အခန်း (၅၅)
Vol. 6 Ch. 55
အကြီးအကဲဖုန်ရှောင်း၏အဓိပ္ပာယ်မှာ...
လေဓားဂိုဏ်းသည် သွေးနတ်ဆိုးကျားကို လက်လျှော့ရန် မရည်ရွယ်ပုံရသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့က နှစ်တစ်သောင်းသွေးနတ်ဆိုးကျားကို တကယ်မြင်ချင်ခဲ့တာ။”
သူသည် ပြုံးပြီးပြောခဲ့သည်။
“ညီအကိုဖုန်ပုယွီ၊ အကြီးအကဲဖုန်ရှောင်း၊ ဘယ်လိုလဲ...ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းကြမလား”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်ပုယွီ၏မျက်လုံးများသည် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် လင်းလက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ဓားကို အမှန်ပင် ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ ဖုန်ရှောင်းသည် အဖြူရောင်မျက်ခုံးမွှေးကို မြှောက်ကာ လီကျယ်ရှန်းကို အောက်မှအပေါ်သို့ ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
“မင်း?”
စာလုံးတစ်လုံးတည်းသာ။
မထီမဲ့မြင်ပြုမှုသည် ထင်ရှားသည်။
“မလိုချင်တာကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့အသက်တွေ အလဟဿမဆုံးရှုံးစေချင်ဘူး”
လီကျယ်ရှန်း၏ ပြုံးရိပ်သည် မပြောင်းလဲပဲ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဖုန်ရှောင်း၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို အလေးအနက်မထားခဲ့ကြပေ။
အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်၊ လူတစ်ဦးသည် ယုံကြည်ဖွယ်ရာအင်အားကို သရုပ်ပြရမည်။
သူသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးခဲ့သည်။
တောက်ပသော ခရမ်းရောင်ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်နှစ်ခုသည် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ခဏအတွင်း။
သူ့ကို ဗဟိုပြုလျက်။
လေဖိအားမြင့်တက်လာပြီး အဖြူရောင်အင်္ကျီများ လှုပ်ရှားလာကာ သစ်သားပြားများ လေထုထဲပြည့်နေပြီး၊ နေရာတကာပျံ့နှံ့နေသော သွေးအနံ့ကိုပင် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
လေဓားဂိုဏ်းတပည့်များက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဤမြင်ကွင်းသည် နှစ်တစ်သောင်းနတ်ဆိုးကျားမြင်ကွင်းထက် မနည်းလှသော အံ့အားသင့်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။
“ခရမ်းရောင်...ခရမ်းရောင် တစ်ထောင်ဝိဉာဉ်ကွင်းလား”
“ပထမဆုံးဝိညာဉ်ကွင်းနှစ်ခုမှာ နှစ်ထောင်ချီဝိညာဉ်ကွင်း…ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
“ဒီလီကျယ်ရှန်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်တစ်ဦးရဲ့ အမွေခံတစ်ဦးလား”
ဖုန်ပုယွီ၏ ကြည့်ရှုမှုသည် ပြင်းထန်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
အချိန်မှာမလွှဲမရှောင်သာ မဟုတ်ပါက၊ သူသည် ဓားအတတ်ပညာအတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပင် သူ၏ဓားကို ဆွဲယူကာ လီကျယ်ရှန်းကို စိန်ခေါ်ရန် နှစ်သက်ခဲ့လိမ့်မည်။
“နှစ်တစ်ထောင်ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်...”
ဖုန်ရှောင်း၏မျက်လုံးများသည် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လေဓားဂိုဏ်းသည် သုံ့လော်တိုက်ကြီးတွင် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ ဂိုဏ်း၏ နှစ်တစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင်၊ နှစ်တစ်ထောင်ဝိညာဉ်ကွင်းကို ပထမဆုံးဝိညာဉ်ကွင်းအဖြစ်ယူနိုင်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ဤသည်မှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏လက်ရာ မဟုတ်တော့ပေ။
သူသည် လုံးဝမွေးရာပါနတ်ဘုရားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါကာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ပြုံးခဲ့သည်။
“ရေတွင်းအောက်က ကောင်းကင်ကို ငေးနေခဲ့တာ ကျွန်တော်ပါ”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များကို ရုပ်သိမ်းကာ လက်အုပ်ချီကာ ပြုံးရိပ်ဖြင့် ပြောသည်။
“အကြီးအကဲတို့ သံသယရှိခြင်းက ပုံမှန်ပါပဲ။”
“အမှန်ပြောရလျှင်၊ လူငယ်များအနေဖြင့် အကြီးအကဲတို့နှင့် အတူခရီးသွားနိုင်ခြင်းက အကျိုးကျေးဇူးတစ်ရပ်ပါပဲ”
“ဒါပေမယ့် ဒီသွေးနတ်ဆိုးကျားက တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းပြီး၊ လူတစ်ယောက်ထပ်တိုးလာတိုင်း အင်အား ပိုရှိလာတယ်”
သူသည် ဘေးတစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏အဖော်ကို အချက်ပြခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်ရဲ့ အဖော်တွေဟာ ထျန်းဒိုမြို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင်တွေဖြစ်ပြီး၊ တစ်ယောက်စီမှာ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေရှိပါတယ်၊ သူတို့ဟာ ကြီးမားတဲ့ အကူအညီဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်”
“တိုက်ခိုက်ရာမှရရှိသော ပစ္စည်းများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့်ပတ်သက်၍မူ၊ ထိုအချိန်တွင် အကြောင်းတရားအပေါ်မူတည်၍ ဖြစ်ပါမည်”
“အကြီးအကဲဖုန်ရှောင်း၊ ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ”
ဖုန်ရှောင်း၏ လီကျယ်ရှန်းအပေါ် အမြင်သည် ပို၍နှစ်သက်လာခဲ့သည်။
ဤစကားလုံးများသည် သူ၏မျက်နှာကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ သို့မဟုတ် သူ၏အဖော်များကို နှိမ့်ချခြင်းမရှိဘဲ၊ အထိခိုက်ဆုံးသော တိုက်ခိုက်ရာမှရရှိသည့်ပစ္စည်းများ ဖြန့်ဝေမှုကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းခဲ့သည်။
ဖုန်ရှောင်းသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ၊ လူငယ်လေး ဒါဆိုကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အောင်မြင်ပါစေဟု ဆုတောင်းပါတယ်”
သူသည် ဝမ်းသာမှုလှိုင်းတစ်ခု ခံစားခဲ့ရသည်။
သူ၏ဝိဉာဉ်အဆင့်သည် အဆင့် ၇၀ သို့ရောက်ရှိသွားသော်လည်း၊ သူသည် သူ၏သတ္တမဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ကို မရရှိသေးသဖြင့်၊ ဝိဉာဉ်ဧကရာဇ်သာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
လေဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်များစွာသည် သွေးနတ်ဆိုးကျားနှင့် ယခင်တိုက်ပွဲတွင် အသတ်ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ဓားအစီအစဉ်၏အာဏာသည် အလွန်အမင်းလျော့နည်းသွားခဲ့သည်။
မိမိကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့်၊ နှစ်တစ်သောင်းနတ်ဆိုးကျားကို အနိုင်ယူနိုင်ခြေသည် နည်းပါးလှသည်။
ဤကဲ့သို့ ပါရမီရှင်အဖွဲ့တစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းသည် အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။
တိုက်ခိုက်ရာမှရရှိသော ပစ္စည်းများကို တန်းတူခွဲဝေရန် ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။
ဖုန်ရှောင်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်မှု၏လျှပ်လက်ချက် တစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။
အထူးချွန်ဆုံးပါရမီရှင်ဆုံးပင်...
သူ၏အဆင့် ၇၀ ဝိဉာဉ်အင်အားဖြင့် တွန်းအားပေးသော ဓားသွားထက် ပိုမြန်နိုင်မည်လော။
ထိုအချိန်တွင်၊ ဤဝိဉာဉ်စွမ်းရည်သည် သင့်အပိုင်ဖြစ်လိမ့်မည်။
နတ်ဆိုကျား၏အရေပြား၊ အရိုးများ၊ အသားနှင့်သွေးကို အခကြေးငွေအဖြစ် လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများထံ ပေးအပ်ခဲ့နိုင်သည်။
...
ဤသို့ဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးသည် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။
တိုတောင်းသော အနားယူချိန်ပြီးနောက်၊ အုပ်စုသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းထင်းမှုများကို ကြည့်ကာ နတ်ဆိုးကျားကို ခြေရာခံခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သွေးစွန်းထင်းမှုများသည် နိမ့်ကျသောနေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင် ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ အုပ်စုသည် သူတို့၏ရှာဖွေရေးနယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ပြီး ဒေသကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံရှာဖွေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် နေသည် အနောက်ဘက်သို့ ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အုပ်စုသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းပိုင်းသို့ ခြေလှမ်းများ လှမ်းခဲ့ကြသည်။
လောင်ကျွမ်းနေသော နေရောင်ခြည်သည် အရွက်များမှတဆင့် စစ်ထုတ်ခံရပြီး၊ နွေးထွေးမှုကို ယူဆောင်လာသင့်သည်။
သို့သော်၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော အေးမြမှုတစ်ခုသည် လေထုတွင်း ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ တစ်ယောက်ယောက်သည် ပို၍နက်ရှိုင်းစွာသွားလေလေ၊ အေးမြမှုသည် ပို၍အားကောင်းလာကာ၊ ရေခဲမြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
“သတိထားကြပါ”
ဖုန်ရှောင်း၏ နက်ရှိုင်းသောအသံသည် လေဓားဂိုဏ်းတပည့်များအား သတိပေးခဲ့ပြီး၊ လီကျယ်ရှန်းတို့ခုနစ်ဦးကိုလည်း သတိပေးခဲ့သည်။
လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်ကာ၊ သူတို့၏နှလုံးသားများသည် တဒင်္ဂလှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
အပင်ပေါက်ရောက်မှု တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ချိန်က ထူထပ်သော ချုံပုတ်များသည် ဒူးခေါင်းအမြင့်သာရှိပြီး၊ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော မြင်ကွင်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသော မသက်မသာခံစားရမှုတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏နှလုံးသားပေါ်တွင် တိမ်တိုက်မဲတစ်ခုကဲ့သို့ ဆွဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ချိုင့်ဝှမ်း၏အဆုံးတွင် မြေမျက်နှာပြင်သည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ရှေ့ရှိရှုထောင့်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။
မြင်ကွင်းသည် အပြည့်အဝပေါ်လာသောအခါ၊ အံ့အားသင့်စရာ ဟစ်အော်သံများသည် မြင့်တက်လာပြီး ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
“ဒါ...ဒါက...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရှေ့တွင်ရှိသောအရာကို အတော်အသင့်ပြင်းထန်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ မီတာထောင်ပေါင်းများစွာကျယ်ဝန်းသော ပြန့်ပြူးသည့်နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်သည်။
မြေပြင်သည် မြက်ပင်မရှိသောနေရာဖြစ်ပြီး၊ မရေတွက်နိုင်သော ဝိဉာဉ်သားရဲများ၏အရိုးစုများမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးသည် ၎င်းကို အနက်ရောင်အနီရောင်အရောင်အဆင်းဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားခဲ့သည်။
အဖြူရောင်အရိုးပုံများသည် တောင်ကုန်းများကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ သေခြင်းတရား၏ ရနံ့ပြင်းထန်စွာထွက်ပေါ်နေသည်။
ပြန့်ပြူးသောမြေပြင်ဗဟို။
မီတာရာဂဏန်းခန့်ရှိသော မြူဆိုင်းရေတိမ်တစ်ခုသည် သွေးနတ်ဆိုးကျား၏ ရေသောက်ရာနေရာဖြစ်ရမည်။
ထောင်မတ်သောတောင်နံရံနှင့် ကပ်လျက်၊ ကြီးမားသောလိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကို ထွင်းထုထားပြီး၊ ဝင်ပေါက်သည် နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်နေသည်။
လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းရှိ ပြန့်ပြူးသောမြေပြင်ပေါ်တွင်၊ ကြီးမားပြီး ချိုင့်ဝင်နေသော သားကောင်၏အခြေအနေကို မရေရာစွာမြင်နိုင်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ ယင်းသည် နတ်ဆိုးကျားတံခွန်၏တည်နေရာဖြစ်သည်။
လိုဏ်ခေါင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျားရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ နေရာတကာတွင် သဲနှင့်ကျောက်တုံးများကို လှုပ်ခါစေခဲ့သည်။
သို့သော်။
လီကျယ်ရှန်း၊ ဖုန်ရှောင်းနှင့် ဖုန်ပုယွီတို့၏ စိတ်နှလုံးသားများကို အဆုံးစွန်ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သူမှာ...
နတ်ဆိုးကျားလိုဏ်ခေါင်းအတွင်းပိုင်း၏ နက်ရှိုင်းရာတွင်၊ အပေါ်မှအောက်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဓားရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
“ဒါ...ဒါက...”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဆံလေးများသည် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။
ဓားရာကို ကြည့်ရှုချိန် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ၎င်း၏အရောင်နှင့်ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ထင်ရသည်။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြား၊ ထိုဓားရာတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက် လီကျယ်ရှန်းသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်ရသည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်မှုရနံ့ရှိသော ရှေးဟောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ သူ၏လက်ကို လှုပ်ရှားကာ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ဤဓားခုတ်ချက်ကို ထားခဲ့သည်။
ဒီဓား...
တောင်တန်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့။
အချိန်နှင့်နေရာကို ကျော်လွန်သွားပြီး၊ တိုက်ရိုက် လီကျယ်ရှန်း၏စိတ်ထဲသို့ ထိုးစစ်ဆင်နေသည်ဟုလည်း ထင်ရသည်။
ချက်ချင်းပင် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော ဖုန်ပုယွီသည် ရုတ်တရက် ပါးစပ်တစ်ခုလုံးအပြည့် သွေးအန်လာခဲ့သည်။
သူ၏လက်ထဲရှိ သွယ်လျသော လေပြင်းဓားသည် ဝမ်းနည်းသောငိုသံထွက်ပေါ်လာကာ၊ နောက်ထပ် ဝန်ထုပ်မခံနိုင်တော့ပေ။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ရန် အချိန်ခန့်တွင်။
“ကောင်းပြီ--!”
ဖုန်ရှောင်း၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး၊ သွေးများသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးဆင်းလာကာ၊ သူ၏ရှည်လျားဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်ကို အနီရောင်ဖြင့် စွန်းထင်းစေခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့တွင် သုံးပေရှည်သော အစိမ်းရောင်ဓားသည် ရုတ်တရက် ပျံသွားခဲ့ကာ ဝေးလံသောနေရာရှိ မြေပြင်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“ဓားသုံ့လော်...ဓားသုံ့လော်ပဲ...”
သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖွေးသွားပြီး၊ သူ၏အသံသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။
“သူ့စတုတ္ထဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ကို ရရှိချိန်မှာ သူ့ဓားအတတ်ကို သဘောပေါက်တာပဲ...”
“ငါတို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်ဘူး...”
“ကြောက်စရာကောင်းတယ်...လုံးဝကြောက်စရာကောင်းတယ်”
စကားလုံးများသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်မလာမီပင်။
လီကျယ်ရှန်း၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ အားကောင်းပြီး အလွန်ထက်မြက်သော ဓားရောင်ခြည်တစ်ခု ရုတ်တရက် လောင်းချလာခဲ့သည်။
ဖုန်ရှောင်းနှင့် ဖုန်ပုယွီ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဓားကျွမ်းသူများဖြစ်ကြပြီး၊ ဤမမြင်နိုင်သော ပြတ်သားမှုကြောင့် မတည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် နောက်သို့ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
ဖုန်ပုယွီက မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒါ...ဒါက...လီကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားလား”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကြာပန်းစိမ်းဓားရာသည် သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ပြတ်သားမှုကို အပြည့်အဝဖော်ပြထားကာ၊ တဖျတ်ဖျတ်တောက်နေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် အခြားသူများသည် အံ့အားသင့်စွာနှင့် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် ဤအသံကိုကြားခဲ့ကြသည်...
ကြည်လင်ပြီး ထူထပ်သော သတ္ထုချင်းရိုက်ခတ်သံတစ်ခုသည် လီကျယ်ရှန်း၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဓားသမားနှစ်ဦးရှိသည့်အလား ထင်ရသည်။
ကွဲပြားခြားနားသော အချိန်နှင့်နေရာများကို ကျော်လွန်နေသည်။
သူတို့သည် ဓားအတတ်ပညာဖြင့် တရားတော်ကို ဆွေးနွေးနေကြပြီး၊ ခေတ်အဆက်ဆက်ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဓားစိတ်ဓာတ်ကို လှုပ်ခတ်နေကြသည်။