းပြောသူသည် တသသစကားပြောနေသည်။
ရုတ်တရက်၊ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝါဝင်းနေသောရွှေဒင်္ဂါးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ပြာထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။
ယဲလင်းလင်းနှင့် ခွဲခွာပြီးနောက်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ထီးအောက်တွင် အိမ်သို့လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
မိုးသည်ပိုမိုပြင်းထန်စွာရွာသွန်းလာသည်။ မိုးရေစက်များသည် သူ၏ထီး၏အနားမှတစ်ဆင့် ကြိုးများအဖြစ်လှိမ့်ကျနေသည်။
သူ၏ခြံကလေးဆီသို့ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူသည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးပိတ်တော့မည့်အချိန်တွင်၊ လီကျယ်ရှန်း၏ကြည့်ရှုမှုသည် ကျဉ်းမြောင်းကာ ညကဲ့သို့မှောင်မိုက်နေသော အောက်ဘက်ငုပ်နေသောခဲမီးမိုးတိမ်များကိုကြည့်ရှုနေသည်။
“မုန်တိုင်းတစ်ခုရောက်ရှိလာနေပြီ...”
သန်းခေါင်ယံတွင်၊ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကိုလှန်ပစ်သကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ခြံတံခါးအပြင်ဘက်တွင်၊ မိုးအေးအေးထက်ပိုအေးသော သတ်ဖြတ်မှုစိတ်ဓာတ်ကိုသယ်ဆောင်လာသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် မမျှော်လင့်ဘဲရောက်ရှိလာပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုအတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေသည်။