အခန်း (၄၈)
Vol. 5 Ch. 48
သူတို့ ဓားဝိုင်ဘယ်လိုပုံစံရှိသည်ကို မမြင်ဖူးသော်လည်း အဖြူရောင်ကောင်လေးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဖူလန်ဒါ၊ ယုရှောင်ဂန်းနှင့် လုအာ့လုံတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တူညီသောခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤလူငယ်သည် ဓားဝိုင်ဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံးက ကောလိပ်တွေတက်ပြီး စရိုက်လက္ခဏာများစွာကွဲပြားသော အထူးခြားဆုံးပါရမီရှင်လူငယ်များစွာကို မြင်ဖူးပြီးဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က နှစ်ဖက်စလုံးသည် ရန်ဘက်ပြုနေသော်လည်း ဝန်ခံရပေမည်...
သူတို့၏ရှေ့တွင်ရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်သည် ပျော့ပျောင်းသောလေပြင်းတစ်ခုကို ဆွဲဆောင်သည့်အလား ကြော့ရှင်းပြီး လွတ်လပ်သော အဆင်းတစ်ခုကို ဖြန့်ကျက်ခဲ့သည်။ သူတို့မမြင်ဖူးသော အရည်အချင်းတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။
ရွှေတြိဂံသုံးယောက်သည် သွေးစွန်းထင်းနေသောအိပ်ယာကို သယ်ဆောင်လာခြင်းမှ ရှုပ်ပွသောအသွင်အပြင်သည် လမ်းပေါ်တွင် လျစ်လျူရှု၍မရအောင်ထင်ရှားနေသည်။
ယုဖုန်းသည် လီကျယ်ရှန်းအား နိမ့်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။
“ဟိုမှာကြည့်လိုက်...”
“အရပ်ပုပြီး မျက်နှာတင်းမာနေတဲ့ကောင် ရှီလိုင်ခဲ့ခုနှစ်ဖော်ရဲ့ဆရာပဲ။”
“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့က ဆိုတိုမြို့မှာတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။”
ဒူဂူယန်၏မျက်စံများသည် စွန်ပလွံသီးအစေ့ကဲ့သို့ ဒေါင်လိုက်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိနေသည်။
“အရမ်းရှုပ်ပွနေတဲ့ ကြက်သားကို သယ်နေတာလား။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် အေးဆေးစွာပြောသည်။
“သူတို့က ဆေးကုသမှုရှာဖွေနေနိုင်တယ်။”
ဒူဂူယန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့သည်။
“မင်းငါ့ရဲ့မောင်ကိုဒဏ်ရာရစေတာတောင် ထျန်းဒိုမြို့မှာဆေးကုသချင်သေးတယ်လား။”
“ငါ့အဘိုးက သူ့ရဲ့အနေအထားကို စိတ်ထဲထားပြီး အားနည်းသူတွေကို အနိုင်ကျင့်တာကို မုန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ဒူဂူမိသားစုက လုပ်ဆောင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာက မကောင်းတဲ့အတွေးအခေါ်ပဲ။”
ယဲ့လင်းလင်း၏အသံသည် ရိုးရှင်းပြီး အေးမြသည်။
“ငါ့ယဲ့မိသားစုလည်း အတူတူပါပဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်းကိုကြည့်ခဲ့သည်။
“ဘယ်လို”
“ခွေးကို အောက်ကိုရောက်သွားတဲ့အခါ သွားရိုက်မလား။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကို ပြုံးရယ်လျက် လှုပ်ခါလိုက်သည်။
“ဒါအရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်။”
“ယနေ့ညလေပြင်းတိုက်ခတ်ပြီး လူတွေလည်း ပျော်မြူးနေကြသည်။ လူတိုင်းဒီမှာရှိတာ ရှားတယ်၊ မဆိုင်တဲ့လူတွေကြောင့် ပျော်စရာကို ဘာလို့ဖျက်ရမှာလဲ။”
“သွားကြရအောင်၊ ထျန်းဒိုမြို့ကို ညဘက်လမ်းလျှောက်ကြည့်ကြရအောင်။”
သူသည် ရွှေတြိဂံဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်တောင်မကြည့်တော့ပါ။
အခြားဘက်ခြမ်းရှိညအမှောင်ထဲသို့ အေးဆေးစွာရောနှောသွားခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော် နူးညံ့စွာပြုံးခဲ့သည်။ အလျင်အမြန်ပင် သူမ၏ခေါက်ာပ်တောင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နီးကပ်စွာလိုက်လာခဲ့သည်။
ဒါက သူမသိတဲ့ လီကျယ်ရှန်းပါ။
ဒူဂူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် အပြန်အလှန်ကြည့်ရှုကာ ၎င်းတို့၏အလွန်ကွဲပြားသော လှပသောမျက်နှာများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ့ဘေးမှာနေပါ။
အမြဲတမ်း စိတ်ပူစရာမလိုပါ။
“ဘယ်လိုကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးပါလဲ... သူတို့လုပ်ရဲသေးလား...?”
ယုဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။
အော်စလိုသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။
“မင်းထင်နေတာ ဓားဝိုင်က မင်းလိုလား။ ဒါကို နားလည်မှုရဲ့နယ်ပယ်လို့ခေါ်တယ်။”
ရှီညီနောင်များသည် ရယ်မောကာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကြသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ဓားရဲ့နယ်ပယ်နဲ့ ဝိုင်ရဲ့နယ်ပယ်ပဲ။”
“အိုကေ၊ အိုကေ၊ ငါပဲ၊ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ မြန်မြန်လိုက်ကြစို့”
ထိုလူငယ်လူရွယ်များ တဖြည်းဖြည်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အဖွဲ့၏ဦးဆောင်ထားသောလူငယ် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူသည် ကနဦးတွင် ၎င်းတို့ကို ပုံမှန်အားဖြင့်ကြည့်ရှုသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ကို ဒုတိယအကြိမ်တောင်မကြည့်တော့ပါ။
အမှန်တကယ်တွင် ရွှေတြိဂံသုံးယောက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနေကြပြီး လှောင်ပြောင်မှုကိုရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤလုံးဝလျစ်လျူရှုခြင်းသည် မည်သည့်လှောင်ပြောင်မှုထက်မဆို ပိုမိုပျက်စီးစေသည်။
“မင်းမျိုးနွယ်စုကို မသွားနဲ့တော့။”
လုအာ့လုံ၏အသံသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
“ထိုအဖျော့ရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံနဲ့လူငယ်က မင်းသား ရွယ်ချင်းဟော်ပဲ။ ငါတို့သည် နန်းတော်ကိုတောင် မဝင်နိုင်ဘူး။”
ဖူလန်ဒါသည် အိပ်ယာပေါ်ရှိ မာဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအားသည် ပို၍အားနည်းလာသည်။ သူဟစ်အော်လိုက်သည်။
“တကယ်ကို တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူးတော့လား။”
ထိုအချိန် ယုရှောင်းဂန်းရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီဓားဝိုင်ကိုရှာလိုက်။”
“သူသာပြောပေးရင်၊ မင်းမျိုးနွယ်စု၊ ဒူဂူမိသားစုနှင့် ယဲ့မိသားစုတို့သည် မာဟုန်ကျွင်း ကိုကယ်တင်ဖို့ ဝင်ရောက်ကူညီကြလိမ့်မည်။”
ဖူလန်ဒါ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။
“ယနေ့၊ ငါ့၏ဂုဏ်သတင်းကို ကုန်ကျစေသည့်တိုင် မာဟုန်ကျွင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားမယ်။”
မြို့ရိုးတွင်းရှိရေသည် နက်ရှိုင်းသောအပြာရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိသည်။ လည်ပတ်သူတစ်ဦးသည် ရေထဲရှိ လ၏အရိပ်ကို ကောက်ယူရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းထိပ်သည် မျက်နှာပြင်ကို ထိမိသောအခါတွင် လှိုင်းများနှိုးဆွပေးလိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူ့အဖော်များသည် အသစ်ဝယ်ယူထားသော ပိုးထည်မီးအိမ်တစ်လုံးစီကို ကိုင်ဆောင်လျက် တံတားပေါ်သို့ လွတ်လပ်စွာတက်သွားကြသည်။
ဤအရာသည် လူအားလုံးကို ရယ်မောစေခဲ့ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ခေါင်းမာသော ယဲ့လင်းလင်းပင် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှုန်ဝါးသောအပြုံးတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။
သို့သော်။
မကြာခဏတောင်းဆိုမထားသောဧည့်သည်များသည် နှောင့်ယှက်တတ်သည်။ ရွှေတြိဂံသုံးယောက်သည် သွေးအစွန်းအထင်းရှိသောအိပ်ယာကို သယ်ဆောင်ကာ ၎င်းတို့၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ယုဖန်နှင့် အော်စလိုတို့၏မျက်နှာအမူအရာသည် မှောင်မိုက်လာသည်။ သူတို့သည် ရှေ့သို့တိုးလာကြပြီး နဖူးတွန့်လျက် အေးစက်စွာပြန်ပြောကြသည်။
“ငါတို့မင်းကို ဒုက္ခမပေးဘဲ သည်းခံနေတာ၊ ဘာထပ်လိုချင်သေးလဲ။”
သူတို့စကားပြောနေစဉ် ဝိဉာဉ်ဆရာလောကရှိ အကြီးအကဲများကို လေးစားမှုလုံးဝမပြခဲ့ပါ။ ဤနေရာသည် ယဲ့မိသားစု၊ ဒူဂူမိသားစုနှင့် မင်းမျိုးနွယ်စုများ၏ လူငယ်များစုဝေးရာနေရာဖြစ်သည်။
ရွှေတြိဂံသုံးယောက်သာ တစ်ခုခုလုပ်ဆောင်ရန် ရဲရင့်ပါက၊ ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီတွင် ရပ်တည်ရန်နေရာမရှိပါ။
ရွှေတြိဂံသုံးယောက်သည် လူနှစ်ဦး၏ ထက်မြက်သောစကားလုံးများကို လျစ်လျူရှုကာ လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရှုနေသည်။
“ဓားဝိုင်...”
ဖူလန်ဒါသည် သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏အသံသည် ကြမ်းတမ်းလာကာ ပြောသည်။
“မင်းနဲ့ မာဟုန်ကျွင်းအကြား နက်ရှိုင်းတဲ့ရန်ငြိုးမရှိဘူး။”
“သူက သင့်ကို စကားလုံးများဖြင့်သာ ချိုးနှိမ်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှအပြစ်ပေးခြင်းသည် မသင့်တော်ပါဘူး။”
“ချင်းမင်နှင့်ကျောက်ဝူကျိသည် အမှန်တကယ်မှားယွင်းခဲ့ပေမဲ့ ယခုသူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကို မသိရဘူး၊ သင်ကတော့... ဘေးကင်းပြီး အသက်ရှင်နေထိုင်နေတယ်...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဤအရာကိုကြားသောအခါ ရယ်မောခဲ့သည်။
“သင်ဆိုလိုတာ...”
“ကျွန်ုပ်သည် မာဟုန်ကျွင်းရဲ့နတ်ဆိုးမီးဖြင့် စားသုံးခံရသင့်သည် ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ဝူကျိ၏လက်ဖြင့် သေဆုံးသင့်သည်၊ မဟုတ်ပါလား။”
ဘယ်လိုမျိုး မဖြစ်နိုင်တဲ့ ယုတ္တိတရားတွေလဲ။ အမှန်တကယ်ဒဏ်ရာရသူများသာ “သားကောင်” ဟူသောဘွဲ့ကို ခံယူထိုက်သည်။
ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီသည် ဤသို့လူများကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် အမြစ်တွေကစ၍မကောင်းပေ။
ရွယ်ချင်းဟော်၏နူးညံ့သောအပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏လက်ထဲရှိ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ချလိုက်သည်။
ဒူဂူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်း၏အကြည့်များသည် အေးခဲသွားခဲ့သည်။
ယုဖုန်းနှင့် အော်စလိုတို့က တိုက်ရိုက်လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။
“ဟာ၊ ဒါက ကောလိပ်ကျောင်းအုပ်ကြီးပြောနိုင်တဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာမျိုးလား။”
“ရှီလိုင်ခဲ့က ကျောင်းသားအားလုံးက မာဟုန်ကျွင်းလို တိရစ္ဆာန်တွေလား။”
သူသည် အဆင့် ၇၈ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားရှိသူဖြစ်သည်။
ဖူလန်ဒါသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဤမျှအရှက်ရခဲ့သည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ဤလူငယ်မျိုးဆက်မှလာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် နက်ရှိုင်းစွာအသက်ကို ရှူသွင်းပြီး သူ၏တိုးမြှင့်လာသောဒေါသကို အတင်းအဓမ္မဖိနှိပ်လိုက်သည်။
“မှန်ကန်မှုကို ငါငြင်းခုံတာမဟုတ်ဘူး။”
“ဓားဝိုင်၊ မင်းကိုမေးစရာတစ်ခုပဲရှိတယ်...”
“ငါ့ရဲ့ကျောင်းသား မာဟုန်ကျွင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ယဲ့မိသားစု၊ ဒူဂူမိသားစုနဲ့ မင်းမျိုးနွယ်တွေကို ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”
ဒီစကားကိုကြားတဲ့အခါ...
လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားနှင့်တူသောမျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်မြှောက်လိုက်သည်။
“ငါ့မှာ ဒီလောက်လွှမ်းမိုးမှုရှိလား။”
“ဒီအင်အားစုကြီးသုံးခုကို ခိုင်းစေနိုင်သေးလား။”
သူက ရွယ်ချင်းသော်ကိုကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအခါ အိမ်ရှေ့စံက သူ့လက်ထဲက ခေါက်ယပ်တောင်ကို ပြုံး၍ လှုပ်လိုက်တယ်။
ထို့နောက် ဒူဂူယန်နှင့်ယဲ့လင်းလင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ အလှမယ်နှစ်ယောက်သည် သူတို့၏နှုတ်ခမ်းများကို ညှပ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏အပြုံးများသည် တံတားနားတွင်ပွင့်သောညပန်းများထက်ပင် ပိုလှပခဲ့သည်။
“ကျောင်းအုပ် ဖူလန်ဒါ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြန်သွားပေးပါ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် လွတ်လပ်စွာလှည့်လာပြီး သူ၏ကြည့်ရှုမှုသည် မြစ်ကြောင်းအောက်ရှိ တောက်ပသောမြစ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ အဝေးတွင် ဆေးသုတ်ထားသောလှေတစ်စင်း၏ပြတင်းပေါက်မှ ပုံရိပ်များကို ဖော်ပြလျက် ရှိသည်။
“မာဟုန်ကျွင်းရဲ့လက်ရှိအခက်အခဲက သူ့အမှားပါပဲ။”
“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ သူ့လိုမျိုးညစ်ပတ်တဲ့အမှိုက်တွေကို တွေ့တိုင်းကျွန်တော်ဖျက်ဆီးမယ်။”
“မင်းငါ့အေးချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်တာထပ်လုပ်ရင်...”
“သင်ပြောတဲ့ ‘သုံးမိသားစုကိုကွပ်ကဲခြင်း’ ကို ကျွန်ုပ်အမှန်တကယ်လုပ်ဆောင်ပြီး ကျွန်ုပ် အကြီးအကဲအဆိပ်အဓိပတိအား သင်တို့အားလုံးကိုသတ်ရန် တောင်းဆိုပါမယ်။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရှုခြင်း။
ဖူလန်ဒါ၏အမျက်များသည် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။
လုအာ့လုံသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကာ စိတ်ကိုဖြေလျော့ခဲ့သည်။
“သွားကြစို့။”
ယုရှောင်းဂန်းသည် တစ်လှမ်းရှေ့သို့တိုးလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ဆုတ်ခွာသွားသောပုံသဏ္ဍာန်ကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်...