အခန်း (၄၉)
Vol. 5 Ch. 49
“ဓားဝိုင်”
ယူရှောင်းဂန်း၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာခဲ့သည်။
“ဒီနာမည်နဲ့ မင်းရဲ့သိုင်းဝိဉာဉ်က ဓားပဲဖြစ်ရမယ်။”
“ဓားသည် လက်နက်အားလုံး၏ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်းလက်နက်ဝိဉာဉ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။”
“သို့သော် အလွန်အမင်းတောင့်တင်းမှုသည် ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို ကျွန်ုပ်၏စာအုပ် ‘သိုင်းဝိဉာဉ်များ၏အဓိကစွမ်းရည်ဆယ်ပါး’ တွင် ဆွေးနွေးထားပြီး သင်သည်...”
သူစကားပြီးဆုံးချိန်မတိုင်မီ...
တောက်ပသောဓားအလင်းတစ်ချောင်းသည် ယူရှောင်းဂန်း၏လည်ချောင်းဆီသို့ ညကိုဖြတ်ကာ ဖြောင့်တန်းစွာဦးတည်သွားခဲ့သည်။
ဖူလန်ဒါနှင့် လုအာ့လုံတို့၏မျက်နှာအမူအရာများ ပြင်းထန်စွာပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဓားဝိုင်သည် ဤမျှရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
လုအာ့လုံသည် အလွန်လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ယုရှောင်ဂန်းရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး ဓားအလင်းဆီသို့ မီးလျှံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထုတ်ခဲ့သည်။
မီးလျှံများနှင့် ဓားအစွမ်းအစများသည် ပြင်းထန်စွာတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဓားရောင်ခြည်ကို ပူလောင်သောမီးလျှံများက စားသုံးခဲ့သည်။
Liu Erlong ၏မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုလျှပ်တစ်ပြက်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဤမျှထက်မြက်သောဓား...”
ယူရှောင်းဂန်း၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ကြာရှည်စွာတောင့်တင်းနေပြီးနောက် သွားကြိတ်လျက် ပြောသည်။
“ဓားနဲ့ဝိုင်၊ ဝိညာဉ်ဆရာရဲ့ပထမအကြိမ် ၂ ကြိမ်ကြားက ကွာဟချက်က ကျယ်ပြန့်မသွားသေးဘူး။”
“နှစ်ဝက်လောက်ကျရင် မင်းထက် ပိုပါရမီရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာတွေကို မင်းတွေ့ရဦးမယ်။”
“ဒါ့အပြင် ဒီပါရမီရှင်ဝိဉာဉ်ဆရာများအားလုံးက ရှီလိုင်ခဲ့မှလာကြလိမ့်မယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့သည်။
“ဆင်းရဲတဲ့လူလတ်ပိုင်းကို လျှော့တွက်မနေနဲ့” လို့ သူ့ကိုပြောသင့်သလား။
သူသည် ဒူဂူယန်ကိုကြည့်လိုက်သည်။
“ဒူဂယအစ်မ၊ ဒူဂူအကြီးအကဲကို အလုပ်ပေးမိပြီ။”
ဒူဂူယန်သည် သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ မြွေပုံသဏ္ဍာန်အရိုးလေမှုတ်တံကို ထုတ်ယူပြီး မှုတ်တော့မည့်ဟန်ဖြင့် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
ရွှေတြိဂံသုံးယောက်၏မျက်နှာများပေါ်တွင် မျက်နှာအမူအရာများ ပြင်းထန်စွာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အဆိပ်အဓိပတိ၏အမည်သည် အဝေးကျယ်ပြန့်စွာကျော်ကြားသည်။
ဖူလန်ဒါသည် ချက်ချင်းသူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မီတာငါးမီတာရှိသော အပြာရောင်ဇီးကွက်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လုအာ့လုံနှင့် ယုရှောင်ဂန်းတို့သည် အိပ်ယာကိုသယ်ဆောင်ကာ ဇီးကွက်၏နောက်ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ခဲ့သည်။ အပြာရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် ဖြတ်သန်းသွားပြီး သုံးဦးသည် ညအမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ကြည့်ရှုမှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဒူဂူယန်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် ပုံမှန်အတိုင်းပြောနေတာ။ ဒူဂူအစ်မက ဒူဂူအကြီးအကဲကို တကယ်ခေါ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား။”
ဒူဂူယန်သည် အရိုးလေမှုတ်တံကို သူမ၏အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ်အပြုံးတစ်ခု ကစားခဲ့သည်။
“လူသုံးယောက်ကို လှန့်ဖို့ကြိုးစားနေတယ်။”
ဒီစကားကိုကြားတဲ့အခါ ကျန်ရှိသောအဖွဲ့ဝင်များသည် မတတ်သာဘဲ ရယ်မောခဲ့ကြသည်။
အဲဒီညမှာပဲ။
လူတိုင်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပြီး အဖြစ်အပျက်သည် ညသန်းခေါင်အထိအဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖော်ပြရန်ထိုက်သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏မူလနေထိုင်ရာနေရာကို ဖျက်ဆီးခံရသောကြောင့် လူတိုင်းသည် သူ့အား သူတို့၏အိမ်များတွင် ယာယီနေထိုင်ရန် အပူတပြင်းဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
ယဲ့မိသားစု၏ငြိမ်သက်မှု၊ ဒူဂူမိသားစု၏နက်နဲသောအမွေအနှစ်နှင့် မင်းသား၏အရှေ့နန်းတော်သည်ပင် သာမန်လူတို့မျက်စိကျနိုင်သော နေရာများဖြစ်သည်။
သို့သော်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ယဉ်ကျေးစွာငြင်းဆိုခဲ့သည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးများသည် အစေခံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တင်းကြပ်သောစည်းမျဉ်းများရှိသည်။ သူဟာအမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ပေသည်။ စိတ်ကူးရှိပါက၊ လအောက်တွင် သောက်စရာနှင့် ဓားအက သို့မဟုတ် မိုးရေခံ၍ လေသံကိုနားထောင်နိုင်သည်။
အိမ်တော်တွင် နေထိုင်ပါက၊ သူသည် အကန့်အသတ်ဖြင့် ချုပ်ချယ်ခံရသည်။ ဤအရာမှာတကယ်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာပေ။
ထိုကြောင့် မနက်တွင် မြို့တော်၏အရှေ့ဆင်ခြေလျှောရှိ တစ်ကွက်တည်းသောခြံဝင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး နေရာချထားခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းမယုံခဲ့ပါ။
ဤကမ္ဘာတွင် ကျောက်ဝူကျိအခြားတစ်ယောက်ရှိနိုင်ပြီး သူ့ကိုသတ်နိုင်သလား။ ထို့နောက်ခြံဝင်းတံခါးသည် အနည်းငယ်ပွင့်လာသည်။ မှုန်ဝါးသောလရောင်အောက်တွင် ကြော့ရှင်းသောခြံဝင်းတစ်ခုသည် အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ညာဘက်နံရံ၏အခြေစိုက်စခန်းတွင် သစ်ရွက်စိမ်းများနှင့် အသီးများဖြင့်ပြည့်နေသောဇီးသီးပင်တစ်ပင်သည် ၎င်း၏အကိုင်းအခက်များကို ကွေးညွှတ်ထားသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်ထောင့်တွင် နှစ်လေးရာသီဇီးသီးပင်တစ်ပင်သည် တိတ်တဆိတ်ပွင့်နေသည်။ ၎င်း၏အမည်အတိုင်း ဤပန်းသည် ရာသီဥတုမရွေး အမြဲတမ်းမွှေးကြိုင်နေသည်။
ဇီးပွင့်၏ကြည်လင်သောအနံ့နှင့် အသီး၏ကြွယ်ဝသောအနံ့သည် ခြံဝင်းကို ပြည့်နှက်နေသည်။
အပြာရောင်အုတ်ခဲများနှင့် မီးခိုးရောင်ကြွေပြားများဖြင့် အဓိကအခန်းသုံးခန်းကို ကြည့်ရှုကာ လီကျယ်ရှန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့်ဇီးသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကာ ကျေနပ်မှုဖြင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။”
“သူတော်စင်မိန်းမပျိုက ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝနိုးထနေခဲ့သည်။ လျင်မြန်စွာဆေးကြောပြီးနောက် သူသည် ရိုးရှင်းသောဝတ်ရုံတစ်ထည်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ၎င်း၏ရင်ဘတ်သည် အနည်းငယ်ပွင့်လာခဲ့သည်။
အပြာရောင်ကျောက်များဖြင့် ခင်းထားသော မြေပြင်သည် ဇီးသီးများ၏ချိုမြိန်သောအနံ့ဖြင့် စိမ့်ဝင်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။
“ငါသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်းကို နားလည်ပြီးကတည်းက သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့်တိုက်ခိုက်ခြင်းအတွက်သာ အမြဲအသုံးပြုခဲ့ပြီး နူးညံ့သောလေနှင့်တောက်ပသောလအတွက် မည်သည့်အခါကမျှ မကခဲ့ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ခြေချောင်းများဖြင့် ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်ရှိ အစက်အပြောက်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ထိလိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် တိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခြံဝင်း၏ဗဟိုသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။
ကြာပန်းစိမ်းဓားအား သူ၏လက်ဝါးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာကိုင်ထားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူဘာမှမလုပ်ရသေးချိန် အေးခဲသောဓားအစွမ်းအစများသည် မိုးရေချိန်ကဲ့သို့ ရွာသွန်းကာ စတုရန်းမီတာတစ်ရာရှိခြံဝင်းကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံလိုက်သည်။
သူ၏ဓားလှုပ်ရှားနည်းသည် ချောမွေ့စွာစီးဆင်းနေပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုများသည် ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ပေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကြယ်တစ်ပွင့်၏အလင်းတန်းကို ဆွဲချပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေခဲနှင့်မီးကိုရောစပ်ကာ တောက်ပသောဓားအလင်းကို ပေါက်ကွဲထွက်စေပေသည်။
ဓား၏အစွန်းသည် လေထုကိုထိုးဖောက်ကာ မှုန်ဝါးသော်လည်း ထက်မြက်သောအသံကို ထုတ်လွှတ်၍အိမ်ရာဘောင်ပေါ်ရှိ ကြေးခေါင်းလောင်းများကို တီးခတ်စေခဲ့သည်။
ချွေးများ သူ့ပါးပြင်များပေါ်သို့ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။ မြေကြီးပေါ်သို့မကျမီတွင် ၎င်းကိုဝန်းရံထားသော ထက်မြက်သောဓားအစွမ်းအစဖြင့် မီးခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ပိုမိုပျော်ရွှင်စွာ ဓားအသုံးပြု၍ကခဲ့သည်။ မှိန်းဝါးနေသောဓားအရိပ်များအလယ်တွင်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးခဲသောသတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် အားလုံးကို မွမ်းမံပြီး သန့်စင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သုံးပေခြောက်လက်မရှိသောဓားသွားအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။
သူ၏ဓားသည် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုချောမွေ့လာပြီး တားဆီးမှုမရှိတော့ပေ။
“ဓားတစ်ချောင်းသည် သတ်ဖြတ်ရန်လက်နက်ဖြစ်သော်လည်း အချိန်တိုင်းသွေးရန် လိုအပ်သည်။”
“ဓားနည်းများနှင့် အနေအထားများကို အမြဲပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းဖြင့်သာ တစ်စုံတစ်ဦးသည် ၎င်း၏သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်ပြီး ဓားကို တကယ်ကျွမ်းကျင်စွာကျွမ်းကျင်စေနိုင်သည်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားရှည်ကို ရေပြင်ညီဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ဓား၏စွမ်းအားက မြေကြီးပေါ်မှာ ပုံထားတဲ့ ပန်းရောင်ဇီးပွင့်ပွင့်တွေကို နှိုးဆွလိုက်ကာ ရုတ်တရက် ပန်းပွင့်များသည် အိပ်မက်ဆန်စွာ နှင်းဆီမိုးရွာသွန်းသကဲ့သို့ ကွာကျခဲ့သည်။
ဓား၏စွမ်းအားသည် ၎င်း၏အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရေခဲကျိုးသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သောအသံတစ်ခုသည် လီကျယ်ရှန်း၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။ ယခင်ကထက် ကြီးမားသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအား၏တိုးမြှင့်မှုသည် ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။
ဝိဉာဉ်စွမ်းအား - အဆင့် ၃၀။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကို ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ ဝိုင်ကိုအကြီးအကျယ်သောက်လိုက်သည်။
သူ၏မျက်လုံးများသည် အေးခဲသောကြယ်များကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ဇီးပင်အောက်ရှိ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာထိုင်နေသည်။
“အဆင့် ၃၀...”
“ဝိဉာဉ်ကွင်းအသစ်အတွက် သားရဲကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် အချိန်ရောက်ပြီ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည်၏လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များနှင့် ကိုက်ညီရန် အသေးစိတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို မူလကစီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်၊ ပထမဆုံးဝိဉာဉ်စွမ်းရည်နှစ်ခုစလုံးသည် နှစ်တစ်ထောင်သာကန့်သတ်ထားသောကြောင့် ထိုအစီအစဉ်ကို လုံးဝဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။
“ကျောက်ဝူကျိနှင့်တိုက်ပွဲ...”
“ဒါက ငါ့ကာကွယ်မှုမှာ အားနည်းချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်တယ်။”
“ဒါက နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အဆုံးစွန်သောတိုက်ခိုက်ရေးဓားနည်းလမ်းရဲ့လမ်းကြောင်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။”
“ငါ့မှာ ဓားတိုက်ကွက်အများကြီးရှိပေမယ့် ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်းကို လုံးဝမကျွမ်းကျင်သေးပါဘူး။ ငါ့ဓားရဲ့စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ပေးမယ့် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို ရှာသင့်လား။”
“ဟေး၊ ကောင်းပြီ တောအုပ်ထဲသွားပြီး ဘယ်ဝိဉာဉ်သားရဲက ငါ့ဓားနဲ့ကံကြမ္မာဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်မယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဖို့အကောင်းဆုံးပဲ။”
နောက်တစ်နေ့။
လီကျယ်ရှန်းသည် ခြံဝင်းအတွက် လိုအပ်သောပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် ရွယ်ချင်းဟော်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
ငါးပူတင်းနှင့် မြွေဟောက်လှံတို့သည် မီးအိမ်ကဲ့သို့ထက်သောမျက်လုံးများဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို ဖြတ်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာအော်ဟစ်ခဲ့သည်။
“မင်း...မင်းအဆင့် ၃၀ လား။”
လီကျယ်ရှန်းပြုံးပြီးခေါင်းညိတ်ခဲ့တယ်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ရှေ့တွင်ရှိသော ရှေးဟောင်းပိုးသားဝိုင်စားပွဲ၏မျက်နှာပြင်ကို သူမ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ခြံဝင်းတွင် အမြဲတမ်းဝိုင်သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ကျောက်ခုံများနှင့် စားပွဲများသည် အေးခဲပြီး မသက်မသာဖြစ်နေသဖြင့် ပိုကောင်းသောအရာများဖြင့် အစားထိုးရန် လိုအပ်သည်။
သူမနူးညံ့စွာမေးမြန်းခဲ့သည်။
“တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည်အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှာတွေ့ပြီလား။”
လီကျယ်ရှန်းရယ်မောပြီးပြောသည်။ လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိရုံနဲ့ အရာအားလုံးအစီစဉ်အတိုင်းသွားမယ်လို့ အာမခံချက်မရှိပေ။
“ကြယ်တောအုပ်ကိုရောက်တဲ့အခါ ပြောပြမယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သစ်ကြံပိုးဝိုင်စားပွဲအတွက် ပေးချေပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဝိဉာဉ်ဆရာနောက်တစ်ယောက် ငါနဲ့အတူလိုက်စရာလိုလား။”
“မလိုအပ်ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းလက်ကိုလှုပ်လိုက်သည်။
“ပြင်ပလူတွေနဲ့ ခရီးသွားရတာ ငါ့ကိုချုပ်ချယ်စေတယ်။”
“အိုကေ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်းနားလည်ကြောင်းသိသောကြောင့် နောက်ထပ်မပြောတော့ပါ။
လိုအပ်သမျှအားလုံးကို ဝယ်ယူပြီးနောက်။
နှစ်ယောက်စလုံးက မြို့တော်ရဲ့ အရှေ့ဆင်ခြေလျှောဘက်ကို ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။
သို့သော် လီကျယ်ရှန်းသည် အာရုံစိုက်ခြင်းမရှိပါ။
လူအုပ်ထဲတွင်၊ ခရီးနှင့်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားမျက်ရည်များဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။