အခန်း(၄၂)

ကျောက်ဝူကျီသည် ကွဲအက်နေသောအုတ်ခဲနှင့် အပျက်အစီးများကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းကို အတွင်းတွင်တွေ့ရှိရပြီး ရွှံ့နွံများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သတိလစ်နေသည့်ပုံပေါက်နေပေသည်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားရှိသည့်သူ၏လက်သီးသည် မည်သည့်စွမ်းရည်မျှမပါဘဲ လီကျယ်ရှန်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ထုနှက်လိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ရုတ်တရက်သူ၏ကျပ်တည်းစွာပိတ်ထားသောမျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် မြေကြီးကိုတွန်းအားပေးပြီး ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်တစ်လျှောက် မီတာအနည်းငယ်လျှောကျသွားခဲ့သည်။

ဘမ်း!

ကျောက်ဝူကျီ၏လက်သီးသည် သူရပ်နေခဲ့သည့်နေရာသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကျောက်စရစ်ခဲများနေရာအနှံ့ပျံ့သွားပြီး နှစ်ပေအနက်ရှိသောတွင်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤလက်သီးသာကျရောက်ခဲ့ပါက လီကျယ်ရှန်း၏ဦးခေါင်းသည် ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မုချပေါက်ကွဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

“အဘိုးကြီး...”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ကြာပန်းစိမ်းဓားကို မှီလျက် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးကိုသုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သောမျက်လုံးများကြားတွင် တည်ကြည်မှုတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သင်သည် အရာရာကို အလွန်ရိုးရှင်းစွာပြောဆိုနေသည်...

သို့မဟုတ် ပိုမိုမှန်ကန်စွာဆိုရလျှင် သူသည် ဤလောကရှိသူရဲကောင်းများကို လျှော့တွက်ခဲ့သည်။

သူ၏မရှုံးနိုင်သောမှတ်တမ်းသည် “ယနေ့ခေတ်သူများသည် အထူးခြားဆုံးပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည်” ဟူသော မာန်မာနရှိသောယုံကြည်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ယနေ့တိုက်ပွဲသည် ထိုမာန်မာနကို ကရုဏာမရှိစွာ ချေမှုန်းခဲ့သည်။

အားကစားရုံတွင် ရာနှင့်ချီသောအသက်နှင့်သေခြင်းတိုက်ပွဲများပြီးနောက် သူ၏တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများသည် ရင့်ကျက်ပြီဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျောက်ဝူကျီကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် လုံးဝဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည်။ အသက်ကြီးသောခေတ်ကာလ ခွန်အားကြီးမားသောပုဂ္ဂိုလ်များက ချမှတ်ထားသောအခြေခံအုတ်မြစ်သည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ တကယ်ပင် ခိုင်မာလှပေသည်။

“လီကျယ်ရှန်း...”

ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ မိုးရေကိုသုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ကျားမျက်လုံးထဲတွင် နှစ်သက်မှုအကြောင်းအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရန်ဘက်ရပ်တည်ချက်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါ။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အထူးခြားဆုံးသော လူငယ်ဝိဉာဉ်ဆရာဖြစ်သည်။ သိပ်မဝန်ခံချင်သော်လည်း ရှီလိုင်ခဲ့ခုနစ်ဖော်သည် သူနှင့်ယှဉ်လျှင် မတူညီကြပေ။ သို့သော် ဤနှစ်သက်မှုသည် ခဏတာဖြစ်ပြီး ပိုမိုပြင်းထန်ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့ရသည်။

“မင်းကိုအသက်ရှင်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။”

ကျောက်ဝူကျီ၏ခြေထောက်အောက်ရှိ စတုတ္ထဝိဉာဉ်ကွင်းသည် ခရမ်းရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

မမြင်ရသောစွမ်းအားတစ်ခုသည် အဝေးမှ လီကျယ်ရှန်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

“စတုတ္ထဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - တည်နေရာခြေရာခံခြင်း”

သူ၏ကာကွယ်မှုအတွက် အထူးပြုထားသော ကျောက်ဝူကျီသည် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအမြန်နှုန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြွေပြားများသည် နားအူစေနိုင်သောဟိန်းသံများဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထုကိုဖောက်ထွက်ကာ ချက်ချင်းလီကျယ်ရှန်းရှေ့တွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သေလော့။”

ကျောက်ဝူကျီ၏လက်သီးသည် ကြီးမားသောအားကို သွတ်သွင်းထားပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက်ပြင်းထန်စွာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်ဖယ်ရန်အချိန်မရှိပါ။ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဓားကိုကိုင်ထားရန် သာရှိသည်။

ဘမ်း

ကြာပန်းစိမ်းဓားကို အံ့အားသင့်ဖွယ် ထုနှက်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာတိုက်မိသွားခဲ့သည်။

သွေးတစ်လုတ်ထပ်မံပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး အစက်အပြောက်အနည်းငယ်သည် ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်နှာပေါ်သို့ပင် ပက်ဖြန်းခံလိုက်ရသည်။ မိုးရေသည် သွေးစက်များကို အနီရောင်အစင်းကြောင်းများအဖြစ် ဆေးကြောခဲ့ပြီး သူ၏ကြမ်းတမ်းသောမျက်နှာကို ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောပုံပေါက်စေခဲ့သည်။

မီတာရာနှင့်ချီ၍ ပစ်ခတ်ခံရပြီး သစ်ပင်ကြီးများစွာနှင့် တိုက်မိပြီးနောက် သူသည် ရွှံ့နွံထဲသို့ အလေးလံစွာကျသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး အသက်ရှူတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဆူးရှသောနာကျင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏မျက်နှာသည် လူသေကဲ့သို့ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ညွှန့်ရိုးသည် တစ်လက်မခန့်ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ကျိုးပဲ့နေသောအရိုးမှတစ်ဆင့် မီးတောက်နီရောင်နှင့် အပြာရောင်ရောနှောနေသော ထူးဆန်းသည့်အလင်းတစ်ခုကို မှုန်ဝါးစွာမြင်တွေ့ရသည်။

ရေခဲစိမ့်ကြောင်းကိုယ်ခန္ဓာကို မပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပါက ကျောက်ဝူကျီ၏လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သူသေဆုံးပေလိမ့်မည်။

မိုးညအချိန်တွင် မီတာရာနှင့်ချီ၍အဝေးမှ သေစေနိုင်သောပုံရိပ်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုလျက် လီကျယ်ရှန်းသည် စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ခေါင်းမော့၍ သောက်လိုက်သည်။

ဝိုင်သည် သူ၏လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ခွန်အားကြီးမားသော စွမ်းအားစုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ပြီး ကုန်ဆုံးသွားသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို ဖြည့်တင်းပေးခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ညာလက်ဖြင့် ဓားကိုင်ကာ ဘယ်လက်ဖြင့် အိုးကိုင်ထားသည်။

သူသည် ဝိုင်အိုးကို စောင်းလိုက်ပြီး တောက်ပသောအရည်ကို ကြာပန်းစိမ်းဓားပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

ဝိုင်သည် ဓားထဲသို့စိမ့်ဝင်သွားကာ မူလကအပြာရောင်အလင်းတန်းများထွန်းလင်းနေသော ဓားရှည်ကြီးကို အရည်ပျော်နေသောသံမဏိကဲ့သို့ အနီရောင်ရင့်ရင့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

တောက်ပသောအနီရောင်ကြာပန်း (၁၂) ပွင့်ပွင့်လာပြီး ဓား၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်ပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝိုင်သည် ပြင်းထန်စွာဆူပွက်လာပြီး ဓားသည် ညည်းသံထွက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ည၊ ဘေးဒုက္ခအလယ်တွင် ဝိုင်ဆူပွက်ပြီး ဓားသံများ တစ်ဖန်ပြန်လည်မြည်ဟီးခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ကောက်ကွေးနေသောကျောပြင်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့်မတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများသည် အနီရင့်ရောင်အစွန်းအထင်းများဖြင့် အညိုရောင်ဖြစ်နေပြီး သူ၏အဖြူရောင်အဝတ်အစားများသည် ရွှံ့နွံများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ့ကိုလုံးဝရှုပ်ထွေးနေစေသည်။

သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဆူးရှနေခဲ့သည်။

“ယနေ့...”

“ကျွန်ုပ်လီကျယ်ရှန်း သေဆုံးသည့်တိုင် သင်၏အသားကို ဆုတ်ဖြဲပစ်မည်။”

“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဓားသုံးသွယ်တောက်ပခြင်း။”

“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်း၊ ပထမပုံစံ - ယောင်ကွမ်းဓား”

ယောင်ဂွမ်ဓားသည် ယနေ့အထိ လီကျယ်ရှန်း၏ အထက်မြက်ဆုံးဓားဖြစ်ပေသည်။ ဤအချိန်တွင် ၎င်းသည် ဓားသုံးသွယ်၏တောက်ပမှု၊ ဆူပွက်သောဝိုင်နှင့် ဓား၏ငိုကြွေးသံများဖြင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းခံကြရသည်။

ဤဓား!

၎င်းတို့သည် ကျောက်စိမ်းပလ္လင်ပေါ်တွင် ကြဲဖြန်းထားသော မရေမတွက်နိုင်သော အေးခဲသည့်ကြယ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မှောင်မိုက်သောအပြာရောင်ကောင်းကင်သည် မမြင်ရသောလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခွဲဖြတ်ခံရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ကြယ်တစ်ပွင့်၏အလင်းတန်းသည် ရုတ်တရက်ကျရောက်လာပြီး မှောင်မိုက်သောညအချိန်မိုးထဲတွင် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပကာ ကျဆင်းလာသောမိုးရေစက်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်စေသည်မှာ ကိုးကားချက်မရှိသောအလင်းတန်းများ ရောင်ခြည်ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

နီးကပ်လာသော ကျောက်ဝူကျီသည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဤထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်သည် သူ့ကို ရှုံ့မဲ့သွားစေခဲ့သည်။

ပျော့ပျောင်းသောနာကျင်မှုတစ်ခုသည် သူ၏လက်မောင်းမှထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအရာသည် သူ၏ထိုးနှက်မှု၏ထူးခြားသောသဘောသဘာဝကို သတိရစေခဲ့သည်။

“အချည်းအနှီး ရုန်းကန်မှု”

ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်လုံးထဲရှိ ရက်စက်သောအလင်းသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် သူ၏သတ္တမဝိဉာဉ်ကွင်းသည် မြင့်တက်လာပြီး လျင်မြန်စွာကြီးထွားလာကာ ၎င်း၏နက်ရှိုင်းသောအနက်ရောင်အလင်းသည် တောတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

“သတ္တမဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - သိုင်းဝိဉာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ခန္ဓာ။”

လီကျယ်ရှန်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း။

သူသည် သူ၏သိုင်းဝိဉာဉ်ခန္ဓာပုံစံကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဤအရာသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မည်မျှပြင်းထန်ကြောင်း ပြသပေသည်။ မှောင်မိုက်သောအလင်းသည် တောင်တစ်ခု၏အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ဝူကျီခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငါးမီတာကျော်မြင့်သော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာကြီးထွားလာကာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ထူထဲသောရွှေရောင်အမွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မီးအိမ်နှစ်လုံးကဲ့သို့ကြီးမားသောမျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအနီရောင်အလင်းဖြင့်တောက်ပကာ ရွေ့လျားနေသောတောင်ငယ်တစ်ခုနှင့်တူပေသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏စိုစွတ်နေသောအဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီသည် လေတိုက်နေစဉ် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားကို မြင့်မြင့်မြှောက်ထားပြီး ၎င်း၏ထိပ်ဖျားသည် ကောင်းကင်မှကျရောက်နေသော ကြယ်တစ်ပွင့်၏အလင်းတန်းကို ညွှန်ပြနေသကဲ့သို့ ကြယ်များ၏စွမ်းအားကို ဆွဲယူနေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဝူကျီသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ခုခံမှုအနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီတွင် တစ်စုံတစ်ရာမှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလာခဲ့သည်။

အအေးဓာတ်သည် အရိုးထဲအထိအေးခဲလာသည်။ မိုးရေသည် သူ၏ကြီးမားသောကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ရွာသွန်းပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက်အေးစက်သွားစေသည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။”

ကျောက်ဝူကျီသည် ကမ္ဘာမြေကိုတုန်လှုပ်စေသောအားဖြင့် လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

မိုးရေသည် ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ရွာသွန်းနေသည်။ ကမ္ဘာလောကသည် ရှုပ်ထွေးပြီး မှောင်မိုက်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ရွှံ့နွံထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီသည် သွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော အအေးဒဏ်သည် သူ၏မျက်လုံးထဲရှိ တည်ကြည်မှုကို ထောက်ပံ့မပေးနိုင်ပေ။

ကျောက်ဝူကျီ၏ဟိန်းသံသည် မိုးရေ၏ကာကွယ်မှုကို ချေမှုန်းလိုက်သည်။ အေးခဲသောမိုးရေစက်များကို သယ်ဆောင်လာသော လေလှိုင်းသည် သူတို့အပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ကျောက်ဝူကျီ၏လက်ဝါးကြီးသည် ထိုးနှက်လုနီးပါးဖြစ်နေချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ရုတ်တရက်သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကိုင်နည်းသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဓား၏အစွန်းသည် မီးတောင်ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ အနီရောင်မှ အပြာရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးညအမှောင်ကိုဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ဓား၏အစွန်းဖြတ်သန်းသွားသောနေရာသည် လေထုကိုယ်တိုင်အေးခဲသွားသည်ဟု ထင်ရပေသည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ရေပုံးများနှင့် ကောင်းကင်မှ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစီးကြီးများသည် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းလာခဲ့သည်။ ရေခဲအမျှင်ရာပေါင်းများစွာသည် ဓား၏ကိုယ်ထည်ကို ဝိုင်းရံလျက် မီတာအနည်းငယ်ရှည်လျားသော နှင်းခဲဓားတစ်ချောင်းဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။