အခန်း (၄၄)
Vol. 5 Ch. 44
ဤနေ့။
ထျန်းဒိုမြို့တော်၏လေထုသည် တင်းမာပြီး ရောထွေးနေခဲ့သည်။ ဘုရင့်စစ်တပ်များနှင့် ဝိဉာဉ်ဆရာများသည် တစ်မြို့လုံးကို ကြီးမားစွာရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ မြေကြီး၏လက်မတစ်လက်မစီကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြပြီး မြို့တံခါးလေးခုစလုံးကို အကြီးအကျယ်စောင့်ကြပ်ထားကာ ဝင်ခွင့်ပေးသော်လည်း ထွက်ခွင့်မပေးပါ။
လူသတ်သမားကို ဖော်ထုတ်ပြီးဖြစ်သည်။ သဲလွန်စများသည် အမှန်တကယ် အတော်လေးရှင်းနေသည်။ လီကျယ်ရှန်းကို ရင်းနှီးသူများဆိုလျှင်သိကြပေသည်။ မကြာသေးမီက သူ၏တစ်ခုတည်းသောရန်ငြိုးမှာ မြို့ပြင်မှလာသော မာဟုန်ကျွင်းနှင့်သာဖြစ်သည်။
မာဟုန်ကျွင်းနှင့်အတူလိုက်ပါလာသော ဆရာ မလှုပ်ရှားနိုင်သောဘုရင် ကျောက်ဝူကျီသည် ဝိဉာဉ်သူတော်စဉ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အရာအားလုံးကိုကိုက်ညီစေပေသည်။
...
ဧရိယာစတုရန်းမိုင် ရာပေါင်းများစွာကျယ်ဝန်းသော နန်းမြို့တော်သည် ကျယ်ပြန့်ဟန်ရှိသည်။ သို့သော် ဘုရင့်စစ်တပ်များနှင့် ဝိဉာဉ်ဆရာများ၏ပြင်းထန်သောရှာဖွေမှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိပါ။
နန်းမြို့တော်၏မြောက်ဘက်ဆင်ခြေလျှော။
ကျေးရွာအပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော မရင်းနှီးသောမျက်နှာများကို ကြည့်ရှုလျက် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏လက်သီးများကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏အသက်ရှူသံသည် ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။
ဒီလောက်မြန်မြန်ရှာတွေ့မယ်လို့ မထင်ခဲ့ပေ။ ဒီလီကျယ်ရှန်းက တကယ်ပဲ မိတ်ဆွေတွေအများကြီးလုပ်ခဲ့ပေသည်။
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သူ၏ဟိုတယ်သို့ပြန်သွားခဲ့သည်။ မာဟုန်ကျွင်း၏ဒဏ်ရာများ ပိုမိုဆိုးရွားလာသောပြီး ကုသမှုခံယူရန် လိုအပ်သောကြောင့် သူနောက်ကျခဲ့သည်။
သူ့အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပြီး မြို့ပြင်ထွက်ရန် ကြိုးစားသောအခါ အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ကျေးရွာ၏နက်ရှိုင်းရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
မာဟုန်ကျွင်းသည် ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။
ချင်းမင် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ လူတွေက သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားပေသည်။
သူသည် ထပ်မံမပြေးနိုင်တော့ပါ။ သူထွက်ပြေးပါက မာဟုန်ကျွင်းကို မုချရှာတွေ့လိမ့်မည်။ မာဟုန်ကျွင်းသည် အာဏာပိုင်များ၏ဒေါသကို ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပါ။
“ဂရမ်းမာစတာ၊ ကျောင်းအုပ်... သူတို့ အခုအချိန်တွင် သတင်းကိုလက်ခံရရှိသင့်နေပြီ...”
“င်လုပ်သင့်သမျှကို လုပ်ခဲ့ပါပြီးပြီ။”
“ဝမ်းနည်းစရာက...”
“လီကျယ်ရှန်း မသေဘူးလား”
အတွေးများစွာသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ကျောက်ဝူကျီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ကျေးရွာဝင်ပေါက်မှ ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ပုံသဏ္ဍာန်သည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှာဖွေနေသော ဝိဉာဉ်ဆရာများက ချက်ချင်းသတိပြုမိခဲ့ပြီး လူအုပ်ကြီးက သူ့ကိုဝိုင်းထားလိုက်ပေသည်။
“အိုး……”
ကျောက်ဝူကျီသည် သူတို့၏မျက်နှာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအပြုံးတစ်ခု ပြန့်သွားခဲ့သည်။
“ငါမသေခင်၊ တစ်ယောက်သတ်တာ မရှုံးဘူး၊ နှစ်ယောက်သတ်နိုင်ရင် အပိုရတာပေါ့။”
ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရုတ်တရက်ဖောင်းကြွလာခဲ့ပြီး သူ၏ပြင်းထန်သောဝိဉာဉ်စွမ်းအားသည် တိုးမြှင့်လာခဲ့ပြီး သိုင်းဝိဉာဉ်အစစ်အမှန်ကိုယ်ခန္ဓာကို ထုတ်လွှတ်တော့မည့်ပုံပေါ်ပေသည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင်...
အသွေးအသားခန်းခြောက်နေသော လက်တစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာရိုက်နှက်လိုက်သည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျောက်ဝူကျီသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် မီတာရာကျော်ဝေးရာသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
သိုင်းဝိဉာဉ်ကိုယ်ခန္ဓာကို အတင်းအဓမ္မချိုးဖျက်ခဲ့ပေသည်။
“အားနည်းသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ရတာ အကျင့်ပါသွားပြီလား။”
ဒူကူဘိုသည် လက်ကို နောက်ကျောတွင်ထားကာ ရပ်နေပြီး သူ၏စိမ်းလန်းသောမျက်လုံးများသည် ရေခဲကဲ့သို့အေးခဲနေသည်။
“မင်းကိုမေးမယ်၊ လီကျယ်ရှန်းဘယ်မှာလဲ။”
ကျောက်ဝူကျီသည် လိုက်လျောညီထွေစွာထရပ်လာခဲ့သည်။
သူ၏လက်ဝဲပါးပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောအစိမ်းရောင်လက်ဗွေတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတွေ့မြင်နိုင်သည်။ လက်ဝါးရာထောင့်ချွန်းများတွင်ရှိသောအရေပြားနှင့်အသားများသည် ဆွေးမြေ့နေသောသစ်သားစကဲ့သို့ ကွာကျလာသည်။ ကျောက်ဝူကျီသည် ခိုင်မာသောလူဖြစ်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့်တုန်လှုပ်နေသော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှမပြောခဲ့ပါ။
“အဆိပ်အဓိပတိ”
မင်းသား၏ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော မြွေလှံက ရှေ့သို့တိုးလာသည်။
“မင်းသား၏ အမိန့်အရ ကျောက်ဝူကျိကို နန်းတော်သို့ လွှဲအပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
“ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းအောက်တွင် သူတစ်ခုခုထုတ်ပြောလာမှာပဲ။”
ဒူကူဘိုသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သတင်းရှိပါက ပထမဆုံးကျွန်ုပ်အားအသိပေးပါ။”
...
ကျောက်ဝူကျီကို မင်းသား၏နန်းတော်နောက်ဖေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် အစတွင် သရော်စကားတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူ၏ကြည့်ရှုမှုသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဆူးပင်တိုင်တစ်တိုင်တွင် တွဲလောင်းချထားသောလူကို မြင်သောအခါ သူသည် ရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ကျားမျက်လုံးများကို ကျယ်လောင်စွာဖွင့်လိုက်သည်။
“ချင်း...ချင်း မင်း?!”
“မင်း……”
ချင်းမင်သည် သူ၏ဦးခေါင်းကို မြှောက်ရန် ကြိုးစားလျက် ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသက်သောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဆရာ...တကယ်တော့ ငါဓားနဲ့ဝိုင်ရဲ့စွမ်းရည်ကို မင်းကိုပြောတဲ့အခါ...”
“ဒီလိုနေ့လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိခဲ့တယ်...”
နောင်တ၊ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခြင်း၊ နာကျင်မှုစသည့်စိတ်ခံစားမှုများ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းထနေခဲ့သည်။
ချင်းမင်သည် တောက်ပသောအနာဂတ်တစ်ခုရှိသင့်ပေသည်...
သို့သော် သူ၏သံသယရှိသောတောင်းဆိုမှုကြောင့် သူသည် အကျဉ်းချထားခြင်းခံရပြီး ကံကြမ္မာသည်မသေချာတော့ပါ။
“ဒီဟာက တခြားသူတွေနဲ့ မဆိုင်ဘူး။”
“အားလုံးက ငါလုပ်ခဲ့တာ!”
ထိုအချိန် ရွယ်ချင်းဟော်လျှောက်လာခဲ့သည်။
“လီကျယ်ရှန်းဘယ်မှာလဲ။”
ကျောက်ဝူကျိသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သည်၊ သူ၏လည်စေ့သည် တုန်ခါနေခဲ့သည်။
“ချင်းမင် ကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါလိုချင်တယ်...”
သူစကားပြီးဆုံးချိန်မတိုင်မီ...
ရယ်မောသံနှင့်အတူ ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက် တောက်ပသောဝိဉာဉ်စွမ်းအား၏ ထိတွေ့နိုင်သောစီးကြောင်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက်ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ချင်းမင်၏လက်ကောက်ဝတ်သည် ကျိုးပဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။
“အား!!!”
ပြတ်သားသော အော်သံက နောက်ဖေးခြံ၏ သေဆုံးနေသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။ ကျောက်ဝူကျီ၏မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်ဖြင့်နီရဲလာပြီး သူ၏ရင်ဘတ်သည် အကြီးအကျယ်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။
“ငါပြောခဲ့တယ်...”
“လီကျယ်ရှန်း...”
သူသည် ရွယ်ချင်းဟော်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအလင်းတစ်ချက် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိပြောဆိုခဲ့သည်။
“ငါသူ့ကိုသတ်လိုက်တယ်။”
“အလောင်းတွေကို မြို့ရိုးတွင်းထဲ ပစ်ချလိုက်တယ်။”
“ချင်းမင်ကိုလွှတ်ပေးပါ၊ ငါသူ့အလောင်းကိုရှာဖို့ ခေါ်သွားမယ်။”
နောက်ဖေးခြံသည် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးကာတိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပိတ်လိုက်သည်။ အသက်ရှူခြင်းမှာ ခက်ခဲလာပြီး လည်ချောင်းကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသက်ရှူမဝသည့်ခံစားမှုများ လှိုင်းထနေသည်။
သူ၏နားရွက်များတွင် ကျန်ရှိနေသောအရာမှာ ဟင်းလင်းသံတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာသည် ထိုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ဟု ထင်ရသည်။
သူမသည် သူမ၏ခြေထောက်များကို ဆွဲယူနေခဲ့သည်။
၎င်းတို့သည် ငါးပူတင်း နှင့် မြွေလှံတံ၏စကားလုံးများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမနောက်ဖေးခြံမှ မည်သို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို မသိခဲ့ပါ။
ရွယ်ချင်းဟော်ကို ဤကဲ့သို့မြင်ရသောအခါ မြွေလှံသည် သူ၏လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ရေးကိရိယာများကို သယ်ဆောင်လာသော လူအိုများစွာသည် ထူးဆန်းသောရယ်သံများဖြင့် နောက်ဖေးခြံထဲသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အိပ်ခန်းသို့ မရောက်မခြင်းဆက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အကြည့်သည် ပြတင်းပေါက်ပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်၊ နံနက်ခင်း၏တောက်ပသောနေရောင်ခြည်သည် သူမ၏မစူးစိုက်နိုင်သောမျက်လုံးများထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
မှုန်ဝါးသောအလင်းနှင့်အရိပ်များတွင် သူမသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ထိုကောင်လေးကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ရပြီး သူ၏ဘေးနားရှိ ဗလာနေရာကို ပုတ်ပြီး သူမကို သူနှင့်အတူထိုင်ရန် အချက်ပြနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
မျက်ရည်များသည် သတိပေးချက်မရှိဘဲ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏ဖြူဖျော့သောပါးပြင်များပေါ်တွင် လျှောကျသွားခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာညည်းတွားသံထွက်လိုက်ပြီး သူမ၏သွယ်လျသောပခုံးများသည် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
“ငါ... သူတော်စင်မ မင်းကိုသေခွင့်မပြုဘူး။”
“ငါ့ရဲ့ပုံစံအစစ်အမှန်ကို မင်းမမြင်ရသေးဘူး...”
“မင်းငါ့ကို ငါ့ရဲ့အမည်အစစ်နဲ့ခေါ်တာမကြားရသေးဘူး...”
“ငါ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့အထောက်အထားကိုသုံးပြီး ငါမင်းနဲ့ငါးမဖမ်းရသေးဘူး...”
“မင်းကိုသေခွင့်မပြုဘူး။”
...
ဆိုတိုရွာ။
သတင်းကိုလက်ခံရရှိသောအခါ၊ ဖူလန်ဒါနှင့် ယုရှောင်းဂန်းတို့သည် အံ့အားသင့်ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ထျန်းဒိုမြို့သို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အဝေးသို့ အလျင်အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို စောင့်ကြည့်ရင်း။
ထန်စန်းနှင့် အော်စကာတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်ကာ သံသယဖြင့်ပြည့်နှက်နေကြသည်။ တိုက်မုပိုင်တစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေသည်။
ကျောင်းအုပ်နှင့်ဆရာတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမပြောသည့်တိုင်။ စာက တီယန်ဒူမြို့က လာပေသည်။ ဤနှစ်ဦးသည် ဤမျှစိတ်ရှုပ်ထွေးနေခြင်းအတွက် ဖက်တီးသည် တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပျက်နိုင်ပေသည်။
ထန်စန်းသည် တိုက်မုပိုင်ကို လျှပ်တစ်ပြက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မုပိုင်၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲသိလား။”
တိုက်မုပိုင်၏မျက်နှာအမူအရာသည် အလင်းနှင့်အမှောင်ကြားတွင် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူသည် ထန်စန်းနှင့် အော်စကာတို့အား သူလှပစွာပြင်ဆင်ထားသော အမှန်တရားကို နိမ့်ကျသောအသံဖြင့် ပြောပြခဲ့သည်။
ရလဒ်မှာ ထန်စန်းနှင့် အော်စကာတို့သည် သဘာဝအားဖြင့် ရန်သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ မျှဝေခဲ့ကြသည်။
“ဟမ်၊ ရှီလိုင်ခဲ့ခုနစ်ဖော်ဆိုတာ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပဲ။ ဒီဓားနှင့်ဝိုင်သာ ဖက်တီးကိုထိခိုက်ခဲ့ရင် ငါတို့ဘေးဖယ်မနေဘူး။”
ဖူလန်ဒါနှင့် ယုရှောင်ဂန်းတို့ထွက်ခွာပြီးနောက် တစ်ရက်သာကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ထျန်းဒိုတောအုပ်တွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော ရှောင်ဝူ၊ နင်းရုံရုံနှင့် ကျူကျူကျင်းတို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျောင်းအုပ်နှင့် ဆရာတို့ မြို့တော်သို့သွားကြောင်း သိရှိရသောအခါ ကျူကျူကျင်း၏လှပသောမျက်နှာသည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းမှန်းဆလိုက်သည်။ ဤအရာမှာ “ဓားဝိုင်” နှင့် ဆက်စပ်နိုင်ပေသည်။
သူမသည် နောက်ထပ်စကားပြောရန်အချိန်မရှိပဲ ရုတ်တရက်မြင်းပေါ်သို့ တက်ပြီး ဇက်ကျိုးကိုဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက်လေးတစ်စင်းပစ်လွှတ်သကဲ့သို့ နန်းမြို့တော်သို့သွားသော တရားဝင်လမ်းဆီသို့ အရှိန်မြှင့်ကာသွားခဲ့သည်။
“ဟေး! ကျူကျင်း!”
ရှောင်ဝူနှင့် နင်းရုံရုံ၏အော်ဟစ်သံများကို နောက်တွင်ထားခဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့်နှင့် မီးခိုးများသာကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။
တိုက်မုပိုင်၏မျက်လုံးများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
“တကယ်ပဲ!”
“အဲဒီ ကျူကျူကျင်းက တကယ်ပဲ ဓားဝိုင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့တယ်။”
...
“ဟွတ်...ဟွတ်...”
ရှေးဟောင်းသစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ အကိုင်းအခက်ပေါ်မှာ။ လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးကိုဖြည်းဖြည်းဖွင့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်မျက်စိထဲသို့ဝင်လာသောနေရောင်ခြည်သည် သူ့ကိုမျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပြန်ဖွင့်စေခဲ့သည်။
သူ၏နှုတ်ခမ်းများသည် အက်ကွဲပြီး အသံသည် တုန်လှုပ်နေသည်။
“အသက်ရှင်နေတာ အရမ်းကောင်းတယ်...”
“အိုး၊ နာလိုက်တာ...”