နှိမ့်ချမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှု

နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော စုန့်ရှောင်ချင်းမှာ သူမ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးချင်နေသော ဇနီးမောင်နှံက သူမကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီမှန်း လုံးဝမသိလိုက်ပေ။

သူမသည် ညနေ ၅ နာရီကျော်အထိ အိပ်ပျော်သွားပြီး အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် “ကလေးလေး ”သီချင်းသံစဉ်များကို ကြားနေရ၏။

နိုးလာပြီးနောက် သူမသည် အိမ်ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မျက်နှာသစ်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ချန်းချန်းလေးမှာလည်း နိုးနေပြီဖြစ်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်း ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်းပင် ကလေးမလေးက သူမဆီသို့ ပြေးလာကာ “ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကိစ္စရှိလို့တဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်း ကြောင်သွားသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလည်း ဒီကလေးမလေး ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကိစ္စရှိတယ်လို့ ပြောပြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ။

“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ”

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချန်းချန်းကို မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကလေးမလေးမှာ သူမ၏ မေးခွန်းကို နားမလည်ဘဲ “ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကိစ္စရှိလို့တဲ့” ဟုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းနောက်မှ ပေါ်လာပြီး “ရှောင်ချင်း ငါ့အိမ်မှာ နောက်တစ်ညလောက် ထပ်အိပ်ပါဦး။ ငါနဲ့ လုအန်းကျီ ခဏနေရင် အပြင်သွားစရာရှိလို့၊ ချန်းချန်းလေးကို ကြည့်ပေးဖို့ နင့်အကူအညီ လိုတယ်” ဟု ဆိုသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ညဘက်ကြီး ဘယ်တွေသွားမလို့လဲ၊ နင်တို့နှစ်ယောက် ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် ငါ့ကို အိမ်မှာ ကလေးထိန်းခိုင်းမလို့လား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက မျက်စောင်းထိုးကာ “ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ! ကျုံ့ပေါ်က ဟိုင်တူးမှာ ရောက်နေတာ။ သူက ဆရာ ဝမ်ကျန်းဖင် နဲ့အတူ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်တစ်ခုမှာ ပါဝင်နေတာမို့ တို့တွေကို လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ထားလို့ပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။

ထိုအခါမှ စုန့်ရှောင်ချင်း စိတ်နည်းနည်း ပြန်သက်သာသွားပြီး လက်ကာပြကာ “အေးပါ၊ အေးပါ၊ သွားကြ။ ငါ အိမ်မှာ ချန်းချန်းလေးနဲ့ပဲ ‘ချိန်းတွေ့’ လိုက်တော့မယ်” ဟု ဆို၏။

ချန်းချန်းလေးကတော့ တခစ်ခစ် ရယ်နေတော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ ညနေ ၆ နာရီကျော်သောအခါ စုန့်ရှောင်ချင်းနှင့် ချန်းချန်းအတွက် ညစာ အဆင်သင့် လုပ်ပေးပြီးမှ လုအန်းကျီနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လုအန်းကျီက ကားမောင်းပြီး ကျန်းဆူရှင်းက လမ်းညွှန်ပေးရာ နာရီဝက်ကျော်အကြာတွင် နန်ကွမ်း ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

‘ကျူးရှန်း စံအိမ်’ ၏ ကားပါကင်တွင် ကားရပ်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

နွေလယ်ခေါင် ကျော်ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် သစ်ပင်ပန်းမန်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ် အေးမြနေသည်။ ဤနေရာတွင် ပို၍ပင် သိသာလှသည်။

လေပြေညင်းလေး တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ပင်ရိပ်များ လှုပ်ခတ်နေသည်မှာ သူတို့ သွားရမည့်လမ်းကို ညွှန်ပြနေသယောင် ရှိသည်။

ဝန်ထမ်းသည် “ဝမ်ယွမ် ပါဗီလီယံ” ဟု ရေးထားသော အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တံခါးခေါက်ပြီး ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အထဲတွင် ကျုံ့ပေါ်နှင့် ဝမ်ကျန်းဖင်တို့မှာ ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် ကျုံ့ပေါ်က ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး အမြန်ထိုင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ထို့နောက် ဟင်းမှာရန် မီနူးကတ်ယူလာဖို့ ဝန်ထမ်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

ကျုံ့ပေါ်၏ မန်နေဂျာ မာဖန်းမှာ ယခုတစ်ခေါက် မပါလာဘဲ ကျုံ့ပေါ် တစ်ယောက်တည်းသာ လာခြင်းဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

မထိုင်မီ ကျန်းဆူရှင်းက ဝမ်ကျန်းဖင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည် - “ဆရာဝမ် မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”

“မတွေ့တာ ကြာပြီ။ မင်း ကြည့်ရတာ ကျန်းမာပုံရတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း အနားယူခဲ့တဲ့ ဘဝက တော်တော်လေး အဆင်ပြေပုံပဲ”

ဝမ်ကျန်းဖင်က ပြုံးလျက် ပြောပြီးနောက် လုအန်းကျီဘက် လှည့်ကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည် - “မစ္စတာလု... ရှင့်အကြောင်း ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ။ အခုမှပဲ ‘ဖုန်းမြည်သံ ဘုရင်’ လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ရှင့်ကို လူချင်းတွေ့ခွင့်ရတော့တယ်၊ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ ”

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည် - “ဆရာဝမ် ကျွန်တော့်ကို မမြှောက်ပါနဲ့ဗျာ။ ဒါတွေက အပျော်သဘော လုပ်ခဲ့တာတွေပါ၊ ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

လုအန်းကျီက ငွေကြေးပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်လပ်ခွင့်ရပြီဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ နားထဲမှာ ကြားနေရသေးသည်၊ အခုကျတော့ အပျော်သဘော လုပ်ခဲ့တာတဲ့ ဒီလူက နှိမ့်ချနေတာလား၊ ကြွားနေတာလား။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ကျန်းဖင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည် - “အပျော်သဘော လုပ်တာတောင် ဒီလောက် ဆန်းသစ်နေရင် ရှင်သာ အလေးအနက်ထား လုပ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြဖို့ ကောင်းလိုက်မလဲ

ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ဖောက်နိုင်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေပြီ။ ‘ခရစ်တော်မပေါ်မီက အချစ်’ သီချင်းက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစတိုင်အသစ်က ပိုပြီး ခရီးပေါက်နိုင်မယ့် ပုံစံမျိုးပဲ။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါဦး”

လုအန်းကျီက “အခုလို အားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝမ်။ ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည် - “ခဗျား သီချင်းရေးတဲ့အခါကျတော့ အခုလို နှိမ့်ချနေပုံနဲ့တော့ မရဘူးနော်”

လုအန်းကျီ ရယ်လိုက်သည်။

ကျုံ့ပေါ်က “ကြည့်ရတာ ဆရာလုနဲ့ ဆရာဝမ်က စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်နေကြတာ ကြာပြီမို့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေကြပုံပဲ။ ဆရာဝမ်နဲ့ အမဆူရှင်းကလည်း အရင်ကတည်းက သိကြတာဆိုတော့ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးနေဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ် ဝန်ထမ်းက မီနူးကတ် ယူလာပြီး အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဧည့်ဝတ်ပြုရင်း ဟင်းမှာလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ လေးယောက် ဆက်လက် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်နှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့က အရင်က အကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောကြပြီး၊ ဝမ်ကျန်းဖင်က လုအန်းကျီနှင့် ဂီတအကြောင်း ဆွေးနွေးသည်။ ကျုံ့ပေါ်ကတော့ တကယ့်ကို နှိမ့်ချတဲ့ ပုံစံဖြင့် စကားဝိုင်းကို ထိန်းညှိပေးနေသည်။

စကားပြောနေစဉ် ဟင်းပွဲတွေ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ရောက်လာရာ ဝမ်ကျန်းဖင်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - “ဒါနဲ့ ငါတကယ် သိချင်နေတာ၊ ဆူရှင်း။ ဒီလို ပါရမီရှင်ကြီးကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ ပြောပြလို့ ရမလား”

လုအန်းကျီက “ဘာပါရမီရှင်လဲ ဆရာရယ်၊ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်က လက်ကာပြရင်း - “နှိမ့်ချမနေပါနဲ့တော့ တို့လောကက တကယ့် ပါရမီရှင်တွေက ဒီလိုမျိုး နှိမ့်ချမနေတတ်ကြဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ကျုံ့ပေါ်ကလည်း ဝင်ပြောသည် - “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ဆရာလုက ဒီလောက် တော်တာပဲ၊ ဘာလို့ နှိမ့်ချနေမှာလဲ၊ ဒီလောကက ပါရမီရှင်ကြီးတွေဆိုတာ အောက်ခြေလွတ်နေတတ်ကြတာ၊ ကျွန်တော် သီချင်းတစ်ပုဒ် တောင်းဖို့ကိုတောင် အခါခါ အငြင်းခံခဲ့ရတာလေ”

လုအန်းကျီ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိသဖြင့် ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်က ကျုံ့ပေါ်ကို နောက်ပြောင်လိုက်သည် - “မင်းက ငါ့ကို ခနဲ့ ချင်နေတာလား”

ကျိုးပေါ်က အမြန်ပြန်ပြောသည် - “မလုပ်ရဲပါဘူး၊ မလုပ်ရဲပါဘူး! ပါရမီရှိတဲ့သူတွေက အောက်ခြေလွတ်တာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်လို သီချင်းဆိုတတ်ရုံပဲ ရှိပြီး ပါရမီမရှိတဲ့သူကတော့ အဲ့ဒီလို မလုပ်ရဲပါဘူး။ ဒါက အစွမ်းအစပေါ်မှာပဲ မူတည်တာလေ”

ဝမ်ကျန်းဖင်က “ငါက မင်းကို တမင် လျစ်လျူရှုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက အိုနေပြီလေ၊ ပါရမီတွေလည်း ခန်းခြောက်နေပြီ၊ စိတ်ကူးသစ်တွေလည်း သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် ငါရေးတဲ့ သီချင်းကိုပဲ ကြည့်လေ၊ မစ္စတာလုက ကျော်တက်သွားတာ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “ဒါက ကံကောင်းလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်က “အရည်အချင်းက အရည်အချင်းပဲ၊ ကံကောင်းတာဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ရှောင်ကျုံ့ နောက်ဆို သီချင်းလိုချင်ရင် မစ္စတာလုဆီမှာပဲ တောင်းတော့။ ငါတို့လို လူအိုကြီးတွေက ခေတ်မမီတော့ဘူး...”

ထို့နောက် သူက လုအန်းကျီကို ပြောသည် - “မင်းကို နာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်ရင် စိတ်မဆိုးဘူးမလား ‘မစ္စတာလု’ လို့ အမြဲခေါ်နေရတာ တော်တော်လေး စိမ်းနေသလိုပဲ”

လုအန်းကျီက “စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဆရာဝမ် အဆင်ပြေသလို ခေါ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်က “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အန်းကျီ လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်”

ဘေးနားက ကျန်းဆူရှင်းမှာတော့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စေ့ထားမိသည်။ သူမတောင် သူ့ကို အဲ့ဒီလောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး မခေါ်နိုင်သေးဘူး... ကျုံ့ပေါ်က “ဒါဆို ဆရာလု နောက်ဆို ကျွန်တော် သီချင်းလိုချင်လို့ လာခဲ့ရင် မငြင်းပါနဲ့ဦးနော်” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “အဲ့ဒါကတော့ ငါ့မှာ စိတ်ကူးရှိမရှိနဲ့ ပါရမီတွေ ခန်းခြောက်မနေဖို့ပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်နှင့် ကျုံ့ပေါ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်က မူလ အကြောင်းအရာကို ပြန်ကောက်သည် - “ဒါနဲ့ ဆူရှင်း၊ ခဗျား မပြောရသေးဘူးနော်၊ ဒီလို ပါရမီရှင်ကြီးကို ဘယ်ကနေ ရှာခဲ့တာလဲ”

ကျန်းဆူရှင်းက “သူက စာအုပ်ဆိုင် ပိုင်ရှင်လေ။ တို့က အဲ့ဒီမှာ စာအုပ်သွားဝယ်ရင်း ဖတ်ရင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း သိလာခဲ့တာပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ဒါကတော့ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ လာလမ်းမှာ ကြိုတင်ညှိနှိုင်းထားသည့် ဇာတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန်းဖင် သို့မဟုတ် ကျုံ့ပေါ်က ဤမေးခွန်းကို မေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသဖြင့် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန်းဖင် ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီး - “အော် အန်းကျီက သူဌေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဂီတက ဝါသနာသက်သက်ပဲပေါ့။ တော်လိုက်တာ၊ တော်လိုက်တာ”

လုအန်းကျီက “ဆရာဝမ်က ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး မြှောက်ပင့်နေပြန်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန်းဖင်က ပြုံးလျက် “အန်းကျီ မင်းက ငါ့ကို နှိမ့်ချပြီးပြော နေပြန်ပြီ။ ဘယ်စာအုပ်ဆိုင်လဲဆိုတာ ပြောပြလို့ အဆင်ပြေမလား၊ ငါ အားတဲ့အခါ ဆိုင်ကို လည်ချင်လို့ပါ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း စာဖတ်ရတာ တော်တော် ဝါသနာပါတာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။