ကိုးကောင်းကင်နတ်လက်နက် -ခရမ်းလရောင်ဓား

ကျင့်ပင်အာသည်ရှောင်ယောင်စမ်းချောင်းထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ခြေလှမ်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။စမ်းချောင်းထဲတွင် ကြီးမားသော

ဟဲဟွမ်သစ်ပင်တစ်ပင် တည်ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပွင့်ချပ်များ ပွင့်နေကာ လောက၏ လှပသော အချစ်ကို ပြသနေသည်။

ကျင့်ပင်အာသည် ဤနေရာနှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤနေရာတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ မည်သို့ မရင်းနှီးဘဲ နေပါမည်နည်း။

လျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ကျင့်ပင်အာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာ ၌ရှိသော နတ်လိုဏ်ဂူ တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဆရာ၊ သမီး ပြန်ရောက်လာပါပြီ~”

ကျင့်ပင်အာ ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ကရစ်—“

ထိုအခါနတ်လိုဏ်ဂူအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့သောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ထို့နောက်

ကြီးမားသော ကျောက်တံခါးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး အနည်းငယ် အားနည်းသော အသံ တစ်ခုသည်ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်—

“ပင်းအာ ပြန်လာပြီလား”

ကြည့်လိုက်ပါက

နတ်လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ ဖူတန် (ထိုင်ခုံ)ပေါ်တွင် အနည်းငယ် အသက်အရွယ် ရနေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထိုင်လျက် ကျင့်ကြံ နေသည်။ သူမသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ယခင်က ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျက်သရေကို မပိုင်ဆိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ တစ်ချိန်က ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဖမ်းစားနိုင်သော မျက်နှာသည် ယခုအခါ အရေးအကြောင်းများ ဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“ဆရာ...ဆရာက...”

ကျင့်ပင်အာ ထိတ်လန့်သွား၏။

သူမ၏ ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ ဆရာ၊ အံ့ဖွယ်သုံးပါး နတ်သမီး မဟုတ်‌ ပေလော။

သို့သော်...

သူမ၏ ဆရာသည် ဤကဲ့သို့ မည်သို့ ဖြစ်သွားရသနည်း။

“ဆရာ ဆရာ့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

ကျင့်ပင်အာ ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်ကာ

သူမသည် နတ်လိုဏ်ဂူထဲသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်ဝင်သွားပြီး အံဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး၏ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အကူအညီမဲ့မှု အရိပ်အမြွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့”

နတ်သမီးက သူမကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “ငါ သွေးကျိန်စာ ကိုအသုံးပြုခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။ အသက်ကို ရှည်စေမယ့် အဖိုးတန် ဆေးဝါး မရှိရင် ငါ့ရဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးတော့မှာ...”

“ဒါ-ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ကျင့်ပင်အာ ထိတ်လန့်သွား၏။

သူမသည် သူမ၏ ဆရာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရ နေသည်ကို အစပိုင်းက သိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်း သွားသည်ကို မမြင်မချင်း သူမ သိပ်စိတ်မပူခဲ့ပေ။

ထိုအခါမှသာ သူမ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။

‘ဘယ်နှစ်လ ကြာခဲ့ပြီလဲ။ သူမ၏ ဆရာ၏ ရုပ်ရည်သည် ဤမျှအထိ အိုမင်းသွားရသနည်း။ နောက်ထပ် လအနည်းငယ် ကြာသွားပါက သူမ၏ ဆရာသည်...’

ကျင့်ပင်းအာ၏ နှလုံးသား တုန်ယင်သွားပြီး သူမ ထပ်မံ စဉ်းစားရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

အံ့ဖွယ်သုံးပါး နတ်သမီးသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။သူမက မူလတွင်ဂျင်ပင်းအာကို နှစ်သိမ့်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူသူမ၏ မျက်လုံးထောင့်တစ်နေရာက ကျင့်ပင်အာ၏ ခါးရှိ ပျော်ရွှင်စရာ ပေါင်းစည်းခြင်း ခေါင်းလောင်း ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သုံးပါးထူးဆန်းသော နတ်သမီး အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ပင်းအာ အောင်မြင်ခဲ့ပုံရတယ်”

“ဆရာ...”

ကျင့်ပင်အာ၏ စိတ်ခံစားချက် က မကောင်းပေ။

“မြန်မြန်ပြော၊ မင်း သူ့ကို ဘယ်လို ဆက်သွယ်ခဲ့တာလဲ” ဟု နတ်သမီးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မကြာမီ သေဆုံးတော့မည့် ကိုကြောက်ရွံ့မှု လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျင့်ပင်အာ တစ်ခဏ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

သူမသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသော နတ်သမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမက မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးကို ညင်သာစွာ ပြန်ပြောပြခဲ့သည်...

ဆုံးခန်းတိုင်အောင် နားထောင်ပြီးနောက်။

နတ်သမီး စဉ်းစားလိုက်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ခံစားချက်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ရိုးသားမှု နဲ့သာ ရိုးသားမှုကို ရနိုင်တယ် ထင်တယ်”

“ခဏတာ လှည့်ဖြားနိုင်ပေမယ့် ထာဝရ လှည့်ဖြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်

နတ်သမီးသည် နောင်တရစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမသည်လည်း ဇာတ်လမ်းရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

“ဆရာ၊ ဆရာရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ...” ကျင့်ပင်အာက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သုံးပါးထူးဆန်းသော နတ်သမီးသည် သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသလို့ မရတော့ဘူး။ ငါ့အသက်ကို ရှည်စေမယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အဖိုးတန် ဆေးဝါးတစ်ခုခု မရှိရင်တော့ မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို နတ်ဆေးမျိုးကို အခု ရှာလို့ မရနိုင်တော့ဘူး”

ကျင့်ပင်အာ၏ အမူအရာ က မှောင်မိုက်သွားသည်။

နတ်သမီးသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။”ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ ဘိုးဘွားရဲ့ အမွေအနှစ် ထဲမှာ ငါ့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် နတ်ဆေးတစ်မျိုး ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်လေ”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်

ကျင့်ပင်အာ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားကာ သူမသည် လျင်မြန်စွာနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နတ်သမီးကို ဆွဲ၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ဒါဆို အမွေအနှစ်ကို မြန်မြန် သွားဖွင့်ရအောင်”

“မလောပါနဲ့” ဟု နတ်သမီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအပြုံးသည် သူမ မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ အနည်းငယ် ခါးသီး နေပုံရသည်။

အမွေအနှစ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာ ကတည်းက ဖြစ်သည်။ အတွင်းထဲတွင် မည်သည့် နတ်ဆေးဝါး များ ရှိနေပါစေ ၎င်း၏ ဆေးစွမ်းသတ္တိ သည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။

“မင်း ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်း စုန်းကျမ်း ကို ငါတို့ ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ အမွေအနှစ်မှာ တကယ်ပဲ ရှိတယ်။ ဘိုး‌ဘေးက အဲဒီတုန်းက တောင်ပိုင်းရှင်ကျန်း ကနေ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရခဲ့ပြီး အဲဒါကို လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေ ဖန်တီးဖို့ အသုံးပြုခဲ့တာ...”

“အမွေအနှစ်ကို ရရှိပြီးရင်”

“မင်း ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်းမှာ ကြာကြာ မနေရဘူး။ ဒီနေရာကနေ အမြန် ထွက်သွားပြီး သူ့ကို ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းကိုလိုက်သွား”

“အထက် လမ်းစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ထောက်ခံမှုနဲ့ဆိုရင် ဂိုဏ်းတစ်ခု ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ မခက်ခဲဘူး”

နတ်သမီးသည် သူမကို မှာကြားခဲ့သည်မှာ သေဆုံးခါနီး သေတမ်းစာ တစ်စောင်ကဲ့သို့ပင်။

“ဆရာ...”

ကျင့်ပင်အာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

သူမသည် သူမ၏ ဆရာကို ဝမ်းနည်းဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်လာမည်ကို သူမ နားလည်ပြီးပင်ဖြစ်၏။

“ပေါက်—“

ကျန့်ပင်အာ၏ မျက်ဝန်းများမှ ကြည်လင်သော မျက်ရည် တစ်စက် ကျလာလေ၏။ထိုအခါ နတ်သမီးသည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ကညာပျိုလေး၏ နူးညံ့သော မျက်နှာကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မငိုပါနဲ့။ မင်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ မင်း ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်တယ် လို့ ကမ္ဘာကို ကြေညာလိုက်မယ်။ မင်းအတွက် နောက်ဆုံးလမ်းကို ခင်းပေးလိုက်တာ...”

“ကျန်တာတော့ မင်းအပေါ် မူတည်တယ်”

“နားလည်လား”

“ပင်းအာ”

“အွန်း—“ ဂျင်ပင်းအာ ဆက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ကြည်လင်သော မျက်ရည်များ ကျလာကာ အသက်ရှူကျပ်စွာ ပြောလိုက်၏—

“ဆရာ၊ သမီး နားလည်ပါတယ်။ အမွေအနှစ်ကို မြန်မြန် သွားဖွင့်ရအောင်။ ဆရာ့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် အဖိုးတန် ဆေးဝါးတစ်ခု အတွင်းမှာ ရှိကို ရှိရမယ်”

အံဖွယ်သုံးပါး နတ်သမီးသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ သူမသည် ခရမ်းရောင်ဓားတစ်လက် ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ရွှစ်—“

ခရမ်းလရောင်ဓား ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

၎င်းသည် နှစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ဓားတိုတစ်လက် ဖြစ်ပြီး တစ်ချောင်းလုံးတွင် ထူးဆန်းသော ခရမ်းရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဓားကိုယ်ထည်သည် သွယ်လျပြီး ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခရမ်းရောင်သဲ များ ဝန်းရံထားသည်။

ဤ မှော်လက်နက် သည် ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း ၏ အမွေအနှစ် မှော်လက်နက်၊ ကိုးကောင်းကင်နတ်လက်နက် ခရမ်းလရောင်ဓား ပင် ဖြစ်၏။

“ယူထားလိုက်”

အံဖွယ်သုံးပါး နတ်သမီးသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခရမ်းလရောင်ဓား ကို ကျင့်ပင်အာထံ ပေးလိုက်သည်။ သူမ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ

“ဒီဘဝမှာ ငါ ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်းအတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ အခုမှပဲ ငါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်တာက ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း က လမ်းလွဲနေပြီ၊ ဖျက်ဆီးခံရမယ့် နေ့တစ်နေ့ အမြဲ ရှိနေမှာပဲ”

“ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်က မင်းရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တည်ရှိတယ်”

“မင်းက နောက်ထပ် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ပဲ”

ကျင့်ပင်အာသည် သူမ၏ ရှေ့ရှိ ခရမ်းလရောင်ဓား ကို ကြည့်ရင်း တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤနတ်လက်နက် ကို ယူလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နတ်သမီးသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် စကားပြောရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။သို့သော် သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင် နေ၏။ “သွားရအောင်၊ အမွေအနှစ်ကို သွားဖွင့်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆရာမ” ကျင့်ပင်အာသည် သူမ၏ဆရာ ကို ထောက်ကူ‌ပေးရန် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“ဘုန်း”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

တောင်တံခါးအပြင်ဘက်မှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်လှိုင်း သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်စေသော ကြည်လင်သော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီနိမ့်ကျတဲ့တာအိုကျင့်ကြံသူ ဟုန်လူဓားနတ်ဘုရားက ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်းကို အလည်လာပါတယ်”

စကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေး သွားချေ၏။

“ဟမ်”

အံဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ နောက်လှည့် ကြည့်လိုက်ကာ သူမသည် မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျင့်ပင်အာကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်

“သူက မင်းကို အတော်လေး ဂရုစိုက်ပုံရတယ် မင်းအတွက် ဂိုဏ်းအတွင်းက အကြီးအကဲ‌ တွေ ကို တားဆီးဖို့ သူ ပေါ်လာတာလား”

ကျင့်ပင်းအာ ခေါင်းငုံ့သွားကာအနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာပြုံးလိုက်၏။

“သွားကြစို့”

ဆရာနှင့် တပည့် သည် အမွေအနှစ် တည်ရှိရာ

ဟဲဟွမ်ဂိုဏ်း ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကြသည်။