အခန်း (၄၆)
Vol. 5 Ch. 46
“လီ...လီကျယ်ရှန်း...”
“ကြည့်...ငါ့ကိုကြည့်ပါ...”
ရွယ်ချင်းဟော်၏အသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ညည်းတွားသံဖြင့် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။
သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏မျက်နှာမှ ရွှံ့နှင့်သွေးစွန်းချက်များကို သူမ၏လက်အင်္ကျီဖြင့် ဂရုတစိုက်သုတ်လိုက်သည်။
ထိုရင်းနှီးသောမျက်နှာသည် လက်အင်္ကျီအောက်မှ တဖြည်းဖြည်းပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပလိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်၏ဆုပ်ကိုင်မှုသည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်၏ကျိုးပဲ့သောအစိတ်အပိုင်းတွင် တိကျစွာရှိသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များတောက်ပနေစဉ် ဦးခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ လီကျယ်ရှန်း၏အဝတ်အစားဟောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ၏လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်မောင်းအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နက်ရှိုင်းသည့်ခရမ်းရောင်အနာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အေးခဲသော၊ ဆိုးယုတ်သည့်စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် တိုးမြှင့်လာခဲ့သည်။
“ကျောက်ဝူကျိလုပ်ခဲ့တာလား။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်အင်္ကျီကို သူ၏ဒဏ်ရာများကို ဖုံးအုပ်ရန် ချောမွေ့စေပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“လုံးဝနီးပါးပြန်ကောင်းလာပါပြီ။”
“နောက်တစ်ခါတွေ့ရင် ငါသူ့ကိုသတ်မယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူ့ကိုလျှပ်တစ်ပြက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ငါးပူတင်းနှင့် မြွေလှံတံတို့သည် သံသယနှင့် မသေချာမရေရာသောမျက်လုံးများဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရှုကာ ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့ကြသည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းရဲ့စွမ်းအား...”
“ထူးဆန်းတယ်၊ မင်းက ငါတို့ရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်နေပေမယ့် ငါတို့ မင်းရဲ့အခြေအနေကိုတောင် မခံစားနိုင်ဘူး။”
ဤအရာသည်ပင်လျှင် လီကျယ်ရှန်းသည် သတိမထားမိဘဲ သူတို့ကိုဖြတ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် နှစ်ဦးသည် မင်းသား၏ကိုယ်ရံတော်များဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့်ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါစွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော ဝိဉာဉ်ပင်တစ်ပင်ကို ကံကောင်းစွာရရှိခဲ့တယ်။”
“မဟုတ်ရင် ကျောက်ဝူကျိရဲ့လက်ထဲက ထွက်ပြေးဖို့ခက်ခဲတယ်။”
ငါးပူတင်းနှင့် မြွေဟောက်လှံတို့သည် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။
“ကျောက်ဝူကျိ၏ ပြင်းထန်သောလိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။”
“မင်းအသက်အရွယ်မှာ ဒါက အရမ်းထူးခြားတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ပြုံးလျက် ဘာမျှမပြောတော့ပေ။
အံ့အားသင့်စရာလား။
ရှုံးတာက ရှုံးတာပင်။
နောက်မှသာ အကြွေးပြန်ယူပေမည်။
“သွားကြရအောင်၊ အိမ်ရှေ့မင်းသား။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ရွယ်ချင်းဟော်ဆီသို့ လှည့်လာခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် အနီရောင်အစွန်းရာရှိခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“လူများစွာပ အပြင်မှာ မင်းကိုဆက်လက်ရှာဖွေနေကြတယ်။”
သူတို့နှစ်ဦးသည် တောအုပ်၏အစွန်းသို့ ဘေးချင်းယှဉ်၍လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ရုတ်တရက်ခြေလှမ်းများကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ဘာမှားသွားတာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသောမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခဏစောင့်ပါဦး။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
စင်ကြယ်တောက်ပသောဝိဉာဉ်စွမ်းအားချည်တစ်မျှင်သည် သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်များမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သောဝိဉာဉ်စွမ်းအား အနှစ်သာရဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူမ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမသည် စိတ်ခံစားမှုကြောင့် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားသော သူမ၏ဆံပင်ကို ပြုပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရိုးရှင်းသောအဖြူရောင်လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူပြီး သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ရွှံ့အစွန်းအထင်းများကို သုတ်လိုက်သည်။
ဤအရာအားလုံးလုပ်ပြီးနောက် သူမသည် လီကျယ်ရှန်းသည် ဘေးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရယ်မောနေသည်ကို သတိပြုမိလာခဲ့သည်။ ရွှံ့နွံဖုံးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြူရောင်သွားတစ်စုံသည် တောက်ပလာခဲ့သည်။
“ဘာလို့ရယ်တာလဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်ပြီး မှားယွင်းမှုမရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ထိုအခါ လီကျယ်ရှန်း၏အပြုံးသည် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့အသွင်အပြင်ကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်တာကို ငါရယ်နေတာ။”
“ငါ့ကို ရွှံ့နဲ့သွေးတွေနဲ့ ဖုံးထားတာ ကြည့်လိုက်၊ ခြောက်သွေ့ပြီးကွဲအပ်တော့မယ်၊ သုတ်ဖို့တောင် မတွေးမိဘူး။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် စိတ်တို၍ သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏နားရွက်များသည် အနည်းငယ်နီမြန်းလာခဲ့သည်။
“အားလုံးမင်းအပြစ်ပဲ။ ငါ့မျက်နှာပေါ်က ရွှံ့...အားလုံးမင်းရဲ့အပြစ်။”
“ငါသာဒီလိုမျိုးသွားရင် တခြားသူတွေက ဘယ်လိုထင်မလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် မတတ်သာဘဲပြောသည်။
“အခုသန့်ရှင်းသွားပြီ၊ သွားကြစို့...”
“ဘာအလျင်လိုလို့လဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အဖြူရောင်လက်ကိုင်ပုဝါကို ထပ်မံကောက်ယူကာ သူ၏မျက်နှာမှ ရွှံ့ကိုသုတ်လိုက်သည်။
“ငါဒီလက်ကိုင်ပုဝါကိုသုံးပြီးပြီ။”
သူမသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းအဲဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူးမလား။”
လီကျယ်ရှန်းသည် မှန်ထဲတွင်ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်၏လှုပ်ရှားမှုများသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အာရုံစိုက်မှုရှိသော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ကြည်လင်ပြတ်သားမှုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုရှိသည်။
သူ၏ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာသည် သူမသုတ်လိုက်သောအခါ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ငါသာ ဂရုစိုက်တယ်လို့ ပြောရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။”
“ဒါဆိုရင် ငါဝမ်းနည်းရလိမ့်မယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ခေါင်းကို မမြှောက်ပါ၊ သူမ၏အသံတွင် ငြင်းဆိုမရသော အကြောင်းပြချက်အနည်းငယ်ရှိသည်။
ငါးပူတင်းနှင့် မြွေလှံတံတို့သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးနီးကပ်စွာ ထိတွေ့နေသော လူနှစ်ဦးကို ဝေးလံသောနေရာမှ ကြည့်ရှုနေခြင်း။ ငါးပူတင်းသည် မျက်နှာအမူအရာအစုံဖြင့် မြွေလှံတံကိုကြည့်လိုက်သည်။
မြွေလှံတံသည် တိတ်တဆိတ်ဖြင့် သက်တောင့်သက်သာရှိနေခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်း၏မျက်နှာကို သုတ်ရာတွင် အရှင့်သား၏မျက်လုံးထဲရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို စောင့်ကြည့်ရင်း သွေးစွန်းထင်းနေသော လက်နှစ်ဖက်ရှိသော သတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးအတွက်ပင် သူ၏နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ရာက ငြိမ်းအေးစေသည်ဟု ခံစားရပြီး နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသည်။
သူသည် ရုတ်တရက် အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။
“အသက်ကိုးနှစ်အရွယ်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ထျန်းဒိုမြို့ထဲ တစ်ကိုယ်တော်ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်...”
“မိန်းကလေးလေးတစ်ယောက်၊ ဒီလှည့်ကွက်များတဲ့နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဒုက္ခတွေကို ခံစားခဲ့ရတယ်...”
“မင်းနဲ့ငါ၊ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ၊ ဒါကိုမြင်တဲ့အခါ နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားရတယ်။”
“ဒါပေမယ့် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက...”
ငါးပူတင်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက်တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ကို ငါနားလည်သလောက်...”
“သူမက မင်းသားအနီးမှာ မျက်လုံးနှင့် နားရွက်များမရှိဘဲ စိတ်အေးလက်အေးရှိလိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး၊ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ တစ်ခုခုရှိရလိမ့်မယ်။”
“ယခု လီကျယ်ရှန်းနှင့် မင်းသားတို့က အလွန်နီးကပ်နေပြီ။”
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရရှိထားနိုင်တယ်။”
ငါးပူတင်းသည် သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ပုပ်ရဟန်းမင်း၏နည်းလမ်းများနှင့် စရိုက်လက္ခဏာများကို အလွန်နားလည်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိဉာဉ်ခန်းမ၏ကြီးမားသောအစီအစဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် ပြောင်းလဲနိုင်သောအရာဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ၎င်းတို့သတ်မှတ်ပါက၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး နှလုံးသားမဲ့သောအရာများကို ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။
“ငါတို့နှစ်ဦးစလုံး လီကျယ်ရှန်း ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အဓိပ္ပါယ်နှင့် မင်းသား ဤမျှစိတ်ရှုပ်ထွေးနေခြင်းကို သိကြတယ်။”
“ပုပ်ရဟန်းမင်းသာ လီကျယ်ရှန်းကို တကယ်ပဲ တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့ပါက...”
“မင်းသား ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မယ်ဆိုတာ ငါမမြင်ယောင်နိုင်ဘူး။”
“ငါတို့သည် ပုပ်ရဟန်းမင်းအတွက်သာ မျှော်လင့်နိုင်တယ်...”
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ရွယ်ချင်းဟော်တို့ သစ်တောထဲမှ ထွက်လာသောအခါ၊ သူတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာရှာဖွေနေသောလူအုပ်ကြီး၏အမြင်တွင် ပေါ်လာသောအခါ တိုတောင်းသောတိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုပြီးနောက် လူအုပ်သည် ရူးသွပ်စွာအော်ဟစ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်းသည် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့လှိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။
ဒူဂူယန်သည် တစ်ခဏတာတုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ရူးသွပ်နေသောမိန်းမတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြေးလာကာ မျက်ရည်များသည် သူမ၏ပြေးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် စီးဆင်းနေခဲ့သည်။
သူမသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်၊ သူမ၏အသံသည် ကြောက်ရွံ့နေသောခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
“မင်း...မင်းငါ့ကိုသေအောင်လုပ်ခဲ့တယ်...”
ယဲ့လင်းလင်းသည်လည်း လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။ မိန်းကလေးသည် သူမကိုလည်း ပွေ့ဖက်လိုသည့်ပုံရသည်။ သူမ၏လက်မောင်းကို မသိစိတ်ဖြင့် အနည်းငယ်မြှောက်လိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြောက်ရွံ့စွာနဲ့ပြန်ထားလိုက်တယ်။
သူမ၏ မျက်ရည်များဖြင့် နက်ရှိုင်းသည့်အပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို မျက်ဝါးထင်ထင်ကြည့်ရုံသာကြည့်နိုင်ပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောနိုင်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်...အဆင်ပြေပါတယ်...”
ဤမြင်ကွင်းကို မဒမ်ယဲ့သည် ဝေးရာမှ မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဤအရာသည် သူမ၏မျက်ခုံးကို မလှုပ်မရှားနိုင်စေခဲ့ပေ။
“လင်းလင်း၊ မင်းလုံးဝမဆောင်ရွက်နေဘူး။”
“မင်းဒီအခွင့်အရေးကို မဆုပ်ကိုင်ရင် ဘယ်တော့မှ ထပ်ရောက်လာမှာမဟုတ်တော့ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း ဘေးကင်းကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ ဒူဂူဘို သည် ပြုံးပြီး သူ၏အဖြူရောင်မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ဤအရာကို တွေ့မြင်ရသည်ကို ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။
ယုဖုန်းက အပြင်းထန်ဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့ကာ သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ငိုနေပေသည်။ ထိုအခါအော်စလိုရဲ့နောက်ကျောမှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားပေသည်
“ယုဖန်း မင်းငါ့ရှေ့မှာလာငိုနေတာလား”
ယုဖုန်းက မျက်ရည်တွေနဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ အသံနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ့ရဲ့လည်စေ့က အဆင်ပြေနေတယ်၊ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးမြင်ရတာ ငါငိုခွင့်မရှိဘူးလား။”
ဤလူကြီး၏ငိုကြွေးသံနှင့် ညည်းတွားသံများကို မကြည့်နိုင်သော အော်စလိုက ရှီညီနောင်တို့အား ပြောလိုက်သည်။
“ယုဖုန်းကို လက်သီးနှစ်ချက်လောက်ထိုးပေး။”
“အိုကေ။”
စိတ်လှုပ်ရှားနေသောလူအုပ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရွယ်ချင်းဟော်ထံမှ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ရာကို ချေးငှားခဲ့သည်။
သူသည် ရှန်းရှင်းဖန်တွင် ကြီးမားသောပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပကာ ဤမိတ်ဆွေများကို ဧည့်ခံခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။ ထျန်းဒိုမြို့၏အခြားအဆုံး။
ယူရှောင်းဂန်းနှင့် ဖူလန်ဒါတို့သည် ဆိုတိုမြို့မှ ထွက်ခွာသည်နှင့် အလွန်စိုးရိမ်သောကရောက်ခဲ့ကြသည်။
ဖူလန်ဒါသည် သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ခန္ဓာ မျက်စိလေးလုံးကြောင်ဇီးကွက် ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ယုရှောင်ဂန်းကို တွဲဆက်ကာ ထျန်းဒိုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းခဲ့သည်။
ထိုသို့မပြတ်မလပ်ခရီးသွားခြင်းဖြင့် တစ်ရက်အကြာတွင် နှစ်ဦးသားမြို့ကိုရောက်ရှိခဲ့သည်။
စောင့်မျှော်နေသော လုအာ့လုံသည် ၎င်းတို့ကို မာဟုန်ကျွင်း ပုန်းအောင်းနေသောကျေးရွာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
မာဟုန်ကျွင်း ကို အိပ်ယာပေါ်လဲလျက်၊ သတိလစ်နေပြီး ညာလက်မောင်းနှင့် အောက်ပိုင်းကိုယ်ထည်မရှိဘဲ မြင်တွေ့ရသောအခါ ယူရှောင်းဂန်းသည် သူ၏သွားကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏တင်းမာနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မှိုင်းတိုက်နေသော မျက်နှာအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဖူလန်ဒါသည် သူတစ်ဦးတည်း မာဟုန်ကျွင်းကို ကျေးရွာမှ ထုတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင်။
ကျူကျူကျင်း သည် သူမ၏မြင်းပေါ်တွင် ခရီးနှင်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် တီယန်ဒူမြို့ကိုရောက်ရှိလာခဲ့သည်။