အခန်း (၅၄)

လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူ၏အဖော်‌တို့သည် မှောင်မိုက်သောသစ်တောကို သတိထားကာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်။

“သတိထားပါ...”

“ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်...”

ဤနေရာ၏သစ်ပင်များသည် အလွန်ထူထပ်နေသည်။

ထူထပ်သောအရွက်များသည် ခေါင်းလောက်ကြီးပြီး၊ အနက်ရောင်နီးပါးဖြစ်သော စိမ်းပြာရောင်ရင့်ရှိသည်။

ခြေဖဝါးအောက်ရှိမြေဆီလွှာသည် စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းပြီး၊ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ပုပ်သိုးနေသောအသားတစ်ထွာထဲ လမ်းလျှောက်နေရသည့်အလား ခံစားရသည်။

လေထုထဲတွင် သွေးနံ့ပြင်းထန်စွာရှိနေပြီး၊ နေရာတကာတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖြူဖွေးထင်းရှားသည့် အရိုးများသည် မကောင်းသော ရှေ့ပြေးနိမိတ်ကို ထင်ရှားစေသော အမှတ်အသားများဖြစ်သည်။

အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ပိုးမွှားများ၏ အူသံပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုသည် နယ်မြေကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ အသက်ရှုချက်တိုင်းသည် စိတ်မတည်ငြိမ်မှုဖြစ်စေသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။

လက္ခဏာအားလုံးက ညွှန်ပြနေသည်မှာ သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိဉာဉ်သားရဲတစ်မျိုး၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီ။

“ကျွန်တော်...အိုင်ဒေါ်...”

ယုဖုန်း၏အသံသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ခါနေခဲ့သည်။

“မင်း...မင်းတို့ကြည့်...ဒါဘာလဲ”

လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် အမြန်ကြည့်လာကြသည်။ မြင်လိုက်ရသည်မှာ နွယ်ပင်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော မည်းနက်သည့်ကျောက်နံရံတစ်ခုဖြစ်သည်။

ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဟုထင်ရသော ကျောက်နံရံသည် မီတာအနည်းငယ်ရှည်လျားသော လက်သည်းရာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

လက်သည်းရာများသည် ကျောက်မျက်နှာပြင်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး၊ ဖော်ပြမရနိုင်သော သတ်ဖြတ်မှုရနံ့တစ်ခုသည် ၎င်းတို့မှ ထွက်ပေါ်လာကာ လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများအား အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

“သွားကြည့်ရအောင်။”

လီကျယ်ရှန်းက တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် အသက်ရှုသံကို အာရုံစိုက်ကာ သတိထားပြီး ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

ကျောက်နံရံနှင့် ပို၍နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ လက်သည်းရာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် ရနံ့သည် ပို၍အားကောင်းလာသည်။ မမြင်နိုင်သော ဖိအားက သူတို့အား တုန်လှုပ်စေပြီး ခြေလှမ်းပင် လှုပ်မရအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် လက်သည်းရာများအောက်ရှိ နယ်မြေသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို ငေးကြည့်ခဲ့သည်။

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

လက်ချောင်းထိပ်များသည် လက်သည်းရာ၏ချိုင့်ခွက်ကို ခြေရာခံခဲ့သည်။

ထို့နောက် လက်ချောင်းထိပ်မှ ထက်မြက်သော စူးရှမှုတစ်ခု လာခဲ့သည်။

တောက်ပသောအနီရောင်သွေးသည် စိမ့်ထွက်လာပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လက်သည်းရာကို စွန်းထင်းစေခဲ့သည်။

သို့သော် လက်သည်းရာ၏ အတွင်းပိုင်းမျက်နှာပြင်သည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး၊ ကျောက်အပိုင်းအစတစ်ခုမျှ မရှိပေ...

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဆံများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး၊ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြောက်ရွံ့သောအကြည့်သည် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဓားရောင်ခြည်”

“သွေးနတ်ဆိုးကျားရဲ့ လက်သည်းရာတွေအတွင်းမှာ ဓားရောင်ခြည်က ဘာလို့ပါဝင်နေရတာလဲ။”

“ဒီသွေးနတ်ဆိုးကျားမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်”

သူ၏နှုတ်ခမ်းမှ စကားလုံးများ ထွက်မလာမီပင်။ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခုသည် သစ်တော၏မြောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

အော်ဟစ်သံသည် လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ မြင့်မားသောသစ်ပင်များကို အပြင်းအထန်တုန်လှုပ်စေကာ၊ မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် နားထဲတွင် အဆက်မပြတ်အသံမြည်ခြင်းကို ခံစားရပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

“ဒါက လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာပဲ”

“သူတို့က သွေးနတ်ဆိုးကျားနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တယ်”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“အမြန်၊ သွားကြည့်ရအောင်”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခုနစ်ဦးသည် လျှပ်တစ်ပြက်လှုပ်ရှားသကဲ့သို့ ကျားဟိန်းသံလာရာအရပ်သို့ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ဤသွေးနတ်ဆိုးကျား၏ နယ်မြေအတွင်း၊ အခြားဝိဉာဉ်သားရဲများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိပေ။ သူတို့တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မရှိတော့ဘဲ၊ အရှိန်ကို အကန့်အသတ်အထိ တင်လိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့သည် သတ်မှတ်ရပ်နားရာနေရာသို့ မရောက်ရှိသေးခင် လီကျယ်ရှန်း၏ မြန်ဆန်သောခြေလှမ်းများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

“စောင့်ဦး”

သူသည် ကျန်ခြောက်ဦးကို ရပ်တန့်စေကာ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ အရှေ့ဘက်ဆယ်မီတာခန့်အကွာ သစ်တောအတွင်းပိုင်းမှ၊ သွေးနီရောင် မြူဆိုင်းတစ်ခုသည် သွေးနီရောင်ရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးထက်ပိုမြင့်သော ချုံပုတ်တစ်ခုသည် မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခုဖြင့် နှစ်ဖက်သို့ ဖိချခံရပြီး အားကောင်းသော ပျို့အန်ချင်စရာ အနံ့ဆိုးတစ်ခု လှိုင်းလုံးများဖြင့် လာရောက်ဝေ့ဝိုက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားခံစားမှုတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်းယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းတို့ ခုနစ်ဦးတို့သည် ရေခဲမြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည့်အလား ခံစားရပြီး၊ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာများသည် အရိုးထိတ်အောင်တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ထိုအနီရောင်သွေးမြူအတွင်း၊ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သက်ရှိတစ်ခုသည် မြူဆိုင်းကို ချိုးဖျက်တော့မည့်အလားရှိပုံရသည်။

“ဒူဂူအစ်မ ကိုယ်ရနံ့ကို ဖုံးကွယ်ရန် ဆေးကိုအမြန်ဖြန့်ပါ”

လီကျယ်ရှန်းက ဒူကူယန်ကို အရေးတကြီး ခေါ်လိုက်သည်။

ဒူကူယန်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး သူမ၏သိုလှောင်ခန်းမှ ဆေးပုလင်းခုနစ်လုံးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထုတ်ယူကာ၊ သူမ၏လက်ချောင်းဖြင့် ဆွဲယူကာ၊ ပုလင်းများသည် လူတစ်ဦးစီထံသို့ အတိအကျ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အရင်က မတွေ့ဖူးသော အတော်အသင့်ပြင်းထန်သည့် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရသောအခါ မည်သူမျှ ခဏမျှ မတွန့်ဆုတ်ဝံ့ကြပေ။ ချက်ချင်းပင် ဆေးမှုန့်ကို မျိုချပြီး၊ ကွေးညွှတ်ကာ ထူထပ်သောချုံပုတ်များထဲတွင် ပက်လက်အိပ်လျက်ရှိကြသည်။

အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင်။

ဆူပွက်လာသော အနီရောင်သွေးမြူသည် ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်သည်။

မြူအတွင်းပိုင်းမှ၊ ခြောက်မီတာရှည်လျားပြီး ထက်မြက်သောမျက်လုံးရှိသော ကျားတစ်ကောင် လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏မျက်ဆံများသည် အနီရောင်မီးအိမ်နှစ်လုံးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အနီရောင်နှင့်အနက်ရောင်အမွေးများသည် ၎င်း၏ကျယ်ပြန့်သော နဂါးနှင့်တူသည့်ကျောကို ရှုပ်ထွေးစွာဖုံးလွှမ်းထားသည်။

လေးလံသော၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများ ပုန်းအောင်းနေသော ချုံပုတ်များကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ထူထပ်သော သွေးစက်များသည် ဆက်လက်ကျဆင်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ရှားသောသွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“သွေးနတ်ဆိုး” ဆိုသော စကားစု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဤသို့ဆိုလိုသည်။

နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ရနံ့လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန် လီကျယ်ရှန်းတို့ခုနစ်ဦးသည် ချုံပုတ်များထဲမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။

ယုဖုန်း၏မျက်နှာသည် သေဆုံးသူကဲ့သို့ ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်ပြီး၊ တုန်လှုပ်နေသောအသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

“ဘာ...ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သွေးနတ်ဆိုးကျားလဲ အဆိပ်သုံ့လော်က သန့်စင်ထားတဲ့ ကိုယ်ရနံ့ကို ဖုံးကွယ်ပေးတဲ့‌ဆေးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လီကျယ်ရှန်းသည် အနီရောင်မြူများ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ရာကို ငေးကြည့်ကာ၊ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“နှစ်တစ်သောင်း...”

“ဒီသွေးနတ်ဆိုးကျားက နှစ်တစ်သောင်းရှိပြီ...”

ဒူကူယန်၏လှပသောမျက်နှာသည် ဖွေးဆုတ်သွားပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

“သွေးနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် သွေးနတ်ဆိုးကျား၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်”

လီကျယ်ရှန်းသည် ထို့နောက် ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ လက်သည်းရာများကို သတိရခဲ့သည်။

“ဘာကြောင့်လဲ...”

“ဒီသွေးနတ်ဆိုးကျားရဲ့ လက်သည်းရာတွေထဲမှာ ဘာကြောင့် ဓားရောင်ခြည်တွေ ပါနေရတာလဲ”

“ဝိဉာဉ်သားရဲတွေလည်း ဓားအတတ်ကို လေ့ကျင့်နိုင်တာလား”

အော်စလိုက သွေးနတ်ဆိုးကျား ပျောက်ကွယ်သွားရာအရပ်ကို ကြောက်ရွံ့သည့်ဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ၊ အားပျော့သောအသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

“ဓားဝိုင်... ဆက်လိုက်ရဦးမလား”

မျက်လုံးအားလုံးသည် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်နေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းခါသည်။

“ငါတို့က နှစ်တစ်သောင်း သွေးနတ်ဆိုးကျားနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး”

“ပထမဆုံး လေဓားဂိုဏ်းအဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အခြေအနေကို သွားကြည့်ရအောင်”

...

လမ်းကြောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးလမ်းကြောင်းကို ခြေရာခံခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူ၏အဖော်များသည် ယခင်က ကျားဟိန်းသံကြားရသော နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တစ်ကီလိုမီတာအကွာအဝေးအတွင်း အရာအားလုံးမြေပြင်ညီအောင်ဖြိုချခံခဲ့ရပြီး၊ ဖျက်ဆီးခံရမှုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မြေပြင်သည် ချောက်ကမ်းပါးများနှင့် ထောင်ချောက်များဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ အနက်ရောင်အနီရောင်သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။ ၎င်းတို့အတွင်း ဖြိုခွဲခံထားရသော အနီရောင်ဆံမျှင်များ၊ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားများနှင့်၊ မကြည့်ရက်ဖွယ် ခြေလက်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဖုန်ပုယွီသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အဘိုးအိုကို ကူညီထောက်ပံ့ပြီး၊ လေဓားဂိုဏ်းတပည့်များနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် အဝတ်အစားများ ရှုပ်ထွေးပြီး၊ သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုလက္ခဏာများ ပြသခဲ့သည်။

ဖုန်ပုယွီသည် လီကျယ်ရှန်းကို မြင်သောအခါ၊ သွေးစွန်းထားသော မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ်ပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကိုတော်...တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

စကားများများမပြောဘဲ၊ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ခါးတောင်းကျိုက်တွင် သူ၏ရတနာအိတ်မှ ကျောက်စိမ်းဖြူဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်ပုယွီထံ ပစ်လိုက်သည်။

“ဒဏ်ရာကုဖို့ အတွက်”

ဖုန်ပုယွီက ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ”

သူသည် ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ချက်ချင်း နိုးကြားလာခဲ့သည်။

သူသည် ဆေးအနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ လောင်းချကာ၊ သူ့ဘေးနားရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အဘိုးအိုနှင့် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော သူ၏လက်တွဲဖော်တပည့်များထံ ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။

“ဖုန်ပုယွီညီအစ်ကို၊ ဒီသားရဲက ဘယ်လောက်အားကောင်းလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ ဖုန်ပုယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ ဝတ်ရုံများပေါ်ရှိ သွေးစွန်းထင်းမှုများကို မြင်ရသောအခါ၊ သူသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အလွန်အားကောင်းတယ်...”

“နှစ်တစ်သောင်းအဆင့်ကို ယခုတင်ရောက်သွားတာတောင် သွေးနတ်ဆိုးကျားရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား...က အမှန်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်”

“အဆင့် ၇၀ ရောက်ပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်စီနီယာဦး‌လေးတောင်မှ သူ့ဓားအစီအစဉ်နဲ့ အနိုင်မရနိုင်ခဲ့ဘူး”

ဒဏ်ရာကုဆေးစားပြီးနောက်၊ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အဘိုးအိုသည် သူ၏အသက်ရှုခြင်းကို အနည်းငယ်ပိုမိုချောမွေ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လီကျယ်ရှန်းထံ လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

“ငါက ဖုန်ရှောင်း၊ လေဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲပါ။ လူငယ်လေးအား ဆေးဝါးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ရှုကာ၊ သူ၏အသံသံသည် အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ သတိပေးချက်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“သခင်လေးဒီကိုလာတာ ကြယ်တာရာသစ်တောကနေ ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် အမဲလိုက်မလို့လား”

“သွေးနတ်ဆိုးကျားကို စုပ်ယူနိုင်ဖို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ပမာဏထက် ကျော်လွန်နေပြီ၊ သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကလည်း မယှဉ်နိုင်အောင် ကြောက်ရွံ့စရာကောင်းလွန်းနေတော့ မစဉ်းစားတာကောင်းမယ်။”

“ငါ့အကြံပြုချင်တာက အမြန်ထွက်သွားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်।”