အခန်း (၅၃)
Vol. 6 Ch. 53
“ဒီလူတွေက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ”
လီကျယ်ရှန်းက သံသယဖြင့် အသံထွက်လာခဲ့သည်။
ဒူကူယန်နှင့် အခြားသူများသည် မရေမရာဖြင့် ခေါင်းခါခဲ့ကြပြီး ယဲ့လင်းလင်းသည် သူမ၏အနီရောင်နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ပွင့်ကာ ပြောသည်။
“ငါထင်တာမမှားရင်...”
“သူတို့ဟာ လေဓားဂိုဏ်းကပဲ”။
“လေဓားဂိုဏ်းလား”
ဒူကူယန်နှင့် အခြားသူများသည် ချက်ချင်းနားလည်သွားကြသည်။ ယူဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“လေဓားဂိုဏ်း၊ အခြေခံဂိုဏ်းကြီးလေးခုထဲက တစ်ခုလား”။
အော်စလိုက ဆက်ပြောသည်။
“ဒီဂိုဏ်းက သူတို့ကိုယ်ပိုင် မျိုးဆက်တစ်ခုရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်ကြားဖူးတယ်”။
“တပည့်တွေရဲ့သိုင်းဝိဉာဉ်အားလုံးက ဓားတွေပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဥပဒေအားလုံးကို ချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ ဓားသုံ့လော်(ဓားအဓိပတိ)လို မဟုတ်ပါဘူး”။
“လေဓားဂိုဏ်းက ဓားအစီအစဉ်တွေမှာ အထူးကျွမ်းကျင်တယ်။ အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ စွမ်းအားပေါင်းစပ်မှုနဲ့ အကောင်အထည်ဖော်တဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့အာဏာက သာမန်မဟုတ်ဘူး”။
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်တောက်ပလာခဲ့သည်။
ဓားကျွမ်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူသည် “ဓား” ဟူသော စကားလုံးအတွက် အထူးအာရုံခံစားမှုရှိခဲ့သည်။
လေဓားဂိုဏ်း...
နောက်ခံဇာတ်လမ်းကို မူရင်းလက်ရာတွင် အတိုချုံးဖော်ပြထားသည်။
ဒီနေ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရပါပြီ။
သို့သော် ၎င်းတွင် တန်ဖိုးအနည်းငယ်ရှိပုံရသည်။
အမှန်မှာ ဤကမ္ဘာ၏ အံ့ဩဖွယ်ရာများကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခံစားခြင်းဖြင့်သာ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ပေသည်။
သုံ့လော်တိုက်ကြီးတွင် မသိရသေးသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ မည်မျှရှိသေးသနည်း။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်……”
လီကျယ်ရှန်း တိုးညှင်စွာပြောလိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် လေဓားဂိုဏ်းအပေါ် အထူးစိတ်ဝင်စားကြောင်း မြင်သောအခါ၊ ယဲ့လင်းလင်းသည် ခဏစဉ်းစားကာ ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။
“လေဓားဂိုဏ်းအကြောင်းပြောရရင်...”
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖုန်ပိုင်လုံးသည် အဆင့် ၈၉ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သုံ့လော်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဓားသုံ့လော်နှင့် မကြာခဏနှိုင်းယှဉ်ကာ သူကဒုတိယမြောက် အကောင်းဆုံးဓားသမားဟု ကြွားဝါတက်တယ်။”
“ဓားသုံ့လော်က နံပါတ်တစ် တိုက်ခိုက်ရေးသုံ့လော်၊ ငါက နံပါတ်တစ် ဝိဉာဉ်သုံ့လော်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါ့မှာ တပည့်တစ်ရာရှိရင် နန်းတော်ဆောက်နိုင်တယ်၊ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်တောင် ရှုံးနိမ့်နိုင်တယ်တဲ့။”
လီကျယ်ရှန်းက အနည်းငယ်ပြုံးပြီး မေးမြန်းခဲ့သည်။
“လေဓားဂိုဏ်းအကြောင်း ဘယ်လိုသိလဲ”
ထိုပြုံးရိပ်သည် အနည်းငယ်လင်းလက်နေပြီး ယဲ့လင်းလင်းသည် သတိမထားမိဘဲ သူမ၏မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချခဲ့သည်။
“ကျွန်မအမေ...”
“ဖုန်ပိုင်လုံးက ဓားသုံ့လော်ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်”။
“ဟုတ်တယ်၊ ဖုန်ပိုင်လုံးက တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တယ်”။
ဤစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် အသက်ရှုအောင့်ကာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။
သူ့ကိုယ်သူ ဒုတိယအကောင်းဆုံးဓားသမားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ဖုန်ပိုင်လုံးသည် ချန်ရှင်းကို တိတ်တဆိတ် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။
“ရလဒ်ကဘာလဲ”
လီကျယ်ရှန်းက အဖြေတောင်းခဲ့သည်။
ယဲ့လင်းလင်းသည် သူမ၏စိမ်းပြာရောင်မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အဲဒီနေ့ကစပြီး ဖုန်ပိုင်လုံးက သူ့ရဲ့ဓားကို ဘယ်တော့မှ မထုတ်ယူတော့ဘူး”။
ယုဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ဘုရားရေ၊ သူ့ဓားကို ဓားသုံ့လော်က သိမ်းပိုက်ထားတယ်လား”
နှုတ်ဆိတ်တတ်သော ရှီညီအစ်ကိုတောင်မှ ပြောကြားခဲ့သည်။
“ဓားသုံ့လော်ကတော့ မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ”
ယဲ့လင်းလင်း ထပ်လောင်းပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် ဖုန်ပိုင်လုံးက နောက်ထပ်တစ်ခုခုပြောခဲ့တယ်”။
“ဓားကို မွေးမြူနေတယ်၊ မျက်လုံးတွေကို အနက်ရောင်ပိုးချည်နဲ့ ဖုံးအုပ်ပြီး ဓားသံကို နားထောင်နေတယ်လို့ ဆိုခဲ့တယ်။”
သူသည် ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်၊ “သူသည် သူ၏ဓားကို ဆွဲယူသောအခါတွင် ဓားသုံ့လော်ကို အမှန်တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားစေမည်”။
“ဒါပေမယ့် ကျွန်မအမေက ဖုန်ပိုင်လုံးဟာ ဂရုစိုက်တတ်ပြီး အသက်ကိုတန်ဖိုးထားတယ်၊ သူဘယ်တော့မှ ချန်ရှင်းကို လိုက်မမီနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”။
ဒူကူယန် လက်ဖျားခါလိုက်သည်။
“ဒါဆို မျက်လုံးတွေကို အနက်ရောင်ပိုးချည်နဲ့ ဖုံးအုပ်တာက လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ သင်္ကေတဖြစ်လာတာလား”
“အင်း”။
ယဲ့လင်းလင်း ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်”
လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်သည် ဝေးလံသောနေရာရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားပြီး ကျောပိုးအိတ်တွင် ဓားများသယ်ဆောင်ထားသော ပုံသဏ္ဍာန်အုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပို၍ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
ကြယ်တာရာသစ်တောကြီးထဲတွင်၊ ဝိဉာဉ်ဆရာများ တွေ့ဆုံပါက၊ ၎င်းတို့သည် သိကျွမ်းသူများဖြစ်ပါက သီးခြားလမ်းကြောင်းသို့ သွားရောက်ကြသည်။
ရှားပါးသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဉာဉ်သားရဲများအတွက် မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖန်တီးခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်ပင်။
“ဒီလမ်းကို သွားကြစို့”။
လီကျယ်ရှန်းက အခြားဦးတည်ရာကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။
လူအုပ်သည် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ခုနစ်ဦး၏ပုံသဏ္ဍာန်များသည် သွေးနတ်ဆိုးကျား၏အမှတ်အသားများကို ထပ်မံရှာဖွေရန် ထူထပ်သောသစ်တောထဲသို့ တစ်ဖန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်။
အစီအစဉ်အတိုင်း အရာရာမဖြစ်သည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်။
လေသည် ဟိန်းသံဖြင့် လွင့်မျောနေပြီး ထက်မြက်သောအရာသည် သူတို့၏မျက်နှာများကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားပြီး မျက်လုံးများအုပ် ဓားသမားအုပ်စုသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူ၏အဖော်တို့အား တိုက်မိခဲ့သည်။
နှစ်ဖက်စလုံးသည် ထူထပ်သောချုံပုတ်များအားဖြင့် ဆယ်မီတာခန့်သာ ခွဲခြားထားပြီး လေထုသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်ကျသံကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ဤတိတ်ဆိတ်သော ဆိုင်းငံ့မှုစတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...
လေဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ရုတ်တရက် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ နှစ်ဖက်သို့ ခွဲခွာသွားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းကြောင်းအတွက် နေရာဖွင့်ပေးခဲ့သည်။
အလားတူစိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော တင့်တယ်သည့်လူငယ်တစ်ဦးသည် ၎င်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေလှမ်းများချကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် သစ်ပင်တန်းတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ကာ၊ နှုတ်ဆက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဖုန်ပုယွီပါ၊ လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ပါ”။
“မိတ်ဆွေတို့က ဘယ်ကလဲမသိဘူး”
လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကြသည်။
ဒီလူက ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ
“ဟွတ်……”
အဖြူရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်မျက်နှာရှိသော အဘိုးအိုသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏နားနားကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းမှားနေပြီ သူတို့က ဘယ်ဘက်မှာ”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယောက်ျားလေးသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင်အဝတ်စကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ ပြောခဲ့သည်။
“အစစ်အမှန်နဲ့ အစားထိုးတာက ဘယ်သူလဲ”
ဒီမြင်ကွင်းက အနည်းငယ်ရယ်စရာကောင်းသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ဤအရာကိုမြင်သောအခါ အနည်းငယ်တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
အကွာအဝေးသည် ဝေးလွန်းပြီး ရှုထောင့်သည် ဝေဝါးနေသည်။ အခု ပိုနီးကပ်လာချိန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပေပြီ။
လေဓားဂိုဏ်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင်ပိုးချည်သည် အမှန်တကယ်အားဖြင့် သေးငယ်သော ချည်မျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ လက်တွေ့တွင် အသုံးမဝင်ပေ။
လီကျယ်ရှန်း စိတ်ထဲမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“လေဓားဂိုဏ်းက မာန်မာနထောင်လွှားတဲ့ လူတန်းစားတွေကို မွေးမြူခဲ့တာပဲ”
သူသည် ထိုအတွေးများကို နှိပ်ကွပ်ကာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လေးစားဖွယ်ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ကပ်ကာပြုံးရိပ်ဖြင့် ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က လီကျယ်ရှန်းပါ၊ လွတ်လပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ နောက်ပြီး ထျန်းဒိုမြို့ကလာတာ”။
“ထျန်းဒိုမြို့လား နေရာကောင်းပဲ...”
သူသည် လှပသော ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ ယုဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကိုများနှင့်ပတ်သက်၍ မျက်နှာသာပင်မပေးခဲ့ပေ။
သူ၏ကြည့်ရှုမှုသည် လီကျယ်ရှန်းတစ်ဦးတည်းအပေါ်တွင်သာ ချည်နှောင်ထားသည်။
ထိုရှင်းလင်းသောမျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်နေသောသစ်တောအတွင်း ပြင်းထန်စွာ လင်းလက်နေပုံရသည်။
“ကျွန်တော်တွေ့တာက ကျယ်ရှန်းညီအစ်ကိုရဲ့ ကိုယ်ဟန်က ဓားလိုပဲ၊ မျက်လုံးတွေက ပြတ်သားနေတယ်။ ဖြစ်နိုင်လား... ခင်များက ဓားသမားလား”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”။
“အံ့ဩစရာကောင်းတယ်! အံ့ဩစရာကောင်းတယ်”
ဖုန်ဘုယူသည် ပြုံးပြီး လက်ခုပ်တီးကာ သူ၏ညာဘက်လက်သည် သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ရှေးဟောင်းဓား၏လက်ကိုင်ကို ဆွဲယူပြီးဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုတော်၊ ဒီနေ့ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဆုံတာက အကြောင်းတရားပါပဲ။ ဘာကြောင့်များ ကျွန်တော်တို့...”
“တိတ်ဆိတ်နေပါ...”
အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အဘိုးအိုက ကြားဖြတ်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ခရီးစဉ်ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ပါနဲ့”
ဖုန်ပုယွီသည် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသောအသွင်အပြင်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်ရင်း လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... အစ်ကိုတော်၊ ယခုအတွက်နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
“အနာဂတ်မှာ အကြောင်းတရားရှိရင်၊ တိတ်တဆိတ်နေရာတစ်ခုရှာပြီး ခြေဖြင့်ထိုင်ကာ ဓားအတတ်ပညာအတွက် ဓမ္မအကြောင်း ဆွေးနွေးရမယ်”
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
သူသည် သူ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ အနက်ရောင်ပိုးချည်ကို ထပ်မံပတ်ထားခဲ့သည်။
လေဓားဂိုဏ်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ ပုံသဏ္ဍာန်များသည် လှုပ်ရှားနေသည်။
သစ်တောကို ဖြတ်သန်းသွားသော လေပြင်းကဲ့သို့ အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အတွင်း အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
——
တွေ့ဆုံချိန်မှ ခွဲခွာသည်အထိ ခွဲခွာခြင်း၏ အချိန်တိုအတွင်း အတော်အတန် အတူတကွရှိခဲ့သည်။
ဤလူငယ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ အဆိုအရ၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားအတတ်ပညာဆွေးနွေးနိုင်သော အချစ်တော်တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ဒီကောင်မျိုးက စိတ်နာဖို့ကောင်းတယ်”
ယုဖုန်း ပြောလိုက်တယ်။ လီကျယ်ရှန်းက ရယ်မောပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူက ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ”
သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ရှင်းလင်းပြီး သန့်ရှင်းသော ဓားနှလုံးသားရှိသော ဖုန်ပုယွီသည် မူရင်းလက်ရာတွင် မသိရှိရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။
နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
လေဓားဂိုဏ်းသည် ၎င်း၏အခြေခံအတွက် ဓားအစီအစဉ်များကို အားကိုးပြီး ၎င်း၏တပည့်များအား ပံ့ပိုးရန်အတွက် နန်းတော်များ ဖွဲ့စည်းရန် လိုအပ်သည်။
သိုင်းဝိညာဉ်ပြိုင်ပွဲမှ စတင်ကာ မူရင်းဇာတ်လမ်းသည် ဇာတ်ကောင်များ၏ တစ်ဦးချင်းတိုက်ခိုက်ရေး အင်အား တိုးမြင့်လာမှုအပေါ် ပိုမိုအာရုံစိုက်သည်။
ဖုန်ပုယွီသည် ရှီလိုင်ခဲ့မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် မည်သို့လိုက်နိုင်မည်နည်း။
ဒါကိုတွေးကြည့်တော့ လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်အခြေအနေသည် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မူရင်းဇာတ်လမ်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး အမှန်တကယ် အများအပြားကို နှလုံးသားဖြင့် သိရှိထားသောကြောင့်၊ သူသည် ဆန်းသစ်မှုနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုအချို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ၊ သူတို့သည် လေဓားဂိုဏ်းနှင့် ဖုန်ပုယွီကဲ့သို့သော မမျှော်လင့်ထားသော သူများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
ဤအရာက သူ၏တိုက်ကြီးတစ်ခွင်ရှိ ခရီးစဉ်များကို အမှန်တကယ်ပင် “အမြင့်နှင့် အနိမ့်ရှာဖွေပြီးနောက် တစ်ခုခုရှာတွေ့ခြင်း၊ အမှောင်ဆုံးသောအချိန်များတွင် ပုန်းကွယ်နေသောကျေးရွာအသစ်ကို တွေ့ရှိခြင်းသာ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် တန်ဖိုးရှိစေခဲ့သည်။
လေသည် သစ်တောအတွင်း အလျင်အမြန်လွင့်မျောနေသည်။
ဖုန်ပုယွီ၏ အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ခံစားနိုင်မိလား”
“အစ်ကိုတော်ရဲ့ဓားက မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြတ်သားတယ်”
အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အဘိုးအိုသည် အတော်အသင့် ပြင်းထန်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ၎င်းရဲ့ပြတ်သားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ အနည်းငယ်မျှသော အရိပ်အယောင်သည်ပင်လျှင် လူများအား ရန်သူကပ်ရောက်လာသည်ဟု ခံစားရစေတယ်။”
“သူ့ဓားကို ဆွဲယူမယ်ဆိုရင် ကြိုတင်မတွေးဆနိုင်ဘူး”
“အကြီးအကဲ၊ လေမုန်တိုင်းဓားအစီအစဥ်ကို ကျွန်တော်ထိန်းချုပ်မယ်ဆိုရင်...”
“အစ်ကိုတော်က တပည့်တချို့ရဲ့ အာဏာကို ခံနိုင်မလား”
အဘိုးအိုသည် ခဏစဉ်းစားသည်။
“လူငါးယောက်လောက်က အကန့်အသတ်ပါ”။
သူသည် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာပြောင်းလဲသွားပြီး အတော်အသင့်ပြင်းထန်သောဟန်ဖြင့် ပြောခဲ့သည်။
“ဒီကိစ္စကို နောက်မှဆွေးနွေးမယ်”။
“သွေးနတ်ဆိုးကျားရဲ့ နယ်မြေက အနီးအနားမှာ၊ လူတိုင်း သတိထားပါ”