အခန်း (၅၇)

လီကျယ်ရှန်းသည် သွေးနတ်‌ဆိုးကျား၏နောက်ကျောကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ဝိဉာဉ်သားရဲများ၏ ဆူပွက်နေသောရေစီးကြောင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် အရူးများကဲ့သို့ ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်လံခဲ့ကြသည်။

သို့သော်။

ဤဝိဉာဉ်သားရဲများသည် တစ်ကောင်ချင်းစီအနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်စွာ ကျင့်ကြံထားသောကြောင့်၊ လူသားများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းပေသည်။

သူတို့သည် ဝိဉာဉ်သားရဲအုပ်စုသည် ကျယ်ပြန့်သောသစ်တောထဲတွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စင်း ဖြစ်လာခြင်းကို မျက်မှောက်တွင်ကြည့်ရှုနေခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်သည် လူသေကဲ့သို့ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယူဖုန်းအပါအဝင် လေးဦးတို့သည် အသက်ရှူကျပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး၊ သူတို့၏အသံများတွင် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

“ဒီနယ်မြေက ဝိဉာဉ်သားရဲတွေက ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထူးဆန်းနေရတာလဲ”

ဖုန်ရှောင်းသည် လေဓားဂိုဏ်းတပည့်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အတော်အသင့်ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

“တောရဲ့ဒဏ္ဍာရီလာ ဘုရင်က သားရဲအားလုံးကို ညွှန်ကြားတာမဟုတ်ရင်”

“ဒါဆို ကျန်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲရှိတော့တယ်...”

သူ၏ဖြူဖတ်ဖြူရော်မျက်လုံးများသည် မငြိမ်မသက်ရှိနေဆဲသော ထူထပ်သောသစ်တောကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

“ဒီတောထဲမှာ ရှားပါးတန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတစ်ခု မွေးဖွားလာတယ်၊ ဒီဝိဉာဉ်သားရဲတွေကို ရူးသွပ်သွားစေတယ်”

ဖုန်ပုယွီသည် မနှစ်မြို့ဖွယ်မျက်နှာအမူအရာကို နှိမ်ကာ နက်မှောင်သောအသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

“အစ်ကိုတော်၊ သင်က ကံကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းမာပြီး ဘေးကင်းမှာပါ”

“ကျွန်တော်တို့ အခုရောက်ပြီ...”

သူ မပြီးဆုံးသေးမီ...

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် အလင်းရောင်အစင်းနှစ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဝိဉာဉ်သားရဲများပျောက်ကွယ်သွားရာအရပ်သို့ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ဤသို့မြင်ရသောအခါ၊ ယူဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကိုများသည် မတွန့်ဆုတ်ဝံ့ကြတော့ဘဲ မြန်မြန်လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။

သွေးသွားမာရ်ကျား၏နောက်ကျောပေါ်တွင်။

အနီရောင်ဆံပင်များသည် သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး၊ လီကျယ်ရှန်း၏အရေပြားကို ထိုးဖောက်ကာ နာကျင်စေခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သောလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏အတွင်းအင်္ဂါများသည် အပြင်းအထန်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး၊ အန်ချင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ တစ်မိနစ်မျှ လက်လျှော့ရန် မဝံ့ခဲ့ပေ။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နှစ်ထောင်ကျော် သို့မဟုတ် နှစ်တစ်သောင်းကျော် သက်တန်းရှိသော ဝိဉာဉ်သားရဲများရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ထက်မြက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသောရနံ့သည် သူ့ကို လုံးဝဝိုင်းရံထားသည်။

နတ်ဆိုးကျားသည် အရူးအမူးပြေးနေသည့်အာရုံစိုက်မှုကို အသုံးချပြီး အခြားအရာများကို ကြည့်ရှုရန်အချိန်မရှိသောကြောင့်၊ သူတို့သည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ကြသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းမူးဝေမှုကို နှိမ်နင်းကာ ရှီလိပ်မြက်ပင်ကို မြန်မြန်မျိုချကာ သူ၏တည်ရှိမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့သည်။

တစ်မိနစ်တိုင်း၊ တစ်စက္ကန့်တိုင်းသည် အဆုံးမဲ့အဖြစ် ခံစားခဲ့ရသည်။

ဝိဉာဉ်သားရဲအုပ်စုသည် သစ်တောများနှင့် စိမ့်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပြေးခဲ့ရသည်ကို မသိရပေ။

လီကျယ်ရှန်းသည် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြိုလဲသွားတော့မည့်အချိန်တွင်၊ သူ့ရှေ့တွင် အနက်ရှိုင်းဆုံးသောကမ်းပါးတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကမ်းပါး၏အစွန်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

ထူထပ်သော အဖြူရောင်မိုးတိမ်များသည် ကမ်းပါးအောက်ခြေမှ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ အနက်ဆုံးသောအရာမှ မှိန်းမိန်းညိုညစ်သော လေဟိန်းသံတစ်ခုကို ကြားနိုင်သည်။

“ဟမ်”

လီကျယ်ရှန်း၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

သေဘေးနှင့်ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း၊ ဝိဉာဉ်သားရဲအုပ်စုသည် တစ်မိနစ်မျှ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ကြဘဲ၊ ကမ်းပါးဆီသို့ ပိုမိုရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

“မင်းရူးနေတာလား”

သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖွေးသွားပြီး၊ ဓားလက်ကိုင်ကို သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ကမ်းပါးအောက်ခြေမှာ ဘာရှိနေတာလဲ။

ဝိဉာဉ်သားရဲများသည် ကမ်းပါးအစွန်းသို့ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဆူပွက်လာကာ၊ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ခုန်ချခဲ့ကြသည်။

သွေးနတ်ဆိုးကျားသည် ၎င်း၏လက်သည်းလေးချောင်းလုံးဖြင့် အင်အားကိုအသုံးပြုပြီး၊ ခေါင်းသုံးလုံးဝံပုလွေ၏နောက်ကျောကို အပြင်းအထန်နင်းလိုက်သည်။

နောက်ပြန်တွန်းအားကို အသုံးပြုကာ၊ ၎င်း၏ကြီးမားသောကိုယ်ခန္ဓာသည် လေထုထဲတွင် လိမ်ကာ၊ ၎င်း၏ထက်မြက်သောချိတ်ကဲ့သို့သောလက်သည်းများသည် ဒေါင်လိုက်ရှိသော ကမ်းပါးမျက်နှာပြင်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ပြန့်ပြူးသောမြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သကဲ့သို့ အနက်ဆုံးသောအရာဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

တုန်ခါမှုတို့သည် ပို၍ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော လှိုင်းထနေမှုများအလယ်တွင်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် အခြားဝိဉာဉ်သားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်များကို ပြသသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ငွေဖြူရောင်ဧရာမပုစွန်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်သည် ကျောက်ဆောင်မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် အလျင်အမြန်လှုပ်ရှားရန် ၎င်း၏လက်တစ်ရာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဧရာမဆင်တစ်ကောင်ကို ပါးစပ်ထဲသယ်ဆောင်လာသော မြွေဟောက်တစ်ကောင်သည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအား ပတ်ကာ လျှပ်တစ်ပြက်အမြန်နှုန်းဖြင့် ဆင်းသွားခဲ့သည်။ နံရိုးများမှ အတောင်ပံများထွက်လာသော ကျားတစ်ကောင်သည်လည်း ဆင်းသက်လာခဲ့သည်...

ဝိဉာဉ်သားရဲအနည်းငယ်သာ အားနည်းသောကြောင့်၊ ၎င်းတို့သည် ရှုပ်ထွေးမှုအလယ်တွင် အနက်ဆုံးသောအရာထဲသို့ ပြိုကျသွားရင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ညည်းညူခဲ့ကြပြီး၊ ဤအရူးအမူးပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆုံးဖယ်ရှားခံရသူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အသက်ရှူချိန် ဆယ်ကျော်အကြာတွင်။

ကမ်းပါးအောက်ခြေသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

သွေးနတ်ဆိုးကျားသည် ကြီးမားသောအင်အားဖြင့် ပြင်းထန်စွာမြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုသည် နဂါးတစ်ကောင်လှန်သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လီကျယ်ရှန်းကို မြင့်မားစွာ လေထဲသို့ ပျံသန်းစေခဲ့သည်။

သူသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားကို ဆက်မကိုင်နိုင်တော့ပေ။

သိုင်းဝိဉာဉ်သည် အလင်းရောင်စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏မျက်ခုံးများအကြားရှိ နေရာလွတ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ကြိုးပြတ်နေသော စာတိုက်တောင်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မီတာရာကျော်ကွာအထိ လွှင့်ပစ်ခံခဲ့ရပြီး၊ သူ၏အတွင်းအင်္ဂါများသည် ရွေ့လျားသွားသည့်အလား၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးတစ်စက်သည် ယိုစီးကျလာခဲ့သည်။

နာကျင်လွန်းသည်။

သို့သော် လီကျယ်ရှန်းသည် သွားများကို တိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်မရအောင် နေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏အသက်ရှုခြင်းကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် အင်အားကြီးသောဝိဉာဉ်သားရဲများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လျက် ရှိနေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သေဟန်ဆောင်ခြင်းဖြင့်သာ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်သာ ရှိနိုင်ပေသည်။

သွေးနတ်ဆိုးကျားသည် ၎င်း၏အနီရောင်သားရဲမျက်လုံးဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့တိုးကာ နောက်ဆုံးတစ်ချက် ရိုက်လိုသည့်ဟန်ရှိသည်။ သို့သော် ရှီလိပ်မြက်ပင်သည် သူ၏အသက်အင်အားကို နှိမ်နင်းထားပြီး၊ နတ်ဆိုးကျားအား သူသေဆုံးပြီဟု မှားယွင်းယုံကြည်စေခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အင်အားကြီးရန်သူများက ၎င်းအား မဆင်မခြင်လှုပ်ရှားခြင်းမှ တားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်ဆုံး။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲသည် အနိမ့်သံညည်းသံသာ ထွက်ပေါ်စေခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏အာရုံစိုက်မှုကို ကမ်းပါးမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပြန်လှည့်ခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း သူ့ဘေးအန္တရာယ် ယာယီလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အေးစက်မာကျောသော ကျောက်ဆောင်မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်မရအောင်နေခဲ့သည်။

မိနစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင်။

သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏မျက်ခွံများကို အက်ကြောင်းတစ်ခုဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။

ကမ်းပါးအောက်ခြေတွင် ဧရာမသစ်ပင်များ၏အရိပ်မရှိသောကြောင့်၊ အလင်းသည် အထက်ရှိသစ်တောထက် ပို၍တောက်ပခဲ့သည်။

မျက်စိထဲဝင်လာသည်မှာ အန္တရာယ်ပေးနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဝိဉာဉ်သားရဲအစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အချို့သည် ထိုင်နေပြီး၊ အချို့သည် ဝိုင်းရံနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများသည် ကမ်းပါးမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နေရာအတိအကျတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ထားကြသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် အသံမထွက်ဘဲ သူ၏လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

သားရဲများ၏ကြည့်ရှုမှုကို လိုက်နာခြင်း...

မီတာရာခန့်မြင့်သော ကမ်းပါးပေါ်တွင်၊ မြေပြင်အထက် ဆယ်ပေခန့်တွင်၊ ကောက်ကွေးပြီး ရှေးကျောက်ဆောင်သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်သည် ကျောက်ဆောင်အက်ကြောင်းထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။

ဤသစ်ပင်သည် သာမန်မဟုတ်ပေ။

ပင်စည်သည် ငွေရောင်ဖြင့်ဖြူဖွေးပြီး၊ အရွက်တစ်ရွက်စီသည် ကျောက်စိမ်းမှထွင်းထုထားသည့်အလား ထင်ရသည်။

အခက်အလက်ပေါ်တွင်၊ ပွင့်တော့မည့် ပန်းပွင့်တစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ်ရပ်တည်နေပြီး၊ ၎င်း၏မျက်နှာပြင်သည် အိပ်မက်ဆန်သည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိသည်။

လီကျယ်ရှန်း နက်ရှိုင်းစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်၊ သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ပို၍ဆွဲဆောင်နိုင်သည်မှာ ဆန်းကြယ်သောသစ်ပင်ကို စောင့်ရှောက်နေသော ဝိဉာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ဤသည် ပျံသန်းနိုင်သော ဝိဉာဉ်သားရဲဖြစ်ပြီး၊ သုံးမီတာနီးပါးရှည်လျားပြီး၊ အသွင်အပြင်ထူးခြားသည်။ ၎င်း၏ခေါင်းကို မော့ထားသော်လည်း၊ ၎င်းတွင် လင်းတတစ်ကောင်၏ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး၊ ၎င်း၏နှုတ်ခမ်းများမှ ငွေရောင်နဂါးမျှင်များချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ၎င်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် ငွေရောင်နဂါးဦးချို နှစ်စုံရှိသည်။

၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ကျောက်မီးသွေးအနက်ရောင်အတောင်ပံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ အတောင်ပံစွန်းတစ်ခုစီသည် ထက်မြက်သော၊ သတ္တုကဲ့သို့အလင်းရောင်ကို လင်းလက်စေသည်။

အထူးခြားဆုံးမှာ သူ၏ခေါင်းနောက်မှ မျောနေသော အတောင်ပံဆယ့်နှစ်ချောင်းဖြစ်သည်။

အတောင်ပံဆယ့်နှစ်ချောင်း၊ တစ်ခုစီသည် ကွဲပြားသောအရောင်ရှိပြီး၊ ဆွဲထုတ်ထားသောဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းနေကာ၊ အေးစက်သော ပြတ်သားမှုရနံ့ကို ဖြန့်ချနေသည်။

ရနံ့သက်သက်ဖြင့် ပြောရလျှင် ဤဝိဉာဉ်သားရဲသည် ကမ်းပါးအောက်ခြေရှိ အချို့သော နှစ်တစ်သောင်းဝိဉာဉ်သားရဲအချို့ထက် မကြီးမားလှပေ။

၎င်း၏ဝိဉာဉ်အင်အားလှိုင်းများမှ တွက်ချက်ကြည့်လျှင်၊ ၎င်းသည် သတ်တန်းနှစ်ခုနှစ်ထောင်ခန့်သာရှိသည်။

သို့သော်၊ ၎င်းသည် ထူးခြားစွာ မာန်မာနထောင်လွှားခဲ့ပြီး၊ ကမ်းပါးပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာရပ်တည်ကာ၊ အောက်တွင်စုရုံးနေသော ဝိဉာဉ်သားရဲများစွာကို အောက်သို့ကြည့်ရှုကာ၊ အလင်းရောင်ပြောင်းလဲနေသော သစ်ပင်ငယ်လေးကို မခွာဘဲ စောင့်ရှောက်နေခဲ့သည်။

“ဒါက……”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဆံများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

သုံ့လော်တိုက်ကြီး၏ ဂန္ထဝင်စာပေနှင့် ဒဏ္ဍာရီများကို နက်ရှိုင်းစွာရှာဖွေကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ဝိဉာဉ်သားရဲအမျိုးမျိုးကို တွေ့ရှိရသည်။ မူရင်းဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်ကွက်နှင့် ရင်းနှီးသော လူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူသည် ဝိဉာဉ်သားရဲများစွာကို အမျိုးအစားအနည်းငယ်ခွဲခြားထားသည်။

သာမန်ဝိဉာဉ်သားရဲများမှလွဲ၍၊ ဒဏ္ဍာရီလာအမျိုးအနွယ်၏သွေးမျိုးရှိသော ထိပ်တန်းသတ္တဝါများလည်းရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ အနက်ရောင်ရွှေဝက်ဝံ၊ တိုက်တန်၊ အဇူရာနဂါး စသည်တို့ဖြစ်သည်။

ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ရှိသော ဝိဉာဉ်သားရဲများသည် သန့်ရှင်းသော သွေးမျိုးဆက်မျိုးရှိပြီး၊ ဒေသတစ်ခုရှိ ဝိဉာဉ်သားရဲ၏ ကံကြမ္မာကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်၊ ဥပမာအားဖြင့် မျက်စိသုံးလုံးရွှေခြင်္သေ့။

ထို့ထက်မက လီကျယ်ရှန်းသည် ထူးခြားသော တည်ရှိမှုတစ်မျိုးကို ထပ်မံဖန်တီးခဲ့သည်။ သူတို့သည် သာမန်ဝိဉာဉ်သားရဲများအကြားတွင် တည်ရှိပြီး၊ နတ်ဘုရားများ၏ရနံ့ဖြင့် ညစ်ညမ်းပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့်……

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏အင်အားကြောင့် ပျက်စီးသွားသော “မှောင်မိုက်နတ်ဆိုးကျား”။

ထို့အပြင်……

မြင်ကွင်းထဲရှိ ခေါင်းနောက်တွင် ဓားတောင်ပံဆယ့်နှစ်ချောင်း မျောနေသော စင်စစ်ပင်ထူးခြားသော သက်ရှိဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်းက ၎င်းကို ... ရှားပါးသားကောင် ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အလွန်ရှားပါးပြီး ရှာဖွေရခက်ခဲသည်။

ဤသည်မှာ တစ်တိုက်လုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ကောင်တည်းသော သားကောင်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။