အခန်း (၄၇)
Vol. 5 Ch. 47
“ဓားဝိုင်...”
“ဘယ်လိုရက်စက်တဲ့နည်းလမ်းပါလဲ။”
ဖူလန်ဒါ၏မျက်လုံးများသည် သူ၏စတုရန်းဘောင်မျက်မှန်၏နောက်ကွယ်တွင် နီရဲနေပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့်ပြောဆိုခဲ့သည်။
“ပြိုင်ဆိုင်မှု။”
“ဤအရာက ဘယ်လိုလုပ်ဒီအထိရောက်နိုင်မလဲ။”
“မာဟုန်ကျွင်း...သူအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ သူမှားယွင်းခဲ့သည့်တိုင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်သည်။”
“ဒီဓားသမား...ဘယ်လိုတောင်ရက်စက်နိုင်တာလဲ။”
မီးငှက်သည် မကောင်းသောအာသီသတို့ဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထိုနတ်ဆိုးမီးသည် ကျိန်စာတစ်ခုဖြစ်ပြီး မဖြစ်နိုင်လုနီးပါးရှိသော သိုင်းဝိဉာဉ်သန့်စင်ခြင်းကိုသာ လိုက်စား၍ သန့်စင်နိုင်သည်။
ယခု ခွဲစိတ်ကုသခံပြီးနောက် သူသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မီးတစ်စက်မျှ မစုစည်းနိုင်တော့ဘဲ လုံးဝအသုံးမကျသောလူဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဖူလန်ဒါ၏အသံသည် ကြမ်းတမ်းခဲ့သည်။
“ချင်းမင်နဲ့ ကျောက်ဝူကျိဘယ်မှာလဲ။”
ချင်းမင်သည် သတင်းပို့သူတစ်ဦးကို စေလွှတ်သည့်အခါ မာဟုန်ကျွင်းချိုးနှိမ်ခံရပြီးနောက် ကျောက်ဝူကျိသည် ဓားဝိုင် ကိုလက်စားချေရန် မတိုင်မီဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဖူလန်ဒါနှင့် ယုရှောင်ဂန်းတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မည်သည့်အရာမျှမသိရှိခဲ့ကြပါ။
လုအာ့လုံကတိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။
“ကျောက်ဝူကျိက ချင်းမင်ထံကနေ ဓားဝိုင်ရဲ့အထောက်အထားကို ယူခဲ့တယ်။”
“မနေ့ည၊ မိုးသည်းတဲ့ညမှာ သူကဓားဝိုင်ကိုသတ်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေမဲ့... သူနှင့် ချင်းမင်တို့ ဓားဝိုင်ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း မင်းသားရွယ်ချင်းဟော် လက်ချက်ခံခဲ့ရသည်။”
“ဘာ?!”
ဖူလန်ဒါသည် အံ့အားသင့်ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ ယူရှောင်းဂန်း၏ နဖူးသည် ပိုမိုတွန့်ခေါက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် လုအာ့လုံသည် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာပြောဆိုခဲ့သည်။
“ငါအဆက်အသွယ်အားလုံးကိုသုံးခဲ့တယ်။”
“တစ်ခါမှတောင် မင်းသားရွယ်ချင်းဟော်ကိုမမြင်ရသေးဘူး။”
“ချင်းမင်နဲ့ကျောက်ဝူကျိတို့... အရမ်းအန္တရာယ်များနိုင်တယ်။”
ဖူလန်ဒါ၏ဒေါသသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်းကြည်လင်ပြတ်သားလာခဲ့သည်။
ကျောက်ဝူကျိသည် သူနှင့် ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကြာအတူရှိခဲ့သည်။
သူသည်မကြာခဏဆိုသလို ကြမ်းတမ်းပြီး လက်စားချေတတ်သူဖြစ်ကြောင်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောဝိဉာဉ်သူတော်စင်တစ်ဦး၏လစာသည် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေရန်ပင် မလုံလောက်ကြောင်း တိုင်ကြားလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ကျောက်ဝူကျိသည် ထိုကဲ့သို့သောစကားများကို ပြောဆိုသော်လည်း သူ၏နိယာမများနှင့် ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီ၏နိယာမများကို မည်သည့်အခါကမျှ မဆန့်ကျင်ခဲ့ပါ။
ယူရှောင်းဂန်းသည် အသက်ကိုပြင်းစွာရှူသွင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မာဟုန်ကျွင်းကို ကျောက်ဝူကျိက ထျန်းဒိုမြို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။”
“ကျောက်ဝူကျိအတွက် မာဟုန်ကျွင်းအစား လက်စားချေနိုင်တာက ဆရာအနေနဲ့ သူ့ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်...”
လုအာလုံက စကားစကိုဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။
“ဓားဝိုင်မသေသေးဘူး။”
“ဘယ်သူကမှ ငါ့ကိုမပြောခဲ့ပေမဲ့ ရှန်းရှန်းဖန်သည် ဒီနေ့ကြီးမားသောပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပနေတယ်။”
“ဓားဝိုင်ရဲ့မိတ်ဆွေတွေ... ယဲ့နှင့် ဒူဂူမိသားစုများ၏လူငယ်မျိုးဆက်၊ မင်းသားရွယ်ချင်းဟော်နဲ့ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အများအပြားလည်း ရှိနေခဲ့တယ်။”
“ဓားဝိုင်ကအဆင်ပြေနေသေးလို့ပဲ ငါထင်တယ်။”
ဖူလန်ဒါသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထခုန်မိခဲ့သည်။
ဆိုလိုတာက…
ကျောက်ဝူကျိသည် ညီငယ်တစ်ဦးကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။
ဂရမ်းမာစတာသည် ချက်ချင်းခေါင်းကိုခါပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
“ငါ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ခန့်မှန်းချက်အပေါ် အခြေခံပြီး”
“ဝိညာဉ်ကုန်းမြေရဲ့ ယနေ့ခေတ်မှာ ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တစ်ခုမျှ လုံးဝမရှိဘူး။”
လုံအာ့လုံသည် စိတ်တိုစွာသူမ၏ဆံပင်များကို သပ်ချလိုက်သည်။
“မင်းငါ့ကိုယုံရမယ်။”
“ဓားဝိုင်၏ဂုဏ်သတင်းက ထျန်းဒိုမြို့နဲ့ အနီးအနားမြို့များမှာ အတော်ကျော်ကြားတယ်။”
“သူ့ရဲ့ခွန်အားက သာမန်ပါရမီရှင်တွေ တိုင်းတာနိုင်တာထက် များစွာကျော်လွန်နေတယ်။”
ဖူလန်ဒါနှင့် ယုရှောင်ဂန်းတို့သည် ထပ်မံမေးမြန်းလိုပေသည်။ သို့သော်
နာကျင်သော အော်သံတစ်ခု အိပ်ယာမှ မြည်ဟီးလာခဲ့သည်။
မာဟုန်ကျွင်းသည် ပုစွန်တစ်ကောင်၏ပုံသဏ္ဍာန်လို ကွေးညွှတ်ထားပြီး သူ၏ပေါင်ရှိ ဒဏ်ရာမှ သွေးထွက်လာသည်။ ၎င်းတွင် မကောင်းသောမီးများရောနှောနေသည်။
သူ၏နတ်ဆိုးမီးသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏သိုင်းဝိဉာဉ်သည် ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မည်။
“ဟုန်ကျွင်း။”
ဖူလန်ဒါနှင့် ယုရှောင်ဂန်းသည် အိပ်ယာ၏အနီးသို့ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မာဟုန်ကျွင်းကို ဤမျှနာကျင်မှုခံစားရသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိကြတော့ပါ။
“ချင်းမင်နဲ့ ကျောက်ဝူကျိအကြောင်း နောက်မှဆွေးနွေးကြမယ်။”
“ယခုအရေးအကြီးဆုံးအလုပ်က သူ့ကိုကယ်တင်ဖို့ပဲ။”
ဖူလန်ဒါ၏ အသက်ရှူသံသည် ရုတ်တရက်လေးလံလာခဲ့သည်။ မာဟုန်ကျွင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိပါသလား။
လု့အာလုံ မပြောမီတွင် ယူရှောင်းဂန်း၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာခဲ့သည်။
“ငါသိသလောက်ဆိုရင် ထျန်းဒိုမြို့မှာ မာဟုန်ကျွင်းကိုကယ်တင်နိုင်မယ့် မိသားစု (၃) ခုရှိသင့်တယ်။”
“ယဲ့မိသားစုရဲ့ နှလုံးသားကိုးခု ပန်းကိုထည့်မတွက်ရင်တောင်၊ အဆိပ်အဓိပတိ ဒူဂူဘိုလည်း ထျန်းဒိုမြို့မှာရှိတယ်။ သူရဲ့အဆိပ်ပညာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတုမရှိဘူး။ သူအခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်။”
“ဒါ့အပြင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုလည်းရှိတယ်။ ဘုရင့်သမားတော် အားလုံးကကုသရေး ဝိဉာဉ်ဆရာများဖြစ်ပြီး ကုသမှုပေးတဲ့ ဆေးပင်တွေလည်း အများအပြားရှိလို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိသင့်တယ်။”
လုအာ့လုံသည် ယုရှောင်းဂန်းကို ချီးကျူးသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါလည်းပြောချင်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့...”
“ဓားဝိုင်က ဒီမိသားစုသုံးစုနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိတယ်၊ ငါစိုးရိမ်မိတယ်...”
ဖူလန်ဒါသည် သူ၏လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဓားဝိုင်က မည်မျှပါရမီရှိပါစေ၊ မိသားစုသုံးစုရဲ့ ငယ်ရွယ်သူနဲ့ပဲ မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်တယ်။”
“ငါတို့ရဲ့ရွှေတြိဂံက ဝိဉာဉ်ဆရာလောကမှာ အချို့သောဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိတယ်။”
“ဒါ့အပြင် မာဟုန်ကျွင်းက တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ဓားနှင့်ဝိုင်က လုံးဝမထိခိုက်ဘူး။”
“ငါမယုံဘူး...”
“ဒီမိသားစုသုံးစုက ဓားဝိုင်လို ညီငယ်တစ်ဦးအတွက် ငါတို့၏တောင်းပန်မှုကို လျစ်လျူရှုမှာမဟုတ်ဘူး။”
ယူရှောင်းဂန်း သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။
လုအာ့လုံချက်ချင်းပြောခဲ့သည်။
“ပြီးရင် မာဟုန်ကျွင်းကိုသယ်ဆောင်သွားမယ်။”
“အိုကေ။”
သူတို့တွင် အချိန်မရှိပါ။
ရွှေတြိဂံသုံးယောက်သည် သွေးအစွန်းအထင်းရှိသောအိပ်ယာကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဖြတ်သန်းသွားသူများ၏ထူးဆန်းသောအကြည့်များအောက်တွင် ယဲ့မိသားစုနေအိမ်ဆီသို့ အလျင်အမြန်သွားခဲ့သည်။
ယဲ့မိသားစုနေအိမ်သို့ရောက်ရှိခဲ့ချိန် တင့်တယ်ပြီး လှပတဲ့တံခါးဝတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပေသည်။ သုံးဦးစလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး မာဟုန်ကျွင်းပြန်ကောင်းလာမည့်မျှော်လင့်ချက်ကို တွေ့မြင်သကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
ဖူလန်ဒါသည် သူ၏အသွင်အပြင်ကို တည်ကြည်စေပြီး တံခါးစောင့်ကို ယဉ်ကျေးစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြု၍ အသိပေးပါ။”
“ရှီလိုင်ခဲ့ရဲ့ကျောင်းအုပ် ဖူလန်ဒါ၊ မိုးပြာအုပ်စိုးသူရဲ့ကျောင်းအုပ် လု့အာလုံနဲ့ ဂရမ်းမာစတာယုရှောင်ဂန်းတို့ ယဲ့မိသားစုအကြီးအကဲနဲ့ အရေးကြီးကိစ္စရပ်များ ဆွေးနွေးရန် ရှိပါတယ်။”
တံခါးစောင့်များသည် လျစ်လျူရှု၍မရပါ။
“ခဏလေး စောင့်ပါ။”
ထို့နောက်သူတို့သည် တံခါးစောင့်များအတွင်းသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဖူလန်ဒါ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏အသံသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“အလုပ်ဖြစ်သင့်တယ်။”
“ယဲ့မိသားစုရဲ့ နှလုံးသားကိုးခုပန်းက တိုက်ကြီးရဲ့ နံပါတ် (၁) ကုသရေး သိုင်းဝိဉာဉ်ပဲ။ ငါသိသလောက် ယဲ့မိသားစုခေါင်းဆောင်က ပါရမီရှင်တွေကို ငှားရမ်းတာနဲ့ အားကောင်းသောလူများနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရတာကို အလွန်နှစ်သက်တယ်။”
“ငါတို့သုံးယောက်သာ အတူတကွရှိပါက ပြဿနာမရှိဘူး။”
ယုရှောင်းဂန်း၏ တင်းမာနေသောမျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။ လုအာ့လုံသည် သံသယဖြင့်ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။
တစ်ခဏအကြာ။
တံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် အရင်လေးစားမှုကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဂရုမစိုက်သောအမူအရာဖြင့် အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးပြု၍ သင်တို့အားလုံး ထွက်ခွာပေးပါ။”
“မိသားစုခေါင်းဆောင်က သူမ မရှိဘူးလို့ပြောတယ်။”
လေထုသည် ရုတ်တရက်ခဲယဉ်းသွားခဲ့သည်။
ဖူလန်ဒါသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးလာခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးပြု၍ ထပ်မံအသိပေးပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့တွင် အသသေခြင်းရှင်ခြင်းနဲ့ဆိုင်တဲ့ အရေးပေါ်အခြေအနေရှိနေတယ်။”
“ယဲ့အကြီးအကဲပ ကရုဏာရှိသောနှလုံးသားရှိသည်ကြားခဲ့ရတယ်။ သူမကုသရန် သေဆုံးခါနီးကောင်လေးတစ်ဦးရှိနေတယ်...”
တံခါးစောင့်က စိတ်မရှည်ဘဲ လက်ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။
“မိသားစုခေါင်းဆောင်က သူမ မရှိဘူးလို့ပြောတယ်။”
“မင်းမြန်မြန်ထွက်သွားသင့်တယ်။”
တံခါးပိတ်တော့မယ့်အချိန်ကို သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ယုရှောင်းဂန်းသည် အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤအေးစက်ယုံကြည်မှုရှိသော သဘောထားသည် ကျွမ်းကျင်သောသီအိုရီပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး တံခါးစောင့်နှစ်ဦးကို တကယ်ပင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။
သူ၏အသံသည် အေးဆေးသော်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောအဓိပ္ပါယ်သက်ရောက်သည်။
“ငါသိသလောက်ဆိုရင် ယဲ့မိသားစုထဲမှာ နှလုံးသားကိုးခုပန်း နှစ်ခုပဲရှိနိုင်တယ်။”
“ဒါ့အပြင်၊ ယဲ့မိသားစုက ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်နှင့် တိုက်ကြီးရဲ့ နံပါတ်တစ်ထောက်ပံ့ရေး သိုင်းဝိဉာဉ်အဖြစ် ယှဉ်ပြိုင်လိုတယ်...”
စကားပြောဆိုမှုသည် ထိုနေရာတွင်အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ယုရှောင်းဂန်းသည် တံခါးစောင့်နှစ်ဦးကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ဤအမှတ်တရများသည် ယဲ့မိသားစု၏အဓိကအကျိုးစီးပွားများနှင့် ရည်မှန်းချက်များကို တိုက်ရိုက်ဦးတည်ထားသည်။
ဤအရာသည် ယဲ့မိသားစုအား ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး သူ့အား ၎င်းတို့၏အိမ်တွင်းသို့ ကြိုဆိုကာ ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်အဖြစ် ဆက်ဆံရန် လုံလောက်ပါသည်။
သို့သော်--
“ထွက်သွား! ထွက်သွား! ထွက်သွား!”
ဒေါသထွက်နေသော တံခါးစောင့်နှစ်ဦးသည် ယုရှောင်းဂန်းကို ယေမိသားစုနေအိမ်၏လှေကားထစ်များပေါ်မှတွန်းချလိုက်သည်။
လစာ ကြေးပြားအနည်းငယ်သာ ရရှိသော အနိမ့်ဆုံးအဆင့် တံခါးစောင့်များနှင့် ဤအရာသည် တံခါးကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ တာဝန်ရှိသည်။
ယူရှောင်းဂန်း အရှက်ရသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လုံအာ့လုံ၏မီးနီရောင်ဆံပင်သည် မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ပူပြင်းပြီးပြင်းထန်သောစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
တံခါးစောင့်သည် လုံးဝမကြောက်ရွံ့ပါ၊ ပို၍ပင်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
“ယဲ့မိသားစုအိမ်မှာ ပြဿနာရှာနေသလား။”
ယဲ့မိသားစုအစောင့်အရှောက်အများအပြားသည် တံခါးပေါက်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင်။
အစေခံနှစ်ယောက်သည် တံခါးမှထွက်လာပြီး စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်။
“လမ်းရဲ့အခြားဘက်ခြမ်းက ဇီးသီးပန်းပန်ကိတ် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။”
“မိသားစုခေါင်းဆောင်က အမြန်လုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးနေတယ်၊ ပထမဆုံးအသုတ်ကို မဝယ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။”
“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်။”
ဖူလန်ဒါ၊ ယုရှောင်ဂန်းနှင့် လုအာ့လုံတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူတို့က လုံးဝနားလည်လိုက်သည်။ ယဲ့မိသားစုသည် ၎င်းတို့အား ငြင်းပယ်ခြင်းသာမက ၎င်းတို့၏ရပ်တည်ချက်နှင့် ရွေးချယ်မှုကို ထိုကဲ့သို့သောပေါ့ပေါ့တန်တန်နည်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာပြသခဲ့သည်။
ဓားနဲ့ဝိုင်...
ယဲ့မိသားစု၏နှလုံးသားထဲတွင် သူတို့ရဲ့ရွှေတြိဂံထက် တန်ဖိုးပိုများတယ်။
“တောင်တွေက မလှုပ်ပေမယ့် ရေတွေက လှုပ်တယ်။”
ယုရှောင်းဂန်းသည် သွားကြိတ်ကာ နိမ့်သောအသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။
“ယဲ့မိသားစုက လူတွေကို ဒီလိုမောင်းထုတ်နေတယ်။”
“သွားကြစို့။”
မှန်ပါတယ်။
လူသုံးယောက်စလုံးက အရာရာကို ရိုးရှင်းအောင်ပြောနေကြတယ်။
ယဲ့မိသားစုထံမှ အရှက်ရသောငြင်းပယ်ခြင်းခံရပြီးနောက်။ သူတို့သည် ဒူဂူအိမ်တော်သို့ မဆိုင်းမငံ့သွားခဲ့ကြသည်။
ရလဒ်အနေခြင့် ယဲ့မိသားစုထက် ပိုမိုတိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပေသည်။
ဒူဂူဘိုကို မြင်ရသည်ကိုမပြောနှင့်
တံခါးစောင့် သတင်းသွားပေးပြီးနောက် ရောက်လာသည်မှာ တံခါးစောင့်မဟုတ်ပါ၊ သစ်သားတုတ်များကိုင်ဆောင်ထားသော စောင့်ရှောက်သူများနှင့် အစေခံအုပ်စုတစ်စု။
ဤအချိန်တွင် လူသုံးဦးသည် သွေးအစွန်းအထင်းရှိသောအိပ်ယာကို သယ်ဆောင်လာကာ ထျန်းဒိုမြို့၏အကျယ်ဆုံးလမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။
အမှောင်ကျသည်နှင့်အမျှ၊ မြို့မီးများသည် ညကိုထွန်းလင်းစတင်လာခဲ့သည်။
လမ်းများသည် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ခွဲခြားထားသည့်အလား၊ ၎င်းတို့ကို ဝိုင်းရံထားသော အသက်ရှူမဝသော လေထုထဲသို့ ထိုးဖောက်၍မရပေ။
မာဟုန်ကျွင်း၏ မှုန်ဝါးနေပြီး နာကျင်စရာကောင်းသော ညည်းညူသံသာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းအလယ် စူးရှနေသည်။
“မင်းမျိုးနွယ်...”
Flanders ၏မျက်လုံးများသည် နီရဲလာပြီး သူသည် မာန်မာနဖြင့် သွားကြိတ်လျက်။
“ဓားဝိုင်က မင်းမျိုးနွယ်စုထဲက လူတိုင်းကို သိနိုင်တယ်ဆိုတာ မယုံဘူး။”
ယုရှောင်းဂန်း၏မျက်နှာသည် နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“မှန်တယ်။ ဓားဝိုင်က အိမ်ရှေ့စံနှင့် ရင်းနှီးပါက၊ ငါတို့ ဧကရာဇ်ထံတိုက်ရိုက်အစီရင်ခံနိုင်တယ်။”
လုအာ့လုံသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ညှစ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သည်။ သုံးဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မာဟုန်ကျွင်းကို သယ်ဆောင်လာကာ အလေးအနက်ထားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျယ်ပြန့်သောလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် အလျင်အမြန်သွားခဲ့သည်။
လမ်းမကြီး၏အလယ်သို့ရောက်သောအခါ အစားအစာတစ်ခု၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအနံ့တစ်ခုသည် လေပြင်းတွင်လာကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ တစ်နေကုန်ပြေးလွှားပြီးနောက် သုံးဦးစလုံးသည် မသိစိတ်ဖြင့် အနံ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြသည်။
ကြွေပြားနှင့် ဆေးသုတ်ထားသော ကောက်ကြောင်းများနှင့် ပြင်းထန်စွာထွန်းလင်းနေသော ခမ်းနားသောငါးထပ်စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသည် မြစ်ကိုမျက်နှာမူလျက် ရပ်ရှိနေသည်။ ရွှေသားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်တွင် အက္ခရာသုံးလုံးဖြင့် ရေးထိုးထားသည့်”ရှန်းရှန်းဖန်” ဆိုသည့်နမည်ကမီးအောက်တွင် တောက်ပနေသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင်။
ရှင်းလင်းပြီး လွတ်လပ်သောရယ်သံတစ်ခု။
ဆူညံသံသည် စားသောက်ဆိုင်၏စည်ကားသောဝင်ပေါက်မှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဖူလန်ဒါ၊ လုအာ့လုံနှင့် ယုရှောင်ဂန်းတို့၏အကြည့်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းတင်းမာသွားခဲ့သည်...
ပိုးထည်နှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော လှပသောအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လူရွယ်များအုပ်စုသည် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားပြီး စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။ ကြယ်များသည် လကိုဝိုင်းရံထားသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။
အုပ်စုသည် လှေကားထစ်များကို ဆင်းပြီး မှုန်ဝါးသောညအမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်တော့မည့်အချိန်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံလူငယ်သည် ရုတ်တရက်လှည့်လာပြီး သူ့ဘေးနားရှိ အဖျော့ရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံလူငယ်၏ရင်ဘတ်မှ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ပုံမှန်အားဖြင့် ကောက်ယူလိုက်သည်။
ပျင်းရိသောအပြုံးတစ်ခုသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကစားခဲ့ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆွဲယူလိုက်သည်။
ဒီရွှေဒင်္ဂါးပဲ။
၎င်းသည် မီးအိမ်အောက်တွင် ကွေးညွှတ်သောပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုကို ဆွဲယူခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကိုကြည့်ရှုနေသော အပြုံးနှင့် ကိုင်းညွှတ်နေသော လူငယ်၏လက်ထဲသို့ တိကျစွာကျရောက်ခဲ့သည်။