အခန်း (၅၀)

အိမ်အတွက် လိုအပ်သမျှ ပြင်ဆင်ထားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ရွယ်ချင်းဟော်၊ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ထျန်းဒိုကောလိပ်မှ လေးယောက်ကို ထမင်းအတူစားရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ဤသည်အား အိမ်သစ်ပြောင်းရွေ့သည့်အတွက် ကျင်းပသည့် အခမ်းအနားဟု မှတ်ယူရပေမည်။

ထိုကြောင့် လီကျယ်ရှန်းက ဤလူများဖြင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသခင်လေးနှင့် သခင်မလေးများသည် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် မ’မဘဲ သူ့၏ စစ်မြေပြင်ပမာ အမှိုက်များအား မသွားခင် ရှင်းလင်းသွားပေးခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူတို့ကို တံခါးဝသို့ တစ်ဦးချင်းစီပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

လူအားလုံးထွက်ခွာသွားပြီးနောက်...

သူသည် ပိုးစာလက်ကိုင်ထိုင်ခုံထဲသို့ ပျင်းရိစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဇီးပန်းပွင့်များအောက်ထိုင်ရင်း ခဏခဏဝိုင်သောက်လိုက်ရင်ဖြင့် ဤဘဝ၏နောက်ဆုံးမွေ့လျော်မှုဟု ခံစားရသည်။

သူ ဇီးသီးအား ဝါးနေလိုက်သည်။

လူက အရက်ရှိန်ကြောင့် ငိုက်မြည်းလာချိန်တွင်

သူ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ဓားရှည်နှစ်ချောင်း၊ ထိတွေ့ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ ထွက်လာကာ သူ၏အပေါ်ရှိ ဇီးပွင့်များကို ပွင့်ချပ်လွှာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

“နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်လား”

“ငါတစ်ခုခုမှားခဲ့ပြန်တာလား”

ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခံရခြင်း၏ အတွေ့အကြုံမှ သင်ယူပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်း၏တုံ့ပြန်မှုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းထရပ်လာပြီး ခြံဝင်းနံရံကို ဖြတ်ကျော်ပြေးရန် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူလုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အချိန်တွင် မှုန်ဝါးသော်လည်း ရင်းနှီးသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ့နောက်ကျောမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ ရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီး....

အမှောင်ရိပ်တစ်ခုက ပစ်လွှတ်ခံလိုက်ရသော မြှားပမာ သူ့ဆီသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကြာပန်းစိမ်းဓားကို ဆွဲယူတော့မည့်အချိန်မှာပင် ချဉ်းကပ်လာသော စွမ်းအားသည် အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုရှင်းလင်းပြတ်သားလာသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ကာကွယ်မှုအားလုံးကို လျှော့ချလိုက်သည်၊ ရှောင်ဖယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခုခံခြင်းမရှိဘဲ မှောင်မိုက်သောပုံရိပ်သည် သူ့အား တိုက်ခိုက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မှောင်မိုက်သောပုံရိပ်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလူသည် အမည်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာကို အမည်းရောင်မျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ထက်မြက်သော လက်သည်းကို လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖိထားသော်လည်း ရှေ့သို့တိုးလာခြင်း မရှိချေ။

လီကျယ်ရှန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သည်။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏မျက်လုံးထဲသို့ တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း...

ဖြည်းဖြည်းချင်း...

တဖြည်းဖြည်း မျက်ရည်များက တစ်ဖက်လူ၏ မှောင်မိုက်သောမျက်လုံးထဲတွင် ပြည့်လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏လက်သည်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏လက်မောင်းကို ဖွင့်လိုက်ကာ လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်တိုးသွားပြီး သူမ၏လည်ချောင်းထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုရောနှောနေသော ညည်းတွားသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ နောက်ဆုံးတော့... မင်းကိုပြန်တွေ့ရပြီး”

ဤအချိန်တွင် အခြားရှီလိုင်ခဲ့ ၆ ယောက်သာရှိပါက ကျူကျူချင်းကို ဤကဲ့သို့မြင်ရသောအခါ တစ်ဦးချင်းစီ၏မေးရိုးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်။

ကျူကျူကျင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်ပြီး နှုတ်မှမပြောတတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ပြင်းထန်သောဘက်တစ်ဖက်ခြမ်းရှိသည်။

နွေးထွေးသော၊ မွှေးကြိုင်သော၊ နူးညံ့သောခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့လက်မောင်းအပြည့်ပင်။

လီကျယ်ရှန်းမူကား ဖုန်မှုန့်၏အနံ့ကို ရှူမိလေသည်။

သူသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ၏ကြည့်ရှုမှုသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ လူ၏ဆံပင်တွင် ကပ်နေသော မြက်ပင်ငယ်လေးများကို ဖြတ်သွားပြီး ကျူကျူကျင်း သည် ထျန်းဒိုမြို့သို့ တစ်ကိုယ်တည်းလာရန် မည်မျှဒုက္ခခံခဲ့ရသည်ကို မှန်းဆနိုင်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူသည် မိန်းကလေး၏တုန်လှုပ်နေသော သွယ်လျသောပခုံးများကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။

“ကျူကျင်းအစ်မ၊ ကြာပြီ။”

တစ်ခဏအကြာ။

ကျူကျူကျင်း၏မျက်နှာက နီမြန်းသွားပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ရင်ခွင်မှ နူးညံ့စွာထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်မတကယ်တော့ ဒီမနက်က ထျန်းသုံ့မြို့ကို ရောက်တယ်။”

“မင်းကို မင်းရဲ့မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ကောင်းကောင်းအချိန်ဖြုန်းနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကို အနှောင့်အယှက်မပေးချင်ဘူး။”

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းဘယ်လောက်ပျော်နေတယ်ဆိုတာ တွေ့လိုက်တော့... ငါမင်းအတွက်ပျော်တယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏လက်ကိုကိုင်ဆွဲလိုက်ပြီး ဇီးပန်းပင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စင်ကြယ်သောစမ်းရေဝိုင်အိုးကို ယူပြီး သူမအတွက် ခွက်ပြည့် ငှဲ့လိုက်သည်။။

“ကျူကျင်းအစ်မရဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဒူဂူယန်ကို ပေးခိုင်းစေခဲ့တဲ့ဝိုင်ကို ငါသောက်ပြီးပြီ၊ အရသာကောင်းတယ်။”

“ဒါက ငါခုလတ်တလော ချက်လုပ်ထားတဲ့ဝိုင်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စမ်းကြည့်ပါ။”

မိုးပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များ ဖန်ခွက်အစွန်းမှ မြင့်တက်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

ဝိုင်၏ ကြွယ်ဝပြီး ပွင့်လင်းသောအနံ့သည် ချက်ချင်းခြံဝင်းကို ပြည့်သွားခဲ့သည်။

ကျူကျူကျင်းသည် သူမ၏အနည်းငယ်ခြောက်သွေ့သောနှုတ်ခမ်းများကို မသိစိတ်ဖြင့် လျက်လိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ဝိုင်သည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ရမည်။

“ဒါဆို ငါ မယဉ်ကျေးနေတော့ဘူး”

သူမသည် မတတ်နိုင်ဘဲ သူမဦးခေါင်းကို မြှောက်ပြီး သောက်လိုက်သည်။

“ဟမ်...”

ဝိုင်က လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

သူမ၏ ဖြူဖျော့သောမျက်နှာသည် မြင်နိုင်သည့်အမြန်နှုန်းဖြင့် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

သူ၏မှောင်မိုက်သောမျက်လုံးများပင် မှုန်ဝါးသောမြူဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

“ကောင်းတယ်...ကောင်းလိုက်တဲ့ဝိုင်...”

ကျူကျူချင်း၏ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသော သဘာဝအသွင်အပြင်မှာ သူမ အရက်မူးနေသည့် အချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကိုလှုပ်ပြီး ပြုံးခဲ့သည်၊ ထို့နောက် သူ၏ဖန်ခွက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်သောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

ထိုနေ့က ဒူကူယန်နှင့် သူ့စကားပြောဆိုမှုသည် ရုတ်တရက်သူ၏စိတ်ထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“မင်းကို တခြားဘာပြောသေးလဲ။”

“ သူမက မင်းကိုကြိုက်တယ်၊ နောက်တစ်ခါသူမကိုမြင်ရင် သူ့ကိုနမ်းစေချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိုင်အိုးကို ချလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိသော သူသည် ဤအချိန်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

“ကျူကျင်း အစ်မ...”

“အင်”

ကျူကျူကျင်းသည် သူမ၏မှေးမှိန်နေသောမျက်လုံးများကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

“ဒါ မကောင်းဘူးထင်တယ်။”

“ဘာမှားနေလို့လဲ။”

သူမထံမှ အရက်နံ့ထွက်ပြီး သူမ၏အသံသည် မှေးမှိန်နေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်လိုက်ပြီး ဒူဂူယန်ကြေညာထားသည့် စကားလုံးများကို တိုက်ရိုက်ထပ်ခါထပ်ခါပြောရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ကျူကျူကျင်းသည် ဤစကားကိုကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။

ချက်ချင်း၊ သူမ၏ပါးပြင်များ သွေးထွက်နေသကဲ့သို့ နီမြန်းလာပြီး နားရွက်နှင့်လည်ပင်းများပင် အနီရောင်ထင်လာသည်။

“ငါ...ငါ ဘယ်တော့မှ ဒီလိုမပြောခဲ့ဘူး။”

“ငါ...ငါသူ့ကို ဝိုင်အနည်းငယ်ယူလာခိုင်းခဲ့တယ်...ငါ တကယ်ပဲ ဒီလိုမျိုးမပြောခဲ့ဘူး။”

လီကျယ်ရှန်းသည် မတတ်နိုင်သောအပြုံးတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ပြီးပြည့်စုံသောနည်းလမ်းဖြင့် နားလည်ခဲ့သည်။

သူသည် ဒူဂူယန် လက်ချက်ခံရကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကျူကျူကျင်း ရှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သင့်သောလီကျယ်ရှန်းသည် ပြုံးရယ်ကာ သက်သာရာရစေရန် ပြောကြားခဲ့သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျူကျင်းအစ်မ၊ ဒူဂူယန်က ရူးနေတာ”

“မင်းဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။”

“ဟမ် မင်း။”

ကျူကျူကျင်းသည် နူးညံ့သောအသံဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

သို့သော် လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်မပါသောသဘောထားသည် သူမအား မသက်မသာခံစားရစေခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲရှိ အထုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏အောက်နှုတ်ခမ်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ကိုက်လိုက်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း...”

“ဒီမှာ ရေချိုးလို့ရမလား။”

လီကျယ်ရှန်းသည် အဓိကအိမ်၏ဘေးရှိ ကြော့ရှင်းသောဘေးခန်းသို့ ညွှန်ပြခဲ့သည်။

“ဟိုမှာ ရေလှောင်ကန်ရှိတယ်၊ သဘာဝအပူစွမ်းအားကို ဆွဲထုတ်ပေတဲ့ နွေဦးအပူပေးကျောက်တွေလည်း ရှိတယ်။”

“ကျွန်တော်ဒီ‌ရောက်တာ မကြာသေးဘူး၊ နှစ်ကြိမ်ပဲသုံးဖူးတယ်။ ကျူကျင်း အစ်မ စိတ်မရှိရင် သုံးပါ။”

“အင်”

ကျူကျူကျင်း သည် မကြားနိုင်လောက်အောင် နိမ့်သောအသံဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး သူမ၏အထုပ်ငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အိမ်ငယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

စိတ်ထဲမှာ အာရုံပျံ့လွင့်မှုမရှိဘဲ လီကျယ်ရှန်းသည် အိမ်သေးလေးကို ကျောခိုင်းကာ ဇီးပင်နှင့် မှီနေလျက် ဝိုင်တစ်ငုံနှင့် ဇီးသီးတစ်လုံးဖြင့် လုံးဝအေးဆေးစွာ မွေ့လျော်နေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်။

လီကျယ်ရှန်းသည် အရက်အနည်းငယ်သောက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်။

နူးညံ့သောပန်းရနံ့တစ်ခု နောက်ကျောမှ တိတ်တဆိတ်လာသည်။

ကျူကျူကျင်း၏အသံသည် မသေချာမရေရာနှင့် အရှက်သည်းစွာဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏နောက်ကွယ်မှ နူးညံ့စွာမြည်လာသည်။

“လီကျယ်ရှန်း...”

“မင်း...မင်းငါ့ကိုကြည့်ဖို့ နောက်လှည့်လိုက်ပါ...”

အသံကိုကြားသောအခါ လီကျယ်ရှန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏မျက်စိထဲသို့ မြင်ကွင်းပေါ်လာသော်လည်း သူ၏မှတ်ဉာဏ်တွင် မပျောက်မပျက်နိုင်သော အမှတ်တံဆိပ်ကို ချန်ထားနိုင်သည်။

ကျူကျူကျင်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အမည်းရောင်အဝတ်များသာဝတ်ဆင်ထားလေ့ရှိပြီး ယခုတွင်မူ မီးခိုးရောင်မိုးတိမ်ကဲ့သို့ပုံပေါက်သော ခရမ်းရောင်ရှည်ရှည်ဝတ်ရုံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ထက်မြက်သော ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် ယခုအနည်းငယ်နိမ့်ကျလာပြီး ၎င်းတို့၏ထူထဲသောရှည်လျားသောမျက်တောင်များသည် နေဝင်ချိန်ကဲ့သို့ အရိပ်များကျနေကာ ရှားပါးသောနူးညံ့မှုကို ဖော်ပြသည်။

သူမသည် ဤဝတ်စုံဖြင့် အလွန်မသက်မသာဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ခါးတွင်ရှိသော လက်နက်ကိရိယာအိတ်ကို လှမ်းယူသော်လည်း နူးညံ့သောဇီးပန်းများကိုသာ ထိမိခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ကြည့်ရှုမှုကို ခံစားရခြင်း၊ ထိတွေ့နိုင်သောအပူကို သယ်ဆောင်သည်ဟု ထင်ရသော ကြည့်ရှုမှုသည် ကျူကျူကျင်း၏နှလုံးသားကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သူမသည် သူမ၏ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်နေသောအသံဖြင့် ပြောသည်။

“လီကျယ်ရှန်း...”

“မင်း...မင်းက ခရမ်းရောင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်...”

“ရှင်...ရှင်ကြည့်ရတာ မကောင်းဘူးဆိုရင်...ငါချက်ချင်းသွားပြောင်းမယ်...”

“မလုပ်ပါနဲ့။”

လီကျယ်ရှန်းသည် အစတွင် သူ့ကိုရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းသဘောတူညီခဲ့သည်။

“သူကလှတယ်၊ ကျူကျင်းအစ်မက တကယ်ကို အရမ်းလှတယ်။”

ကျူကျူကျင်းသည် သူမ၏ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး မူလက သူမ၏ဆံပင်ကို ချည်နှောင်ထားသော သရဖူကို ခရမ်းရောင်ကျောက်မျက်ရှည်နှစ်ချောင်းဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။

သူမလှုပ်ရှားသောအခါ ကျောက်မျက်ရှည်ငယ်လေးများသည် ၎င်းတို့ကျဆင်းလာစဉ် တီးခတ်သံများထွက်လာသည်။

သူမ၏ အကြည့်...

၎င်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ပြုံးနေသောမျက်လုံးများထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏နားရွက်ထိပ်များပေါ်ရှိ မှုန်ဝါးသောအနီရောင်သည် ဇီးပွင့်များကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ခါးတွင်ရှိသော ရတနာအိတ်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပုတ်လိုက်ပြီး ထိုအိတ်အထဲမှ မသေမျိုးဆေးအပင်နှစ်ပင် ထုတ်ယူခဲ့သည်။

“ကျူကျင်း အစ်မ၊ ကျွန်တော့် စကားတွေကို သေချာ မှတ်ထားပါ”

“လက်ဆောင်အနေနဲ့ ဒါကို ပြန်ပေးမယ်”