အခန်း (၅၁)

လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ထဲတွင် နတ်ပန်းနှစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ထိုအရာထွက်ပေါ်လာချိန်မှာပင် ကျူကျူချင်း၏ မျက်လုံးကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

တစ်ပွင့်မှာ နှင်းဆီဖြူလို ဖြူစင်ပြီး ဖျော့တော့သည့် အစိမ်းရောင်ပင်စည်ရှိကာ သန့်စင်ပြီး ရနံ့သင်းပေသည်။ ကျန်တစ်ပင်မှာ လက်တစ်ဝါးစာရှိပြီး ခွက်ပုံသဏ္ဍာန်ပန်းပွင့် ပွင့်ဖတ်ငယ်ပေါ်မှာ သွေးစက်လိုအနီရောင်အပြောက်လေးရှိကာ ပန်းပွင့်ဖတ်တစ်ဖတ်စီတိုင်းတွင် အနီပြောက်လေးတွေရှိနေပေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ပထမဆုံး ရေညှိရောင်ပင်စည်နှင့် နှင်းဆီဖြူကို ကျူကျူချင်းထံ ပေးလိုက်သည်။

“ဒါကို ‘နာစီဆပ်စ် ကျောက်စိမ်း အရိုးကြွက်သား’လို့ခေါ်တယ်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားတိုးစေပြီး သိုင်းဝိဉာဉ်ကို အားကောင်းစေတယ်။ အထူးသဖြင့် လှုပ်ရှားမြန်ဆန်မှုနဲ့ အမြန်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို မြှင့်တင်တဲ့‌နေရာမှာ ပိုသင့်တော်တယ်။”

“အမကျူ၊ အခု ယူလိုက်ပါ။”

ကျူကျူချင်း၏ မျက်လုံးများ ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ ဤနတ်ပန်းသည် သာမန်မဟုတ်သည့် သက်ရောက်မှုရှိပြီး စိတ်ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားကို ပိုမိုနွေးထွေးစေသည်မှာ လီကျယ်ရှန်းသည် သူမကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

“မင်းကော... မင်းက ဒီထူးခြားတဲ့ နတ်ပန်းကို ပိုပြီးတော့ယူသင့်တယ်”။

လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ နတ်ဆေးပင်ကို ယူပြီးပြီ”။

“ဒီတစ်ခုက အစ်မအတွက် အထူးသီးသန့် ချန်ထားတာ”။

ကျူကျူချင်း တွေဝေနေသည်ကို မြင်သော်လည်း သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဆေးပင်မှာ အရွတ်နဲ့အရိုးကို အာဟာရဖြည့်ပေးပြီး နုပျိုမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ အာနိသင်တွေလည်း ရှိတယ်”။

သူ မပြီးဆုံးသေးမီ...

နာစီဆပ်စ် ကျောက်စိမ်းအရိုးသည် လီကျယ်ရှန်း၏လက်ဖဝါးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျူကျူချင်း၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”။

ကျူကျူချင်း အသံနိမ့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဤသို့မြင်လိုက်ရသော် လီကျယ်ရှန်း၏ အပြုံးသည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။

“နုပျိုမှု” ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို အေးစက်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်တောင်မှ မခံနိုင်ဟု မှန်းဆရပေသည်။

ကျူကျူချင်းသည် နတ်ဆေးပင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီကျယ်ရှန်း ပုံမှန်အားဖြင့် ကန်တော့ခြံထဲတွင် အသုံးပြုသော ဖူတွင်း(ထိုင်ခုံ)ပေါ်တွင် ခြေဖြင့်ထိုင်၍ ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ ဆေးပင်အားစားသုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပျော့ပျောင်းသော အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုသည် ရေပေါ်ရှိ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ သူမကို ဝန်းရံလိုက်သည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလင်းထဲတွင် ပို၍သွယ်လျလာကာ သူမ၏ ဖြူစင်သော အသားအရေသည်လည်း တောက်ပသော အရောင်များဖြာထွက်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် အလင်းစက်ဝန်းသည် မှေးမှိန်သွားပြီး ကျူကျူချင်းသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်နှစ်ခုဟန်ဖြင့် လွင့်မျောနေသော ဇလပ်ပန်းတစ်ပွင့်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားကို ထိမိသည်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

ယခုတွင်…

ကျူကျူချင်း၏ ဝိဉာဉ်စွမ်အားသည် အဆင့် ၃၁ မှ အဆင့် ၃၈ သို့ ခုန်တက်သွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ကျေနပ်အားရလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အမျက်ဒေါသမျှ မရှိပေ။ သူသည် နတ်ပန်းသုံးပွင့်ကို စားသုံးခဲ့သော်လည်း သူ၏ဝိဉာဉ်အင်အားသည် ယခုလောက်များပြားစွာ တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော် နှစ်ပင်သည် သူ့အား ရေခဲစိမ့်ကြောင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို မွေးမြူရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းနှလုံးသစ်ခွ ဓားဝိဉာဉ်သည် ကြာပန်းစိမ်းဓားကို နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ခိုင်မာသည့် အခြေခံနှင့် ကြီးမားသည့် အလားအလာသည် ဝိဉာဉ်စွမ်အား တိုးတက်မှုသက်သက်ဖြင့် ရရှိနိုင်သည်ထက် အများကြီး သာလွန်ပေသည်။

“ကြိုဆိုပါတယ်၊ အစ်မကျူ။”

ကျူကျူချင်းသည် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အောက်သို့ကြည့်လိုက်သည်။ အမာရွတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသားအရေသည် ချောမွေ့ကာနေပေသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို ငေးကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“လီကျယ်ရှန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”။

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးပြီး လက်ခါပြလိုက်သည်။

ကျူကျူချင်းသည် မကြာသေးမီက ကြယ်တာရာသစ်တောထဲတွင် သူ့အား ဓားသွားကင်းမြီးကောက် အုပ်စုကို ဆွဲဆောင်ရန် အသက်စွန့်၍ ကူညီခဲ့ပုံကို သူအမှတ်ရနေသေးသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် သွေးစွန်းထားသည့် ထူးဆန်းသည့် နတ်ပန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခုကျတော့...”။

လီကျယ်ရှန်း၏ အသံသံသည် အနည်းငယ် တင်းကျပ်နေသည်။

“အစ်မကျူယူမယ်ဆိုရင် အဖိုးအခပေးရမယ်၊ အောင်မြင်မယ်လို့လည်း အာမခံလို့မရဘူး”။

“ဒီနတ်ပန်းပင်ကို ‘ရှန့်စီးသွမ့်ဟုန်ချန်’လို့ခေါ်တယ်။ နတ်ပန်းတွေထဲမှာတောင် အဆင့်မြင့်တစ်ခုအဖြစ်သတ်မှတ်ကြတယ်”။

“ဒါ့အပြင် ဒီအပင်မှာ အချစ်ပတ်သက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလည်း ရှိတယ်...”။

“အတိုချုံးပြောရရင် ဒီပန်းက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ သခင်ကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်တယ်။ ခူးတဲ့အခါ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကို တွေးထားရမယ်”။

“အကြွင်းမဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်ပြီး သွေးအန်ပြီး ပန်းအပေါ်ကိုသွေးစက်ချနိုင်မှ ခူးနိုင်မှာဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏သခင်ကို အသိအမှတ်ပြုပြီးတာနဲ့ ဘယ်တော့မှ မညှိုးနွမ်းတော့ဘူး”။

“စိတ်ထဲမှာ မယုံကြည်မှုရှိနေရင်တော့ သွေးအန်သေဆုံးရမယ်၊ ပန်းကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မခူးနိုင်ဘူး”။

“ကျူအစ်မ...”။

လီကျယ်ရှန်းက ကျူကျူချင်း နောက်တစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ...

“ငါကြိုးစားကြည့်မယ်”။

ကျူကျူချင်းက ယုံကြည်ချက်ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များသည် သွေးစွန်းထားသည့် ပန်းသဇင် “ရှန့်စီးသွမ့်ဟုန်ချန်” ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

“အိုကေ၊ မခက်ခဲစေနဲ့”။

လီကျယ်ရှန်းက သူသိထားသည့်အတိုင်း ဤနတ်ပန်းကိုခူးရသည်မှာ မည်မျှခက်ခဲကြောင်း သိသာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ကျူကျူချင်းက အဖြေမပေးဘဲ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ်လည်ပတ်စေကာ သွေးနှင့်လေကို နှလုံးသွေးကြောများဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

သူမ၏ ချယ်ရီသဏ္ဍာန်ပါးစပ်သည် အနည်းငယ်ကွဲသွားသည်။ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးအပြည့် ပူလောင်နေသည့် သွေးများသည် ဖြူစင်သော အပွင့်လေးများပေါ်သို့ ဖြန်းပတ်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကျူကျူချင်းသည် သူမ၏ဘေးနားရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ကောင်လေးကိုသာ မြင်ယောင်မိသည်။

ကြယ်တာရာသစ်တောထဲတွင် သူတို့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သည့် ကသိကအောက်ဖြစ်ခြင်းမှ စတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူငယ်လေး၏ “မနက်ခင်းမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့ရင် ညနေမှာသေရင်တောင် တန်ပါတယ်” ဟုပြောသောအခါ သူ၏စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြသည့်အကြည့်။ ထို့နောက် သူ့အား ဝိုင်းရံထားသော ဓားသွားကင်းမြီးကောက်အုပ်စု၊ ကောင်းကင်ဘုံမှဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားငယ်...

သူတို့ဟာ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သိကျွမ်းခဲ့တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့နှလုံးသား ရေကန်ထဲမှာ လီကျယ်ရှန်းဆိုတဲ့ နာမည်ရေးထိုးထားတဲ့ လှေတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ။

ကြယ်တွေနဲ့ ခွဲခွာပြီးနောက်။

အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူမ ပြန်ဝိုင်အားသောက်ခဲ့သည်။

သောက်နေစဉ် အနည်းငယ်မူးနေချိန်မှာသာ ကြယ်များကြွေကာ လှပသောလထုအောက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်လေး၏ လွတ်လပ်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ပြုံးရိပ်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နိုင်သည်ဟု ထင်ရပေသည်။

သွေးများထွက်ကာ အပွင့်လေးများကို အနီရောင်အဖြစ် စွန်းထင်းစေသည်။ ဖြူစင်သောပန်းသည် တိတ်တဆိတ် လွင့်မျောကျဆင်းလာကာ ကြိုတင်ဆန့်ထားသော သွယ်လျပြီးတုန်ယင်နေသော လက်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင်။ ကျူကျူချင်းသည် သွေးစွန်းထားသော ပန်းကို သူမ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ သွေးများသည် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူမမမြင်ဖူးသေးသည့် ထွန်းလင်းတောက်ပသော ပြုံးရိပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ ကြည့်စမ်း၊ ငါ ခူးလိုက်ပြီ”။

“ကျူအစ်မ၊ ‘ရှန့်စီးသွမ့်ဟုန်ချန်’ ကို တကယ်မယူတော့ဘူးလား”။

လီကျယ်ရှန်းက နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုခဲ့သည်။

ကျူကျူချင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း၊ မလိုအပ်ပါဘူး”။

သူမသည် သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အပွင့်လေးများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ ရှင်းလင်းသောအသံဖြင့် ရှားပါးသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“မင်းပြောတာက ဒါက သူ့သခင်ကို ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ညှိုးနွမ်းမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”။

လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုကောင်းတယ်”။

ကျူကျူချင်း၏ ပြုံးရိပ်သည် နူးညံ့ပြီး ဇွဲရှိသည်။

“ငါက သူ့ကို ငါနဲ့အတူ ထာဝရရှိနေစေချင်တယ်”။

သူမနှလုံးသားထဲတွင် ပြောဆိုခြင်းမရှိသော စကားလုံးများ စီးဆင်းနေသည်။

“မင်းအတွက် ခုန်နေတဲ့ ဒီနှလုံးသားကို ငါအမြဲကြည့်နေမယ်”။

နောက်တစ်ရက်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ကျူကျူချင်းကို သူ့မိတ်ဆွေအချို့အား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်ချိန်တွင် အချိန်များသည်တိုတောင်းလွန်းလှသည်။ မသိမသာနှင့် ကျူကျူချင်းအား နှုတ်ဆက်ရမည့်အချိန် ရောက်လာသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်လမ်းလုံး သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်သွားနေကြသည်။

“ကျူအစ်မ၊ ထျန်းဒိုမြို့မှာ တကယ်ပဲ မနေတော့ဘူးလား”။

“ဟင့်အင်း၊ မလိုအပ်ပါဘူး”။

သူမ၏ မျက်ခွံများ အောက်သို့ကျသွားသောအခါ တောက်ပနေသော မျက်ရည်စက်များထင်ဟပ်နေသည်။

ခွဲခွာရမှာ မည်မျှခက်ခဲပါလိမ့်။

သို့သော် သူ၏ခြေလှမ်းများသည် ပို၍မြန်လာပြီး ပုံသဏ္ဍာန်သည် ပိုပိုဝေးကွာသွားသည်။

သူမသည် လီကျယ်ရှန်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်လိုမည် မဟုတ်ပေ။ သူမလည်း ပိုအားကောင်းလာချင်ပေသည်။

သူနဲ့ ပခုံးချင်းယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့လိုအပ်ပေသည်။

ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော်မှာ သူမ မကြိုက်တဲ့သူတချို့ရှိပေမယ့် ရှောင်းဝူနဲ့ ရုံရုံတို့ဟာ ထူးချွန်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ မိတ်‌ဆွေကောင်းတွေပင်။

“ကောင်းပါပြီ”။

လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ခွဲကွာခြင်းတို့တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်တက်သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ယနေ့ကွဲကွာခြင်းသည် အနာဂတ်တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။

“ကျူအစ်မ၊ ခရီးသွားရင် ဂရုစိုက်ပါ”။

သူသည် ရပ်တန့်ကာ အသံသည် စိုးရိမ်သောဟန်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မှတ်ထားပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ့ကို ပြောပြရမယ်”။

“အင်း”။

ကျူကျူချင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တုံ့ပြန်သည်။

ရုတ်တရက်။

သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး လိပ်ပြာတစ်ကောင်ပျံသကဲ့သို့ လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ နွေးထွေးသောအသက်သည် သူ၏နားကို ဖြတ်ကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ဒူကူယန်က ပြောတဲ့ဟာက...”။

“နောက်တစ်ခါတွေ့ရင်...”။

“ငါ့ကတိအတိုင်း လုပ်မယ်”။

ထို့နောက် သူမသည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး မြင်းကိုစီးကာ လှိုင်းထနေသော ဖုန်မှုန့်များအလယ်တွင် သွယ်လျသော ပုံသဏ္ဍာန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားပြီး အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ရှည်လျားသော ခန်းမထဲတွင် ရပ်နေကာ ဝေးကွာသောနေရာကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။

ထိုပုံသဏ္ဍာန်သည် အမြင်အာရုံမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူသည် ပါးစပ်တစ်ခုလုံး အပြည့်ဖြစ်သည်အထိ အရက်ကို မျိုချလိုက်ကာ စိတ်နှလုံးထဲရှိ ကွဲကွာခြင်းများကို ဆေးကြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရှေ့ဆက်လမ်းသည် ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူသည် သူ၏ခရီးကို ဆက်လက်သွားရမည်။ ပိုမိုချွန်ထက်သော ဓားနှင့် ပိုမိုမွှေးပျံ့သော အရက်ကို ရှာဖွေရမည်။

“တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ကို သွားရှာဖွေရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ...”