အခန်း(၄၁)

ကျောက်ဝူကျီသည် တဖွဲဖွဲရွာသွန်းနေသော မုန်တိုင်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။ အေးစက်သောမိုးရေများသည် ၎င်း၏မိုးကာဝတ်စုံကို စိမ့်ဝင်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လွတ်လပ်စွာစီးကျလာခဲ့သည်။

အရှေ့တွင်ရှိသော သစ်သားအိမ်ငယ်သည် ညအချိန်မိုးထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သတ္တဝါတစ်ကောင်၏အသက်ရှူသံကဲ့သို့ တုန်ရီလျက်ရှိသည်။ သေခါနီး အမဲကောင်တစ်ကောင်၏ လေးတင်သက်ပြင်းချက်များကဲ့သို့ပင်။

“ငါ မာဟုန်ကျွင်းကို ထျန်းဒိုမြို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။”

“သူအခုလို မသန်မစွမ်းဖြစ်တာ ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့တာဝန်ပဲ”

“ဒီနေ့ည...”

“မင်းရဲ့ဆရာ မင်းအတွက်လက်စားချေဖို့အတွက် ဒီနေရာကိုရောက်ရှိလာပြီ။”

စိုးစဉ်းမျှပင် နှောင့်နှေးခြင်း သို့မဟုတ် နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း မရှိပါ။ အသံဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်လို အိမ်၏ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ခုန်ပေါက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ကြွက်သားအပြည့်နှင့် လက်မောင်းများသည် ရုတ်တရက် ဖောင်းကြွလာပြီး ပူပြင်းသောအပူရှိန်ပေါ်ထွက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးရေများကို အဖြူရောင်အခိုးအငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

အဆင့် (၇၆) ဝိညာဉ်ဆရာ၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားသည် ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏နောက်ကွယ်တွင် သုံးမီတာမြင့်သော ရွှေရောင်ဝက်ဝံဝိဉာဉ်၏ မှေးမှိန်သောပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ပြင်းထန်သောအားဖြင့် အိမ်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

အိမ်သည် ပျက်စီးလွယ်သော ကတ်ထူပြားကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လက်သီး၏တွန်းအားသည် မပျောက်ကွယ်သေးပဲ အိမ်၏အုတ်မြစ်အောက်ရှိ ညီညာသောမြေပြင်ပေါ်သို့ မီတာအနည်းငယ်ကျယ်ဝန်းသော နက်ရှိုင်းသည့်တွင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးသာ အတွင်းတွင်ရှိနေပါက ရှင်သန်ခွင့် လုံးဝမရှိပါ။

“ဟာ့......”

ကျောက်ဝူကျီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသည့်အသွင်ရှိသော်လည်း သူသည် တွေးခေါ်စဉ်းစားတတ်သူဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်လုံးသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော အပျက်အစီးများကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သံသယတစ်ခုသည် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းကို ကြိတ်ချေလိုက်လျှင်ပင် သွေးစက်များ စိမ့်ထွက်လာသင့်သည်။

သို့သော် အနီရောင်အစက်အပြောက်တစ်စက်မျှမတွေ့ရပါ။

သူ၏ နဖူးသည် တွန့်ခေါက်သွားခဲ့သည်။ တစ်လှမ်းရှေ့တိုးလိုက်ကာ ပိုမိုနီးကပ်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်…

အေးစက်သောဓားအလင်းတစ်ချက်သည် သူ့နောက်ကျောမှ တိတ်တဆိတ် ပြင်းထန်စွာဖြတ်တောက်သွားသည်။

ကျောက်ဝူကျီ၏ကျောရှိမွေးညှင်းများ ချက်ချင်းထောင်မတ်သွားခဲ့သည်။ အလျင်အမြန်ပင် သူသည် သူ၏လက်မောင်းဖြင့် ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။

“ဓားသုံးသွယ်တောက်ပခြင်း…ယောင်ကွမ်းဓား”

အပျက်အစီးများတွင် သေဆုံးသွားသင့်သော လီကျယ်ရှန်းသည် ကျောက်ဝူကျီ၏နောက်တွင်ရောက်ရှိနေသည်။ သူ့လက်၌ရှိသော ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ကြယ်များ၏အလင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သောဓားသွားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ ကျောက်ဝူကျီ၏ မြှောက်ထားသော လက်မောင်းကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

ကျောက်ဝူကျီသည် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခြေနှစ်လှမ်းခန့်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ တည်ငြိမ်စွာရပ်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများကျယ်လာပြီး မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ မှုန်ဝါးနေသော အဖြူရောင်ပုံရိပ်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ညသန်းခေါင်အချိန် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုသည် အမြင်အာရုံကို အလွန်အမင်းလျော့နည်းစေခဲ့သည်။

အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် ဓားရှည်တစ်ချောင်းသာလျှင် မိုးရေထဲတွင် သိသာစွာထင်ရှားနေသည်။

“မင်းက......”

သူ၏လက်မောင်းတွင် နာကျင်မှုမှာ စူးရှလာခဲ့ပြီး ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဒဏ်ရာရသောလက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာတွင် နူးညံ့သောအပြာရောင်အလင်းတစ်ခုတည်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤအရာသည်အရိုးကိုကပ်နေသော အဆိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြွက်သားသွေးကြောများကုသခြင်းကို ဟန့်တားထားပေသည်။

“လီကျယ်ရှန်း...”

ကျောက်ဝူကျီသည် နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် နာမည်ကို ကြိတ်ဝါးလိုက်သည်။ သူ၏သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် ပျံ့နှံ့လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပင်။ အဆင့် (၇၆) ဝိညာဉ်ဆရာဖြစ်သော သူသည် ဂျူနီယာတစ်ဦးထံမှ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ထိုသူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အားသာချက်ရရှိခဲ့သည်ဆို‌သော်လည်း ဤအရာမှာအိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မဖြစ်နိုင်ပါ။

“ယနေ့...”

“လီကျယ်ရှန်း သေကိုသေရမယ်။”

“သူမသေပါရင် အနာဂတ်မှာ ငါသေဆုံးရလိမ့်မယ်။”

“သူက ရှီလိုင်ခဲ့ကို အမျက်ထွက်နိုင်သည်။”

အေးခဲသောမိုးရေသည် လီကျယ်ရှန်း၏အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို စိုစွတ်စေခဲ့သည်။

ဆံပင်အထုံးများသည် သူ၏နဖူးသို့တွယ်ကပ်နေပြီး ရေစက်များသည် သူ၏ပါးပြင်များပေါ်တွင် လှိမ့်ကျလာခဲ့သည်။

သူသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားကို မြဲမြံစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အေးစက်သောအကြည့်သည် မိုးရေကိုဖြတ်ကျော်ကာ မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ ကျောက်ဝူကျီကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး...”

ကံကောင်းထောက်မစွာ ယနေ့၌သူသည် အလွန်အမင်းစားသောက်ခဲ့ပြီး အိပ်ပျော်ရန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိုးရေအောက် တဲငယ်တစ်ခုအတွင်း တစ်ကိုယ်တည်းမိုးရေခံပြီး သောက်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ကျောက်ဝူကျီ ကျုံးထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူလျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အမှန်ပင်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မူလက ပုန်းကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ အသက် (၁၃) နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အား လှုပ်ရှားမှုမရှိသောဘုရင် ကျောက်ဝူကျီနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခွင့်ပြုသင့်ပါသလား။

ထိုအရာသည် မကြောက်ရွံ့ခြင်းမဟုတ်။

ထိုအရာသည် အရူးပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မဖြစ်ခဲ့ပါ။

အိမ်ကိုချေမှုန်းပြီးနောက် ကျောက်ဝူကျီသည် မထွက်ခွာခဲ့ပေ။

ဤအဘိုးကြီးသည် ပြင်ပအသွင်အပြင်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အတော်အတန်တိကျသောသူဖြစ်သည်။ သူ၏သေဆုံးမှုပုံစံကို အတည်ပြုခဲ့ပေသည်။

အတွေးများစွာ သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ခါးတွင်ရှိသော စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့၍ ဝိုင်ကိုပမာဏအတော်များများသောက်သုံးလိုက်သည်။

နီပြာရောင်ဝိဉာဉ်ဝိုင်သည် မိုးရေနှင့်ရောနှောကာ သူ၏မေးစေ့မှ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ပိုင်ရှင်ထံမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခံစားမိသကဲ့သို့ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် အေးခဲသောတေးသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

မိုးရေများနှင့် ကောင်းကင်အတွင်း။

ပုံရိပ်နှစ်ခု၊ ထိတွေ့နိုင်သော စွမ်းအင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှစ်ခုသည် အဝေးမှတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် လီကျယ်ရှန်း လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဓားပေါ်တွင်ထွင်းထုထားသော အပြာရောင်ကြာပန်း (၁၂) ပွင့်သည် ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာပြီး ပြင်းထန်သောမီးတောက်ကဲ့သို့ ချော်ရည်မီးလျှံများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

စီးဆင်းနေသောမီးလျှံများသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုဓားကို လွှမ်းခြုံကာ မီတာအနည်းငယ်ရှည်လျားသော တောက်ပသည့်မီးလျှံအမြီးတစ်ခုကို ဖြစ်တည်စေခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သောအပူသည် အေးခဲသောမိုးရေနှင့် အကြီးအကျယ်တိုက်ခတ်ခဲ့ပြီး စူးရှသောအသံများထွက်ပေါ်လာကာ ပိုမိုထူထပ်သောအဖြူရောင်ရေငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် မျက်တောင်ခတ်ခြင်းအတွင်း ကျောက်ဝူကျီအနီး မီတာအနည်းငယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ဒူးကို အနည်းငယ်ကွေးလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပင် ပြန်လည်ဖြောင့်တန်းလိုက်ကာ လေးတစ်စင်းပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်ပေါ် မီတာအနည်းငယ်ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် နီရဲနေသောဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းကို သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။

“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဓားသုံးသွယ်တောက်ပခြင်း”

“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်း၊ ဒုတိယပုံစံ - ယင်ယန်မီးဓား”

အော်ဟစ်သံများအလယ်တွင် ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက်ဓားကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ အလွန်ထက်မြက်သော အနီရောင်မီးဓား၏စွမ်းအားသည် တစ်ကြိမ်ထပ်မံတိုးမြှင့်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သည်းထန်စွာမိုးရွာသွန်းမှုသည် မမြင်ရသောအားတစ်ခုဖြင့် တွန်းလှန်ခံရသည့်အလား အဖြူရောင်မြူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နန်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခံရသော နတ်ဆိုးလီကျယ်ရှန်းသည် တောင်တစ်ခုကိုနှစ်ပိုင်းခွဲသကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသောအသွင်အပြင်ကို ပြသခဲ့သည်။

သူသည် ကျောက်ဝူကျီ၏ခေါင်းကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းက အထူးခြားဆုံးသော ပါရမီရှင်ပေမဲ့ ငယ်ရွယ်လွန်းနေသေးတယ်။”

ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချလိုက်သည်။

မြေကြီးသည် သုံးကြိမ်တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

အဝါရောင်၊ အဝါရောင်၊ ခရမ်းရောင်၊ ခရမ်းရောင်၊ အနက်ရောင်၊ အနက်ရောင်၊ အနက်ရောင် စသည့်ဝိဉာဉ်ကွင်း (၇) ခုသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ကြီးမားသောဝိဉာဉ်စွမ်းအားသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ဒုတိယဝိဉာဉ်ကွင်းသည် အဝါရောင်တောက်ပြီး ပဉ္စမဝိဉာဉ်ကွင်းသည် အသက်ရှူမောစေသော အမှောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူ၏လက်ဝါးများသည် ကြိတ်ဆုံကျောက်များ၏အရွယ်အထိ ဖောင်းကြွလာခဲ့ပြီး ထူထဲသောရွှေရောင်အမွေးများသည် အရေပြားကိုဖောက်ထွက်ကာ ၎င်း၏လက်ဝါးများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ခိုင်ခံ့သောလက်ဝါး”

“ပဉ္စမဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဝက်ဝံဒေါသ”

ကျောက်ဝူကျီ၏လက်ဝါးသည် ဝက်ဝံလက်သည်းအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သောအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ လက်ဝါးရိုက်နှက်မှုတစ်လျှောက် လေထုသည် ဖိအားကိုမခံနိုင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းကျုံ့ဝင်သွားပြီး နားအူစေသောဟိန်းသံများထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဓားနှင့်လက်ဝါးသည် အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်သောစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် သူတို့နှစ်ဦးထံမှ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ငွေကြေးချို့ချိန်က ဤမျှဝေးလံသောနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤမျှလောက်ကြီးမားသော မိုးရေ၏ဖုံးလွှမ်းမှုနှင့်အတူ ညအချိန်မိုးထဲတွင် ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကို မည်သူမျှမတွေ့ရှိရသေးပါ။

ဓားတစ်ချောင်းသည် တောင်တစ်ခုလောက်ကြီးမားသောအားကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ကျားပါးစပ်သည် ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ဓားကို လက်လွှတ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

“ကောင်လေး၊ နောင်ဘဝမှပဲ ထပ်လေ့ကျင့်တော့။”

ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သောအလင်းတစ်ချက်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအားသည် တိုးမြှင့်လာခဲ့ပြီး သူ၏ဝက်ဝံလက်သည်း၏ခွန်အားသည် သုံးဆတိုးလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကြာပန်းစိမ်းဓားကို ကြီးမားသောအားဖြင့် ပြန်ကန်တင်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တိုက်မိသွားခဲ့ကာ သူသည် အဖြူရောင်မြူများထဲသို့ သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးချလိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ကြိုးပြတ်နေသော စာလွှတ်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်ကိုလွင့်စင်သွားပြီး သူလာခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်ခဲ့ပေသည်။

သူသည် နံရံပေါ်သို့ တိုက်မိပြီး ကျယ်လောင်စွာကျိုးပျက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ပုံရိပ်သည် အုတ်ခဲများနှင့် အပျက်အစီးများအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။

ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်းအားမြှုပ်နှံထားသော အပျက်အစီးများဆီသို့ သူ၏အမြင်အာရုံကိုတားဆီးနေသော အဖြူရောင်မြူများကို ရှင်းလင်းရန် သူ၏လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် လှမ်းလာခဲ့သည်။

ငါဘာကြောင့် ဒီလောက်မအေးချမ်းနိုင်ရတာလဲ...

အိမ်ရှေ့စံ၏အိပ်ခန်းတွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ အပြင်အဆင်များဝတ်ဆင်ထားသော ရွယ်ချင်းဟော်သည် နဖူးတွန့်လျက် ပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်လေပြင်းမုန်တိုင်းသည် သူ၏အပေါ်ယံအဝတ်ကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် ကောက်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သော်လည်း လက်ချောင်းထိပ်များသည် အုတ်ခဲ၏ထောင့်တစ်ခုကို ထိမိပြီး သွေးများချက်ချင်းစိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒူကူနန်းတော်။

ဒူကူယန်သည် ညနေစောင်းတွင် မီးခွက်အောက်၌ စာဖတ်နေသည်။ သူမသည် သိုင်းပညာကိုလေ့လာခြင်းလည်းမဟုတ်၊ အဆိပ်ပညာကိုလည်းနက်နက်နဲနဲလေ့လာခြင်းလည်းမဟုတ်။ ဟင်းချက်နည်းကို လေ့လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

“မနေ့ကငါ့မောင်အတွက် ချက်ခဲ့တဲ့ဟင်းရည်က အနည်းငယ်လိုအပ်နေသေးတယ်။”

“နောက်တစ်ခါသူ့ကိုဖိတ်ရင် ပိုကောင်းတဲ့ဟင်းရည်ချက်နိုင်ရမယ်။”

ယဲနန်းတော်။

ယဲလင်းလင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဘေးတစောင်းအိပ်နေသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှအပြင်ဘက်ရှိ မုန်တိုင်းကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ယနေ့နေ့လည်က လီကျယ်ရှန်းပြောခဲ့တဲ့စကားကို သူမစဉ်းစားနေခဲ့သည်။

“မင်းအမေအပါအဝင် ဘယ်သူ့ရဲ့စိတ်တိုင်းကျ အရုပ်တစ်ခုဖြစ်နေဖို့မလိုဘူး။”

ယဲလင်းလင်း၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လူသူကင်းမဲ့ပြီး ရှုပ်ပွသောကျုံး။

ကျောက်ဝူကျီသည် ကျိုးပဲ့သောအုတ်ခဲများကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်...