အခန်း (၄၅)

လီကျယ်ရှန်း နိုးလာပြီးပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တာက သူ့ခါးမှာရှိတဲ့ စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကိုထုတ်ပြီး အများအပြားသောက်လိုက်တာပါ။

မွှေးကြိုင်သောဝိုင်သည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ လှိမ့်ဝင်သွားပြီး လောင်ကျွမ်းနေသောခံစားမှုသည် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာများသည် ဝိုင်၏သက်ရောက်မှုအောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းပြုပြင်မွမ်းမံခံခဲ့ရသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သတိထား၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ လုံခြုံမှုရှိကြောင်း သေချာပြီးနောက် သူ၏ခြေထောက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သာမာန်အတိုင်း အနားယူလျက် မွေ့လျော်စွာ ခဏတာလှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒဏ်ရာကုသရန် ဝိုင်သောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်ကူးများသည် ထိုည၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

“တကယ်ကို သေခြင်းရှင်ခြင်း ကိစ္စပဲ...”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ရွတ်ဆိုကာ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ကံကောင်းတယ်။”

“မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုမရှိပါက နှင်းခဲဓားသည် ကျောက်ဝူကျိကို ဤမျှကြာရှည်စွာ ခဲအောင်လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။”

“ထွက်ပြေးတဲ့အခါ ကျန်ခဲ့တဲ့သွေးစွန်းတွေကို မိုးရေနဲ့ဆေးလို့မရဘူး၊ သူကျိန်းသေလိုက်လိမ့်မယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ဝိုင်အစွန်းအထင်းများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဖြူဖျော့သောမျက်နှာသည် တည်ကြည်မှုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒီအားမရှိဘဲ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ ချိတ်ဆွဲထားရတဲ့ ခံစားချက်ကို ငါအရမ်းမုန်းတယ်။”

“ငါ့ခွန်အားက မလုံလောက်သေးဘူး။ ငါ ပိုအားကောင်းလာဖို့လိုတယ်၊ ငါ့လက်ထဲက ဓားက ပိုထက်ရမယ်။”

ဝိုင်အနည်းငယ်သောက်ပြီးနောက် သူ၏ဒဏ်ရာများ အနည်းငယ်တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ရင်ဘတ်နှင့်လက်ကောက်ဝတ်တွင်ရှိသော ကျိုးပဲ့နေသောအရိုးများသာ အနည်းငယ်နာကျင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူ၏‌ရေခဲစီးကြောင်းကိုယ်ခန္ဓာကို အရိုးထဲသို့ သန့်စင်အောင်လုပ်ထားပြီး သာမန်လူများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာပြန်ကောင်းလာခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် အသက်ရှူပြင်းထန်စွာသွင်းပြီး ခုန်ချလိုက်သည်။ ဆင်းသက်ချိန် သူဟန်ချက်မညီခဲ့ပေ။

ကိုယ်ခန္ဓာတွင်ရှိသော ထုံထိုင်းသည့်နာကျင်မှုအပြင် ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်နေသည့်ခံစားမှုကိုလည်း ခံစားရသည်။

ဝိုင်သည် ကောင်းပေသည်။ ဒါပေမယ့် ဗိုက်မဝပေ။

“ငါဘယ်လောက်ကြာအောင်သတိလစ်နေခဲ့လဲ...?”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏တဂွီးဂွီးမြည်နေသောဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ငှက်အသိုက်ရှိသော ဧရာမသစ်ပင်မှ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များအားလုံး တစ်ဝက်ကျိုးပဲ့ပြီး မြေပြင်သည် ကြီးမားသောတွင်းများနှင့် လှိမ့်ထားသောမြေဆီလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောဖျက်ဆီးမှုသည် သူဝှက်ထားသောဧရာမသစ်ပင်မှ မီတာဆယ်ခုအကွာတွင်သာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အေးခဲသောအအေးဓာတ်သည် သူ၏နှလုံးသားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်သီးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ငါလီကျယ်ရှန်း ဒီအကြွေးကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်။”

“နောက်တစ်ခါ...”

“ကျောက်ဝူကျီ၊ ငါကိုယ်တိုင်မင်းကိုသတ်မယ်။”

အခုအိမ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲ မသိပေ။ သတိထားရန် လိုအပ်သောကြောင့် လီကျယ်ရှန်းသည် တောအုပ်ကို ရှောင်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ့ကိုသိသူများသည် သူ၏ပျောက်ဆုံးမှုနှင့် သူ၏အိမ်ပျက်စီးမှုတို့အတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေကြကို သူသိပေသည်။

တောအုပ်များကို ပတ်၍လျှောက်ကာ သူသည် ဒူကူမိသားစုထံသို့ ပထမဦးစွာသွားရောက်၍ သူဘေးကင်းကြောင်း သိစေရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူသည် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ နန်းတော်သို့ မဝင်နိုင်ပါ၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ဘုရင့်အစောင့် ဒူဂူဘိုအား သူဘေးကင်းကြောင်း ပြောပြရန် တောင်းဆိုနိုင်သည်။

လမ်းပေါ်တွင် လီကျယ်ရှန်း၏ဆံပင်ရှည်သည် ရှုပ်ပွနေပြီး သူ၏မျက်နှာသည် သွေးနှင့်ရွှံ့အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ သူ၏ပျက်စီးနေသောအဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီသည် မမှတ်မိနိုင်အောင် ရွှံ့နှင့်ခြောက်သွေ့နေသောသွေးများဖြင့် အစွန်းခြံရာရှိသည်။

ယခင်က ချောမောလှပသော အသွင်အပြင်ရှိသည်ဟူသော အထောက်အထားကိုပင် မည်သူမျှ မမြင်ရပေ။ ဖြတ်သန်းသွားသူများသည် သူ့အား ထင်မြင်ချက်ပေးကြပြီး မီတာနှစ်မီတာအတွင်း မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်လာခြင်းမရှိပါ။

သို့သော် လီကျယ်ရှန်းသည် လုံးဝမပူပန်ပါ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်ပင် အပြုံးတစ်ခုရှိခဲ့သည်။ ဒုက္ခကြုံပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် လူကြိုက်များသောလမ်းများပေါ်တွင် ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး စည်ကားသောလူ့အပူအအေးကို မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသောခံစားချက်မှာ “အသက်ရှင်ခြင်းသည် တန်ဖိုးရှိသည်” ဟူသော ခံစားချက်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဒူဂူအိမ်တော်သို့ မရောက်ရှိသေးပါ။ လီကျယ်ရှန်းသည် ရေနွေးငွေ့ငှက်ပျောသီးဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိသော ဝါးပိုက်နှစ်လုံးမှ ထွက်လာသော အဖြူရောင်ရေနွေးငွေ့ငွေ့ငွေ့သည် ဂျုံနှင့်အသားနံ့နှင့်ရောနှောကာ သူ၏နှာခေါင်းကို အပြင်းအထန်ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဤလက်သီး၏အင်အား။

ကျောက်ဝူကျီ၏လက်သီးများထက် ကာကွယ်ရန် ပိုမိုခက်ခဲသည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ အသားငှက်ပျောသီးငါးလုံး၊ ကျေးဇူးပြု၍ ယူဆောင်‌လာပေးပါ။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ခါးတွင်ရှိသော ရတနာအိတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကြေးပြားနှစ်ပြားသည် သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏လက်မကို လှုပ်ခတ်လိုက်ပြီး ကြေးပြားသည် လှည့်ပတ်ကာ စင်းပြားပေါ်သို့ တိကျစွာကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဆီစက္ကူဖြင့်ထုပ်ထားသော ရေနွေးငွေ့ငှက်ပျောသီးကို ယူဆောင်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း သောက်လိုက်၊ အသားငှက်ပျောသီးကို ကိုက်လိုက်ဖြင့် ဆက်သွားနေပေသည်။

ပူပြင်းသောအစားအစာအနည်းငယ်စားပြီးနောက် သူ၏ဖြူဖျော့သောပါးပြင်များပေါ်တွင် ပန်းရောင်အရောင်အနည်းငယ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

လမ်း၏အဆုံးတွင် ရုတ်တရက်နှင့် လေးလံသောခြေသံများ၏အသံများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဘုရင့်စစ်တပ်တစ်စုသည် ဒီရေကဲ့သို့ လှိုင်းထနေသည်။ ဖြတ်သန်းသွားသူများသည် လမ်း၏ဘေးတစ်ဖက်သို့ အလျင်အမြန်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည်လည်း လူအုပ်နှင့်အတူ လမ်းဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရေနွေးငွေ့ငှက်ပျောသီးကို ဝါးနေဆဲဖြစ်သည်။

ဘုရင့်စစ်တပ်ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တန်းစီသယ်ဆောင်နေသော မိန်းမနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒီနေ့တွေမှာ ထျန်းဒိုမြို့မှာ ကိစ္စရပ်တွေအတောိဖြစ်နေတယ်၊ ဘုရင့်စစ်တပ်တွေက ညဘက်တောင် တစ်မြို့လုံးလှည့်ပတ်နေတယ်။”

“ဟေ့၊ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသေဆုံးသွားလို့ပါ။ သူက မင်းသားကြီးရဲ့ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေ၊ ဒူကူနဲ့ယဲမိသားစုရဲ့ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်လို့ ကြားရတယ်။”

“လူတိုင်းက ထိုလူက ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြီးတိုင်ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်လို့ပြောနေကြတယ်။ မြို့ရိုးတွင်းထဲက ကယ်ဆယ်ရေးလှေတွေက လူတွေနဲ့ပြည့်နေတယ်။ ဒီဘုရင့်စစ်တပ်က အရှေ့ဆင်ခြေလျှောက တောင်တွေကိုလှန်ပစ်တော့မယ်လို့ထင်တယ်။”

“မင်းသား၊ ဒူကူမိသားစု၊ ယဲမိသားစုတို့ ဘယ်ရောက်သွားကြသလဲ။”

လီကျယ်ရှန်း၏ ဝါးမှုလှုပ်ရှားမှုသည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ “...”

သူသည် ရုတ်တရက်လှည့်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် အရှေ့မြို့၏ဆင်ခြေလျှောသို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်သွားခဲ့ကြသည်။

...

အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ကျဆင်းသွားသော ခြံကို ဗဟိုပြု၍။

ဘုရင့်စစ်တပ် ၅၀၀ အပြင် ဝိဉာဉ်ဆရာ ၂၀၀ သည် အရှေ့မြို့၏ဆင်ခြေလျှောကို အပြည့်အဝ ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြေကြီးကို သုံးပေတူးပြီး လက်မတစ်လက်မစီကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်၊ မျက်ကွယ်နေရာများကိုပင် မထားခဲ့ပါ။

ရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွင်။

ရွယ်ချင်းဟော်၊ ဒူကူယန်၊ ယဲလင်းလင်းတို့ကို သိသိသာသာတွေ့မြင်နိုင်သည်။

သူ၏အိမ်တော်သို့ လေ့ကျင့်ရေးအတွက် ပြန်သွားသော ယုထျန်းဟန်အပြင် တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တွင် ယုဖန်၊ အော်စလို နှင့် ရှီညီနောင်များလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

လူတိုင်းကွဲကာ ဤသည်ရှာဖွေရေးထိရောက်မှုကိုတိုးမြှင့်ထားပေသည်။

သစ်ပင်ပန်းမန်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာတစ်ခုတွင်။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏လက်၌ရှိသော မြားကို လှုပ်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ ချုံပုတ်တွေကို ရှင်းလိုက်ပေသည်။

သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကွဲနေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင်သာ ရောဂါဖြစ်စေသော စွဲလမ်းမှုရှိသည်။

“အရှင်...”

“မင်းနှစ်ရက်လောက် ရေတစ်စက်မှတောင် မသောက်ရသေးဘူး။”

“နားလိုက်ပါ၊ ငါတို့ မင်းအတွက်ရှာပေးမယ်။”

ရွယ်ချင်းဟော်သည် မကြားဘဲနေပြီး သူမ၏မြားကို ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

“အရှင်!”

ငါးပူတင်းအဓိပတိ နှဖူးတွန့်ကာပြောလိုက်သည်။

“ကျောက်ဝူကျိပြောတာ အလိမ်အညာလဲဖြစ်နိုင်တယ်။”

“လီကျယ်ရှန်း၏အလောင်းကို မြို့ရိုးတွင်းမှာ မတွေ့ရှိခဲ့ဘူး။”

“၂ရက်ပဲရှိသေးတယ်၊ လီကျယ်ရှန်း အမှန်တကယ်မသေသေးဘူးဖြစ်နိုင်တယ်...”

မြွေလှံတံ၏ မျက်နှာမှောင်မည်းလာကာ ငါးပူတင်း ကိုဆွဲယူခဲ့သည်။

“ကျိန်စာပဲ။ မင်းကဒီလိုအကြံဉာဏ်ပေးတာလား။”

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ရွယ်ချင်းဟော်သည် “လီကျယ်ရှန်း” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမသည်းမခံနိုင်တော့ပါ။

အမြင်သည် ရုတ်တရက်မှုန်ဝါးသွားပြီး မျက်ရည်များသည် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ထပ်မံပြည့်လာခဲ့သည်။

“ချီးပဲ...”

မြွေလှံတံသည် ငါးပူတင်းကို နှုတ်ဖြင့်ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်ယှဉ်ပြိုင်နေချိန်မှာပဲ ရှုပ်ပွပြီး စိတ်အေးလက်အေးရှိသော ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ရွယ်ချင်းဟော်၏နောက်ကွယ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် သရော်စကားအနည်းငယ်ရောနှောနေသော အသံတစ်ခုသည် ရုတ်တရက်သူမ၏နောက်ကွယ်မှ မြည်ဟီးလာခဲ့သည်။

“ငါ့အရင်းနှီးဆုံးမိတ်ဆွေကို ဘယ်သူငိုအောင်လုပ်ခဲ့တာလဲ။”

“သူ့ကို ငါရိုက်မယ်။”

မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ချိန်

ငါးပူတင်းနှင့် မြွေဟောက်လှံသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် ချက်ချင်းပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ရွယ်ချင်းဟော်၏တုန်လှုပ်နေသောပခုံးများသည် ရုတ်တရက်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရုတ်တရက်လှည့်လာခဲ့သည်။

အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် မျက်ရည်တိုက်စားခံရသောမျက်လုံးများသည် ရွှံ့နှင့်သွေးစွန်းထင်းနေသောမျက်နှာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရင်းနှီးသော၊ နွေးထွေးပြီး ပြုံးနေသော၊ မှောင်မိုက်သောမျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏သွယ်လျသောလက်ဖြင့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မတတ်သာဘဲ ငိုကြွေးခဲ့သည်။